Uncut Gems (2019)

Dun en dom verhaal, op geen enkele manier grappig en irritant camerawerk (koop een bloody dolly i.p.v. proberen uit de hand te filmen)

Wellicht is er bewust vanuit de hand gefilmd om zo de onrust en instabiliteit van het leven van Howard te benadrukken? Zou zomaar kunnen, toch?

Chaotische en schreeuwerig wat dan ook niet heel fijn wegkijkt om die reden.. heb mij er in elk geval behoorlijk aan geïrriteerd.

Zou kunnen, maar waarschijnlijker is dat deze overgewaardeerde regisseur mee doet met een potje verplassen met andere idioten. Het is een modegril om ineens uit de hand te gaan filmen. Net zoiets als ineens een hele film z/w te gaan doen. Het ander doen om het anders zijn, niet omdat het beter is.

Kortom, we zijn mooi in balans, jij met je 5 en ik 0.5. Het gemiddelde is een matige film zonder enige humor.

*regisseurs

Je weet blijkbaar weinig van de filmgeschiedenis, Atheistus!

Bij een misdaad/thriller moet je wel kunnen bulderen van het lachen. Als dat niet lukt, is de regisseur overgewaardeerd. En dan filmen ze ook nog uit de hand. Welke gek doet dat nou? Als je geen dolly shots gebruikt wil je gewoon per se anders zijn. Vroeger maakte men alles in zwart-wit. Walgelijke modegrillen!

Ik vind dit een waardeloze film. De chaotische filmstijl en scènes met irritante achtergrondmuziek. Slecht acteerwerk van bijrollen. Dit met een poging het verhaal zo realistisch mogelijk naar voren te laten komen. Echter doet het voor mij aan als het naspelen van een realityserie. Dat mensen hier nog wat in zien verrast me. Dat zijn vaak de momenten dat ik me hier ook even genoodzaakt voel te reageren. Want vaak kan ik mij wel vinden in de gemiddelde tendens die hier rond een film heerst. Voor mij is deze film dan ook overschat. Een bepaald type film wat je moet liggen, aan de uitschieters naar beneden en boven te zien.

Tja, sommige mensen blijven hangen in een soort geschiedenis.

Ik weet trouwens niet waar je opmerking precies op slaat. Misschien moet je even met een bewijs komen.

Handheld filmen doet men al sinds 1929 als het niet eerder was. Is kennelijk een 100-jaar durende modegril.

Chelovek s Kino-Apparatom (1929)

Maar good, je kon Good Times ook al niet waarderen. Kennelijk is de hyperactive cinema van de Safdie broertjes niet jou ding. Vaardig is het wel. Staat notabene Darious Khondji achter de camera. (Schoot ook jouw favoriet Amour)

Ehh 100 jaar? Ten eerste is het 91 jaar en ten tweede zijn niet alle films zo gemaakt. Blijkbaar probeert iemand het eens in de zoveel jaar en dan blijkt dat niemand daar op zit te wachten.

Het heeft dus niets met kennis van de filmgeschiedenis te maken (zoals je beweerde), maar eerder met desinteresse voor een mislukte regisseurs.

Dat het soms lukt doordat de rest van de film nog wat is, wil niet zeggen dat dit specifieke element domweg irritant en slecht is.

Het wegzetten als 'weinig kennis van de filmgeschiedenis' is sowieso een tamelijk slecht argument. Het heeft er namelijk niet veel mee te maken. Als je iets moet goed vinden omdat het toevallig veel is gedaan dan denk ik dat er veel dictators zijn die er niet slecht afkomen. Met andere woorden, je mist het punt een beetje hier.

Weergaloze vingeroefening in logisch nadenken weer. Er zou een moviemeter-bundel op de markt moeten komen met dit soort kunststukjes.

Dat over de filmgeschiedenis kwam niet van Basto maar van mij. Maar handig dat andere gebruikers inspringen, dat bespaart mij weer wat tijd.

Verder reageerde ik op jouw opmerking dat handheld filmen ineens een modegril zou zijn. Dat is niet echt een mening maar eerder een feitelijk onjuiste bewering, vandaar mijn reactie. Het kan wel zo zijn dat handheld filmen de laatste tijd weer meer in trek is (al is dat volgens mij niet het geval), maar de echte 'modegril' was dan toch in de jaren 60 waar bijna alle (nieuwe) filmmakers uit de hand films gingen schieten. En sindsdien worden er nog steeds talloze films gemaakt die geheel of veelvuldig gebruik maken van de handheld stijl. Met de komst van de Steadicam heb je dan nog weer een soort van middenweg tussen dolly en handheld (wordt in Uncut Gems dacht ik ook een paar keer gebruikt).

Dat je de stijl niet kan waarderen kan ik verder wel begrijpen hoor, maar ga eens na hoe de film zou zijn als deze alleen maar steady shots zou bevatten. Het gevoel dat de regisseurs proberen over te brengen (het gejaagde en rusteloze) zou met zo'n stijl toch veel minder krachtig zijn (los van wat je van de film vindt)?

Net gekeken....eerste reactie: Wat een supergave film!!! Topper!

Hele drukke en hysterische film, voor mij wat te druk, verhaal is wel prima en leuk om Sandler een keer niet irritant 'grappig' te zien maar in een serieuze rol.

Josh Safdie heeft het heel erg vaak over de ' drukte ' in de films van Robert Altman . En ik zie hier ook meteen dat Altman een van de grootste inspiratiebronnen is geweest voor Josh ( , en Altman heeft het weer van Jean Renoir ) .

Zo te zien hoor jij jezelf graag praten, dus lijkt mij geen voordeel voor je.

Het is niet dat ik je niet hoor, het is meer dat ik het oneens ben met je. Herhalen van standpunten is tamelijk zinloos als je in een cirkel blijft redeneren. Maar ga gerust je gang.

Herhaling en verdere verduidelijking leek in ieder geval nodig (maar waarschijnlijk tevergeefs). Waar ben je het precies mee oneens dan? Met mijn laatste retorische vraag? En dan met betrekking tot de effectiviteit van de stijl of het door mij beschreven gevoel?

Je wil gewoon jezelf graag horen. Dat mag best, quote nog maar een paar keer. Ik zal je assisteren.

Geef gewoon antwoord op z’n vraag ipv zo stompzinnig te reageren. Of ben je niet capabel om inhoudelijk te reageren?

Oh yeah, en nog een keer. Je krijgt er geen genoeg van. Go for it!

Wat een achtbaan is deze film! Veel gehoord en wist dat Adam Sandler goed was in deze film. Ben normaal niet zo’n fan van hem maar wilde dit wel eens proberen. Ik keek een beetje op tegen de lange speelduur maar daar heb ik na het aanzetten niets van gemerkt... Echt waanzinnig hoe de stress overgebracht wordt, ik zat constant op het puntje van mijn stoel. En wat een einde. Heel erg goed. 4*

Enige kritiek heb ik wel op het chaotisch/druk gepraat van Sandler,pfff koppijn van.

Maar serieus, kan je inhoudelijk reageren? Ze vragen om niet meer dat wat uitleg bij je lage waardering. Lijkt me niet al teveel gevraagd op een site voor filmliefhebbers....

Goede film , beetje veel geschreeuw , maar goed.

Einde had ik al zo verwacht.

Nice.

Anderen hebben het al genoemd, maar wat mij betreft inderdaad Sandlers beste film. Nog nooit zo goed zien acteren eigenlijk. En dat deze rol nogal afwijkt van de andere Sandler-rollen maakt het dan ook alleen maar beter. Leuk om te zien dat hij echt kan acteren.

Film ziet er voor de rest visueel goed uit. Oogt mooi rauw, het tempo ligt zeer hoog. Goed oog voor detail door de film heen. Vooral de juwelierszaak ziet er goed uit. De Safdie-broeders hebben wel degelijk stijl en dat laat zich hier wederom weer zien.

Acteerwerk is goed, vooral van Sandler zoals eerdergenoemd. Sterke rol, goed aanpassingsvermogen. Ook de bijrollen doen het zeker niet slecht. Stanfield, Richards, Garnett & Bogosian. Ze mogen allemaal wel degelijk vernoemd worden hier.

Het is uiteindelijk vooral het tempo en de opbouw van frustratie die de doorslag geeft. Druk en chaotisch ten top, maar dat geeft wel de push aan een zeer spannende finale en passend einde. Ook door de film heen zitten nog enkele momenten die ronduit frustrerend en spannend zijn.

Enige vorm van kritiek vind ik het camerawerk. Te afstandelijk wat mij betreft. Het kent veel beweging maar wijkt uit van de echte chaos. Ik mis ook wat langere takes en drukkere bewegingen. Dat gevoel van betrokkenheid mis ik dan toch echt nog wel.

Maar voor de rest erg geslaagd. Sterke regie, snelle film. Vooral de frustratie, angst en druk was mooi weergegeven en de film kent toch spannendere momenten dan bijvoorbeeld slasherfilms of duffe detectivefilms. Bravo.

Wat eeen geweldige film een beetje rommelig. De film ademt de sfeer van new York perfect uit Sandler speelt de rol van zijn leven die man verdwijnt hellemaal in die rol af en toe moest ik me nou echt afvragen als ik nou naar Adam sandler aan het kijken was. De film bereikt aan het einde de onvermijdelijke climax het zat er al aan te komen maar je vraagt je als kijker af wanneer. Dit vondt ik echt een goede film eigenlijk is het verhaal flinterdun het wel en wee van een bekende lokale New Yorkse juwelier die affiniteit heeft met de onderwereld. Deze film krijgt een10 van mij voornamelijk voor de originaliteit.

Wat een chaotische rommelprent. Letterlijk elke dialoog is een geschreeuw van fucks. Niet uit te zitten

Maar ook voor jouw: Go for it!

Interessante film, die zowel uitputtend als fascinerend is. Uitputtend in de positieve zin van het woord, want dat gevoel bij de kijker opwekken is exact wat de film beoogt te doen. Personages schreeuwen er op los, de montage gaat supersnel, bijna nergens is er een moment waar de Safdie broers op de rem duwen, waardoor je de film in een erg opgejaagde gemoedstoestand afsluit. Goed, maar niet om nog een keer te zien.
Daarvoor zit er namelijk net iets te weinig extra in de film. Uncut Gems teert op dat chaotische tempo dat je als kijker meesleurt én op Adam Sandler's fantastische acteerprestatie, maar biedt verder net iets te weinig. Maar bon, Sandler doet dit wel echt heel erg goed. Leuk dat hij door het geld dat hij verdient aan al z'n domme komedie's, om de zoveel jaar eens kan acteren in een project als dit. Zou hij vaker moeten doen. Het einde waarin Howard plots door het hoofd wordt geschoten zou in principe niet als een verrassing moeten aankomen, maar dat was toch het geval bij mij. Je zit op dat moment zo in het hoofd van het hoofdpersonage en zijn bedoelingen, dat je die kogel net zomin als Howard ziet aankomen.

3.5*. Sterk voor éen keertje. Ik hoop dat Sandler zich in de toekomst wat meer gaat wagen aan dit soort films, de man kan echt wel acteren.

Im außermoralischen Sinne… - zo opende ik lang geleden mijn moviemetermijmering over ‘Good Times’. Niet wetende dat de gebroeders Safdie ook achter ‘Uncut Gems’ zaten, woeien mijn gedachten ook nu weer Nietzsche’s kant uit. Toeval? Ah, nee.

De Safdies interesseren zich voor de dwalingen van het menselijke leven, dat zich per definitie situeert anywhere (of beter everywhere?) between good and evil. In het universum waarvan Howard Ratner het epicentrum vormt, kan misdaad de poort naar goedheid openzetten – en vice versa, uiteraard.

Ziedaar, alles in diens leven is een spel – eigenlijk een langgerekte gok, een waterkansje tussen zuurverdiend prestige en duurbetaalde grootheidswaan aan de ene kant en ongecompliceerd, alledaags, doodgewoon geluk aan de andere. Hij zoekt wat iedereen zoekt: eenvoud, zorgeloosheid – alleen zoekt hij dat in het verkeerde hoekje.

Als Ratners leven een spel is, dan eindigt het ook als een spel: het stuit op de willekeur van de tegenspoed. Tegelijk oogst Ratner wat hij zaait, althans de rollen zouden omgekeerd kunnen zijn: wie het als oplichter van oplichters niet nauw neemt met de moraal, hoeft zich er niet over te verbazen dat morele grenzen binnen het misdaadcircuit wel eens compleet kunnen vervagen. Kijk, als bedreiging en geweld al tot de orde van de dag behoren, waarom zou moord en doodslag dan een brug te ver zijn? Ratner zou zich kortom moeten realiseren in wat voor nesten hij zich aan het werken is, maar net als de toeschouwer is hij volslagen blind. Alleen het bling-bling ontsnapt niet aan zijn aandacht.

Is het anders met de toeschouwer, die door het bling-bling van de cinematografie, de funky soundtrack, de heftigheid van de dialogen en de langzaam opbouwende suspense evenzeer verrast wordt door het lot dat Ratner krijgt toebedeeld? Door de magie van hun medium uit te buiten, draaien de Safdie’s hun publiek een rad voor ogen – niemand voelt zich zo bekocht door de regels van het spel als diegene die er middenin zit. Quod erat demonstrandum?

En wat halen wij er uit, uit deze film over wat zich aan of op de rand van de samenleving voltrekt? Dat het goede tot het goede leidt, en het kwade tot het kwade? Nee, dergelijke Bijbelse eenvoud blijft ons bespaard. Wat wel? Dat licht en duister, juist en fout, goedhartig en onverschillig relatieve begrippen zijn, die zich gelijktijdig kunnen voltrekken, onontwarbaar verbonden met elkaar.

Oordelen wij dus niet, maar denken wij vooral over hoe wij ons voelden, toen Gigi D'Agostino de aftiteling genadeloos kwam opblazen. L'amour toujours, juist. Op z’n Wagners – anywhere, everywhere, tastend op het pad dat elk mens voor zichzelf moet zien te boetseren.

3,5*