The Invisible Man (2020)

Geïnspireerd door de commerciële successen van de verfilmingen van de comics van Marvel en DC en de creatie van een bijbehorend universum voor superhelden, wilde Universal een reeks horrorklassiekers uit de eigen school onder de naam Dark Universe in een nieuw jasje steken. Met The Mummy (2017) als eerste film werd groots uitgepakt. De film werd echter slecht ontvangen en leverde (in de VS) weinig geldelijk gewin op. De eerste film in het beoogde filmmultiversum van Universal Monsters werd meteen de laatste.

Universal pakte het vervolgens iets anders aan en ging voor kleinschalig. Gewoon hier en daar een herfilming van een oude horrorfilm zonder opgeblazen gedoe met supersterren en een multiuniversum. Gewoon degelijk filmwerk zonder sensationele marketing. The Invisible Man van regisseur Leigh Whannel bijt bij dit nobele streven de spits af.

Remakes zijn altijd tricky. Vooral in het horrorgenre zijn remakes niet altijd goede films. Er verschijnen veel ongeïnspireerde en fantasieloze interpretaties van oude werken. Die angst is er uiteraard ook voor The Invisible Man.

Leigh Whannel is behalve de regisseur ook verantwoordelijk voor het draaiboek en hij slaat niet door. Hij pakt wat thema’s uit het originele verhaal van H.G. Wells en bouwt daarmee zijn eigen verhaal. Een verhaal dat uiteraard draait om een onzichtbare man, maar dat niet enkel speelt met de sensatie die het fenomeen onzichtbaarheid opwekt. De film vertelt een niet bijzonder ingewikkeld verhaal over stalking en huiselijk geweld, mengt dit met een onzichtbare wetenschapper en vult het verhaal op en aan met vertrouwde horrorelementen, waaronder de angst voor het onzichtbare.

In de eerste helft van de film veel waan, angst en suspense in een verhaal dat vooral psychologische accenten heeft. Geen grootse effecten, maar subtiele veranderingen in de sfeer leveren onbehaaglijkheid en dreiging op.

Hier bouwt de film aan een beklemmende spanningsboog, waarin hoofdrol Elisabeth Moss zich gepassioneerd uitleeft als een personage dat te lijden heeft gehad onder de terreur van haar echtgenoot en in de situatie terecht komt dat juist dat verleden de reden is dat de vreemde gebeurtenissen die haar overkomen niet worden geloofd.

Prima voer voor het oproepen van spanning. Gevoelens van wanhoop en onmacht worden door Moss perfect overgebracht en hebben een groot aandeel in de overtuigende sfeer van beklemmning en paranoia die op dat moment onderdeel van de film is.

De tweede helft van de film is andere koek. De gebeurtenissen gaan nu minder gepaard met psychologische en onzichtbare dreigingen. Subtiele spanningsopbouw maakt plaats voor lawaai en beroering. Het accent komt meer te liggen op de actie. De film krijgt meer vaart. Heel logisch natuurlijk, maar de actie zorgt er ook voor dat alle subtiel opgebouwde spanning als lucht uit een leeglopende band verdwijnt. Langzaam maar gestaag.

De stilistische breuk voelt wat abrupt. De film daalt heel snel af naar een ontvankelijker niveau met standaard actiescènes en vergeet daarbij jammerlijk om de subtielere elementen uit de mooie eerste helft van de film mee te nemen.

Leuke film, die heel subtiel en ingetogen spanning opbouwt om die in de tweede helft heel gemakkelijk in te ruilen voor spanning die gerelateerd is aan actie. Van fijn naar minder fijn.

The Invisible Man is een prima sci-fi/horror met een interessant concept. De spanning bouwt zich goed op, met name de 'stille scenes' vond ik gaaf. Moss speelt ook aardig goed. De twist met die broer en zijn opsluiting was me iets te vergezocht, zo is het plot niet waterdicht, jammer. En zoals ik eerder las hier vond ik de begintitels met dat water ook een beetje suf.

Paar gemiste kansen maar over het algemeen een lekker spannende film. 3,5!

Goeie film over een vrouw die weet te ontsnappen van haar vriend die haar lichamelijk en geestelijk mishandeld. Een aantal goed uitgewerkte scenes met genoeg spanning en een paar prima schrikmomenten. Onderhoudend van begin tot eind. Hier en daar wat voorspelbaar en niet alleen vanwege de titel die eigenlijk al te veel weggeeft.

Prima actrice maar waardeloze film.

Het verhaal is totaal van de pot gerukt en eerder lachwekkend dan spannend.

Hollow Man van Paul Verhoeven overklast dit onding op alle vlakken.

De eerste bijna anderhalf uur is inderdaad erg saai, er gebeurt bijzonder weinig en de hoofdrolspeelster is onaantrekkelijk. Niet spannend en geen actie. Pas na die anderhalf uur komt de film een beetje op gang. De Special effects zijn niet beter dan in oudere films zoals Hollow Man (2000) en Memoirs of an Invisible Man (1992).

Ook weer zo'n lekker sterke thriller die je op het verkeerde spoor zet. Er valt niks op af te dingen. Een vrouw verlaat haar maniakale en verstikkende echtgenoot en trekt in bij een vriend. Kort daarop verneemt ze dat de man zelfmoord heeft gepleegd. En dan begint de nachtmerrie ... Whannell drijft de spanning in sommige scènes behoorlijk op de spits, zoals in die zolderruimte , maar in andere scènes voel je het dan toch weer aankomen vond ik. Maar het is wel een goede remake van andere "onzichtbare man" films en ik hou wel van het psychologische aspect dat onzichtbaarheid met zich meebrengt. Geen enkele acteur hier was me bekend maar ze acteerden op hoog niveau. Zeker Elisabeth Moss is voor mij een ontdekking.

Wat een SUPER film is dit. Eindelijk weer eens echt een heel spannend verhaal. De film wordt totaal gedragen door Elisabeth Moss. Wat speelt zij hier huiveringwekkend goed. De angst op haar gezicht, als ze het niet vertrouwd is zoooo sterk gespeeld. Ik kreeg er kippenvel van. De film duurt 2 uur, maar hij vloog voorbij. Deze had ik echt in de bioscoop willen zien!!!!!!

Heel aardig deze moderne variant op The Invisible Man, heel stuk minder over-the-top dan de Hollow Man van Paul Verhoeven (dat is overigens iets meer mijn favoriet), maar deze is dan weer wat realistischer en bevat meer wat meer drama. Prachtige climax, helaas zijn we dan nog niet klaar en moet er nog een tweede mindere climax overheen.

Laat ons duidelijk wezen. De film staat bol van de fouten en bizarre plotwendingen. Te pas en te onpas worden feiten of gebeurtenissen niet verder aangekaart of is er geen logische verklaring om aan te nemen waarom Cecilia niet wordt geloofd. Ook haar toch grote metamorfose van bang konijntje naar een vastberaden dame doet toch wat twijfels zaaien. En diverse tijdsbestekken tussen jager en prooi kloppen ook niet helemaal, maar dat heb je wel meer bij thrillers en horrorfilms.

Wat echter wel pleit voor de film is het sterke psychologische thrillergehalte dat de film bevat. De spanning was vaak om te snijden en vooral het eerste gedeelte van de film - vooraleer de fysieke confrontatie met Cecelia werd aangedaan - was erg sterk. Ook de sfeersetting zat erg goed met vele suggestieve beelden van waar Adrian al dan niet zou kunnen zijn.

Gemengde gevoelens dus bij de film waarbij het absolute einde niet hielp, maar ik onthoud toch vooral de pluspunten en het doel waarmee de film gemaakt is: sfeer en setting. Ook de goede acteerprestatie van Moss springt in het oog. Haar angsten en mindf*ck kwam goed tot uiting. De rest van de cast vond ik weinig bijzonders. Jammer ook dat het narcisme en de dominantie van Adrian tijdens het huwelijk weinig naar voren kwam. Van zijn werk was ook nauwelijks iets gekend.

Het eerste gedeelte is sterk door het psychologische aspect van onmacht wat de vrouwelijke protagonist constant ervaart door de onzichtbare aanwezigheid en de psychologische spelletjes die haar gek maken.
Het tweede gedeelte is wat minder doordat de protagonist iets te overdreven heldhaftig wordt en de te gemakkelijke uitweg in de slotscène. Nochtans zou de scène daarvoor een perfecte afsluiter geweest zijn en was die verrassing misschien zelfs niet nodig. Meer dan gemiddeld. 7/10

Spannende suggestie.

De zoveelste variant op de filmklassieker uit 1933 begint spannend. Spelend met suggestie en voorzien van slim camerawerk bouwt de regisseur minutieus aan de angst die bij de kijker ontstaat als het hoofdpersonage haar man stiekem tracht te verlaten. Want waarom is ze zo bang? Je hoeft geen enkele uitleg want Elisabeth Moss speelt op dat moment overtuigend genoeg, zonder ook maar iets te zeggen geloof je haar meteen. Het nagelbijten kan beginnen.

Met deze buitengewoon sterke opening wordt verder weinig gedaan, want de grote agressor komt eigenlijk amper nog in beeld. Wellicht logisch als het een onzichtbare man betreft zou je denken. Toch is dat een gemiste kans, ondanks dat hier wederom de suggestie wint. Ditmaal nipt. Het vervolg is zeker niet onaardig, maar tegen het middelpunt van de film switchen karakters iets te makkelijk van persoonlijkheid (o.a. de stoere zus die plotseling alle banden verbreekt).

Regisseur Leigh Whannell zakt al verder door het ijs en gaandeweg beginnen de plothiaten en onlogica teveel negatieve energie te vergen. Zelfs met je verstand uitgeschakeld moet je toegeven dat de 2e helft van de film een stuk minder is, één sterke scène in het restaurant daargelaten. De vele fouten en terugkerende onlogica hebben dan inmiddels hun tol geëist. Paul Verhoevens Hollywoodcarrière werd om minder beëindigd, geheel onterecht blijkt maar weer eens.

**½

Met dank aan Universal Pictures voor het recensie-exemplaar.

Solide thriller dat wel, maar volgens bekend recept. Het is een variant op de originele The Invisible Man (zie ook Hollow Man), en dan vooral vanuit het perspectief van het slachtoffer: namelijk, zijn vrouw die door hem geterroriseerd wordt, en die hij probeert te framen voor van alles wat hij uitspookt. Het is solide gedaan en geacteerd, met een paar sterke scenes (het etentje met zuslief bijvoorbeeld), maar het kon me eigenlijk ook nooit ergens echt meeslepen. Zowel de emotionele investering in de personages (of eigenlijk het ene hoofdpersonage) kwam er niet, de dader leren we nooit echt kennen en blijft een soort anoniem kwaad, en de gebeurtenissen waren allemaal aan de voorspelbare kant. Zeker in de tweede helft wordt het steeds wat minder interessant, indanks de af en toe fraaie effecten.

Lekker vlotte film vol spanning. Ik heb genoten. En zekere aanrader

Dit is dan mijn laatste film in 2020 en het is ook een film welke al een tijdje bij mij op de plank lag (sinds mei). "The Invisible Man" maakt overigens geen onderdeel uit van de zogenoemde "Dark Universe", die een film met dezelfde titel wilden produceren als onderdeel van hun allesomvattende filmuniversum waar "The Mummy (2017)" het begin van zou zijn. Aangezien dat universum nooit een vervolg heeft gekregen wegens de (financiële) teleurstelling van "The Mummy", is "The Invisible Man" drie jaar later een onafhankelijke Horror / Sciencefiction film geworden, die geproduceerd is door "Blumhouse" en welke geregisseerd is door Leigh Whannell (o.a. "Insidious: Chapter 3 (2015)").

In dit verhaal draait het om Cecilia Kass (Elisabeth Moss), die na jarenlang geïntimideerd en gecontroleerd te zijn door haar vriend, de optoloog (iemand die zich bezig houdt met het visuele functioneren) Adrian Griffin (Oliver Jackson-Cohen), besluit om te vluchten met de hulp van haar zus Emily (Harriet Dyer). Ze mag logeren bij vriend en politierechercheur James Lanier (Aldis Hodge) en diens dochter Sydney (Storm Reid). Als ze te horen krijgt dat haar ex-vriend Adrian dood is en waarschijnlijk zelfmoord heeft gepleegd, blijft ze bang voor hem maar slaakt ze ook een zucht van opluchting. Tot ze vreemde geluiden hoort en dingen begint te zien die er niet zijn, of wel... ?

Het hart van de film is de rol van Elisabeth Moss als de gekwelde Cecilia en het is ook het sterke spel van Elisabeth Moss (bekend van de televisieserie "The Handmaid's Tale (TV Series 2017– )", waarin ze ook indruk maakt en perfect zowel angstig als boos kan kijken) dat "The Invisible Man" tot zo'n overtuigende en ijzingwekkende thriller maakt. We volgen een verhaal over een vrouw die wordt misbruikt in een gewelddadige relatie, waardoor ze mentaal beschadigd wordt achtergelaten in de wereld. Uiteraard verklaart iedereen haar voor gek wanneer ze spreekt over haar dode ex-vriend die onzichtbaar is geworden om haar tot waanzin te drijven. Hierdoor creëert de film een vorm van paranoïde, dat wordt ondersteunt door overzichtelijke cameratechnieken om de spanning op peil te houden. Daarnaast is het niet alleen de onzichtbaarheid die Adrian tot een bedreiging maakt, maar ook zijn intimiderende obsessie met Cecilia. Het voorziet de film van een heftige dosis realiteit en tot in tegenstelling tot Paul Verhoeven's "Hollow Man (2000)", is de waanzin van deze ongeziene hufter wel geloofwaardig.

De "The Invisible Man" wordt betiteld als een Horror / Sciencefiction film (persoonlijk vind ik het meer een Mystery / Thriller film), maar bevat niet veel schrikmomenten (met name de scène op de zolder), maar is wel eng en spannend op een andere manier, namelijk een onzichtbare dreiging die tastbaar en zenuwslopend is. Daarnaast weet regisseur Leigh Whannell ook ook uitermate goed Cecilia's angst voor het onzichtbare te vatten, door slim gebruik te maken van de camera. Lege ruimtes in het huis van James (daar heerst ook de meeste spanning) worden net iets te lang in beeld gebracht, waardoor de dreiging bijna constant aanwezig is en bij momenten ook ondraaglijk is.

De opbouw van het verhaal is ook gewoon goed, de eerste circa 30 minuten zijn misschien ietwat saai en langdradig, maar de mysterieuze dreigende sfeer zorgt er toch voor dat het interessant en spannend blijft. Na circa 32 minuten zie je pas voor het eerst wat van de onzichtbaarheid als Cecilia buiten in de kou staat en je dan achter haar wat adem ziet. Daarna begint ook het terroriseren van Cecilia (dekbed wordt van het bed afgetrokken, waarna er foto's worden gemaakt en ook ziet Cecilia voetstappen), waarbij niemand haar gelooft en ook niet de broer van Adrian, te weten Tom Griffin (Michael Dorman), die het testament van Adrian voorleest (ze krijgt veel geld, maar moet daarvoor wel braafjes zijn) en aangeeft het dode lichaam van Adrian te hebben gezien en hij laat haar ook foto's van de dode Adrian zien en zegt tegen haar:

"Don't let him win by bringing him back to life."

Het terroriseren wordt daarna steeds erger en zeker als zus Emily een kwetsende e-mail (waarin staat dat ze niets meer met haar te maken wilt hebben) heeft gekregen, welke Cecilia zogenaamd heeft gestuurd en na circa 50 minuten begint het noodlot voor Cecilia toe te slaan, als Sydney opeens hard wordt geslagen en zij daarvan beschuldigd wordt. Ze moet daarom ook van James het huis verlaten en ze gaat dan naar het huis van Adrian, waar ze een special pak (wat in eerste instantie onzichtbaar is) vindt dat vol zit met camera's.

Daarna komt de onzichtbare persoon ook steeds vaker in beeld (wordt voor het eerst opgemerkt via verf) en hij slaat ook steeds harder toe. Zo vermoord hij Emily (haar keel wordt doorgesneden met een mes) als deze samen met Cecilia (die het weer goed wilt maken met haar zus, ondanks dat ze niets gedaan heeft) in een restaurant gaat eten en waarvan Cecilia dan de schuld krijgt (de onzichtbare persoon stopt dan ook het mes in haar hand). Hierdoor wordt Cecilia gearresteerd en belandt ze op een politiebureau in een cel, waar ze ondervraagt (uiteraard wordt ze weer niet geloofd) en onderzocht wordt (dan krijgt ze ook te horen dat ze zwanger is, wat ze niet kan geloven). De broer van Adrian komt ook langs en zegt dat ze geen geld meer krijgt en hij begint haar ook te chanteren (hij weet o.a. over Adrian en het kind) en moet ze van hem iets ondertekenen, waarop ze tegen hem zegt:

"I used to feel sorry for you. The blood relative of a narcissist sociopath. You're just the jellyfish
version of him. Everything but the spine."

Daarna maakt Cecilia een val (doet net alsof ze zelfmoord wilt plegen) in haar cel met een vulpen (die ze stiekem van Tom gepakt heeft en zolang verstopt heeft in de douche), waarmee ze de onzichtbare persoon een aantal keren steekt, waardoor de onzichtbare persoon gedeeltelijk zichtbaar wordt. Vanaf dan ontstaat er best een fraaie actie scène in het politiebureau en daarbij sneuvelen ook de nodige dode politieagenten en die hele scène deed me wat denken aan de actie scène in het politiebureau in de ijzersterke Thriller / Misdaad film " The Hitcher (1986)" met onze helaas dit jaar overleden Rutger Hauer in de rol van slechterik.

Daarna volgt er een goede en verrassende ontknoping, waarbij de onzichtbare man wordt gedood in het huis van James (hij wilt namelijk als wraak Sydney te grazen nemen). Als hij daar dan wordt doodgeschoten (Cecilia maakt hem dan zichtbaar met een brandblusser) en ontmaskerd wordt door Cecilia, blijkt niet Adrian in het pak te zitten maar zijn broer Tom. Adrian wordt daarna vastgebonden gevonden in de kelder van zijn huis, maar Cecilia gelooft niet dat het Tom was en gaat daarom naar Adrian toe om met hem te praten (o.a. over het kind welke van hem is) tijdens een etentje (waarbij James vanuit een auto het gesprek afluistert). Adrian wordt dan opeens vermoord (zijn keel wordt doorgesneden) door een onzichtbare persoon en dat blijkt Cecilia te zijn (die tijdens het etentje met Adrian naar het toilet gaat om zich zogenaamd te verfrissen) die natuurlijk het speciale pak heeft gebruikt. Als Cecilia dan met de politie belt en naar buiten loopt en met James praat, zegt ze dat Adrian zelfmoord heeft gepleegd (James kan dat eigenlijk niet geloven) en dan ziet James het speciale pak in haar tas en laat hij haar toch gaan, waarna de film is afgelopen.

"The Invisible Man" is een goed gemaakte, fantastisch geacteerde en prachtig in beeld gebrachte Horror / Sciencefiction film met creatieve sciencefiction elementen, die (vanwege een talentvolle en creatieve cast, met name natuurlijk hoofdrolspeelster Elisabeth Moss, en crew) een verhaal van trauma, wanhoop en angst succesvol en op een elegante wijze overbrengt en de thematiek is ook best actueel.

Dit was tevens mijn 4962e stem (ik heb in totaal 152 films gezien in 2020, wat neer komt op circa drie films per week) en persoonlijke mening op een film, dus op naar 2021, waar ik dan een mijlpaal zal bereiken op "MovieMeter" met mijn 5000e stem (vermoedelijk ergens in maart, april of mei) en hopelijk is het dan ook een goede film (mijn 4000e stem bracht ik overigens uit op "Saul Fia (2015)" in 2016).

Had deze film uit 2020 eigenlijk willen zien nog in 2020, maar dat is me net niet meer gelukt. Afijn gisteren is het er dan toch van gekomen! De film kun je eigenlijk het beste in tweeën opsplitten. Het eerste uur is het vooral mysterieuze horror. Het tweede deel van de film is de openbaring van the Invisable man en wordt het een soort thriller/sf. Beiden goed gemaakt waarvan vooral het geluid subliem is. Misschien wel de beste film qua geluid in 2020. Het komt de sfeer absoluut ten goede. Het verhaal is misschien niet helemaal origineel, maar wel in deze vorm. Elisabeth Moss speelt een gedegen goede rol. Niet uitmuntend soms iets te traag (vooral in het begin) hadden sommige momenten wat meer vaart gemogen, maar ze speelt het verder goed. De special effects zijn wat wisselend. Uiteraard is er gekozen voor de groene stand- in die bij Planet of the Apes al indrukwekkend is, en hier over het algemeen ook. Vond alleen die vechtpartijen in die gevangenisgang niet allemaal overtuigend. Weet ook niet of daar altijd de stand-in voor gebruikt is.

Het eind is goed niet afgeraffeld en verder goed bedacht. Spanningsopbouw was er voldoende en het donkere gezin speelde ook gewoon goed genoeg. Gelukkig zijn de deleted scenes eruit geknipt. Hadden inderdaad geen meerwaarde. Het beeld was niet sprankelend, maar ook niet slecht. Vond het geheel wat donker allemaal. Zelfs met het dynamisch contrast op maximum speed. Maar al met al heb ik me goed vermaakt.

Film 4.0

Beeld 4.0 (4K)

Geluid 5.0 (Dolby Atmos)

Extra's 4.0

Aardige film om thuis te bekijken als je 's-avonds na 8 uur het huis niet meer uit mag omdat er een avondklok is ingesteld. Een horrorfilm kan ik deze film nu niet bepaald noemen, veel meer een thriller. Goed acteerwerk dat wel maar indrukwekkend vond ik het allemaal niet zo. Mooiste scène vond ik die in het restaurant waar Cecilia's zus de keel werd doorgesneden . een van de weinige horrormomenten eigenlijk.

3,5*

Naief als ik soms wel eens ben dacht ik een nieuwe moderne versie te gaan kijken van de klassieker uit 33
In plaats daarvan krijg ik een soort vervolg of remake ( hoe je het wil noemen ) van sleeping with the enemy voor mijn kiezen .
Alleen is de zogezegde invisible man ook echt totaal onzichtbaar , zowel fysiek als ( en dat is wel het grootste manco) qua karakter .
We komen echt vrijwel niks van hem te weten , alleen via haar verhaal hoor je wat , maar het bewijs van zijn monsterlijke daden jegens haar ontbreekt volledig in de film , je ziet er niks van .
In hollow man zag je nog in ieder geval Kevin Bacon's karakter geloofwaardig veranderen omdat de macht van het onzichtbaar zijn hem naar het hoofd steeg , hier heeft de bad guy dezelfde macht maar alles wat hij ( of zij )ermee doen is stompzinnig wraak nemen en zo onlogisch als wat want het levert hem niks op .
Het einde is hetgene wat me nog het meest doet hoofdschudden ( een koelbloedige moord van haar kant en blijkbaar is dat wel ok want als vrouwen het doen is het natuurlijk prima )
Blijkbaar is huiselijk geweld een thema wat tegenwoordig ook in SF en horror moet worden aangekaart .
(Hier is het zelfs het hoofdthema) en hoe technisch mooi en qua camerawerk goed het ook in elkaar steekt , ik zit er niet op te wachten .
Ik heb hier niet naar The invisible man gekeken maar naar The wife of the invisible man of sleeping with the enemy 2 .
Graag de volgende keer eens een oprechte Sf genre film zonder het Metoo sausje graag .

Dit was nog een goeie film. Een toch wel spannende film met een prima cast. De film heeft niet altijd het snelste tempo. Desondanks was het wel een aanrader.

Goede opbouw... laat je goed kenins maken met de personages..... Laat je echt twijfelen of het iets bovennatuurlijks is of niet....zet je aan het denken.... spanning is goed opgebouwd...is zij gek? Of toch niet?.....

Een heerlijke film om lekker weg te thrilleren op een thrillerfilmavond.

Voor de aardigheid maar eens geprobeerd, hij was perslot van rekening op tv. Wat van deze film te verwachtten wist ik niet, want was zoiets als dit al niet eens geprobeerd door Paul Verhoeven in Hollow man en ook wel een beetje mislukt? Afijn, het mag duidelijk zijn dat ik zo voor af mijn bedenkingen had.

Bevreemdend is in die zin het begin, want de echte chemie en gang van zaken is niet bekend, de vlucht daarentegen lijkt uit die van een gevangenis. Iets dat je trouwens in tweerichting kan opvatten vanuit het eenzijdig perspectief. Even speelt bij mij sterk het gevoel dat hier een Shutter Island achtige twist in kan zitten vooral omdat andere mensen de dingen niet zien.

Verrassend sterk is daarna het web waar Cee is ingelopen, een web van paranoia, ongeloof, onverklaarbare dingen, dingen die zij zelf niet uitvoert of kan hebben uitgevoerd zoals de mail of het potje pillen, en natuurlijk het ongeloof bij de mensen rond haar. 'It's all in the head Cee, just let it go.' En het geheel wordt van kwaad tot erger met moord, manipulatie, beschuldiging, opname, en zelfs als daar even het idee zou mogen heersen dat ze daar veilig is dan wordt dat ook snel de kop ingedrukt. De vicieuze cirkel is compleet met uiteraard paranoia die de boventoon voert, want tja, wanneer weet je of iets dat onzichtbaar is daadwerkelijk in de ruimte aanwezig is...?

The Invisible Man blijkt toch wel een erg leuke mindfuck te zijn met een prima opbouw richting het einde en sterke finale tot gevolg. Elisabeth Moss die mij niet zo heel erg bekend is speelt toch meer dan uitstekend Cee die zich richting het einde ontwikkelt tot een sterke vrouw die durft en aanpakt. Daarnaast is de algehele montage en soundtrack goed te noemen en kan ik dan ook niet anders zeggen dat deze film, waar ik met de nodige bedenkingen aan begon, toch een prima film blijkt te zijn.

Elisabeth Moss.. Wat een waanzinnig actrice is het toch. Toegegeven, ik ken dr vooral in de rol van gekwelde vrouw maar dat doet ze toch wel als de beste. Hopelijk krijgt ze er ooit een Oscar voor.

The Invisible Man heeft de spanningsboog retestrak staan in het eerste uur. Het mysterie ontrafelt zich langzaam en hoewel het van mij écht de horror kant op had mogen gaan kon ik hier ook goed mee leven, zeker met de twist. De diverse plotgaten in het verhaal zijn jammer in de tweede helft, ook omdat de echte spanning er dan wel vanaf is. Toch doet het aan de kijkervaring weinig af en is dit gewoon een erg fijne film geworden.

3,5*

Zeer spannende thriller, zeker de tweede helft. Aanrader!

Vandaag nog maar eens bekeken op vtm2, ik denk dat dit de 4de keer was dat ik deze zag..... absolute parel van een film. Verhaal zit enorm goed in elkaar. Spanning ten top.... gore genoeg.... prachtig!

Herzien en het hoge cijfer mag blijven staan. Regisseur Leigh Whannell blijft uiterst bekwaam in het opbouwen van effectieve thrillerscenes die af en toe grijpen naar sciencefiction en horror. Fijn dat de makers geen herhaling hebben ingezet van het klassieke basismateriaal, maar vooral iets heel moderns (en dus anders) dirigeren. Elisabeth Moss doet het daarbinnen uiterst verdienstelijk en verdwijnt volledig in haar personage, waardoor de film net wat krachtiger voor de dag komt. Net als bij Upgrade valt het overigens op dat Whannell voor relatief weinig budgettaire middelen een film op tafel legt die erg duur oogt, zeker de robotische cameratechniek (ter voorbeeld) is uiterst sterk. The Invisible Man kent genoeg spanning, afwisseling en tempo om gedurende de speelduur van 124 minuten niet te vervelen en vormt een bekwame en professionele toevoeging aan het thrillergenre. Wat mij betreft een makkelijk aanradertje.

De grote kracht van de film, is dat je net als Cecilia, niet meer weet wat wel echt is en wat niet. Whannell maakt het zichzelf soms te moeilijk met het verhaal. Wat ook niet helpt dat de een half uur te lang duurt. Had best wat compacter gemogen en gekund. Verder leuke effecten en goed gemaakte film, waarin Whannell zich duidelijk heeft laten inspireren door James Wan

Werkelijk een glansrol van Moss. Sciencefiction, maar dan “of the believable kind”. Ik heb vaak op het puntje van mijn stoel gezeten. Prachtig gefilmd op sfeervolle en perfect gekozen locaties.

Ik denk dat ik hem al eens gezien had, en dat ik er toen niet al te veel aan vond. Maar nu kon ik er best van genieten, raar maar toch is het zo...