2046 (2004)

M'n eerste Kar Wai Wong en zeker niet de laatste.

Overweldigend mooi, prachtige romantiek en een uitermate sterk spel van Tony Leung Chiu Wai en (de prachtige) Ziyi Zhang. 2046 Slokt je op en laat je vervolgens niet meer los. Visueel één van de sterkste films die ik heb gezien, heerlijk sfeervol en consistent.

Joepie! Lekker lang opblijven vanavond!

Matig.

Met uitzondering van In the Mood for Love heeft Kar-Wai mij nog nooit echt kunnen overtuigen. Ook deze mistte zijn doel.

Visueel wel wederom zeer knap, maar dit valt volgens mij eerder toe te schrijven aan Doyle. De kleuren spatten van het scherm en alles ziet er zo heerlijk spontaan kunstig uit, maar begint op den duur toch wel zeer geforceerd aan te voelen. De treintjes vond ik dan weer stukken minder. Wat een lelijke effectjes. Pastte ook niet echt binnen de film.

Dit valt eigenlijk over het gehele toekomstverhaal te vertellen, wat niets nieuws bijbrengt. Hierin wordt alles een beetje verduidelijkt en de moraaltjes en wijsheden worden nog eens extra voorgekauwd. Best een nutteloos zijspoor.

Het verhaal an sich spoorde bovendien ook niet helemaal. Kar-wai haalt wel heel veel verschillende personages aan, die eerder lukraak gekozen lijken in plaats van doelgericht in het verhaal te zijn ingezet. Oppervlakkigheid is dan ook troef in deze afstandelijke vertelling, die wel mooi verpakt is, maar mij niet ten volle kon bekoren. Het leek mij bij momenten iets te veel op een hippe alternatieve modeshow, incluis mooie vrouwen, rook en onnatuurlijke natuurlijke poses.

3,5*

Apart filmpje, maar echt overtuigend vind ik het allemaal niet.

Wel een aardig verhaal, niet altijd even interessant, maar het had zo zijn momenten. Visueel zeker sterk, maar de soundtrack was juist erg droog en eentonig.

Ging dus een beetje alle kanten uit, soms mooi, soms afstandelijk. Het audiovisuele had ook zijn goede punten, maar ook weer niet. Kon me wel 2 uur boeien, maar zal dit ook niet snel opnieuw opzetten.

3*

Deze film was me al vaak aangeraden en had hem dan ook al maanden op dvd liggen maar kwam er steeds niet aan toe, tot ik hem vorige week compleet bij toeval langs zag komen op tv en hem zo dus maar even gezien heb, heb het in die week tijd allemaal even laten bezinken en weet inmiddels nog steeds niet helemaal wat ik er mee moet, maar dat het een uiterst bijzondere ervaring was is wel duidelijk.

In het begin had ik een beetje spijt dat ik niet eerst In the Mood for Love gezien had, het was niet zo dat ik constant het gevoel had dat ik naar een vervolg zat te kijken, maar had wel een idee dat het verhaal een soort voorgeschiedenis moest hebben, kan iemand me overgens vertellen of dit klopt? Maar goed even verder over de film...

Kwa verhaal was het allemaal prima in orde, maar ook zeer apart. Mooie Aziatische (afstandelijke) romantiek, veel oprechte emoties en geweldig gespeeld door de al even geweldige cast, maar oh zo vaag! Verder een paar bijzonder mooi gestileerde plaatjes/scenes (vooral dat ingebeelde toekomstbeeld met die androiden in de trein), waarin geweldig gebruik van kleur werd gemaakt. Maar als totaalbeeld was het vooral de geweldige sfeer die me greep en ruim twee uur lang aan het beeld vast kluisterde, voorzichtig gesteld misschien zelfs een van de sfeervolste filmervaringen die ik de laatste paar maanden mocht meemaken.

Heb lang zitten twijfelen over een cijfer, vond een 3,5 eerst eigenlijk wel genoeg, dat mede omdat ik tegen het eind eigenlijk nog maar weinig wijze kon brengen uit het verhaal, maar omdat het er allemaal zo mooi uitzag en het me zo naar de keel greep durf ik het wel te wagen om daar (onder voorbehoud) een halfje bovenop te gooien, bij een tweede kijkbeurt (om de boel wat op te klaren) en na het zien van ItMfL zal dit mogenlijk nog verder omhoog kunnen schieten.

4 sterren

In The Mood for Love is een erg mooie film en aangezien dit een soort van vervolg is, met dezelfde hoofdrolspelers en regisseur was ik benieuwd of 2046 net zo’n mooie film zou zijn als zijn voorganger. Helaas is dat niet het geval.

Visueel is film prima, met een fraai kleurgebruik, mooie beelden en prima camerawerk. Inhoudelijk is de film echter wat minder. Het verhaal is door het vele heen en weer gereis soms wat lastig te volgen en de film blijft mede door de matige muziek lang wat afstandelijk, al wordt de film in het tweede gedeelte gelukkig wel een stuk warmer. Ik snap er eigenlijk niets van dat de muziek zo matig is, want in de twee andere films die ik tot nu toe van Wong zag, vond ik dat element juist geweldig.

Qua acteerwerk zit het verder wel goed. Leung en Cheung doen het weer prima en de twee hebben wederom een enorm sterke chemie met elkaar. Erg mooi om te zien. Jammer dat de film wat matig begint en vaak wat afstandelijk blijft, maar voor de rest is het een interessante degelijke film, die ik makkelijk heb uitgekeken. Aardig dus, maar zeker lang niet zo goed als zijn voorganger.

3,0*

Herziening doet overigens wonderen bij deze film.

Sowieso bij alle Kar-Wai's.

Wat een prachtige poster is dit... Snel maar eens kijken.

Vond de (japanse) poster *aangepast* die er vroeger op stond toch iets mooier. Maar je moet hem zeker snel gaan zien Maikeru. Vond hem toch wel iets minder charme hebben dan zijn voorganger.

Links via mpdb werken niet, deze is trouwens heel erg mooi inderdaad.

Ik dacht al dat ik eerder een andere poster heb gezien... Vindt beide prachtig (maar kan, misschien mede door de pixel, niet zo goed opmaken hoe die poster is opgebouwd.)

De film gezien overigens. Cinematografisch hoogstandje. Het kleurenpalet, de camerastandpunten en bewegingen, de decors en production design, de kleine details, de uitzonderlijke sfeer en de meeslepende muziek geven mij meer dan genoeg reden een 4.5* te geven. Een parel van een film die ik spoedig zal aanschaffen voor een herkijk.

Ik ga er van uit dat hij dan zal terugvallen naar een 4*, of zal uitblinken in mijn top 10 met 5*en

Die Christopher Doyle doet het niet verkeerd overigens. Ben nu wel benieuwd naar zijn eigen geregisseerde film, Away with words, met Asano in de hoofdrol (!).

Filmkijken is eveneens all about timing, en die pakte vanavond goed uit voor mij. 2046 is een aangename, kalme film die een sfeer oproept waarin allerlei gedachten vrijuit kunnen ontwikkelen, de romances opbloeien en wegzakken, en experimentjes in het plot op natuurlijke wijze hun plaats vinden. De film kabbelt zo rustig voort, en ik denk eigenlijk dat de muziek met die zwierige violen hier een nog grotere rol speelt dan de vertraagde beelden.

Die beelden zijn natuurlijk het meest opvallende element in Wong's films, en ze zullen ook vast en zeker bijdragen aan het succes en de aantrekkelijkheid van simpelweg het staren naar je scherm, om maar niks te missen van die zachtzijden rokjes of de scherp gecontrasteerde sigarettenrook. Maar soms hangt het ook gewoon tegen kitsch aan, zoals ergens op driekwart van een film waar zomaar het traag druppelen van een kraan in beeld wordt gebracht. Mooi, en wellicht ergens symbolisch, maar al snel gekunsteld. Nogmaals, de muziek is toonaangevender voor het ritme van de film dan de cinematografie.

Hoe dan ook viel het allemaal precies goed vanavond, en kan ik er 3,5 zeer ruime sterren aan kwijt.

Beetje een tegenvaller. De sci-fi stukjes zagen er erg gaaf uit, behoorlijk kleurrijk, maar de realiteit leek een stuk fletser. Het sci-fi gedeelte had wat mij betreft veel prominenter aanwezig mogen zijn. Muziek was zeker goed, maar ik kreeg een beetje het idee dat andere muziek de sfeer meer ten goede was gekomen. Het leek soms iets te prominent.

De voice-over was iets te vaak te horen, het verhaal boeide sowieso niet echt, wat mij betreft had de film dan ook een stuk korter gekund.

Stijl triomfeert over inhoud.De al dan niet oprechte metafysische pretenties verzuipen in het visuele spektakel waarbij vooral de sf probeert de leegte te verhullen.Had le temps détruit tout ook niet het motto van dit filmpje kunnen zijn?

Uiteraard ben ik blij dat Tony zich mijn kritiek op in the mood... heeft aangetrokken en aan het erotisch compenseren is geslagen ,met Gong Li en vooral Zhang Ziyi nog wel,die beiden beschikken over een voortreffelijke kleermaker.

De muziekkeuze is minder geslaagd dan in in the mood...,afgezaagder dan casta diva(Callas ook nog,geloof ik) kan bijna niet.

Lijkt me dat je wel eerst in the mood...moet hebben gezien om er enigszins chocola van te kunnen maken,vooral wat betreft de gedragingen van Leung die anders bizar zullen overkomen.

Ja, best mooi filmpje, deze 2046, maar helaas deed het me (nog) niet zoveel allemaal. 'Fa Yeung Nin Wa' vind ik nog altijd de beste film van regisseur Wong Kar Wai.

De cast is uitstekend en het sterkste punt in de film. Leung is een geweldige acteur (zo ook hier) en ook zijn twee vrouwelijke tegenspeelsters - Cheung & Zhang - leveren een sterk staaltje acteerwerk af. De film kent veel fraaie shots, een sterke sfeer, er wordt mooi gebruik gemaakt van kleuren en de mooie score ondersteund alles prima.

Helaas had ik wat moeite met het verhaal zelf. Het wist me niet echt te pakken, kwam nooit tot een echt hoogtepunt en de personages deden me vrij weinig... op een paar scénes na. Vooral op romantisch vlak vond ik het nogal een flucturerend geheel; soms sterk, mét gevoel en deed het me wel wat, een andere keer totáál weer niet.

Toch is het (ook wel bijzondere) eindresultaat er één om weer te zien. Misschien valt het dan wat beter. Heb nu regelmatig best genoten, maar helaas nog niet constant.

Dit had evengoed een toneelstuk kunnen zijn.

Als ik deze film zou moeten beoordelen puur op wat ik zie en hoor, verdient ie 5 sterren. 2046 ziet er prachtig uit en is technisch gezien zo goed als perfect. Heerlijk, kan wat dat betreft zo mijn top 100 in.

Jammer dat ik geen androide ben (zoals in deze film) en het bij cinema nog steeds heel belangrijk is wat je voelt (anders wordt het wel een heel klinische aangelegenheid). Want deze film is met al zijn pracht zeker ook wat leeg en bedacht. De karakters komen niet dichterbij, drijfveren blijven me wat onduidelijk en ik had slechts op momenten emotionele binding bij het verhaal en zijn personages.En daarin schiet deze film ten op zichte van in the Mood for Love (om even dichtbij te blijven) echt wat te kort.

Maar goed, film is nogmaals letterlijk prachtig, anders dan andere films (en toch ook weer niet), mooie muziek, over het algemeen goed geacteerd en er mankeert verder erg weinig. Helemaal leeg is de film ook zeker niet. Vandaar 4 sterren, maar dat hadden er meer kunnen zijn. Kar Wai Wong is wel een van de interessantste regisseurs van dit moment.

Natuurlijk niet, want dan mis je de kracht van de film, het cinematografische.

Omdat het een film is waar je alleen maar mensen ziet praten in appartementen herinner ik me eigenlijk geen film maar een gefilmd toneelstuk. 2046 kun je probleemloos vertalen naar het toneel dus het is voor mij geen film pur sang.

Volgens mij schort er dan wat aan jouw herinneringen.

Blaf! Blaf! Blaf!

Je bedoelt dat het geen appartementen maar hotelkamers waren?

Ik moet deze film nodig opnieuw zien, maar zelfs ik herinner me veel meer dan "pratende mensen in appartementen".

Een deel van de film speelt zich toch echt af in die futuristische trein. Ik zie ze het al doen, op een toneel ...

Veel van de settings waren inderdaad nogal statisch, hooguit zo nu en dan opgeleukt met wat futuristisch aandoende belichting.. zie ook niet in waarom je dit niet naar toneel zou kunnen vertalen. De mise-en-scène van ruimtes met een paar pratende of zwijgende mensen zal amper hoeven veranderen..

Alles kan, maar het is wel een dom idee. Deze film is zo sterk audiovisueel (of je het nu mooi vindt of niet, dat zul je moeten toegeven) dat je niet zo maar even de beeldtaal weg kan nemen. Kritiek is hier soms dat het verhaal niet boeit en/of aangrijpt, waar ik het deels mee eens ben. Moet je er vooral een toneelstuk van maken. Dit is dus niet een film waar alleen in gepraat wordt (dan heb je het of niet begrepen of niet opgelet), maar hier wordt ook heerlijk in gezwegen en op die momenten zijn Kar Wai Wong en Doyle aan het woord. Succes met dat over te brengen naar het toneel.

De camera staat ook dikwijls in de deuropening. Het is alsof de camera, net als het publiek, het podium observeert.

Een treincoupé is ook een kamer. Het zou niet de eerste keer zijn dat men een compartiment van een trein ontwerpt voor een toneelstuk.

Stilte kan niet alleen in film maar ook op het podium dus dat verliezen we alvast niet.

Briljante visie op cinema, hoor Je ziet toch dat dit niet slechts een droge registratie is?

Misschien niet maar het gegeven had misschien beter geschikt geweest voor het toneel.

Vind ik ook, en waarom zou SF niet op toneel kunnen? Heb zelfs een best aardige vertolking van Clockwork Orange gezien op toneel.. een film die ook decor-driven is voor een deel. En die decors zijn niet zo moeilijk, net zoals ze dat hier niet zijn. Je mist wel wat mooie camera-standpunten, maar daar heeft het theater allerlei mooie truuks op gevonden. Feit is, dat er in deze film eigenlijk niets gebeurd dat in een toneel-opstelling ook niet gesuggereerd kan worden. Het bestaat toch grotendeels uit simpele een-twee interacties tussen acteurs, die iets zeggen of niet. Dat overstelpende visuele viel hier trouwens 100% tegen verder.

Wat dan? Het podium scheef houden of zo? Ben erg benieuwd.

Hahaha.. jij bent wel de leukste thuis he?

Je kunt in elk geval diepte suggereren, met behulp van ophogingen de boel vanonder laten zien of met belichting en decor allerlei visuele truuks uithalen, anders ga je eens naar een avondje David Copperfield ofzo Het punt blijft is dat hier helemaal niet zoveel fratsen aan te pas komen dat dat niet op toneel ook te vertalen valt.