2046 (2004)

Het zal vast. Deze film zit helemaal vol gestouwd met visuele fratsen. Maar als jij die armoedige trucjes vergelijkbaar vindt met wat er met film allemaal mogelijk is, dan zal je wel gelijk hebben. Ik vind het eerlijk gezegd een beetje lachwekkend.

Het levert wel mooie foto's op.

Het gedweep met deze film is nogal lachwekkend. Als jij hier allerlei visuele kunsten in ziet verwerkt, moet je dat vooral koesteren. Ik zie er verdomd weinig aan af. Zoals gezegd: meeste scènes spelen zich hoofdzakelijk in één nogal statische ruimte af, of die nu fancy verlicht is of een hotelletje uit 1930

Het is makkelijk dingen belachelijk te maken die dat natuurlijk helemaal niet zijn. Met verkleinwoordjes en smileys.

Mijn punt is dat deze film heel sterk visueel is, of je het nu mooi vindt of niet, waardoor een vertaling naar het toneel alleen zin heeft als je het verhaal heel boeiend vindt, maar dat is ook al niet zo. Dat het wel mogelijk is, boeit me niet zo veel. Het heeft geen toegevoegde waarde en ik vind het zelfs een nogal onnozel plan.

Nu gebruik je het hele toneelverhaal weer als kans om deze film aan te pakken, maar echt ergens op slaan doet het niet.

Sorry, maar user AC1 kwam met die suggestie, voordat je al je bekende frustraties en verontwaardigingen weer op mij gaat botvieren..

Wat ze met deze film doen zal me een rotzorg zijn. Het liefst verbranden en het voorbeeld nooit meer navolgen.. maar het ging er gewoon om of het mogelijk is, sterker, of de film zich ervoor leent. En op dat punt lijkt me dat ik vrij duidelijk ben.

Wat is toch die walgelijke neiging van jou om met dit soort teksten te gaan strooien? Doe gewoon eens effe normaal man. Het ging mij erom dat jij je kans schoon zag nog effe op de film te bashen toen we het er over hadden. Lezen jongen.

Van dit soort teksten wordt een filmliefhebber erg triest. Een film van Wong Kar Wai naar de brandstapel brengen? Je vriend Kubrick draait zich om in zijn graf.

Over my dead body mate !

Wong Kar-Wai blijkt een onvoorspelbare regisseur.

De eerste twee films die ik van de man heb gezien waren zeer goed. In the Mood for Love staat bovenaan en My Blueberry Nights doet daar net voor onder. Chungkin Express viel daarentegen best tegen. Ik wilde op safe spelen en besloot om 2046 als volgende te bekijken, omdat deze het meeste leek op In the Mood for Love.

De vergelijking is goed te begrijpen. Ook deze film draait om het lastige liefdesleven van Tony Leung en speelt zich gedeeltelijk af in hotelkamers gedurende de jaren '60. En audiovisueel komt deze film ook dicht in de buurt van die film en dat vormt het grootste pluspunt van de film. Fantastische soundtrack en zeer mooi camerawerk, betoverend gewoon.

Maar het verhaal van 2046 pakte mij niet zoals dat van In the Mood for Love. De liefdesperikelen spraken me na een tijdje gewoon helemaal niet meer aan. Dit is geen verhaal over pijnlijke liefde, maar dat van oncontroleerbare lust. Daarnaast duurt de film zo lang dat de film enorm gaat slepen. De fantasiewereld die erbij wordt gehaald vond ik dan weer wel interessant, vooral doordat het er visueel heel mooi uitziet.

Geen slechte film, maar het viel me gewoon erg tegen. Door de lengte niet goed genoeg voor 3,5*, dus 3*. Ik heb nu geen flauw idee wat ik van de volgende Kar-Wai moet verwachten.

Probeer dan eens het segment 'The hand' uit de film 'Eros' (drieluik, samen gemaakt met Steven Soderbergh en de stokoude Antonioni). Kar-wai's bijdrage lijkt in stijl veel op 'In the mood for love' en is meer dan tamelijk goed.

Bedankt voor de tip!

En herzien. De vorige keer had ik deze film gezien voordat ik In the Mood for Love had gezien en dat kwam het drama niet helemaal ten goede. Chow gedraagt zich namelijk in deze film nogal als een player en dat zijn voor mij meestal niet de meest sympathieke rollen, en als ik die andere film eerder had gezien had ik er wat meer begrip voor kunnen hebben. Ja, het kan ook uit deze film zelf afgeleid worden, maar de boodschap is wat duidelijker als je deze film ziet na In the Mood for Love.

Deze herziening is zeer geslaagd en niet alleen vanwege bovenstaande, ik moet zeggen dat deze keer de cinematografie me ook een stuk beter beviel. De vorige keer, ruim en jaar geleden, vond ik de SF-gedeelten er al prachtig uitzien, maar nu vond ik de gedeelten in de jaren 60 ook een stuk mooier. Sterker nog, ik vind die gedeelten ook mooier dan In the Mood for Love. Net iets verfijnder, het heeft denk ik vooral te maken met de belichting die ik wat mooier vond. Verder heb ik me deze keer niet gestoord aan hoe prominent de muziek aanwezig was, ik vond nu de muziek gewoon erg mooi.

Samenvattend slaat het drama wat beter bij me aan, al moet ik zeggen dat ik het drama in voorganger In the Mood for Love mooier vond. De cinematografie vond ik deze keer echt prachtig en daarom een flinke ophoging naar 4,5*.

Inmiddels de derde keer dat ik 'm zie. Met vijf jaar tussen wel. Veel minder onder de indruk deze keer, maar dat ligt misschien aan het feit dat ik minder geconcentreerd was. Hoe dan ook blijft het een mysterie. Kunst of kitsch? Ultragestileerd of overgestileerd? Grijpbaar menselijk of ongrijpbaar ethersisch? Prachtig dramatisch-muzikaal ingevuld of pretenieus gedweep met Westerse muziekgeschiedenis? Christopher Doyle of Wong Kar Wai? ...

Mooi, maar ik heb er deze keer niet veel kunnen uithalen. Triest - waar is de tijd dat ik nog veel ideePen had over de dingen?

Wong Kar Wai is een meester in het scheppen van sfeer. De schitterende fotografie van Christopher Doyle. de heerlijke zwoele westerse muziek uit de beginjaren zestig, ariafragmenten uit de opera Aïda van Verdi en de schitterende soundtrack van Shigeru Umebayashi plus de love-stoy met aantrekkelijke Aziatische dames maken voor mij deze film tot een van de meest sfeervolle en melancholische films van de Aziatische cinema. Je moet hier uiteraard wel voor in de stemming zijn. Deze film die min of meer een vervolg is van de eerste twee delen van de romantische trilogie van Wong Kar Wai vind ik zonder meer zijn beste film die bij herziening alleen maar beter wordt. Het is niet de makkelijkste film van deze regisseur. Het volgen van het verhaal vereist de nodige concentratie. Deze film moet je dus niet bekijken met slaapoogjes.

5,0*

mister blonde schreef (onder andere):

Ik begrijp je punt helemaal, Mr. Blonde. Er komen in 2046 magnifieke, vaak bewegende, shots voor die met geen toneel na te bootsen zijn. Hoe verbeeld je slow-motion op de Bühne? Hoe 'monteer' je scènes naast elkaar en door elkaar heen?

2046 is kwa verhaal en setting misschien redelijk toneelmatig, daar zal ik niet al teveel tegen protesteren, maar Kar-Wai en Doyle trekken alle registers open (zoas ze wel vaker doen) om pure cinema te creëren.

Blijft visueel geniaal.

Al blijft het ook een beetje knagen dat de futuristische scenes nog véél mooier zijn dan de jaren '60 scenes. Het is wat mierenneuken, maar ik blijf het toch een beetje jammer vinden, hoe mooi de film verder ook mag zijn.

Verder een erg warme, aangename en fijne film. Knappe sfeer, sterk acteerwerk en mooie muziek die op aparte manier ingezet wordt. Wie hoopt op stomende romances komt waarschijnlijk wat bedrogen uit, de personages zijn niet open passioneel en ook de verschillende romances zijn niet bepaald idyllisch.

Kar Wai's mooiste en beste film, kijk uit naar z'n nieuwe maar lijkt me niet dat die boven 2046 zal eindigen.

4.5* en een uitgebreide review

Mooi gezegd, Onderhond -

al vind ik persoonlijk 2046 niet Kar-Wai's beste. Happy together, Fallen Angels, Chungkin Express en ook The Hand (uit Eros) verdringen zich allemaal om een plaatsje op het erepodium.

Wat voor mij 2046 uiteindelijk net niet briljant maakt is de tijdsduur ten opzichte van de 'handelingen'. Op een gegeven ogenblik gaat het wat lang duren (ook een euvel bij Chungking Express, trouwens, daar niet van).

Hoe dan ook, Kar-Wai maakt gepassioneerde films die je graag meerdere malen wilt zien (en bij elke nieuwe kijkbeurt eigenlijk herontdekt)....

Chungking Express vond ik absoluut niet goed, maar dat heeft ook veel te maken met het vroege werk van Doyle, wat ik niet echt aantrekkelijk vind. Pas wanneer Doyle het drukke heeft laten varen ben ik Kar Wai ook veel meer gaan waarderen.

Fraaie sequel van Fa Yeung Nin Wa (2000), waarvan een belangrijk deel feitelijk een fictieve prequel is van die film. Minstens zo goed, zo niet beter, dan de oorspronkelijke film, al vond ik de sci-fi scènes wat minder geslaagd (maar dat komt wellicht omdat ik niet zo veel heb met dat genre).

Opnieuw een bijzonder sfeervolle film dankzij een heel mooie cinematografie en een lekkere soundtrack. Bovendien eerste klas geacteerd door Tony Leung, Faye Wong en mijn favoriete Ziyi Zhang. Wel jammer dat Gong Li maar een klein bijrolletje heeft.

Filmkunst met een hoofdletter F.

Ongezien stijlvolle film. Visueel uitblinkend uit op elk vlak, van fotografie tot montage tot design (die futuristische scènes!!), en qua muziekkeuze en -gebruik eveneens schitterend.

Een de dingen die ik het leukst vind, is de cast. Echt nog sterren en diva's op een ouderwetse "golden age of Hollywood"-manier. Leung lijkt met zijn kostuum, sigaret en snorretje wel een Aziatische Clark Gable en ook Zhang Ziyi is schitterend als femme fatale. Faye Wong vind ik nog het meest bijzonder. In Chungking Express (die ik nog nét iets beter vind) kon ze feller uitblinken, maar hier doet ze het ook prima. Wat een uitstraling heeft die vrouw.

Ook bijzonder dat elke acteur gewoon zijn eigen taal spreekt. Mandarijn, Kantonees en Japans door elkaar. Iets dat ik volgens mij nog nooit in een andere film gezien had. Als dat een voorwaarde is om zo'n cast te hebben... Waarom niet?

De verhalen zijn niet het allersterkste punt van deze film, maar zijn wel allemaal goed gevonden en staan in dienst van het grotere geheel: het personage van Leung verder uitdiepen (die elke vrouw probeert te spiegelen aan het ideaal dat de onbereikbare Maggie Cheung uit de vorige film in zijn hoofd geworden is).

Wong maakt unieke en gepassioneerde cinema en nestelt zich steeds meer bij mijn favorieten.

Dat 2046 een stilistisch succes is, daar lijken veel mensen het wel mee eens te zijn. Ik ben geen uitzondering. Kadrering, kleurgebruik, muziek en vooral de lyrische montage zorgen voor een bijzondere ervaring, waarbij we als bonus krijgen dat Kar-Wai misschien nergens zo sensueel te werk is gegaan als hier en dat hij er ook nog een zeer bijzondere en aantrekkelijke futuristische wereld als bonus aan toevoegt. We worden verwend.

Maar ik lees hier ook veel dat de film koud en afstandelijk zou zijn en dat voor velen een emotionele connectie ontbreekt. Vreemd, want ik vond dit na Happy Together waarschijnlijk Kar-Wai's meest ontroerende film. Dat is extra opmerkelijk omdat ieders favoriet In the Mood for Love mij dan weer wat koud liet en ik die juist vooral waardeerde als stilistisch, maar afstandelijk experiment. Misschien spreekt de meer melancholische, bittere toon mij hier wat meer aan en heb ik wat meer met de personages die totaal verdwaald lijken te zijn op emotioneel gebied en niet weten waar ze de liefde moeten zoeken. Daarbij vind ik de stijl enorm bijdragen aan het gevoel. Dat is wat moeilijk uit te leggen, maar de onderliggende emoties lijken van het scherm te druipen. Het duurde even voor ik in de film zat, want het begint allemaal erg rommelig en pas als Ziyi Zhang verschijnt lijkt er een focus gevonden te worden, maar daarna was het goed raak.

Uiteraard verder ook niets dan lof voor de cast. Tony Leung Chiu Wai is natuurlijk altijd fantastisch, maar Ziyi Zhang was de werkelijke verrassing. Ze was echt geweldig hier. Ook leuk om Faye Wong van Chungking Express weer te zien. Die acteerd helaas niet veel (kennelijk ook meer een zangeres). Misschien door haar kapsel, maar ze deed me hier sterk aan Audrey Tautou denken.

Een van Wong Kar-Wai's beste films wat mij betreft.

4*

Tijd om deze te herzien. Ik moet zeggen dat dit wel een visueel plaatje is. Prachtige beelden met een bijpassende soundtrack die je doet genieten aan een knapperig vuurtje met een lekker glaasje erbij. Het is allemaal heel gezellig van sfeer. 't Is te zeggen, wat die beelden en de muziek betreft. Persoonlijk wil ik als filmliefhebber meer dan dat en moet ik zeggen dat de personages en de film zelf nogal leeg overkomen. Het is allemaal wel mooi, maar het is meer een vernisage waar je rond kijkt, maar buiten dat genieten ook niet echt meer verrast wordt. De film is al iets minder dan z'n voorganger (wat het deels toch is) In the mood for love.

Alvast m'n complimenten voor Kar Wai Wong, die van dit stilleven een prachtschilderij maakt met zijn topregie. Het had wat minder apatisch gemogen om een echte topper te worden. Maar ik begrijp goed dat velen (die vooral genieten van het visuele in de filmwereld) dit een sterke film vinden.

Wat een prachtige film is dit. Een van de mooiste die ik de afgelopen tijd heb gezien. Mijn kennismaking met Kar Wai was meteen raak. Ik ben dol op zijn stijl, films die doordrenkt zijn van prachtige kleurenpaletten. Daarnaast ben ik dol op Tony Leung. De vaste held in zijn films. In 2046 is hij fantastisch. De vonk slaat echt over tussen hem en Zhang. Kar Wai heeft sowieso een talent voor het in beeld brengen van de interactie tussen man en vrouw. Inmiddels heb ik ook Chungking Express en Fallen Angels gezien en steeds valt het me op hoe fijn de menselijke interactie in beeld wordt gebracht. Coole jongens, assertieve meisjes, alles in de kleuren van de regenboog. Buiten het visuele aspect en de acteerprestaties blijft 2046 echt hangen. Misschien ben ik makkelijk verkocht, of snel onder de indruk van mooie kleurtjes, maar deze film heeft echt een indruk op me achtergelaten.

@Billy-Pilgrim,

ben benieuwd wat je dan van Kar-Wais Happy together zult vinden...

Was er toevallig een paar dagen geleden aan begonnen, maar ik viel in slaap (niet omdat het saai was hoor). Hij begon in ieder geval veelbelovend.

Ik heb onlangs voor 20 euro een mooie box bij Media Markt gevonden met daarin zeven WKW films. Chunking Express, Fallen Angels, Happy Together, In The Mood, 2046, My Blueberry Nights en Ashes of Time. Mooie deal vond ik zelf aangezien ik alleen 2046 in bezit had.

Mooi koop, B-P! Zondermeer...

Met Happy together, Chungking express, Fallen angels en In the mood for love bewijst WKW een van de meest gepassioneerde filmmakers van het moment te zijn. Veel bezieling in zijn films.

Je weet toch dat In the mood for love eigenlijk de voorloper is van 2046??

Ja dat weet ik inmiddels wel, maar toen ik 2046 voor het eerst ging kijken wist ik dat nog niet. Jammer, want anders had ik deze film pas na In the Mood for Love gezien. Ik ben ze nu min of meer chronologisch aan het kijken om te zien hoe de regisseur zichzelf ontwikkeld heeft. Behalve dat het steeds wat professioneler oogt allemaal vind ik dat WKW erg trouw blijft aan zijn visuele stijl en thema's. De passie voor film is inderdaad overduidelijk aanwezig. Ik vind zijn films ook erg Frans aanvoelen. Mensen die nonchalant staan te roken op drukke straahoeken, bijvoorbeeld, zie je veel in zijn films.

Blijft voor mij een mooi plaatjesboek - virtuoos gefilmd - maar met een gevoel van 'Ik sta erbij en ik kijk ernaar'. Te gestileerd creéert toch een mate van emotionele afstandelijkheid, bedoeld of onbedoeld.

Kar-Wai is een van de meest gepassioneerde filmers die ik ken, maar zijn Chungking express en Happy together, niet toevallig uit 'de losse hand' gedraaid, maken dat ik me meer met de personages betrokken voel - en dan knalt de passie pas echt van het scherm.

Zojuist nog eens 2046 herzien na eerder vandaag In the Mood For Love the hebben gekeken. Ten eerste valt het mij op dat ik de film bij herziening nog beter vind dan de eerste keer. Toen vond ik hem nog wat lang. Ik ben opnieuw overdonderd door dit meesterwerk.

Ik ga hier een gedurfde uitspraak doen en zeggen dat niet In the Mood for Love, maar 2046 het magnum epos is van Wong Kar Wai. Een film die eigenlijk al het goede uit haar voorganger combineert met hetgeen wat zijn films uit de jaren 90 zo spannend maakte. Prachtige decors en werkelijk fantatische cinematografie. Het camerawerk en kleurgebruik maken dat de film van je scherm spettert.

Alle muzes van WKW komen langs, met Tony Cheung in bloedvorm en Faye Wong in een geweldige rol als androide/hopeloos verliefd meisje. En dan is er nog Ziyi Zhang. Ik heb het al eerder gezegd, maar wat is zij geweldig in deze film. Woest aantrekkelijk, arrogant, maar toch zo ontzettend kwetsbaar. De chemie tussen haar en Leung is overdonderend.

Niet alleen visueel, maar ook de soundtrack is weer om te smullen. In het verlengde van ITMFL, maar nog veel spannender naar mijn idee. De scenes in de trein zijn voor mij nu al legendarisch, maar ook die in het hotel. Het iconische shot op het dak van de Orient Hotel is een landmark in het Aziatische filmlandschap.

Ten slotte vind ik het verhaal, dat volgens sommigen nergens heen lijkt te gaan, juist een schot in de roos. Nu ik ITMFL heb gezien begrijp ik het personage Mr. Chow beter en voel ik ook meer sympathie voor hem en zijn levensstijl. Het is niet zomaar een rokkenjager.

2046 is een van de beste films die ik ken. Een film die wellicht wat misbegrepen is. Ik heb goede hoop dat men met de jaren gaat beseffen wat voor een tijdloze klassieker dit is.

Mooi bericht. Ik moet zowel In the mood als 2046 eigenlijk eens herzien.

Daar heb ik eigenlijk niets van gemerkt. De Oosterse dramatiek/romantiek is dan ook een ver-van-mijn-bed-schow.