2046 (2004)

Het is dus inderdaad min of meer een vervolg op In the Mood for Love. Met hetzelfde hoofdpersonage en andere personages in die film die terugkomen (ook uit andere Wong-films geloof ik, maar die heb ik nog niet gezien).

Tevens zijn er (spaarzame) flashbacks uit die film en dat verhaal is toch wel essentieel om 2046 te begrijpen.

Stijl en verteltrant zijn ook erg vergelijkbaar, waaruit je kunt concluderen dat mensen die In the Mood for Love niks vinden dat ook bij deze film zullen hebben.

Maar dan het goede nieuws: voor liefhebbers van de eerste film (me!) is het weer puur genot. Stylistisch is het zelfs nog prachtiger dan de eerste film en de muziek is alweer meer dan subliem gekozen.

Elk shot is zeldzaam mooi (zowel in verleden als toekomst) met onder meer de briljante slowmotion sequenties.

Dit verhaal is toch wel een stuk ingewikkelder dan In the Mood for Love; meer sprongen in de tijd (nu ook naar de toekomst) en veel verhaallijnen die elkaar doorkruisen.

Het verhaal is wederom één brok romantiek, met ditmaal aandacht voor de onbereikbare liefde, de vluchtigheid van de liefde, de grote vraag hoe romances zouden zijn op een andere plek of ander tijdstip enzovoorts

Al met al briljant gemaakte film.

Inderdaad een erg bijzondere film, maar ik had aanvankelijk heel wat moeite om in de flow van het verhaal te komen.

Het was ook erg lang afwachten voordat ik het gevoel kreeg dat WKW wist waar hij met zijn verhaal naartoe wilde, en in het eerste halfuur worden de meeste elementen van In The Mood For Love gewoon nog eens herhaald. Pas vanaf het moment dat Tony Leung zijn passionele romance met Zhang Ziyi begint, werd 2046 voor mij echt boeiend. Die twee hebben zo ontzettend veel chemistry samen, en vooral Ziyi bewijst nog maar eens wat voor een geweldige actrice ze is. Vooral de scène waarin Leung haar alleen achterlaat in haar kamer, en ze huilt en lacht tegelijk, is echt schitterend en ontroerend om te zien. Ook de verhaallijn met de oudere zus van Ziyi (die de intellectuele romance moet voorstellen) vond ik enorm boeiend.

Helaas vond ik het sci-fi gedeelte van de film minder geslaagd, vooral omdat de thematiek (kunnen mens en machine emoties voor elkaar voelen) ondertussen al wat is afgezaagd. Het past natuurlijk wel bij het centrale thema van de film, maar ik vond het soms wat geforceerd. Wat natuurlijk niet wegneemt dat de 'toekomst' wel schitterend werd vormgegeven. Ook het laatste gedeelde van het verhaal (met de geheimzinnige Gong Li) vond ik weinig boeiend, en ik had niet het gevoel dat die scènes nog veel nieuws te vertellen hadden. Helaas gaat WKW soms ook flink over de top met het onderstrepen van de emoties, en vooral als hij op een gegeven moment uitpakt met een loodzware arias van Maria Callas moest ik onwillekeurig even gniffelen om zoveel pathos. Voor de rest is de muziekkeuze wel heel erg geslaagd, en passen zelfs de wat wrang klinkende kerstliedjes bijzonder goed bij de sfeer van de film.

Al bij al gaat mijn voorkeur nog steeds uit naar In The Mood for Love, maar als filosofisch tweelingbroertje was 2046 zeker ook de moeite waard. Ik ben benieuwd wat er gebeurt als ik die twee films pal achter elkaar bekijk...

3.5 sterren.

In The Mood for Love staat bij mij op een 3.5*, maar die moet ik hoognodig herzien. Toch komt 2046 ook niet op meer uit.

Het ziet er zeker op het Rotterdamse doek in Pathé 1 bijzonder indrukwekkend uit. De aankleding, het kleurgebruik, de kadering: het heeft een perfectionisme waar mening filmmaker alleen van kan dromen. Verder een schitterende muziekkeuze. Genieten geblazen. Maar er zitten me twee dingen nogal dwars.

1) Het verhaal interesseerde me grotendeels erg weinig. Om over betrokkenheid nog maar te zwijgen.

2) De verbinding met de 2046-scenes werkte nauwelijks en deed geforceerd aan. De scenes zelf (zeker die stad aan het begin, wauw) deden wel verlangen naar Wong Kar Wais eerste echte SF-film.

2046 vond ik vooral een heel erg klinische film met extreem mooie beelden. En wel zo mooi, dat er nog genoeg te genieten viel. Maar ik eis van een film echt meer. Vandaar dat ik niet verder kom dan een krappe

3.5*

(800e stem alweer!)

Ik sluit me aan bij de kritische meningen over deze film (o.m. starbright boy, Jordy). Het ziet er allemaal oogverblindend mooi uit, maar het mist een ziel.

Ik reken het qua vorm vergelijkbare In The Mood For Love tot de mooiste films die ik ooit gezien heb, maar dit liet me nagenoeg koud. Ik denk dat dat komt doordat In The Mood.. veel compacter is. Die film is volledig eenduidig in vormgeving en sfeer, vertelt niet zozer een verhaal, maar beeldt een emotie uit (verlangen). De aan perfectie grenzende visuele schoonheid en de repeterende romantische muziek houden je in diezelfde trance. Mijn verstand werd niet aangesproken, alles was gevoel.

2046 is veel langer, gecompliceerder en probeert wel een verhaal te vertellen. Hier zat ook meer afwisseling in de muziek, wat ook niet goed werkte voor mij. Bovendien vond ik de voice-over ook nog eens erg saai.

Voor mij was het mooifilmerij zonder ziel.

2046, vervolgt het leven van Mr. Chow in de jaren na het einde van de affaire met Mw. Chan uit In the Mood for Love. In dat licht gezien begrijp ik het waarom van Mr. Chow zijn gedrag tegenover de vrouwen in 2046. Neemt niet weg dat ik In the Mood... de betere van de 2 vond. Waarschijnlijk omdat het verhaal uit deze eerste film puurder en veel meer gevoelsmatig is. 2046 is, en het is al vaker genoemd, wat beschouwender en afstandelijker en wist voor mij niet het diep menselijk gevoel van (onmogelijke) liefde zo prachtig bloot te leggen. Ook het verhaal is gecompliceerder en minder direct, er wordt gespeeld met verschillende relaties op verschillende tijdstippen. Uiteindelijk is dit natuurlijk wel essentieel over wat de film wil vertellen maar het maakt de film en de personages ook wat minder toegankelijk. Waar ik bij In the Mood... zonder genade en ontsnappingsmogelijkheid de film werd ingesleurd ervaarde ik hier veel meer een afstand tussen mijzelf en de personages.

Toch is 2046 natuurlijk uitstekende, bovengemiddelde cinema. De fotografie en muziek zijn wederom van een onvoorstelbare perfectie en schoonheid. Vooral de toekomst vond ik erg mooi vormgegeven. De film zet aan het denken en behandeld themas waar denk ik de meeste mensen toch wel zo hun eigen ervaringen mee hebben. De acteurs en actrices zien er wederom schitterend uit en doen hun werk meer dan naar behoren.

2046 heeft niet die impact die In the Mood... had bij mij maar vind dit nog steeds een zeer mooie en sterke film. Hou het voorlopig op 4* maar ga deze film over een tijdje zeker nog eens bekijken.

Wat een tegenvaller. In the Mood for Love heb ik nog niet gezien (misschien niet zo handig), maar 2046 lokt daar ook niet echt toe aan.

Natuurlijk is de visuele stijl van de film erg mooi: de herkenbare motieven in de shots, het kleurgebruik. Die eigenheid kan ik zeker waarderen.

Maar daar houdt het voor mij ook ongeveer op. Het verhaal kon helemaal niet boeien en de personages bleven kleurloos. Ik voelde helemaal niets bij deze film. De teksten tussendoor (10 uur later, gaap) begonnen ook steeds meer te irriteren. Was het maar 10 uur later!

2,5*, meer kan ik er niet van maken.

Ik begon aan deze film met zeer grote verwachtingen. De Humo vond het de beste film van 2004(en ik heb je commentaar op de humo niet meer nodig, Onderhond . Voor mij maakt hun mening wél iets uit) en ook de Standaard vond het een hele goede film. Bovendien vond ik In The Mood For Love ook al een heel mooie film.

Laat ik het dan maar direct zeggen: Deze film heeft die verwachtingen moeiteloos overtroffen. Deze film was één van de mooiste die ik in mijn leven heb gezien.

Het verhaal is niet makkelijk samen te vatten. Laat ik er daarom ook maar niet aan beginnen. Laten we gewoon zeggen dat het gaat over één man. Namelijk over het personage van Tony Leung, die hier een sublieme rol neerzet.

Ook Ziyi Zhang staat geweldig te acteren. Bovendien straalt zij zo'n pracht uit, dat ik halsoverkop verliefd op haar werd. Gewoon een prachtige vrouw met ongelooflijk veel charisma. Ik wil nog veel van deze vrouw zien(trouwens bijzonder spijtig dat ze zich nu ook al bezighoudt met projectjes als Memoirs of a Geisha )

Voor de rest speelt ook de hele rest van de cast geweldig.

De muziek is ook geweldig. Op elke moment waar er muziek moet komen, komt er ook. Wong Kar-Wai voelt perfect aan wanneer er een stilte mag komen, en wanneer er muziek moet zijn. Zeker een soundtrack die ik in mijn collectie wil hebben.

De film bestaat eigenlijk uit twee delen: laat ik ze maar het gewone gedeelte en het 2046-gedeelte noemen. Het gewone gedeelte doet inderdaad heel veel denken aan Fa Yeung Nin Wa, alleen is het bij deze film net allemaal nog iets mooier. Alles zit goed, en het verveelt voor geen moment.

Maar dan komt weliswaar nog een mooier deel. Want het 2046-gedeelte is nog extravaganter, nog kleurrijker, nog mooier. Alle kleuren komen op je af, en je weet niet waarin je jezelf hebt gestort. Zo'n prachtige wereld met de geweldige Androïden. Hemelse schoonheid en dit deel zorgt er ook voor dat de film naar een nog hoger niveau getild wordt en daardoor één van de mooiste films is geworden die ik in mijn leven al heb gezien.

Staat op dit moment op 4.75*, ik ga hem even op 4.5* laten rusten, maar ik ga hem zeker herbekijken, en dan kan die 5* nog wel komen, met misschien zelfs een top 10 plaats.

Ik vind het trouwens ook een vrij laag gemiddelde, zeker als je ziet dat In the Mood for Love 3.84 als gemiddelde heeft en zelfs in de top 250 staat. Ik vind deze dan toch een stukje mooier, maar misschien ook een stukje minder toegankelijk. Daar zal het verschil wel in zitten. Maar dat zou eigenlijk niet mogen.

In vergelijking met de twee vorige films die ik van de man heb gezien, is deze veel zweveriger. Achteraf kan ik ook moeilijk zeggen waar het over ging en wat het inhield. Een ding is zeker: het was absoluut fascinerend. Visueel prachtig, muziek goed, acteerwerk goed. 4* en binnenkort maar eens In the Mood for Love voor nog beter begrip.

(Trouwens wel leuk dat ik Aziatische acteurs en actrices begin te herkennen. De prinses uit Musa speelt hier ook in namelijk)

Ooit eens aan deze film proberen te bekijken. Toen na een half uur opgehouden, want het kon me niet boeien. Gister het gedeelte dat ik daardoor gemist heb nog maar eens geprobeerd, en deze keer heb ik hem wel uit kunnen zien.

Ik ben nog steeds in dubio over deze film. Het ziet er erg mooi uit, originele kadrering, mooie tracking shots en imposant, tegen het kitscherige aan, kleurgebruik. Maar er zit zo weinig vaart achter dat het maar niet echt kon imponeren. Gooi daarbij de zielloze voiceover, het warrige scenario (4 vrouwen, waarvan 1 een androide, 2 mannen, en daar dan weer allerlei verhoudingen tussen , ik raakte het spoor bijster), de vervelende vioolmuziek en vooral de decadente sfeer waar ik niet tegen kan en ik deze film moet het met slechts 2,5* stellen.

De scènes in de toekomst waren trouwens wel om van te genieten, omdat daar de decadentie niet in een jaren '60 setting zat had ik er veel minder moeite mee. Jammer dat er dan al snel weer terug wordt geflashbackt naar het verleden.

Na het ietwat tegenvallende In the Mood for Love had ik deze film even in de wachtrij gezet. Gelukkig bleek ik hier dan wel open voor te staan.

De film opent briljant. Als kijker waan je jezelf gelijk in een futuristische omgeving.

Het uitgangspunt van de film is ook origineel te noemen. Het verhaal neemt na verloop van tijd ook een wending die zijn weerga niet kent. Daar waar de film eerst wat luchtig begint, met veel mooie vrouwen, veel vrijblijvendheid en ontluikende liefde. Wordt het vanaf het moment dat blijkt dat Chow Mo Wan ook in de trein der verloren herinneringen zit en niet meer terug zal keren ineens behoorlijk wreed . Prachtige shots tussendoor van een voortrazende trein.

Leuke metafoor ook, eenmaal ingestapt keer je niet meer terug, tenzij je natuurlijk een retourtje hebt gekocht . Hetzelfde geldt voor je eigen herinneringen, deze zullen altijd voort blijven leven in jezelf maar je kunt ze nooit meer terug halen. Een film die best diep graaft, iedereen heeft immers wel eens teruggedacht aan bepaalde momenten die je leven passeerden. En waarop je misschien net even wat anders had willen handelen. Wat dat betreft deed de film mij een beetje denken aan een wrang sprookje. Sprookjesachtig vanwege de prachtige cinematografie en de vloeiend mooie slow motion beelden waarin Christopher Doyle je laat baden.

Wel een gemis was dat de regisseur sommige shots te kort aanhield. Soms betrapte ik mijzelf erop dat ik eventjes in wilde grijpen in de film. Ik plaatste de in het rood geklede vrouw in gedachten al tegen de felgroene achtergrond aan. Richting het einde namen de slow motion beelden ook wat af. Maar verder heb ik eigenlijk weinig te klagen. Prachtige film, met fijne muziek ook. Ik wilde eerst voor een dikke 4* gaan. Maar daar zou ik de film tekort mee doen. 4,5*

Wat is dit een saaie film! Liefhebbers van Aziatische films zullen wel lyrisch zijn over de sfeer, maar waar is het verhaal vraag ik me dan af? Ruim 2 uur lang zien we de één na de andere vrouw in het leven van Chow verschijnen om vervolgens te concluderen dat het vinden van de ware liefde geen eenvoudige opgave is. Ja, dûh, dat wist ik ook wel! Er ontwikkelt zich echter nergens een verhaal rond dit thema. Plaats een camera op de Amsterdamse wallen, edit het materiaal met een voice-over, en je krijgt hetzelfde resultaat als deze meuk van Kar Wai Wong; nietszeggende prostituee bezoekjes van eenzame zielen. 1,5*

Het begint allemaal zo mooi. Je ziet een mooigemaakte futuristische stad met flitstreinen waar ik op kick, maar daarna stort het gewoon als een kaartenhuis in elkaar en word de film zoo ongelofelijk saai. De ene domme liefdesscene na de andere. Dat ene geslijm na de andere. Daarnaast gebeurt er verder ook geen ene reet en val je na 30 minuten gewoon bijna in slaap. Het lijkt net alsof alle scene's herhaalt worden want het lijkt net alsof je naar een 123 minuten duurende liefdesscene zit te kijken. Het enige waar ik nog wel een beetje aandacht aan besteede was die treinscene. Ik had verwacht dat je ook nog wat van het jaar 2046 te zien kreeg, nou, dat krijg je in het begin maar 2 minuten te zien en voor de rest is het aleen maar liefde dit, slijmen dat en romantiek dit. Echt, er zit zooooo weinig vaart in deze film. Gewoon dood en dood saai. Ik vind dat wel zonde. Ik weet wel wat je als versnapering bij deze film kan gebruiken: Red Bull, want dan blijf je tenminste wakker.

1*

Het mag dan wel een vervolg op In the Mood for Love zijn, 'k vond niet dat de twee films veel met elkaar te maken hadden, afgezien van het zelfde hoofdpersonage.

Prachtige film Zulke mooie kleuren en 'k vond bij iedere scene de stijl veranderen, maar toch nog passen in het jaren 60 plaatje.

De manier waarop de personages dachten en spreken intrigeerde me. Oh! en Faye Wong als actrice Ik kende ze tot nu toe enkel als zangeres. Ze deed het alleszins erg goed.

Ook de muziek kon me raken al vond ik die van In the Mood for Love net ietsje beter.

Oh, ik begreep deze ook stukken beter dan zijn voorganger

Toch éen van de beste films die ik ooit al gezien heb (danku belchinees voor het aanraden)

Schitterende film van Wong-kar Wai. Visueel zelfs nog mooier dan "In the Mood for Love", waar het min of meer een vervolg op is, hoewel je het ook weer geen doorsnee-vervolg kan noemen. In deze film worden meerdere verhaallijnen door elkaar gegooid. Dat maakt het dat deze film itt "In the Mood for Love" soms moeilijk te volgen is. Je moet goed je hoofd erbij houden.

Het acteren van Tony Leung was weer geweldig en de film heeft een geweldig mooie score. Een mix van opera, zwoele jazz en de sfeervolle muziek van de Japanse componist Shigeru Umebayashi.

Zeer opvallend en geweldig mooi waren de sci-fi stadsbeelden in deze film. Jammer eigenlijk dat wij deze beelden maar weinig te zien kregen. Het sci-fi gedeelte had wat mij betreft best langer mogen duren.

Waardering van 4,0* naar 4,5*

Na In The Mood For Love zowat een klein jaartje geleden nu ook "vervolgfilm" 2046 gezien, met als tussendoortje My Blueberry Nights. M'n derde Wong Kar-Wai dus en opnieuw pakt de Chinees uit met een hypergestileerde prent die jammer genoeg net als de twee voorgenoemde films de weg zo moeilijk vindt naar m'n hart.

Visueel is dit bij-zon-der indrukwekkend, maar spijtig genoeg blijft het voor mij een beetje bij uiterlijke schoonheid (voor sommigen zal dit heiligschennis zijn, sorry ), en raakte ik niet ondergedompeld in de vertelling.

2046 kent nochtans enkele verbluffende momenten: zo spàt de sensualiteit bijwijlen van het scherm en ook ik was bijzonder weg van het acteerspel van Tony Leung. Maar hoezeer ik gegrepen wou worden door de magie (het beeld dat ik had van 2046 voor ik 'm zag was dat dit een stukje wonderlijke cinema was), ik werd niet helemaal meegesleept. Niettegenstaande visueel grandioos en razend ambitieus.

Stilistisch adembenemend. Nu is überhaupt het uitzicht met Gong Li, Zhang Ziyi, Maggie Cheung èn Faye Wong (die ik nog niet kende) in deze film al mooi!

Moeilijker had ik het in het begin met het volgen van het verhaal, maar zoals ik hier net las, eigen schuld: 'in the Mood for Love' niet gezien! (maar dat gaat dan ook maar gauw gebeuren!).

Maar met een prachtig kleurgebruik, superbelichting en fijne muziek creëren meneer Wong en zijn discipelen wel een heerlijke sensuele sfeer. Ook de SF-beelden passen daar wat mij betreft prima in.

Mag ik een poging wagen? Mo li hua kai (Jasmine Women) van Yong Hou?? Zhixi (Suffocation) van Zhang Bingjiang? Of Avalon van Oshii??

Toch wel een stuk minder dan voorganger In The Mood for Love. Ook best een moeilijke film om te beoordelen.

Waar de voorganger mij erg kon raken, kon 2046 dat een heel stuk minder. Het liet mij een beetje koud allemaal. Komt ook door het af en toe wat moeilijk te volgen verhaal, zelfs met de eerste film nog vers in het geheugen. In het begin ook vooral weer losse flarden wat Wong ons laat zien. Dat probleem heeft In The Mood for Love ook. Net als in die film wordt het naarmate de film vordert wel een stuk beter, maar haalt nergens het niveau van het eerste deel. Een ander minpunt is de speelduur. Dik 2 uur is gewoon te lang, en is dan vooral na het eerste uur niet zo interessant en boeiend meer om je aandacht er voor de volle 100% bij te houden. Ook miste ik de warmte die In The Mood... had ook een beetje. Nu is het verhaal daar ook niet naar natuurlijk. Naar het einde toe komt er wel iets meer gevoel bij kijken en dat doet de film zeker nog erg goed..

Visueel zit het weer helemaal goed. Prachtige kleurrijke beelden komen voorbij, zowel in het heden, verleden en in de toekomst. Magistraal camerawerk van Doyle. De muziek is dit keer wel wat minder. Vind ik totaal niet passen bij de beelden die je ziet, daardoor komen veel scènes ook niet echt goed uit de verf.

Jammer dat deze film mij niet zo kon raken. Ik ben wel benieuwd wat een herziening zal gaan brengen

3*

Matig.

Met uitzondering van In the Mood for Love heeft Kar-Wai mij nog nooit echt kunnen overtuigen. Ook deze mistte zijn doel.

Visueel wel wederom zeer knap, maar dit valt volgens mij eerder toe te schrijven aan Doyle. De kleuren spatten van het scherm en alles ziet er zo heerlijk spontaan kunstig uit, maar begint op den duur toch wel zeer geforceerd aan te voelen. De treintjes vond ik dan weer stukken minder. Wat een lelijke effectjes. Pastte ook niet echt binnen de film.

Dit valt eigenlijk over het gehele toekomstverhaal te vertellen, wat niets nieuws bijbrengt. Hierin wordt alles een beetje verduidelijkt en de moraaltjes en wijsheden worden nog eens extra voorgekauwd. Best een nutteloos zijspoor.

Het verhaal an sich spoorde bovendien ook niet helemaal. Kar-wai haalt wel heel veel verschillende personages aan, die eerder lukraak gekozen lijken in plaats van doelgericht in het verhaal te zijn ingezet. Oppervlakkigheid is dan ook troef in deze afstandelijke vertelling, die wel mooi verpakt is, maar mij niet ten volle kon bekoren. Het leek mij bij momenten iets te veel op een hippe alternatieve modeshow, incluis mooie vrouwen, rook en onnatuurlijke natuurlijke poses.

3,5*

Apart filmpje, maar echt overtuigend vind ik het allemaal niet.

Wel een aardig verhaal, niet altijd even interessant, maar het had zo zijn momenten. Visueel zeker sterk, maar de soundtrack was juist erg droog en eentonig.

Ging dus een beetje alle kanten uit, soms mooi, soms afstandelijk. Het audiovisuele had ook zijn goede punten, maar ook weer niet. Kon me wel 2 uur boeien, maar zal dit ook niet snel opnieuw opzetten.

3*

In The Mood for Love is een erg mooie film en aangezien dit een soort van vervolg is, met dezelfde hoofdrolspelers en regisseur was ik benieuwd of 2046 net zo’n mooie film zou zijn als zijn voorganger. Helaas is dat niet het geval.

Visueel is film prima, met een fraai kleurgebruik, mooie beelden en prima camerawerk. Inhoudelijk is de film echter wat minder. Het verhaal is door het vele heen en weer gereis soms wat lastig te volgen en de film blijft mede door de matige muziek lang wat afstandelijk, al wordt de film in het tweede gedeelte gelukkig wel een stuk warmer. Ik snap er eigenlijk niets van dat de muziek zo matig is, want in de twee andere films die ik tot nu toe van Wong zag, vond ik dat element juist geweldig.

Qua acteerwerk zit het verder wel goed. Leung en Cheung doen het weer prima en de twee hebben wederom een enorm sterke chemie met elkaar. Erg mooi om te zien. Jammer dat de film wat matig begint en vaak wat afstandelijk blijft, maar voor de rest is het een interessante degelijke film, die ik makkelijk heb uitgekeken. Aardig dus, maar zeker lang niet zo goed als zijn voorganger.

3,0*

Filmkijken is eveneens all about timing, en die pakte vanavond goed uit voor mij. 2046 is een aangename, kalme film die een sfeer oproept waarin allerlei gedachten vrijuit kunnen ontwikkelen, de romances opbloeien en wegzakken, en experimentjes in het plot op natuurlijke wijze hun plaats vinden. De film kabbelt zo rustig voort, en ik denk eigenlijk dat de muziek met die zwierige violen hier een nog grotere rol speelt dan de vertraagde beelden.

Die beelden zijn natuurlijk het meest opvallende element in Wong's films, en ze zullen ook vast en zeker bijdragen aan het succes en de aantrekkelijkheid van simpelweg het staren naar je scherm, om maar niks te missen van die zachtzijden rokjes of de scherp gecontrasteerde sigarettenrook. Maar soms hangt het ook gewoon tegen kitsch aan, zoals ergens op driekwart van een film waar zomaar het traag druppelen van een kraan in beeld wordt gebracht. Mooi, en wellicht ergens symbolisch, maar al snel gekunsteld. Nogmaals, de muziek is toonaangevender voor het ritme van de film dan de cinematografie.

Hoe dan ook viel het allemaal precies goed vanavond, en kan ik er 3,5 zeer ruime sterren aan kwijt.

Ja, best mooi filmpje, deze 2046, maar helaas deed het me (nog) niet zoveel allemaal. 'Fa Yeung Nin Wa' vind ik nog altijd de beste film van regisseur Wong Kar Wai.

De cast is uitstekend en het sterkste punt in de film. Leung is een geweldige acteur (zo ook hier) en ook zijn twee vrouwelijke tegenspeelsters - Cheung & Zhang - leveren een sterk staaltje acteerwerk af. De film kent veel fraaie shots, een sterke sfeer, er wordt mooi gebruik gemaakt van kleuren en de mooie score ondersteund alles prima.

Helaas had ik wat moeite met het verhaal zelf. Het wist me niet echt te pakken, kwam nooit tot een echt hoogtepunt en de personages deden me vrij weinig... op een paar scénes na. Vooral op romantisch vlak vond ik het nogal een flucturerend geheel; soms sterk, mét gevoel en deed het me wel wat, een andere keer totáál weer niet.

Toch is het (ook wel bijzondere) eindresultaat er één om weer te zien. Misschien valt het dan wat beter. Heb nu regelmatig best genoten, maar helaas nog niet constant.

Als ik deze film zou moeten beoordelen puur op wat ik zie en hoor, verdient ie 5 sterren. 2046 ziet er prachtig uit en is technisch gezien zo goed als perfect. Heerlijk, kan wat dat betreft zo mijn top 100 in.

Jammer dat ik geen androide ben (zoals in deze film) en het bij cinema nog steeds heel belangrijk is wat je voelt (anders wordt het wel een heel klinische aangelegenheid). Want deze film is met al zijn pracht zeker ook wat leeg en bedacht. De karakters komen niet dichterbij, drijfveren blijven me wat onduidelijk en ik had slechts op momenten emotionele binding bij het verhaal en zijn personages.En daarin schiet deze film ten op zichte van in the Mood for Love (om even dichtbij te blijven) echt wat te kort.

Maar goed, film is nogmaals letterlijk prachtig, anders dan andere films (en toch ook weer niet), mooie muziek, over het algemeen goed geacteerd en er mankeert verder erg weinig. Helemaal leeg is de film ook zeker niet. Vandaar 4 sterren, maar dat hadden er meer kunnen zijn. Kar Wai Wong is wel een van de interessantste regisseurs van dit moment.

Natuurlijk niet, want dan mis je de kracht van de film, het cinematografische.

Blijft visueel geniaal.

Al blijft het ook een beetje knagen dat de futuristische scenes nog véél mooier zijn dan de jaren '60 scenes. Het is wat mierenneuken, maar ik blijf het toch een beetje jammer vinden, hoe mooi de film verder ook mag zijn.

Verder een erg warme, aangename en fijne film. Knappe sfeer, sterk acteerwerk en mooie muziek die op aparte manier ingezet wordt. Wie hoopt op stomende romances komt waarschijnlijk wat bedrogen uit, de personages zijn niet open passioneel en ook de verschillende romances zijn niet bepaald idyllisch.

Kar Wai's mooiste en beste film, kijk uit naar z'n nieuwe maar lijkt me niet dat die boven 2046 zal eindigen.

4.5* en een uitgebreide review

Fraaie sequel van Fa Yeung Nin Wa (2000), waarvan een belangrijk deel feitelijk een fictieve prequel is van die film. Minstens zo goed, zo niet beter, dan de oorspronkelijke film, al vond ik de sci-fi scènes wat minder geslaagd (maar dat komt wellicht omdat ik niet zo veel heb met dat genre).

Opnieuw een bijzonder sfeervolle film dankzij een heel mooie cinematografie en een lekkere soundtrack. Bovendien eerste klas geacteerd door Tony Leung, Faye Wong en mijn favoriete Ziyi Zhang. Wel jammer dat Gong Li maar een klein bijrolletje heeft.

Filmkunst met een hoofdletter F.

Dat 2046 een stilistisch succes is, daar lijken veel mensen het wel mee eens te zijn. Ik ben geen uitzondering. Kadrering, kleurgebruik, muziek en vooral de lyrische montage zorgen voor een bijzondere ervaring, waarbij we als bonus krijgen dat Kar-Wai misschien nergens zo sensueel te werk is gegaan als hier en dat hij er ook nog een zeer bijzondere en aantrekkelijke futuristische wereld als bonus aan toevoegt. We worden verwend.

Maar ik lees hier ook veel dat de film koud en afstandelijk zou zijn en dat voor velen een emotionele connectie ontbreekt. Vreemd, want ik vond dit na Happy Together waarschijnlijk Kar-Wai's meest ontroerende film. Dat is extra opmerkelijk omdat ieders favoriet In the Mood for Love mij dan weer wat koud liet en ik die juist vooral waardeerde als stilistisch, maar afstandelijk experiment. Misschien spreekt de meer melancholische, bittere toon mij hier wat meer aan en heb ik wat meer met de personages die totaal verdwaald lijken te zijn op emotioneel gebied en niet weten waar ze de liefde moeten zoeken. Daarbij vind ik de stijl enorm bijdragen aan het gevoel. Dat is wat moeilijk uit te leggen, maar de onderliggende emoties lijken van het scherm te druipen. Het duurde even voor ik in de film zat, want het begint allemaal erg rommelig en pas als Ziyi Zhang verschijnt lijkt er een focus gevonden te worden, maar daarna was het goed raak.

Uiteraard verder ook niets dan lof voor de cast. Tony Leung Chiu Wai is natuurlijk altijd fantastisch, maar Ziyi Zhang was de werkelijke verrassing. Ze was echt geweldig hier. Ook leuk om Faye Wong van Chungking Express weer te zien. Die acteerd helaas niet veel (kennelijk ook meer een zangeres). Misschien door haar kapsel, maar ze deed me hier sterk aan Audrey Tautou denken.

Een van Wong Kar-Wai's beste films wat mij betreft.

4*

Zojuist nog eens 2046 herzien na eerder vandaag In the Mood For Love the hebben gekeken. Ten eerste valt het mij op dat ik de film bij herziening nog beter vind dan de eerste keer. Toen vond ik hem nog wat lang. Ik ben opnieuw overdonderd door dit meesterwerk.

Ik ga hier een gedurfde uitspraak doen en zeggen dat niet In the Mood for Love, maar 2046 het magnum epos is van Wong Kar Wai. Een film die eigenlijk al het goede uit haar voorganger combineert met hetgeen wat zijn films uit de jaren 90 zo spannend maakte. Prachtige decors en werkelijk fantatische cinematografie. Het camerawerk en kleurgebruik maken dat de film van je scherm spettert.

Alle muzes van WKW komen langs, met Tony Cheung in bloedvorm en Faye Wong in een geweldige rol als androide/hopeloos verliefd meisje. En dan is er nog Ziyi Zhang. Ik heb het al eerder gezegd, maar wat is zij geweldig in deze film. Woest aantrekkelijk, arrogant, maar toch zo ontzettend kwetsbaar. De chemie tussen haar en Leung is overdonderend.

Niet alleen visueel, maar ook de soundtrack is weer om te smullen. In het verlengde van ITMFL, maar nog veel spannender naar mijn idee. De scenes in de trein zijn voor mij nu al legendarisch, maar ook die in het hotel. Het iconische shot op het dak van de Orient Hotel is een landmark in het Aziatische filmlandschap.

Ten slotte vind ik het verhaal, dat volgens sommigen nergens heen lijkt te gaan, juist een schot in de roos. Nu ik ITMFL heb gezien begrijp ik het personage Mr. Chow beter en voel ik ook meer sympathie voor hem en zijn levensstijl. Het is niet zomaar een rokkenjager.

2046 is een van de beste films die ik ken. Een film die wellicht wat misbegrepen is. Ik heb goede hoop dat men met de jaren gaat beseffen wat voor een tijdloze klassieker dit is.

Echt, wat een geniale regisseur is die Kar Wai Wong en dan vooral in het schieten van mooie scenes. Zat me daar soms echt aan te vergapen aan de visuele pracht in deze film. Wat betreft het plot vond ik het maar zo-zo. Tony Cheung en zijn wisselende contacten met vrouwelijk schoon wordt gevolgd. Het is nogal gecompliceerd, wat droogjes en niet altijd even helder, maar ook wel oke te volgen. Spijtig dat daar niet meer aandacht aan besteed is door Kar Wai Wong, want dan was dit echt een topper geweest.

De verhoging naar 3.5* waarop ik hoopte blijft helaas uit. Op haar beste momenten is 2046 enorm sfeervol: het camerawerk en de kadrering zijn erg stijlvol, het kleurgebruik is zeer warm en de meestal klassieke muziek wordt zeer sterk gebruikt. Maar het probleem is dat die momenten spaarzaam zijn, en dat de film buiten die momenten voor mij weinig te bieden heeft. Het verhaal en de personages konden me namelijk absoluut niet boeien, en de Oosterse jaren '60-setting van de film vond ik zelfs een serieus minpunt: de kleding, de make-up, de sieraden, de haarstijl de locaties - het sprak me allemaal absoluut niet aan. Tegen het einde begon ik me zelfs enigszins te vervelen, maar echt saai werd de film daarbuiten vrijwel nooit. Bij momenten is 2046 kortom erg sterk, maar doordat ik de inhoud en de personages absoluut niet boeiend en de setting matig tot lelijk vond wist de film in haar geheel helaas geen indruk op me te maken. 3*

Daar had ik ook last van. Sfeervol vond ik 2046 soms zeker, maar romantisch vond ik het niet. Al lag dat in mijn geval evenzeer aan de persoonlijkheid van de personages als aan de Oosterse setting.

Precies wat ik vaker heb bij Wong. Mooie losse scènes met fijne muziek en een zekere beeldenpracht. Ook fijn ingehouden geacteerd. Maar ook een film die me volstrekt koud laat. Daarnaast soms wat rommelig verteld en dat hele gedoe rond het jaar 2046 lijkt me niet meer dan een gimmick dan een noodzakelijk onderdeel van plot en thematiek. De twee uur zijn goed weg te kijken maar beklijven nergens. 3,0*.