2046 (2004)

Een heel ander woord zelfs, want dat betekent het tegendeel. Maar de film straalt juist een gebrek aan melancholie uit en dat is wat het probeert te vertellen. Dat de melancholie naar het verleden krampachtig wordt verdrongen door zielloze vluchtige romances.

Daar heb je gelijk in. De film gaat niet over melancholie óf ziellooshied, maar inderdaad over melancholie én zielloosheid. Neemt niet weg dat zo'n film niet zielloos hoeft te zíjn, tenminste niet voor mij, en zo heb ik hem dan toch ervaren.

Dat laatste ben ik met je eens, maar vind je de film een gebrek aan melancholie uitstralen? Ik vond de film juist continu vervuld van melancholie, had ook het idee dat de film dat continu wilde oproepen. Alleen raakte ik snel uit die stemming omdat de muziek dan weer veranderde of het verhaal weer schakelde, waardoor het emotionele niet meer werkte en de film zo verstandelijk en voor mij ook zielloos werd.

Nee...ik schreef toch ook dat het weliswaar mooifilmerij was maar niet geheel zielloos (of zoiets).

Ik vond dat die melancholie niet echt indringend genoeg was, maar de combi fraaie shots/muziek als surrogaat voor het tekort eraan diende. Het thema liefde werd niet groots en meeslepend maar meer filosofisch benaderd.

Oke, we praten langs elkaar heen, geloof ik. Ik had het idee dat je de film niet zielloos vond omdat dat zielloze een thema was. Dat begreep ik niet goed.

Dat ben ik dus met je eens, maar vond ik dus niet zo geslaagd.

Daar ben ik het niet mee eens. Het heeft weldegelijk een ziel. Die is echter wel moeilijk bloot te leggen. Dit komt door sommige vreemde gedachtensprongen die ogenschijnlijk uit het niets komen. Ik denk dan ook dat je de film minstens nog een keer gezien moet hebben om sommige dingen beter te kunnen begrijpen. Voorlopig 3,5* (na eerste kijkbeurt).

Wederom een mooie film van Wong Kar Wai, maar 2046 haalt 't niet bij In the Mood for Love.
Toch wil ik even kwijt dat dit absoluut geen zielloze mooifilmerij is. De film brengt wederom een herkenbare emotie over, alleen niet zo direct en compact als in zijn vorige film. 2046 handelt eigenlijk over de naweeen van hetgeen dat plaatsvond in In the Mood for Love.

Chow heeft nu vele seksuele contacten, maar elke keer als een vrouw te dicht bij hem in de buurt dreigt te komen kapt hij de mogelijke relatie voortijdig af. Ook het verhaal dat hij schrijft over de futuristische trein die terugkeert uit 2046 sluit naadloos aan bij deze kille terughoudendheid. Chow heeft zijn hart al eens weggegeven, maar hij deed dat toen hij aanwezig was op de verkeerde plaats, op de verkeerde tijd. Zijn hart vindt alleen nog warmte in zijn dierbare herinneringen aan die intieme maar onbereikbare liefde die hij heeft ervaren tijdens In the Mood for Love Chow is dan ook de android uit zijn verhaal en niet de Japanse man. Hij kan geen liefde retourneren omdat hij al verliefd is op een ander, op een vrouw die alleen nog in zijn herinnering leeft. Hij wil de deur van het verleden achter zich dichtslaan, maar hij kan het gewoonweg niet. Wel vindt hij ooit troost in de totstandkoming van ware liefde en geluk elders. Hij is ontroerd als hij ziet hoe gelukkig de dochter van zijn huisbaas is als ze met haar vriend uit Japan belt (een telefoontje dat hij betaalt) en ook de vrouw wiens liefde hij niet kan retourneren krijgt financiele steun van hem voor een leven elders. De vrouw gekleed in het zwart (en met die ene zwarte handschoen aan), de kus, de woorden die hij tot haar uit ..... hele mooie symboliek. Chow en de vrouw zijn gelijk. Hij rouwt om een gevoel uit het verleden dat hij nimmer meer lijkt te kunnen ervaren en hij kan zich alleen opnieuw openstellen voor liefde als hij het verleden kan afsluiten. Mooi en herkenbaar.

Verder is de film natuurlijk weer verpakt in prachtige plaatjes, bevat de film een heerlijke soundtrack en zijn de acteurs en actrices opperbest. Toch vind ik muziek en camerawerk in In the Mood for Love beter dan in deze film. 2046 bevat wellicht betere opzichzelfstaande shots, maar de combinatie van beeld, geluid, vooral het harmonieuze ritme dat beide elementen vormen en hun grotere emotionele esthetische onderliggende lading, dat is wat In the Mood for Love naar mijn mening nu juist een meesterwerk maakt en 2046 niet. Toch 4* sterren natuurlijk, misschien ooit een halfje erbovenop. Mooie film.

goede score van shigeru umebayashi

(zie ook: house of flying daggers)

Rotten tomatoes:

Scott Weinberg writes: "Regarding the heavily-buzzed and somewhat controversial Wong Kar Wai film "2046," The Hollywood Reporter shares some news: Sony Pictures Classics has snagged North American rights to the release, and the premiere will be held at the Tribeca Film Festival this May.

Had in the mood for love niet gezien...denk dat, dat wel wat wegneemt. Maar alsnog was het een mooie film. Geweldige sfeer!! Mooie muziek. Bedacht me 3 kwartier van te voren er maar eens heen te gaan dus vandaar had ik me niet zo goed voorbereid...

Ik had hier toch best wel veel van verwacht. Zat er zelfs al weken naar uit te kijken om deze in het filmhuis te mogen zien. Het bleek helaas een hele grote teleurstelling. Ook voor mij bestond de film eigenlijk uit weinig meer dan mooie beelden (of zeg maar gerust HEEL erg mooi), een geweldige cast en weer van die prachtige muziek. De inhoud liet me op een paar stukken na koud.

In The Mood For Love vond ik een mooie film en ook al was de sfeer nog zo perfect, in zijn geheel vond ik de film toch een klein beetje afstandelijk. Volgens de vele recensies die ik heb gelezen zou deze film veel makkelijker zijn daarin. Juist omdat de film zou handelen over een onderwerp dat me heel erg aanspreekt had ik er veel van verwacht. Ik herken ontzettend veel van mijzelf in Chow en toch spraken maar een paar stukken in de film me aan. Dit waren dan ook een aantal erg mooie scenes. Ik heb echt genoten van (een deel) van de scenes met Leung en Zhang waarbij ik veel met mezelf werd geconfronteerd. Heel erg mooi. Voor de rest, en dan met name het hele toekomst gebeuren, kon ik er vrijwel niks mee.

Een hele magere 2 sterren voor deze film en een halfje erbij voor In The Mood For Love. Deze film doet me realiseren dat die film meer waard is dan mijn 3,5 die er nu staat.

http://www.musicmeter.nl/?album=21429

Na enkele maanden bezinking wordt het me maar des te duidelijk wat een gigantische impact "2046" op me heeft gehad. Niet dat het verwondelijk is, want het zit er al een tijdje aan te komen dat azië de plaats inneemt die de amerikaanse cinema had in de jaren '70. Natuurlijk is "2046" geen film waarin je gewoon maar instapt, maar de nawerking is dés te groter. De prangende muziek, één van de mooiste fotografieën die de cinemaganger ooit mocht aanschouwen, doorleefde vertolkingen en een héle grote doorleefdheid en een gigantische urgentie maken dit tot één van de grootste filmbelevenissen die je kan meemaken. Het is een prangende film die zelfs maanden later nog littekens nalaat. Zoals bij de grote meesterwerken wordt ie zelfs beter door erover na te denken. Meer zelfs - en dit is een gewaagde stelling - "2046" is voor het drama wat "2001" was voor de sf. "2046" behoort tot de àllerbeste films ooit gemaakt. Ik ben niet iemand die elk jaar twee, of drie meesterwerken meent te ontdekken in de bioscoop, maar "2046" verdient ze stuk voor stuk: "2046"= *****

Ik vind In the mood for love betre film. Er wordt in deze film ontzetend veel zinloos gepraat. Ooit werd gezegd dat een film valt als je de personages niet aantreklijk vindt om te volgen, ik vond geen enkele personage van deze film aantreklijk. En: jongens en meisjes dit is geen SF film, dus als je opzoek bent naar een SF film, moet je echt deze film vermijden.

Er zullen weinigen zijn die Wong Kar Wai zullen mijden omdat hij geen spectaculaire SF maakt. De voorloper 'In the mood for love' is inderdaad een betere film maar heeft met Tony Leung en Maggie Cheung dezelfde (aantrekkelijke) personages.

Het gaat niet om de acteurs maar de rolen dat ze spelen, de personages raken mij van geen kant, anders dan In the mood for love, Aziatische cinema vind ik ook aardig om tevolgen, maar vind ik dat de meeste mensen kiezen de films binnen de genere dat ze leuk vinden, de trailer en de vermelding een SF film , zijn erg misleidend wat deze film betreft.

Dat had ik al begrepen, maar niet alleen speelt Tony Leung in beide films, hij speelt ook hetzelfde personage 'Chow'. Alleen dan jaren later.

Maar de magie is verdwenen tussen de personages. Als je dat bedoelt ben ik het wel met je eens.

Niet mee eens, "2046" is een film die een véél kleiner publiek kan aanspreken, omdat het koppiger, eigenzinniger, minder toegankelijk en filosofischer is. Kan perfect begrijpen dat mensen het soberdere "in the mood fot love" verkiezen. Maar ik vind "2046" een veel diepgravendere en gewaagdere film. Heb hem verscheidene keren gezien en durf zelfs beweren dat ik zelden zo'n doorleefde film heb gezien als "2046". De mensen die zich wél door "2046" voelen aangesproken, zullen dat dan ook ervaren als een veel grootsere filmervaring dan wie dan ook bij het kijken van "in the mood for love".

En dit is geen science-fiction? Sterk hoor! Natuurlijk is een groot gedeelte wél science fiction, maar natuurlijk geen flitsende achtervolgingen of razende raketten. Maar dat is helemààl geen kenmerk van sf. Dat is wat jij -en vele mensen met jou- zijn gaan identificeren met het genre. Maar sf is gewoon een vertelstructuur dat zich afspeelt in een verleden of toekomst zonder de waarschijnlijkheid dat dat ooit zal gebeuren. kar Wai gebruikt de sf om gevoelens te onderstrepen en te benadrukken, en dat is voor mij nog meer verantwoord dan om sf te gebruiken om actieverhalen op poten te zetten!

2046 is een aardige prent. een psychologische drama wat af en toe een benouwende werking heeft. Wat de film een absolute mustsee maakt is het feit dat er in de film meerdere spiegels voor worden gehouden. De film is confronterend en origineel.

Helaas had ik me bij deze film meer sf voorgesteld dan drama en dat meekte de film traag, maar toch een aardige film ***

Uit op dvd in een werkelijk fabelachtige editie. Zeldzaam zo'n mooie uitvoering gezien, dus heb het maar snel gekocht!

Zeker een mooie film, maar toch werd ik er niet echt door geraakt. Ik had soms moeite om er bij te blijven, want het leek wel of er geen einde aan kwam. Dit in tegenstelling tot “In the Mood for Love”. Die ontroerde me enorm en ik vond het erg dat deze een eind had.

Ben het met je eens Cempaka. 2046 kan nergens het gevoel van In the Mood for love benaderen, maar misschien is dat ook wel de strekking van de film. Dat het gevoel vervaagt in de herinnering en dat was op zich weer wel mooi verfilmd.

Het oogt inderdaad prachtig in dat metalen doosje, past helemaal bij de film! (was voor mij ook een extra stimulans om hem aan te schaffen:)) De film zelf vind ik zeer overweldigend. Het is alsof je op een achtbaan zit waarbij je constant geniet van al het schoons dat je mag waarnemen, maar waarbij je tergelijkertijd zoveel mist. Of waar je toch bang bent veel te missen. Er is zoveel aandacht besteed aan het visuele (de futuristische stad, de trein, de decors....), tergelijkertijd word je getrakteerd op een aangrijpend mooi verhaal met een ijzersterke inhoud vol betekenissen en bedenkingen, het is even wennen. Ik heb het zelden zo mooi en afgewerkt gecombineerd gezien.

Formidabel vond ik trouwens de interactie tussen het fictieve en de realiteit, de weerspiegeling en doorkruising met alle subtiel gebrachte bijhorende boodschappen incluis. Daarvoor moet je Wong Kar Wai heten! Ook ik voelde trouwens een sterke melancholie en zinloosheid. Daarnaast probeerde Kar Wei nog meerdere gevoelens, bedenkingen en statements aan de kijker te brengen volgens mij. (hoewel statement een te sterk woord is in deze context) Bv het gegeven dat we zoveel verkeerde beslissingen nemen in ons leven, de angst om ons te binden, ook het feit dat we eigenlijk (onbewust) talrijke mensen kwetsen in ons leven omdat we veel te veel bezig zijn met onze eigen individualistische visie op het leven enz...

Knap gedaan vond ik ook de manier waarop alles zo mooi in zijn plooi valt naar het einde toe, de interessante dialogen en niet te vergeten de prachtige muziek die verrassend goed bij de prent paste. Het maakte een speciaal gevoel los (bij mij althans) en het zette zodoende de heerlijke sfeer extra kracht bij.

Het is uiterst verzorgd, dat is het minste wat je van dit werkje kan zeggen. Persoonlijk vind ik het Wong Kar Wai's beste totnogtoe. Het is een heerlijke film waar ik enorm van genoten heb, en welke ik zonder blozen een meesterwerk durf noemen. 4,5*

Deze film was voor mij een gehele nieuwe ervaring, omdat ik eigenlijk nog nooit een soortgelijke Aziatische film heb gezien. Ik vond de film in ieder geval erg mooi, maar op bepaalde momenten wel iets te traag en langdradig. Buiten dit had de film een erg aangename sfeer en de muziek was overigens erg mooi te noemen. De acteerprestaties waren ook prima en ik ben overtuigd dat er wel degelijk erg mooie en aantrekkelijke Aziatische vrouwen bestaan! Door deze film ben ik natuurlijk wel erg nieuwsgierig geworden naar "In the Mood for Love", welke ik in de toekomst zeker zou willen zien.

3.5*

Mijn tweede Wong Kar-Wai film, een man met stijl en visie . Want weer wordt je als kijker overspoeld met karaktiristieke beelden, goede muziek en natuurlijk de voice-over. Het beste van van Kar-Wai is het feit dat je zijn films altijd een tweede danwel derde keer MOET kijken. Bij Chunking Express uitte zich dit in het feit dat je de tweede keer beter gaat zien hoe de twee verhalen zich met elkaar verhouden, bij 2046 (die ik zeker nog een keer zal kijken) is het de interessante materie. Een vergelijking met '2001' is treffend, maar gaat wellicht iets te ver. Ik geef hem nu een verdiende **** (4) sterren, maar bij een tweede kijkbeurt ben ik er heilig van overtuigd dat deze film richting de 4,5 a 5 sterren zal gaan.

Absoluut een hele bijzondere film, maar ik vond 'm qua gevoel toch een stuk minder dan in the Mood for love. Het was lastig om je in te leven in de hoofdpersonen en zo af en toe was allemaal wel erg hoogdravend. Ik vond 'm ook erg aan de lange kant. Maar toch heel veel kwaliteit in deze film, mooie beelden, mooie muziek, prachtige kleuren een aantal krachtige scenes. Voor de liefhebber.

4*

Een teleurstelling. De film kon me gewoon niet boeien Filmistisch erg mooi, mooie muziek, prachtige shots, maar dat is dan ook het enige.

ik ben na 15 min gestopt met kijken ik vond er echt niets aan

saai

Sinds Chungking Express ben ik behoorlijk fan van Wong Kar-Wai en dan met name door zijn unieke visuele stijl. Ook in 2046 zit het wat dit betreft weer helemaal goed; prachtige shots en tevens schitterende muziek trouwens! Wat het verhaal betreft ben ik er nog niet helemaal uit, zitten hier en daar helaas wat missers/al dan niet bedoelde onduidelijkheden in naar mijn mening. Verder een uitermate interessante film moet 'm nog steeds een keer herzien om een beter oordeel te kunnen vellen...

Uiteindelijk vond ik 2046 al bij al een heel knappe film: cinematografisch een juweeltje, muziek wederom voortreffelijk, het inhoudelijk thema van de onmogelijke, onbereikbare liefde/ onvermogen tot liefhebben werd op indringende wijze uitgebeeld. Het science fiction gedeelte met die androïden als ventilatie van zijn eigen ervaringen sprak mij eigenlijk nog het meeste aan: op een beknopte wijze werd daar uitgebeeld wat het hoofdpersonage voelt, ervaart maar niet kan uitspreken. Aangrijpend. Maar ik lees hier een paar keer in de berichten dat als je niet mee kunt gaan met de personages het moeilijk wordt een film te waarderen en dat is dus een beetje mijn probleem hier. Ik had een gigantisch probleem met de wijze waarop het hoofdpersonage met die tweede vrouw uit appartement 2046 omging. Natuurlijk had het allemaal wel z'n oorzaak in de vorige film toch deed zijn gedrag mij haast kokhalsen van afschuw. Het werd voor mij persoonlijk daardoor een bijzondere misselijke en pijnlijke zit. Om die reden geef ik de film een 3,5* .

Blijft voor mij onbegrijpelijk.