Uncut Gems (2019)

Adam Sandler kan echt wel acteren maar neemt gewoon vaak de verkeerde rollen aan. 

Dit is Sandler's beste rol.

Hij speelt een eikel die alleen maar aan zichzelf denkt maar met die Sandler charm voel je met hem mee en wil je dat hij zijn doelen gaat halen.

Regisseurs Josh & Benny Safdie die vooral bekend zijn van de film Good Time leveren met Uncut Gems weer een realistische nagelbijter af. Ze weten heel goed de situatie waarin Sandler's personage zit weer te geven. Eén van de beste fims van het jaar

Een gelikte film, maar niet echt mijn ding. Te druk en te schreeuwerig naar mijn smaak. Daar komt nog bij dat ik sowieso geen fan ben van Adam Sandler. Het verhaal, dat beter is dan de uitvoering, zorgt ervoor dat de film toch nog een krappe voldoende scoort. De debuterende Julia Fox is een traktatie voor het oog.

Wow wat heb ik me hier mee vermaakt sech. Dacht sowieso, Adam Sandler, da's alles of niks. Het is dus alles. Film gaat in razend tempo vooruit met als rode draad, gokken en heel veel bijhorende ellende. Damn wat zat deze goed ineen en eerlijk maar waar met een fantastische Adam Sandler, die z'n rol als gokverslaafde met verve neerzet. En zowaar Netflix dat nog eens topfilm aflevert.

Meh.

De buzz rond deze film wel een beetje meegekregen, maar verder geen enkel idee wat het zou worden. Ik kende de Safdie broertjes ook nog niet echt, dus handig dat deze gewoon op Netflix te zien was. Al had het achteraf gezien toch niet echt gehoeven, want ik zie het speciale van deze film niet zo meteen.

Behalve dan mss weer zo'n 80s synth soundtrackje, maar je zou denken dat we dat ondertussen toch wel weer genoeg gehoord hebben? De tijd dat dat retrohip was ligt ook alweer even achter ons. En de schuchtere poging om de 90s muziek uit het slop te halen (met Gigi d'Agostino) moet zo'n beetje de meeste slechte keuze ooit zijn.

Verder erg druk. Personages roepen veel (het typische Joodse/NY sfeertje) en de camera holt overal achteraan, maar niet op zo'n manier dat het ook nog eens mooi oogt. Dat is uiteraard niet zo makkelijk, maar genoeg voorbeelden waar dit al véél beter gedaan is.

Wast rest is een film over een vervelend personage, eentje waar uiteraard altijd alles fout bij gaat (of eigenlijk iemand die het constant voor zichzelf verziekt), ook dat voelde niet meteen erg fris of verrassend aan, inclusief het einde. Sandler is ook niet echt geweldig, veel te voorspelbaar en cliché. Net zoals de rest van de cast eigenlijk.

Door de snelheid en drukte nog wel redelijk dynamisch, maar er had makkelijk een half uur afgekund en wat frisse ideetjes hadden deze film toch ook echt wel goed gedaan. Nu is het vooral een allegaartje van oubolligheid die als blits verkocht wordt. Beetje te doorsnee.

2.0*

Goeie film over een juwelier die een waardevolle steen vanuit Ethiopië laat overkomen om met flinke winst te verkopen. De hectiek waarin het hoofdpersonage zich bevindt, komt goed naar voren aangezien veel scenes behoorlijk stressvol overkomen. Alhoewel de film gaandeweg wel beter wordt, had het toch echt wat korter gekund. De casting van Adam Sandler werkt prima.

Wat een teleurstelling!

Na het Uitstekende Good Time had ik hoge verwachtingen maar in tegenstelling tot bij die film zat ik me hier de hele film door kapot te ergeren aan dat neurotische gedoe van iedereen, de tergende soundtrack hielp ook niet bepaald mee.

Opvallend genoeg had ik bij Good Time in eerste instantie ook helemaal niks met de muziek maar daar kon ik het in het totaalplaatje nog wel waarderen. Bij die film werd ik compleet meegezogen in het steeds verder escalerende verhaal en ik moet toegeven dat de soundtrack hier enorm bij hielp. Het is nog steeds geen muziek die ik voor m’n plezier in de auto zal aanzetten maar daar bereikte componist Lopatin wel degelijk het gewenste effect. Waar in die film eigenlijk alle factoren meehielpen om de spanning steeds verder op te voeren wekte de drukte in Uncut Gems bij mij vrijwel alleen maar ergernissen op.

Waarom het hier niet werkte ben ik nog niet helemaal uit, maar op het einde was ik maar wat blij dat Howard door z’n kop werd geschoten zodat hij ein-de-lijk z’n klep dicht hield.

Pff... Niet mijn ding. Daarnaast werd ik erg moe can deze film, wat een geschreeuw en chaos.

Vermakelijke film, al had ik er op voorhand meer van verwacht gezien de reacties... Wel tof om Sandler eens in een serieuze rol te zien, wat hem goed afging, dat mag hij zeker meer gaan doen. 3,5*

Jezus, wat een hyperactieve stressvolle film. Wel vermakelijk. Sandler speelt misschien wel de rol van zijn leven. Al vind ik die in 'Punch-Drunk Love' nog nét wat beter. In ieder geval - hij doet het goed! De film begint direct al fraai met de beelden uit Ethiopië, de steen en de hypnotiserende synths eronder. Zeer knap geregisseerd door de Safdie broers, die me bij vlagen echt een zenuwachtig gevoel wisten aan te smeren.

Niet mijn soort film, wat een gezeik, leuk als je nog wat Amerikaanse scheldwoorden wil leren. Een film over een loser die ook nooir een winnaar zal worden.

Dat stijltje van Safdie staat me echt niet aan.

Good Time vond ik al vrij matig, maar Uncut Gems is next level qua irritatie tijdens een film. Los van alle verschrikkelijke personages was voornamelijk het constante geblèr wat de ergernis opwerkte. Iedereen schreeuwt zonder enige vorm van dynamiek volledig langs elkaar door, wat je het gevoel geeft alsof je op een volle vismarkt staat.

Deze tergende scenes, waar ongeveer de helft van de film uit bestaat, worden afgewisseld met afschuwelijke muziek. Net als in de dialogen was er voor mij hierin geen lijn te ontdekken en soms klonk het alsof iemand out was gegaan op z’n synthesizer. Het voegt allemaal toe aan de ergernis die Uncut Gems heet.

1.0*

Deze film moest het voor mij vooral hebben van het laatste half uur en dat ligt toch vooral aan de zeker niet onaantrekkelijke hoofdrolspeelster Julia Fox in de rol van Julia. Was in ieder geval blij dat zij op het laatst genoeg in beeld was want van dat macho geschreeuw en zeker ook van die Howard Ratner kreeg ik op een gegeven moment schoon genoeg. Volgens mij is er trouwens geen enkele film in de geschiedenis van de cinema waarbij zo vaak het woord "fucking" werd gebruikt. Maar .... vooruit, op visueel vlak zag het er helemaal niet onaardig uit en ook de score van Oneohtrix Point Never was zeker niet verkeerd. Met het verhaal in deze film die voor mij best wel korter had mogen duren kon ik weer bitter weinig. Film had natuurlijk wel gewoon in de bioscoop vertoond moeten worden.

Waardering: nog net een 3,0* dankzij Julia Fox

“I know, I know. Jews and colon cancer. What's that? I thought we were the chosen people.”

Dit is helaas de tweede film dit weekend die me al tegen weet te vallen. ‘Uncut Gems’ leek op het eerste gezicht echt ontzettend goed: een leuke trailer en ontzettend hoge user scores maakte mij toch wel nieuwsgierig om deze film op te zetten. Maar eenmaal in deze film te zitten kak ik totaal in, de vaart ligt er op een gegeven moment uit en de film is met zijn 135 minuten echt veelte lang. Ik kakte vooral in ergens rond het midden van de film waar ik totaal geen spanning kon vinden in het verhaal die door het chaotische personage ‘Howard’ niet echt helemaal aansloeg.

Hoewel ‘Adam Sandler’ best een sterke rol neerzet door zijn karakter ‘Howard’ die door zijn gokverslaving aan het randje komt te staan van de onderwereld en de laatste pogingen krijgt geld terug te betalen alleen het chaotische leven zorgt voor een lange zit waar je op een gegeven moment niet meer helemaal weet waar het nou precies over ging. Ik kan ‘Sandler’ wel waarderen als hij eens andere rollen probeert te vervullen dan zijn soms wat eentonige komedie-karakters maar het was voor mij de chaos die het ook niet rustig wist te houden in mijn eigen hoofd. Er gebeurde van alles maar het werd steeds onduidelijker.

Waar ik persoonlijk dan wel weer meer van genoot was de erg knappe ‘Julia Fox’, wat een mooie dame. Ik hoop dat ik deze nog vaker mag aanschouwen in de films. Maar ook een petje naar ‘LaKeith Stanfield’ die als ‘Demaney’ vaak slecht word behandeld door ‘Howard’, prima rol. Voor de rest is de cast leuk maar vond ik het nergens echt uitermate goed.

Het verhaal draait om twee dingen. De wereldberoemde ‘Kevin Garnett’ die bij ‘Howard’ komt voor juwelen en een bepaalde steen in zijn handen krijgt gedrukt en ‘Kevin Garnett’ geloofd dat deze steen magische krachten beheerst en dat het geluk brengt. En de gokverslaving van ‘Howard’ waardoor hij bij velen in rood staat waar hij geld van geeft geleend.

Daarnaast maakten de laatste dertig minuten wel veel goed alleen kwam het veelte laat. De film bouwde meer spanning op en werd ook spannender om te volgen, alles viel bij elkaar en het was eigenlijk voor mij onverwachts wat er gebeurde. Alleen had het van mij ook veel eerder gemogen en de film wat korter laten duren. Er gaat teveel fout dat het saai werd en eigenlijk waren er maar echt een paar dingen die mij konden vermaken in de film. Ik snap best dat dit voor sommigen waanzinnig was om te zien maar voor mij kan dat drukke gebeuren wel een tikkeltje minder.

2.5*

Toch maar een halfje erbij.

Niet alles in de film kan me bekoren (sommige wel echt te uitgesponnen scenes, muziekgebruik bvb), maar het concelpt en de uitvoering zijn wel echt schitterend gedaan en Sandler is echt top. Die scene 'dont look at me, nothing I do is going right' is geniaal.

Gezien het hoge cijfer, het genre en de verwachting een goede Sandler te zien, geprobeerd vandaag. Toch niet bepaald onder de indruk van deze hallucinante en stresserige trip.

Het idee is duidelijk, uitgenaste handelaar en gokker Howard die al tot over zijn oren in de shit zit, en zoals een kat in het nauw betaamt, steeds gekkere dingen gaat doen. Op zich qua narratief geen gek uitgangspunt en iets waar je alle kanten me op kan. Geprobeerd wordt de stresserige rush waar Howard in verkeert over te brengen, iets wat mij betreft den delen lukt. Het beeld van de chaos en druk zal ongetwijfeld kloppen, toch verzand de film voor mij in een chaos die vooral irriteert. Grootste probleem wat mij betreft is op dat vlak de drukte van de personages plus de schreeuwerige en kitscherige muziek, iets dat vanaf de eerste minuut opvalt en waardoor de film bij mij meteen met achterstand begint.

Daarnaast valt op dat buiten het interessante uitgangspunt er weinig diepgang en chemie van personages uitgaat en het qua dialoog in een scheld- en schreeuwwedstrijd uitdraait. Het zal ongetwijfeld bij het stuitende wereldje horen van patserige en poenerige karakters maar al dat overdreven volk wrijft mij alleen maar tegen de haren in. Wat de acteerprestaties betreft mag Sandler nog wel even genoemd worden, die laat zien behalve bijzonder flauw of schijtlollig te kunnen zijn, toch daadwerkelijk te kunnen acteren.

Tegenvallend, niet bijzonder, drukke hectische toestand, dit vind je geweldig, of helemaal niets, zoveel is zeker. In mijn geval was het een erg tegenvallende geheel.

Wat een topper zeg..
De film laat vanaf het begin op enorm eigen originele wijze een sub-cultuur zien van joodse juweliers in New-York. Als je zelf ooit een trouwring gekocht hebt in Antwerpen (ik dus ) dan is dit bling-bling 2.0. De karakters, het taalgebruik en een inkijkje in de familie gewoontes, subliem neergezet door een sterke cast. En quarantaine deuren.... geweldige, magnifieke quarantaine deuren. Dat zijn in deze film "de roltrappen uit een Hitchcock prent of Thors Hamer bij een Marvel buster"
Feit of fictie? I don't care. Ik zat met een verhoogde hartslag te kijken naar alle situaties waar Howard zichzelf in begeeft en nergens zijn aandoenlijkheid verliest.
Het gevloek en getier wat velen reden vinden voor een downgrade met 2 punten... ik vond het geweldig en het kan bijna niet mooier dan in New York's Slang.
En afsluiten met GiGi D'Augustino... brilliant gevonden.

Goed.

Helaas niet de overtreffende trap van Good Time. Die vond ik misschien net iets beter omdat ik Pattinson echt goed vond daar, Sandler is hier wel leuk omdat hij toch vooral bekend is van flauwe komedies, maar zijn range blijft toch wat beperkt. Vind die reacties dat hij veel meer serieuze rollen moet doen ook wat onzinnig. Vind die flauwe komedies prima bij hem passen.

Wat de Safdy broers weer goed doen is het stressgehalte naar het ultieme brengen. Het zweet breekt je uit en het rauwe voel je weer helemaal. Waar ik bij Good Time dacht iets korter en dan is het nog beter, gaan ze hier helaas nog langer door en kreeg je toch wat flauwe scenario plotpoints. Dat opbieden voelde je ook al vanaf het begin aankomen. Vond scenario-wise dat ze wel iets meer hadden kunnen doen met het voorspelbare. Dat hij blijft doorgaan met gokken is uiteraard part of the character, maar daardoor voel je ook al zijn moves aankomen. Er had wat meer gespeeld kunnen worden met je verwachtingen daar vond ik. Maar het is vooral jammer dat ze naar de 135 gingen ipv de 90 minuten.

Toch heb ik wel weer zin in de volgende zenuwpezen film van ze.

Ruime 3.5 sterren.

Drukke, nerveuze misdaadthriller met een uitstekende Adam Sandler in de hoofdrol. Ik moest er wel even inkomen, maar op gegeven moment ging ik wel mee in de hectische, opgefokte belevenissen van de hoofdpersoon. Gaandeweg wordt alles ook steeds meer intens en spannend. Te lang en voorzien van een nogal vreemde electronische score, maar verder vaardig in elkaar gezet.

Vind hem erg tegen vallen. Adam vindt ik niet passen in deze rol en alle gebeurtenissen zijn wel erg voorspelbaar en oppervlakkig.

Hectische film met een bijzonder pluspuntje; Adam Sandler in een serieuze rol. Heel de film volg je de gokverslaafde Howard die keer op keer zijn geld vergokt op twijfelachtige weddenschappen waardoor die steeds meer in de problemen raakt. Tenenkrommend om aan te zien maar het houdt wel je aandacht vast, en stiekem hoopte ik nieteens dat het goed zou komen. Sandler doet het goed als een karakter waar je steeds meer sympathie voor kwijt raakt naarmate de film vordert. Alleen dat constante geschreeuw had wel wat minder gemogen van mij, en die elektronische score op de achtergrond voelde in mijn mening behoorlijk uit de maat en misplaatst aan. Het einde waar Howard door zijn hoofd geschoten werd was voorspelbaar maar terecht. Toch snapte ik het motief niet helemaal, was dit puur uit irritatie of gewoon een zwakke poging om hem te beroven?

Sandler heeft waarschijnlijk zijn beste acteerprestatie tot nu toe, en hoe tenenkrommend zijn acties ook zijn, je leeft helemaal mee in zijn stress, wel jammer van die irritante minpunten, 3,0!

Realistisch is de film inderdaad niet echt, Safdies kiezen meer voor groteske humoristische taferelen. Zou het gebrek aan realisme de film dan ook niet aanrekenen. Voor meer realisme (en een minder rijk milieu) kan je beter Frownland, Yeast, Go Get Some Rosemary en Heaven Knows What van dezelfde makers kijken, al zitten die niet zo in de misdaadhoek. Good Time wel meer, maar die vind ik ook iets minder realistisch en meer in lijn met Uncut Gems. Dan misschien beter gewoon The Killing of a Chinese Bookie (nog een keer) kijken. Of als je echt een heel pijnlijke film zoekt: Der Wald vor Lauter Bäumen. De Safdies zijn wel de absolute meesters in het creëren van chaos, gejaagdheid en pijnlijke situaties en tegelijkertijd het bereiken van esthetische perfectie. Wederom ook complimenten voor de casting hier, vooral de verdienste van Eleonore Hendricks denk ik, die onder meer ook de casting voor Heaven Knows What deed. Zo'n Keith Williams Richards is bijvoorbeeld gewoon van de straat geplukt, maar je kan je bijna niet voorstellen dat je hem niet eerder ergens hebt gezien.

Gezien in grote Pathé-zaal, wat een belevenis.

Dat Adam Sandler wel degelijk kon acteren wist ik al na Reign over Me (2007) en The Meyerowitz Stories (2017). Ook hier weer zet hij een uitstekende prestatie neer als de flamboyante, maar tevens uiterst onuitstaanbare Howard Ratner, een juweelhandelaar die vaak beren verkoopt vooraleer ze geschoten zijn. Het brengt hem vaak in niet koosjere situaties waar hij zich meestal gewoon uitlult.

Deze setting omvat zowat de gehele film. De omstandigheden zijn erg druk en hectisch waardoor er van de kijker toch wat gevergd wordt. Ik moest ook eventjes acclimatiseren, maar kwam er toch na een half uurtje doorheen. Sandler vertolkt een uiterst onsympathiek personage, maar ergens heb je er ook mee te doen. Het is nu niet dat de anderen zoveel beter zijn. Uncut gems is een film die geen seconde een adempauze inlast. Alles is flitsend en rusteloos. Zowat de hele film door wordt er geroepen en gevloekt, naar de levensstijl van Ratner.

Maar evenzeer ook vaak grappige en absurde situaties die er de luchtigheid proberen in te krijgen. Maar ook de spanning wordt goed weergegeven en de ondersteunende soundtrack is prima. De Safdies slaagden erin de film over te brengen naar het publiek, waarvoor hulde! Boeiend en spannend einde ook, meer dan geslaagd. Mooi!

Diamant!

Derde kijkbeurt en de film wordt enkel beter. Het is een diamant. Een diamant ontstaat door langdurige hoge druk en dat is exact de situatie waar Howard zich in bevindt. Ook hij staat continue en van alle kanten onder druk. Dit is geen toevalligheid, want ook in beeld wordt er veel gebruik gemaakt van reflecties. We kijken regelmatig door ramen heen, zien weerspiegelingen en vervormingen, vitrines, draaideuren, spiegels, kristallen en verkleuringen.

Daarbij kent een diamant vele vlakken en ook dat komt in de film terug. Howard houdt er een hele berg verschillende relaties op na, zijn personeel, familie, zakenpartners, collega's, vriendin, geldschieters en geld eisers, etc. Al deze relaties komen in hoog tempo voorbij als de reflecties in een diamant.

Tot slot is er nog de ambient muziek die sommige moeilijk kunnen plaatsten. Voor mij is juist die muziek wat het universum bijeen houdt. Het universum waarin Howard maar geen verbinding mee kan maken. Hij rent de hele dag zichzelf en alle anderen om hem heen voorbij. Toch is het een hechte wereld waar hij zich in bevindt. Het staat allemaal in verbinding met elkaar (familie, vrienden, zakenpartners), als de moleculen in de diamant. Dat is ook waar de film begint en eindigt, in de celstructuur van het bestaan. It's all connected! Black Jews....

Een diamant, dat is wat de Safdie broertjes gemaakt hebben!

Ik had wel wat meegekregen van de hosanna-verhalen her en der, en Netflix was ook niet zuinig met deze film in mijn gezicht smijten. Maar dat de film van de Safdies was, dat had ik van tevoren niet meegekregen - en toen ik dat uiteindelijk naderhand wel las, vielen de aparte aspecten van Uncut Gems een stuk beter op hun plaats.

Uncut Gems is een hectische film, waarin continu van alles gebeurt en waarin iedereen snode plannen aan het beramen is, maar waar die vaker dan niet in de soep lopen omdat danwel de werkelijkheid niet meewerkt, of omdat de snode plannen van iemand anders daarmee interfereren. Het maakt de film af en toe wat chaotisch, maar vermakelijk is het wel. En de Safdies weten ook hoe je dat spannend en met een hoop energie op film moet krijgen, en de film vliegt aangenaam voorbij met zijn toch stevige 2 uur 15 minuten. De hele setting van vaak niet-zo-koshere juwelenhandelaren, basketbal en celebrities, en het bijbehorende plot, kon me wat minder interesseren, en dat is toch de voornaamste reden dat ik niet hoger ga dan een goeie 3.5*. Het haalt het net niet bij Good Time wat mij betreft, maar een vermakelijke film was het zeker.

That's a million dollar opal you are holding.

Straight from the Ethiopian Jewish tribe.

Zit je in het midden van een enerverende echtscheiding? Of heb je ziekenverlof vanwege een burn-out doordat je stresserende job teveel van je eist? Of werken die twee revolterende, puberende tieners thuis je dusdanig op de zenuwen dat je bijna geen vingernagels meer hebt? Goede raad! Laat deze film links liggen en ga op zoek naar een rustgevende film. Want deze “Uncut Gems” zal zeker niet ideaal zijn voor je gemoedsrust. Ik vrees ervoor dat je na 20 minuten al uit frustratie met snacks naar het beeldscherm smijt terwijl je uit pure opwinding je haren uittrekt. Want “Uncut Gems” is wel de meest stresserende film ooit die op een ongenadige manier de spanning opdrijft. Geloof me, op het einde van de film was mijn hartritme in cadans met het opzwepende ritme van deze tragikomische film.

Niet alleen is het een zenuwslopende film. Ook het tempo van de film is absurd hoog. Een op hol geslagen hogesnelheidstrein waarbij het wel lijkt alsof iedereen in een onmenselijk tempo van hot naar haar holt. Vanaf het begin van de film lijkt het wel alsof je in een centrifuge wordt gesmeten die met een duizelingwekkende vaart rondtolt en waar de snelheid geen moment afneemt. Tot en met de ontknoping. Dan wordt er op een ongenadige wijze aan de noodrem getrokken waarna de tumultueuze levensstijl van juwelier Howard Ratner (Adam Sandler) abrupt tot stilstand komt. En als je je ergert aan het te pas en te onpas gebruik van het “f”-woord, dan waarschuw ik je nu al. In elke dialoog zitten er wel een paar verscholen.

Ik ben helemaal niet een Adam Sandler fan. De paar films die ik van hem heb gezien (“Click”, “Blended” en “The Cobbler”) vielen in mijn ogen toch wel tegen. Misschien is het de humor die door Sandler wordt gebruikt. Misschien is het de persoon Sandler zelf die me nooit wist te bekoren. En om eerlijk te zijn, mijd ik telkens films waarbij zijn naam op de affiche pronkt. Het verbaasde me dan ook toen ik ergens las dat hij de bestbetaalde acteur is in Hollywood. Maar na het zien van “Uncut Gems” moet ik mijn mening over de acteur Sandler toch wel drastisch bijstellen. Het is dan ook geen echte komedie (op een redelijke morbide wijze zou je er wel de humor van kunnen inzien) alhoewel je het typetje dat Sandler hier speelt karikaturaal kan noemen. Howard, een Joodse juwelier in de metropool New York, tracht zijn chaotisch leven terug op de rails te krijgen. Een Ethiopische opaal zou hiervoor moeten zorgen. Een ongeslepen diamant die volgens Howard een fortuin kan opbrengen op een veiling. Een fortuin waarmee hij zijn schulden kan aflossen bij pandjesbazen en onderwereld figuren. Schulden die opliepen vanwege zijn niet te bedwingen gokverslaving. Totdat de befaamde basketbalster Kevin Garnett (Kevin Garnett zelve) in zijn diamantwinkel staat en het kostbare ding in bruikleen wil nemen omdat er een oerkracht uitstraalt die zijn prestaties tijdens de komende belangrijke wedstrijd tot ongekende hoogte zou kunnen brengen.

Tja, en als KG het kostbare goed niet op het afgesproken tijdstip aan Howard terugbezorgt, is dat het begin van een zenuwslopende wedren. Een wedren waarbij Howard’s leven tot een hel wordt gemaakt door ongure personen, schuldeisers, zijn vrouw (Idina Menzel die hem hartgrondig haat en de meest ergerlijke persoon ter wereld noemt) en zijn minnares Julia (Julia Fox). Ook al is Howard een hoogst irritant persoon zonder scrupules of enige vorm van beleefdheid, krijg je toch medelijden met deze figuur wiens leven in elkaar stort als een kaartenhuis. En ook al werd ik zenuwachtig vanwege het Mr. Bean-achtig karakter van de film waarbij alles dat Howard onderneemt en beslist telkens weer in het honderd loopt, wist deze film me toch te entertainen. Ik had nooit kunnen denken dat ik dit ooit zou zeggen, maar Sandler speelt zijn rol gewoonweg weergaloos op een buitengewoon uitstekende manier. Eigenlijk was dit wel een Oscar nominatie waardig. Hopelijk heeft Sandler nu de smaak te pakken en gaat hij in de toekomst nog eens een poging wagen met een serieuze rol (in een hopelijk minder jachtige setting). Ik vrees echter dat we eerst weer een lading ultraflauwe komedies te zien gaan krijgen voordat dat een feit is.

3.5*

De beste Netflix-film. Op zijn beste momenten doet de film denken aan Anderson's Punch-Drunk Love, en dat zegt al voldoende bij mij. Nu is die film van Anderson beter op elke vlak, maar die behoort tot mijn absolute favoriete films. Maar ook 90% van die film levert een geweldige prent op. Qua stijl heeft Uncut Gems er best wat van weg, met die enorm drukke stijl, montage, tracking shots, het mooie kleurgebruik. Visueel is dit best een pareltje om te zien en de film kent zo'n energie waar niet omheen te komen is. Zonder dat het ergernis opwekt.

En ook de rol van Sandler zal er wat mee te maken hebben. Sandler is geen wereldacteur, maar heeft 1 eigenschap die perfect past: hij komt enorm sympathiek over, echt een hekel aan hem krijgen lukt niet. Daarom is deze rol, van iemand die best een klootzak is, ook geknipt voor hem. Je haat hem en je houdt van hem. Zelden heb ik in een emotie gezeten dat ik niet wist of ik nu hoopte dat iets zou lukken of juist niet. Dan heb ik het over het slot en zijn grote gok op een basketbalwedstrijd. Nagelbijtend spannend, maar ook steeds een mix van emoties. En zo heb ik de hele film beleefd. Een enkele keer is de film net iets te druk, maar hier valt weinig op aan te merken. 4,5*.

“Made a crazy risk. You gamble and it's - about to pay off.”

Wat een waanzinnige, enerverende en adrenaline verhogende achtbaansrit. Je kunt Uncut Gems op een vrijdagavond na een 50-urige werkweek opzetten, en je zult nog steeds stuiterend je bed instappen. De regie van de Safdie broers is nerveus en desoriënterend, en personages praten dwars door elkaar heen en proberen zich soms te overschreeuwen. Op een goede manier, want het past bij de sfeer die de Safdie’s hier willen creëren.

Sandler is briljant als Howard, een Joodse juwelier met een gokverslaving en veel schulden. Howard is niet het meest sympathieke personage, maar toch zorgt Sandler er voor dat je met hem meeleeft en zelfs een feel good einde gunt. Hoe onrealistisch dat ook is. Alle andere acteurs zijn ook sterk, maar speciale aandacht moet toch gaan naar Julia Fox. Fox zet een geweldige acteerprestatie neer, en als je Julia als protagonist ziet is Uncut Gems bijna een feel good verhaal…

Wie wil er nu niet een diamanten furby?

Verrassend leuk. Ik vond hem eigenlijk best wel een nare man maar kreeg toch langzamerhand sympathie voor onze gokkende juwelier. Het kan eigenlijk niet goed gaan, maar hij weet zich op charmante wijze toch weer uit situaties te lullen en zijn schuldeisers te snel af te zijn.

De film is vrij druk en rommelig door de wijze van filmen en de vele verschillende personages, maar toch stoort dat niet. Het benadrukt juist de uitzichtloze en vermoeiende situatie van een gokker.

Het zal wel aan mij liggen, maar ik vond dit een enorme tegenvaller. Na alle positiviteit rond Uncut Gems had ik hoge verwachtingen. Maar ik vond deze gewaardeerde thriller eerder irritant dan goed.

De film is ontzettend druk en schreeuwerig. Deels door de soundtrack die ik ten eerste ronduit lelijk vind, en die daarnaast regelmatig dwars door de ook al erg drukke dialogen snijdt. Deels ook door het onrustige camera werk waar ik helemaal geen fan van ben.

Dat Harold weinig sympathiek is is niet zo erg, maar dat hij simpelweg ontzettend domme dingen doet en dito beslissingen neemt, maakt hem een karakter waar ik niks mee kan. Ondanks dat Sandler het prima doet, hoewel hij eigenlijk wel weer gewoon een typetje neerzet.

Dat al de verkeerde afslagen die Harold neemt uiteindelijk zorgen dat hij steeds verder in de shit komt, is zowel voorspelbaar als oninteressant. Dus buiten het feit dat zo'n beetje alle acteurs het gewoon goed doen, viel er verder bijzonder weinig te genieten voor mij aan Uncut Gems.

Als je vriendin aan het ontbijt met brinta verzucht dat haar leven zo saai en voorspelbaar is, en dat ze zo graag een avontuurlijker leven/partner had gehad, direct na thuiskomst van je kantoorbaan deze film met haar kijken op de driezitsbank van je onopvallende rijtjeshuis in dito vinexwijk. Dan weet ik zeker dat ze de komende jaren weer fluitend je hemaondergoed voor je wast en in haar handen knijpt dat ze met zo'n degelijke saaie hollandse aardappel is getrouwd!

Verder ben ik het wel eens met zeemeerna boven mij, en ook klaar met het feit dat sandler altijd iets joods moet spelen. Blijkbaar vinden amerikanen dat leuk ofzo, of ziet hij er typisch joods uit...