2046 (2004)

Toch een typische discussie bij deze Wong Kar-Wai, nu net een regisseur die als geen ander is beïnvloed door zijn westerse klassieke vakgenoten.

Vind ik ook, snap die hele stilering ophef ook niet, hij doet echt niet meer dan veel van zijn westerse voorbeelden. Daarnaast het te pas en te onpas gebruik van klassieke muziek.. Het verbaasd me dan ook dat OH hier zo enthousiast over is, had dit nooit bij hem gezocht. Blijkt toch dat hij wat lukraker films waardeert dan ik dacht.

Of blijkbaar begrijp je gewoon niet hoe ik films waardeer. Lukraak is het allerminst. Wie kan lezen kan dat beamen.

Nog steeds geen zinnige voorbeelden gezien van films met een gelijkaardige stilering trouwens.

Fountain? Deed me hier erg aan denken, maar stukken gewaagder. Verder kan ik de hele film noir wel gaan opnoemen, Melville, maar ook Blade Runner en andere Tech Noir kun je deze stijlkenmerken duidelijk terugvinden. Er was zelfs een tijdelijke aziatische stroming die de exotische kanten van de film noir eigen maakten.. daar komen deze beelden heel erg dichtbij.

Blade Runner en verder ook wel wat uit het film noir genre. Komen bepaalde elementen uit terug maar je moet deze film al in het zwart/wit gaan kijken om ze qua stilering te gaan vergelijken.

The Fountain is al helemaal geen vergelijk

Probeer de discussie toch niet steeds zo persoonlijk te maken, dat is echt nergens voor nodig.

Hmm, ja maar ben het hier toch wel een beetje met Onderhond eens. Ik ken maar weinig hedendaagse regisseurs, cinematografen dan de combi Kar-Wai / Doyle die stilistisch mooiere films weten te creëren. Dit af doen als fletse, ongeïnspireerde cinema daar kan ik ook niet echt bij.

Als er een filmer een eigen stijl heeft ontwikkeld die oogstrelend is dan is het deze meneer wel.

Wat Kar-Wai met zijn tweeluik In the Mood for Love en 2046 wilde doen was vooral een ode brengen aan het Hong Kong van zijn jeugd. Deze films spelen zich dan ook af in de jaren '60, vandaar de keus voor een klassieke "setting" en dito muziek.

Wat betreft die twee werelden en de uitvlucht daarin wel. Qua visuele aspecten vond ik die wel een interessant parallel universum hebben.

Dat is dan persoonlijk. Ik geef slechts aan dat dit me allemaal véél te lang duurde en dat ik de settings en decors nogal voorspelbaar en weinig spannend vond. Vooral die toekomstwereld slaat de plank finaal mis, met die slecht opgemaakte androids en hun star trek kloffies. Dat zou ik wel wat mooier verwachten van één van de sterkste stilisten van onze tijd. Zoals Jean-Pierre Jeunet dat doet in City Of The Lost Children vind ik stilistisch en creatief toch stukken hoogstaander.

Persoonlijk / off-topic berichten verwijderd. Houd het gewoon inhoudelijk.

De toekomstwereld is een product van de fantasie van de schrijver die zich heeft opgesloten in kamer 2047. Een toekomstbeeld zoals mensen in de jaren '60 tegen "de toekomst" en SF aankeken, stillistisch dus erg treffend.

Vind dit de mooiste "weelderige" sci-fi wereld die ik ooit gezien heb. Staat los van Jeunet ea, die ook leuke dingen doen, maar binnen een geheel andere stijl.

Ik zeg verder ook niet dat 2046 geen stijlkenmerken overneemt van andere films (zoals elke film trouwens, Blade Runner heeft ook het warm water niet uitgevonden) maar qua stilering blijft 2046 gewoon uniek. Star Trek kloffies of niet.

Ja, rara de koekoek, het is geen jaren 60.. het is 2004!! Probeer gewoon nu maar eens iets origineels te creëren en niet op het excuus dat het in het boek/verhaal zo uitkwam. Dat vind ik wel een heel gemakkelijke uitweg.

Uhm... Mr Chow is in de film een schrijver/journalist die in de jaren '60 leeft. Wat ik zeg deze film speelt zich dus vooral af in de jaren '60 en de toekomst is de fantasie van Mr Chow, die kapot zit na zijn affaire uit In the Mood for Love. Je zou er toch beter aan doen om het tweeluik in de juiste volgorde te kijken

Moet je In the Mood for Love gezien hebben voordat je deze snapt?

Het helpt wel ja, aangezien deze film toch verderbouwt op het personage dat in In The Mood For Love wordt opgezet.

Waarom staat hier trouwens de Japanse poster online?

Wat mij betreft net even iets minder dan zijn voorganger In The Mood For Love, maar dat komt voornamelijk omdat ik het verhaal soms wat moeilijk te volgen vond. De beelden en personages zijn wederom prachtig, dus wellicht dat een herziening opwaardering tot gevolg zal hebben. (dit was bij In The Mood For Love overigens ook het geval; deze vond ik bij herziening veel fraaier en ontroerender dan bij de eerste kijkbeurt)

Mooi poster zeg.

Ik heb de Chinese versie maar toegevoegd.

Prachtige film, maar net zoals bij In the Mood for Love erg lastig te volgen. Ik geloof dat ik aan het eind van de film alles wel doorhad, maar om hem helemaal te snappen zal ik hem nog een keer moeten kijken. Ik vond de sfeer echt heel mooi en de muziek ook, juist mooi die klassieke muziek. Het einde was schitterend en al weet ik niet zeker hoe het verhaal nou is gelopen, hij krijgt van mij een hoge waardering. En wellicht later nog een kijkbeurt.

4,5 sterren.

Het mag dan wel een vervolg op In the Mood for Love zijn, 'k vond niet dat de twee films veel met elkaar te maken hadden, afgezien van het zelfde hoofdpersonage.

Prachtige film Zulke mooie kleuren en 'k vond bij iedere scene de stijl veranderen, maar toch nog passen in het jaren 60 plaatje.

De manier waarop de personages dachten en spreken intrigeerde me. Oh! en Faye Wong als actrice Ik kende ze tot nu toe enkel als zangeres. Ze deed het alleszins erg goed.

Ook de muziek kon me raken al vond ik die van In the Mood for Love net ietsje beter.

Oh, ik begreep deze ook stukken beter dan zijn voorganger

Toch éen van de beste films die ik ooit al gezien heb (danku belchinees voor het aanraden)

Goed gemaakte film met als die visuele effecten en decors maar het verhaal was bij vlagen te saai om een topper te worden.

***

Schitterende film van Wong-kar Wai. Visueel zelfs nog mooier dan "In the Mood for Love", waar het min of meer een vervolg op is, hoewel je het ook weer geen doorsnee-vervolg kan noemen. In deze film worden meerdere verhaallijnen door elkaar gegooid. Dat maakt het dat deze film itt "In the Mood for Love" soms moeilijk te volgen is. Je moet goed je hoofd erbij houden.

Het acteren van Tony Leung was weer geweldig en de film heeft een geweldig mooie score. Een mix van opera, zwoele jazz en de sfeervolle muziek van de Japanse componist Shigeru Umebayashi.

Zeer opvallend en geweldig mooi waren de sci-fi stadsbeelden in deze film. Jammer eigenlijk dat wij deze beelden maar weinig te zien kregen. Het sci-fi gedeelte had wat mij betreft best langer mogen duren.

Waardering van 4,0* naar 4,5*

Na In The Mood For Love zowat een klein jaartje geleden nu ook "vervolgfilm" 2046 gezien, met als tussendoortje My Blueberry Nights. M'n derde Wong Kar-Wai dus en opnieuw pakt de Chinees uit met een hypergestileerde prent die jammer genoeg net als de twee voorgenoemde films de weg zo moeilijk vindt naar m'n hart.

Visueel is dit bij-zon-der indrukwekkend, maar spijtig genoeg blijft het voor mij een beetje bij uiterlijke schoonheid (voor sommigen zal dit heiligschennis zijn, sorry ), en raakte ik niet ondergedompeld in de vertelling.

2046 kent nochtans enkele verbluffende momenten: zo spàt de sensualiteit bijwijlen van het scherm en ook ik was bijzonder weg van het acteerspel van Tony Leung. Maar hoezeer ik gegrepen wou worden door de magie (het beeld dat ik had van 2046 voor ik 'm zag was dat dit een stukje wonderlijke cinema was), ik werd niet helemaal meegesleept. Niettegenstaande visueel grandioos en razend ambitieus.

Vreemd, ik heb precies het zelfde meegemaakt!

1. 4,5* In The Mood for Love

2. 3,5* My Blueberry Nights

En de 2e en 3e allinea heb ik ook hetzelfde ervaren. Hoe toevallig kan soms iets zijn?

Het had mijn recensie kunnen zijn. Laat ik dan maar proberen iets aan te vullen.

Het verhaal is lang niet zo indrukwekkend als In The Mood for Love, logisch als er veel te veel vrouwen in voorkomen, verdwijnen en weer opduiken.Tussendoor heb je het science fiction verhaaltje dat weinig indruk maakt en eigenlijk in de weg zit. Zonder dat, was het compacter geweest.

En als iedere scene bloedmooi is, zoals hier, dan valt het niet meer op!

Het pure van deel 1 maakt hier plaats voor mooie shots e.d. Fijn om te zien maar ook dat gaat vervelen.

Toch ben ik nergens afgedwaald en bleef de spanning intact.

Jammer dat uiteindelijk verhaaltechnisch veel onlogisch leek.

Met vlagen was het warrig, misschien teveel afgeleidt door al die vrouwen.

Klinkt positief, maar dat was het niet...

Moeilijke film, maar wel boeiend.

Buitengewoon knappe en strakke film met een superscript die nagenoeg foutloos is uitgewerkt.

Stilistisch adembenemend. Nu is überhaupt het uitzicht met Gong Li, Zhang Ziyi, Maggie Cheung èn Faye Wong (die ik nog niet kende) in deze film al mooi!

Moeilijker had ik het in het begin met het volgen van het verhaal, maar zoals ik hier net las, eigen schuld: 'in the Mood for Love' niet gezien! (maar dat gaat dan ook maar gauw gebeuren!).

Maar met een prachtig kleurgebruik, superbelichting en fijne muziek creëren meneer Wong en zijn discipelen wel een heerlijke sensuele sfeer. Ook de SF-beelden passen daar wat mij betreft prima in.

Mag ik een poging wagen? Mo li hua kai (Jasmine Women) van Yong Hou?? Zhixi (Suffocation) van Zhang Bingjiang? Of Avalon van Oshii??

Jasmine Woman nog niet gezien, de rest erg mooi maar nu niet meteen films waar de kleuren zo van het scherm afspatten

Toch wel een stuk minder dan voorganger In The Mood for Love. Ook best een moeilijke film om te beoordelen.

Waar de voorganger mij erg kon raken, kon 2046 dat een heel stuk minder. Het liet mij een beetje koud allemaal. Komt ook door het af en toe wat moeilijk te volgen verhaal, zelfs met de eerste film nog vers in het geheugen. In het begin ook vooral weer losse flarden wat Wong ons laat zien. Dat probleem heeft In The Mood for Love ook. Net als in die film wordt het naarmate de film vordert wel een stuk beter, maar haalt nergens het niveau van het eerste deel. Een ander minpunt is de speelduur. Dik 2 uur is gewoon te lang, en is dan vooral na het eerste uur niet zo interessant en boeiend meer om je aandacht er voor de volle 100% bij te houden. Ook miste ik de warmte die In The Mood... had ook een beetje. Nu is het verhaal daar ook niet naar natuurlijk. Naar het einde toe komt er wel iets meer gevoel bij kijken en dat doet de film zeker nog erg goed..

Visueel zit het weer helemaal goed. Prachtige kleurrijke beelden komen voorbij, zowel in het heden, verleden en in de toekomst. Magistraal camerawerk van Doyle. De muziek is dit keer wel wat minder. Vind ik totaal niet passen bij de beelden die je ziet, daardoor komen veel scènes ook niet echt goed uit de verf.

Jammer dat deze film mij niet zo kon raken. Ik ben wel benieuwd wat een herziening zal gaan brengen

3*