2046 (2004)

Visueel prachtig, mooie muziek en werkelijk verbluffend acteerwerk.

Het verhaal over herinneringen en liefdes leent zich wel tot sterk vertolkte en knap in beeld gebrachte scenes maar leverde toch ook wel passages die ik niet zo direct kon plaatsen.

Maar goed, een prent waar het filmische primeert en het beste van wat ik van Kar-wai Wong zag.

Blijkbaar dus een op zichzelf staande vervolgfilm van In the Mood for Love, hoewel er sowieso steeds wel raakpunten en verwijzingen zijn naar het eerste deel. Misschien dat het daardoor was dat ik niet altijd even goed kon volgen of dat het me eigenlijk allemaal niet zoveel boeide. Vele scènes zijn te fragmentarisch en de memoires van Chow Mo Wan liet ik op me afkomen, maar drongen onvoldoende door. Had ook de indruk dat men het plot of opbouw nodeloos te gecompliceerd wou maken. Dan scheelt er toch ook iets met de montage ...

Eigenlijk jammer, want technisch is er weinig op aan te merken. Visueel inderdaad een prachtfilm met de mooie sfeer uit het verleden en de verwijzingen naar het futuristische 2046. Ook het camerawerk was erg fijn waardoor het bij momenten nog enigszins interessant werd. Daarbij komen toch ook de uitstekende vertolkingen van Leung en Cheung waarbij haat en liefde, aantrekking en afstoting mooi met elkaar verweven werden.

Misschien toch wel een tweede kans waard, maar eerst dan In the Mood for Love ergens meepikken.

De film lijkt veel op In The Mood For Love en is aldus evenzeer een verwarrend liefdesverhaal of quasi-erotisch avontuur met een ondoorgrondelijk geheim of mysterie in z’n kern dat ik opvat als het mysterie van de liefde dat ook het geheim van de ander is (het is immers altijd de vraag of de ander net zo veel van jou houdt als jij van hem/haar). Je kunt de film langdradig noemen maar opnieuw vanwege de visuele en psychologische intensiteit die de liefde aan het leven en hier ook aan de film geeft blijft de film boeien en aantrekkelijk. De film omtrent het onstuimig liefdesleven van casanova Chow speelt zich af in de jaren ’60 en het sciencefiction-element is eigenlijk slechts een stijlmiddel om nader invulling te geven aan de thematiek van tijd en herinnering: het jaar 2046 is eigenlijk slechts het kamernummer met de reis ernaartoe als het vinden van de verloren herinneringen die de kamer herbergt: in liefde is timing alles, zo leren we, en Chow heeft de liefde van zijn leven door z’n vingers laten glippen omdat hij nog te veel een player was (al is de film hoopvol dat de liefde hervonden kan worden). Wat blijft – en het jaar 2046 verwijst ook naar de Chinese politiek die in 1997 beloofde dat 50 jaar niets zal veranderen – is zowel de eeuwige terugkeer van het liefhebben en weer los moeten laten als het ideaal dat we najagen en dat de reden is dat we in die eeuwige tredmolen stappen.

Ik had onlangs In the mood for love nog eens opgezet en het werd dus ook tijd om 2046 te herzien. Heel lang geleden gezien en ondertussen wat filmrijper geworden. Maar ook met In the mood for love in gedachten vallen de puzzelstukjes wat vlotter in elkaar.

2046 is een melancholische film over lust en liefde. Over onbeantwoorde liefde en vervlogen dromen. Aangekleed met de mooiste kleuren en camerabeelden, aangevuld met passende muziek. De film straalt gewoon poëzie uit en neemt je mee naar kamer 2046 die voor Chow Mo-wan doet dromen, maar uiteindelijk weet hij dat je nooit terug naar het verleden kan gaan.

Een heerlijke film die bij herziening veel meer blijft hangen. Voor mij is In the mood for love nog beter, maar deze film laat zien dat de regisseur weet wat filmmaken is. Hopelijk mogen we nog wel eens een film van hem verwachten. Gelukkig heeft cinematograaf Christopher Doyle een hoger filmtempo.

Na meer dan tien jaar weer eens een herziening na gisteren In the Mood for Love herzien te hebben. Ik begrijp nu dat er nog een eerdere film is, Days of Being Wild, die ik helemaal nooit gezien heb, dus heb ik alsnog niet alle films die met 2046 samenhangen gezien.

2046 is in ieder geval visueel fraai, met name de futuristische scènes, maar ook de jaren 60 scènes. Die laatste scènes zijn wellicht nog wel beter dan de soortgelijke beelden in In the Mood for Love en toch vind ik die laatste film beter dan deze. Het thema van die film, een onbereikbare liefde, spreekt me meer aan, raakt me meer dan het thema van deze film, hoe verder te gaan met je leven na die onbereikbare liefde. Ondanks dat 2046 diverse seksscènes heeft en In the Mood for Love geen, broeit die laatste film veel meer, er is meer onderhuidse spanning, waardoor de atmosfeer me beter bevalt in die film.

Niettemin zijn er ook in deze film de nodige emoties en met name Zhang speelt een sterke rol wat dat betreft. Ook prima acteerwerk van Leung, overigens, maar zijn karakter in deze film (in tegenstelling tot de voorganger) spreekt me minder aan.

Verder een prima soundtrack, die wat diverser aanvoelt. Casta Diva uit de opera Norma van Bellini komt regelmatig voorbij. Ook hier weer Nat King Cole, maar dit keer gelukkig geen Spaanstalig lied, maar zijn Christmas Song. Toepasselijk gezien dat veel meeste scènes zich afspelen op een kerstavond.

In the Mood for Love heb ik opgehoogd van 4* naar 4,5*. Het is blijkbaar stuivertje wisselen, want bij deze film doe ik er juist een halfje van af, omdat de impact ervan gewoon wat minder is dan bij In the Mood for Love. 4* dus.

Middelmatig.

Visueel zonder meer een schitterende film. Niet dat het een verrassing is met Kar-Wai Wong aan het roer. Die man kan zijn films zó mooi maken. Ook de futuristische scènes hebben in al hun kitsch wel iets. Maar ook niet voor het eerst doet het mij inhoudelijk teleurstellend weinig. De herhaling van zetten - van de ene romance naar de andere - is weinig origineel en maakt dat de film redelijk snel begint aan te slepen. Dat ligt geenszins aan de hoofdrolspelers, want die doen het prima. Het is dat de herhaling enige saaiheid oplevert en de kijkervaring apathischer maakt dan nodig. Jammer.

2,5