Uncut Gems (2019)

Haha wat een heerlijke film. Kan me niet heugen ooit zo onrustig te zijn geworden door een film - en dat is positief bedoeld. Dat schot door z'n harses stopt alle hectiek, alle stress en adrenaline in één klap - alsof de tegenpartij van je favoriete club alle spanning wegneemt door de genadeklap uit te delen.

Hopelijk accepteert Sandler nooit meer van die suffe romcomrolletjes en gaat hij hier mee verder.

Gigi D'Agostino tijdens de eindcredits; het past precies. Heerlijk.

Ruim twee uur genieten = een ruime 4*.

Ik ga mee met Nicolage Rico: werd er ook helemaal onrustig van. De hectiek van de constante dialogen, het camerawerk en de vette soundtrack vormen een hermetische, dwingende kooi waar je als kijker net zomin uitkomt als de hoofdpersoon.
Ik heb verder genoten van de rol van Julia Fox, die voor mij een beetje het type van Patricia Arquette vertolkt uit True Romance: naief-romantisch, ultraloyaal en uiteindelijk gewoon dapper en intelligent. Het einde is wat dat betreft goud.
Uncut gems, erg toffe film.

De gebroeders Safdie hebben ook van Uncut Gems een lekkere trip weten te maken. Ondanks dat ik hem net niet zo goed vind als Good Time, is deze film toch een adrelanine rush van begin tot eind. Mede dankzij de briljante Sandler blijft de film overeind, want het plot staat volledig in dienst van zijn geschifte personage. Als je hem weg zou denken, zou er weinig van de film overblijven. Maar het werkt toch zo ontzettend goed. Haast tot het irritante aan begeeft Sandler zich op steeds gladder wordend ijs en wordt je meegesleurd in alle ellende waarin hij zich begeeft. Dit resulteert in een zenuwslopende climax met een heerlijke shock value.

Dikke 3,5*

This is how I win

Dat deze Netflix productie door de Safdie broertjes geregisseerd is, bleek al gauw onmiskenbaar omdat hun stijl enorm goed te herkennen is. Tenminste afgaande van een andere titel die ik van ze gezien heb: Good Time met Robert Pattinson. Hoewel ik Uncut Gems een tandje minder vind heb ik nog steeds genoten en is dit dan ook een van de weinige Netflix films, die met kop en schouders boven de rest uitsteekt.

Wat de Safdie broertjes erg goed doen is de kijker in het diepe gooien. Wie de personages zijn en welke rol zij in het verhaal spelen wordt gaandeweg vanzelf wel duidelijk. Mits je op voorhand niet afhaakt omdat de regisseer stijl van de broertjes enorm chaotisch is. Hierdoor zal hun werk beslist niet door iedereen gewaardeerd worden maar ik persoonlijk hou er wel van omdat het verhaal hierdoor een rauw en realistisch randje krijgt. Natuurlijk niet in de laatste plaats vanwege de acteurs, en met name Sandler, die hun rollen zeer geloofwaardig neerzetten.

Hoewel ik het einde overigens wel passend vond, vond ik hem anderzijds, wel wat ongeloofwaardig en hierdoor wat teleurstellend. Phil laat behoorlijk veel geduld met Howard zien, waarom hem neerschieten terwijl hij het geld nu bij elkaar heeft? Wellicht door te laten zien dat er niet hem hem te sollen valt, maar door Howard te vermoorden verwacht ik niet dat het mogelijk voor hem zal zijn om zijn geld nog te kunnen krijgen. Er vanuit gaande dat de spullen die in zijn winkel lagen niet hetzelfde bedrag op zouden leveren. Het neerschieten was geloofwaardiger geweest als de weddenschap was mislukt doordat KG verloren had, of wanneer Julia op de een of andere manier een fout had gemaakt tijdens het maken van de weddenschap en Phil Howard neer had geschoten omdat hij zijn geld nu nog steeds niet bij elkaar had.

Buiten bovenstaande kritiek hebben de Safdie broertjes mij wederom positief weten te verassen. En dat laatste nummer bij de credits: perfect gekozen.

3,5*

Amen, helemaal mee eens. Heb me ook rot geïrriteerd terwijl ik mij door deze film worstelde. Filmmuziek die totaal niet matched, te lange irrelevante scenes en ga zo maar door. Ik snap dat de hoofdpersoon in zeven sloten tegelijk loopt en dat de regisseur die sfeer over wilt brengen aan de kijker, maar je kunt natuurlijk ook overdrijven. Ik kan mij niet herinneren dat ik zo onrustig werd van een film als bij deze.

Heerlijk toch
Wat een maffe, drukke film met een perfecte casting van Adam Sandler voor de hoofdrol. Ik kan me geen enkele acteur bedenken die deze rol op deze wijze ook kan spelen.
Het begin is een chaotische kijk op de verschillende louche zaken die Howard Ratner met andere criminelen heeft waarbij Howard meer en meer in verstrikt geraakt. De uitweg lijkt meer en meer kansloos. Hoe verder het verhaal verloopt, hoe meer je als kijker in het verhaal komt waardoor de bewuste chaotische regie overzichtelijker wordt. Knap gedaan door de broers Safdie. Het verhaal is gewoon leuk om te volgen en Adam Sandler is gewoon in zijn sas. Het slot is verrassend en heeft een perfecte uitwerking die zeker bevredigend is. 7/10

Wat een achtbaan is deze film! Veel gehoord en wist dat Adam Sandler goed was in deze film. Ben normaal niet zo’n fan van hem maar wilde dit wel eens proberen. Ik keek een beetje op tegen de lange speelduur maar daar heb ik na het aanzetten niets van gemerkt... Echt waanzinnig hoe de stress overgebracht wordt, ik zat constant op het puntje van mijn stoel. En wat een einde. Heel erg goed. 4*

Nice.

Anderen hebben het al genoemd, maar wat mij betreft inderdaad Sandlers beste film. Nog nooit zo goed zien acteren eigenlijk. En dat deze rol nogal afwijkt van de andere Sandler-rollen maakt het dan ook alleen maar beter. Leuk om te zien dat hij echt kan acteren.

Film ziet er voor de rest visueel goed uit. Oogt mooi rauw, het tempo ligt zeer hoog. Goed oog voor detail door de film heen. Vooral de juwelierszaak ziet er goed uit. De Safdie-broeders hebben wel degelijk stijl en dat laat zich hier wederom weer zien.

Acteerwerk is goed, vooral van Sandler zoals eerdergenoemd. Sterke rol, goed aanpassingsvermogen. Ook de bijrollen doen het zeker niet slecht. Stanfield, Richards, Garnett & Bogosian. Ze mogen allemaal wel degelijk vernoemd worden hier.

Het is uiteindelijk vooral het tempo en de opbouw van frustratie die de doorslag geeft. Druk en chaotisch ten top, maar dat geeft wel de push aan een zeer spannende finale en passend einde. Ook door de film heen zitten nog enkele momenten die ronduit frustrerend en spannend zijn.

Enige vorm van kritiek vind ik het camerawerk. Te afstandelijk wat mij betreft. Het kent veel beweging maar wijkt uit van de echte chaos. Ik mis ook wat langere takes en drukkere bewegingen. Dat gevoel van betrokkenheid mis ik dan toch echt nog wel.

Maar voor de rest erg geslaagd. Sterke regie, snelle film. Vooral de frustratie, angst en druk was mooi weergegeven en de film kent toch spannendere momenten dan bijvoorbeeld slasherfilms of duffe detectivefilms. Bravo.

Interessante film, die zowel uitputtend als fascinerend is. Uitputtend in de positieve zin van het woord, want dat gevoel bij de kijker opwekken is exact wat de film beoogt te doen. Personages schreeuwen er op los, de montage gaat supersnel, bijna nergens is er een moment waar de Safdie broers op de rem duwen, waardoor je de film in een erg opgejaagde gemoedstoestand afsluit. Goed, maar niet om nog een keer te zien.
Daarvoor zit er namelijk net iets te weinig extra in de film. Uncut Gems teert op dat chaotische tempo dat je als kijker meesleurt én op Adam Sandler's fantastische acteerprestatie, maar biedt verder net iets te weinig. Maar bon, Sandler doet dit wel echt heel erg goed. Leuk dat hij door het geld dat hij verdient aan al z'n domme komedie's, om de zoveel jaar eens kan acteren in een project als dit. Zou hij vaker moeten doen. Het einde waarin Howard plots door het hoofd wordt geschoten zou in principe niet als een verrassing moeten aankomen, maar dat was toch het geval bij mij. Je zit op dat moment zo in het hoofd van het hoofdpersonage en zijn bedoelingen, dat je die kogel net zomin als Howard ziet aankomen.

3.5*. Sterk voor éen keertje. Ik hoop dat Sandler zich in de toekomst wat meer gaat wagen aan dit soort films, de man kan echt wel acteren.

Im außermoralischen Sinne… - zo opende ik lang geleden mijn moviemetermijmering over ‘Good Times’. Niet wetende dat de gebroeders Safdie ook achter ‘Uncut Gems’ zaten, woeien mijn gedachten ook nu weer Nietzsche’s kant uit. Toeval? Ah, nee.

De Safdies interesseren zich voor de dwalingen van het menselijke leven, dat zich per definitie situeert anywhere (of beter everywhere?) between good and evil. In het universum waarvan Howard Ratner het epicentrum vormt, kan misdaad de poort naar goedheid openzetten – en vice versa, uiteraard.

Ziedaar, alles in diens leven is een spel – eigenlijk een langgerekte gok, een waterkansje tussen zuurverdiend prestige en duurbetaalde grootheidswaan aan de ene kant en ongecompliceerd, alledaags, doodgewoon geluk aan de andere. Hij zoekt wat iedereen zoekt: eenvoud, zorgeloosheid – alleen zoekt hij dat in het verkeerde hoekje.

Als Ratners leven een spel is, dan eindigt het ook als een spel: het stuit op de willekeur van de tegenspoed. Tegelijk oogst Ratner wat hij zaait, althans de rollen zouden omgekeerd kunnen zijn: wie het als oplichter van oplichters niet nauw neemt met de moraal, hoeft zich er niet over te verbazen dat morele grenzen binnen het misdaadcircuit wel eens compleet kunnen vervagen. Kijk, als bedreiging en geweld al tot de orde van de dag behoren, waarom zou moord en doodslag dan een brug te ver zijn? Ratner zou zich kortom moeten realiseren in wat voor nesten hij zich aan het werken is, maar net als de toeschouwer is hij volslagen blind. Alleen het bling-bling ontsnapt niet aan zijn aandacht.

Is het anders met de toeschouwer, die door het bling-bling van de cinematografie, de funky soundtrack, de heftigheid van de dialogen en de langzaam opbouwende suspense evenzeer verrast wordt door het lot dat Ratner krijgt toebedeeld? Door de magie van hun medium uit te buiten, draaien de Safdie’s hun publiek een rad voor ogen – niemand voelt zich zo bekocht door de regels van het spel als diegene die er middenin zit. Quod erat demonstrandum?

En wat halen wij er uit, uit deze film over wat zich aan of op de rand van de samenleving voltrekt? Dat het goede tot het goede leidt, en het kwade tot het kwade? Nee, dergelijke Bijbelse eenvoud blijft ons bespaard. Wat wel? Dat licht en duister, juist en fout, goedhartig en onverschillig relatieve begrippen zijn, die zich gelijktijdig kunnen voltrekken, onontwarbaar verbonden met elkaar.

Oordelen wij dus niet, maar denken wij vooral over hoe wij ons voelden, toen Gigi D'Agostino de aftiteling genadeloos kwam opblazen. L'amour toujours, juist. Op z’n Wagners – anywhere, everywhere, tastend op het pad dat elk mens voor zichzelf moet zien te boetseren.

3,5*

Lekker vlot filmpje, maar de echte brille zie ik er niet zo van in eerlijk gezegd. Een soort klassieke Rise & Fall (al is het vooral veel Fall), typisch Scorsese-esque NY sfeertje, retro synth soundtrack erbij en het clichématige plaatje is compleet lijkt me. Verdere verloop van de film is in grote lijnen best voorspelbaar en enige spanning blijft dan ook uit. Het blijkbaar door velen ''hectisch'' geachte karakter van de film viel me ook stierlijk tegen. Veel geschreeuw, gekibbel en vooral veel ''fucks'' natuurlijk, maar de cinematografie zelf blijft een beetje veilig en saaiig en ook de soundtrack hangt er maar wat bij op de achtergrond. Ik ''voelde'' de adrenaline in elk geval nagenoeg nergens.

Film wordt gered door enkele zeer humoristische individuele scenes en groteske situaties, een aangenaam vlot tempo en een Sandler die zijn weliswaar ietwat clichématige rol met erg veel overgave neerzet. Als dan iets deze film de nodige energie mee weet te geven is het zijn spel wel. Leuke bijrollen ook trouwens voor Garnett en Stanfield.

Vlot, vermakelijk en een Sandler op dreef, maar hoe men hier blijkbaar één of ander groots cinema meesterwerk in ziet kan ik persoonlijk niet echt plaatsen. Vond Good Time eigenlijk op elk vlak wel beter. 3*

Ik volg alvast enkele meningen hier (toch deels). Uncut Gems is een eigenzinnige Scorsese-achtige film geworden met een rise & fall zonder rise. Sandler doet het niet slecht in een wat atypische rol voor hem. De film had wel wat potentie in het begin met de nodige sfeer en tempo. Alsof je op een geweldige trein stapt waar je zin hebt in de trip, maar al na een tijd afvraagt waar je eigenlijk naar toe gaat.

Uncut Gems komt vooral druk over en buiten Sandler zijn er weinig interessante personages. Dat vraagt het genre toch ietwat. Dan val je terug op de sfeer, maar die is vrij druk en stoort toch na een tijd. En het is niet omdat Sandler eens buiten zijn comfortzone treedt, dat het meteen een goeie film oplevert. Wel beter dan wat hij gewoonlijk doet.

Vermoeiende film, maar op de meest positieve manier. De gebroeders Safdie schetsen een fijne, vrij rauwe en flink chaotische film met een reeks uitstekende vertolkingen. De geluiden dat Sandler een Oscar nominatie had moeten krijgen leken me een beetje overtrokken toen ik ze eerst hoorde, maar moet toegeven; de man speelt een uitstekende rol. Dat hij met de juiste regisseur prima acteerwerk kan leveren was op zich geen verrassing, maar door de troep waar hij doorgaans in speelt was dit toch wel een verademing. Je leeft met zijn personage mee, waardoor je bijna steevast naar de televisie wil schreeuwen als hij de zoveelste onverantwoordelijke beslissing neemt. De film is eventjes inkomen, maar zeker op het einde zat ik met klamme handjes zowaar op het puntje van mijn stoel.

4 sterren.

Ik heb nog een paar kanshebbers te gaan dit jaar, maar dat dit voor velen de film van het jaar wordt kan ik me goed voorstellen. Geweldige misdaad/drama rond een tragisch personage (met alle complimenten voor een geniale Sandler), een doelbewust intense soundtrack en cinematografie die het tot een geweldige trip maken; de film staat als een huis. Hoewel ook ik na pakweg een uur even een ontspannende theepauze moest inlassen om de bloeddruk onder controle te houden, want de adrenaline die die dit losmaakt is ongekend.

Dit is in veel opzichten beter dan Scorcese wat mij betreft, met zoveel meer ballen gemaakt, en met, hoe bizar het ook mag klinken, een einde dat precies is wat het moest zijn. Het is gelaagd, de personages hebben op het oog rollen die misschien vrij cliché mogen heten in misdaadfilms, maar de dynamiek van de film is er één die alles op zijn plek laat vallen. (Ik ga vooral mee met de analyse van Basto over de diamant, de druk van alle kanten etc. - die overigens ook op de uiteindelijke killer van Sandler zijn uitwerking had na tijden in die glazen passage te hebben doorgebracht.) En een prachtige rol van de prachtige Julia Fox.

Erg jammer dat ik deze niet in de bios heb kunnen zien, maar zou dat alsnog wel eens willen voor een tweede kijkbeurt. Hoewel het dan moeilijker zal zijn om even te pauzeren...

Wat een baggerfilm was dit. Het enige wat me bij is gebleven is het continue gescheld en geschreeuw

Adam Sandler schittert als de charismatische Howard Ratner, de eigenaar van een juwelierszaak die elke mogelijkheid aangrijpt om snel een fortuin bijeen te krijgen. Maar hij zit diep in de schulden bij de verkeerde mensen. Hij denkt al zijn financiële problemen op te lossen wanneer hij eindelijk een waardevolle zwarte opaal uit Afrika binnenkrijgt. Daar hangen echter nogal wat risico's aan vast en het geduld van zijn schimmige schuldeisers is op, dus Howard moet zijn uiterste best doen om iedereen lang genoeg tevreden te houden.

Een overdaad aan gevloek in een portret van een absolute loser in een wereld vol onaangename karakters en dat maakt dit zeker niet voor iedereen een aanrader. Maar Sandler is fenomenaal in zijn rol en voorziet zijn personage van een menselijkheid die de tragische ontknoping extra schokkend maakt. De rest van de cast levert eveneens prima werk af, met name basketbalster Kevin Garnett die (min of meer) zichzelf speelt.

Het begon met een proloog die overrompeld werd door enorm lawaai dat muziek moest voorstellen.

Na een uur was ik het zat. Een hoop gevloek, geschreeuw en hectisch gedoe. Een verhaal dat een niemendalletje is. Adam Sandler lijkt een soort Robert De Niro kloon.

Ik zet niet vaak een film uit, maar dit vehikel sloeg nergens op alle positieve recensies ten spijt.

Uncut Gems is een heerlijke film met een lange speelduur die door de keuzes van de protagonist door diverse subplotjes prima overeind wordt gehouden. Uncut Gems is Adam Sandler. Ietwat ongewone rol voor hem, maar man o man wat is dit toch een goede acteur. Heerlijke film!

Het is een behoorlijke drukke en claustrofobische film, met een hoog tempo en spanning. Vooral het hectische begin kon ik er wat moeilijk inkomen, maar gaandeweg werd het wel steeds beter kijkbaar, ondanks het onuitstaanbare personage dat Adam Sandler speelt.

Het is een combinatie van zwarte komedie, drama en misdaad. Inhoudelijk misschien niet briljant of bijzonder goed, maar Adam Sandler zet hier wel een overtuigende rol neer. En als alles fout gaat wat er fout kan gaan, is het wachten op de fallout wel bevredigend. Ik kon het in ieder geval bij vlagen wel waarderen, maar Uncut Gems is zeker niet voor iedereen weggelegd.

3.5*

Adam Sandler als een slonzige juwelier/gokverslaafde uit New York.

Zijn leven?

Hij is slecht met zijn financiën, hij bedriegt zijn vrouw en zijn leven staat op het punt te imploderen wanneer incassobureaus en halve gangsters hem achtervolgen voor schulden. Er is hoop om deze situaties op te lossen, als hij een edelsteen kan verkopen aan basketbalster Kevin Garnett (gespeeld door Garnett zelf), maar daartussenin zijn bookmakers, drugs, minnaressen, basketbalspellen en andere obstakels voor Sandler om rechtzetten.

Wat "Uncut Gems" zo uniek maakt aan een filmervaring, is hoe angstwekkend het was. Sandler 's hachelijke situatie zorgt niet zozeer voor spanning bij het publiek, maar wel voor stress en angst. Vanuit een karakterstandpunt stuitert Sandler van de ene crisis naar de andere (meestal door hemzelf gecreëerd) met een razend tempo, waardoor je het gevoel krijgt dat zijn huidige situatie niets nieuws is en dat dit gewoon is hoe hij zijn leven leidt, zich een weg banend van de ene situatie naar de andere.

De enige film die ik kan bedenken om de toon en gevoeligheid van "Uncut Gems" te vergelijken, is de Franse misdaadthriller Nuit Blanche (Film, 2011) - MovieMeter.nl van Frédéric Jardin, die zich ook afspeelt in een tijdsbestek van 24 uur en ook deze laat de personages snel van de ene crisis naar de andere gaan.

De Safdie broers, die "Uncut Gems" hebben geschreven en geregisseerd, hebben een visueel opvallende film gemaakt, waarin de camerastijl altijd boeiend en interessant is, maar niet afleidt van het karakterdrama dat zich op het scherm afspeelt. Met een gedempt kleurenschema, vaak onscherpe achtergronden en sterke beelden slagen ze erin om New York City er weer ruig uit te laten zien, net als misdaadfilms uit de jaren 70 zoals The French Connection (Film, 1971) - MovieMeter.nl, Serpico (Film, 1973) - MovieMeter.nl of The Warriors (Film, 1979) - MovieMeter.nl, wat mijn favoriete films zijn van een stad die nooit slaapt.

De film heeft ook een geweldige synthesizer soundtrack van Daniel Lopatin. Het is geen muziek waar ik alleen naar zou willen luisteren, maar het is zeer effectief in het ondersteunen van de montagespanning van de film. Over het algemeen is "Uncut Gems" niet voor iedereen maar voor degenen die een gruizige, stress-inducerende film willen die bijna uitsluitend gevuld is met onaangename personages, is het een lange achtbaanrit van een film waarvan het moeilijk te voorspellen is wat er daarna gaat gebeuren.

Een must-see die ik waardeer met een 8+!

Uncut Gems... Het is eigenlijk belachelijk dat ik er zo lang over gedaan heb om deze film te bekijken. Jarenlang groot fan van Adam Sandler geweest, van zowel zijn komische als serieuzere werk, en dit zou volgens velen zijn beste werk zijn. Toch las ik al snel na uitkomst dat het om een gevalletje 'love it or hate it' zou gaan en dat heeft me een beetje afgeschrikt. Ik las dat de film 'uitermate druk' zou zijn en dat je er in de juiste stemming voor moet zijn. Vandaar dat ik de film op de lange baan geschoven heb.

Maar na recent Hustle gezien te hebben, kwam Uncut Gems opnieuw op mijn radar terecht en ditmaal besloot ik de knoop door te hakken. Gelukkig kan ik zonder twijfel zeggen dat ik de film zeker niet als irritant ervaren heb. Ja, personages praten door elkaar heen (en natuurlijk is dat bij vlagen vervelend), maar het lijkt wel een functie te hebben en draagt bij aan de hectische, beklemmende sfeer waar de film voor wil gaan. Ik zou gillend gek worden in Howards winkel en zo snel mogelijk weg willen daar, maar het wordt al gauw duidelijk dat Howard zelf een belangrijke bijdrage levert aan de hectiek en tot het uiterste wil gaan om successen te boeken. Eigenlijk is hij gewoon verslaafd. Als kijker krijg je vooral te zien hoe hij de ene riskante, domme beslissing na de andere maakt. Ik had geen echte hekel aan Howard, maar vond hem wel een beetje sneu. Ergens hoop je nog dat hij op het einde eindelijk alle ellende overwonnen zou hebben, maar ik had al zo'n voorgevoel dat een happy ending er voor hem niet in zou zitten...

De film steekt goed in elkaar. Ondanks dat ik wel vond dat de film aan de lange kant is en de interesse soms wat wegzakte, blijf je wel benieuwd naar wat de volgende zet zal zijn. Adam Sandler speelt inderdaad goed, maar eerlijk gezegd sta ik er toch een beetje van te kijken dat uitgerekend deze rol zo goed ontvangen wordt. Nee, Howard is geen Little Nicky of Hubie Dubois, maar toch vind ik dit eigenlijk wel een echt Sandler personage. Wellicht eentje die iets grofgebekter is en veel dieper in de problemen zit, maar toch... Persoonlijk vond ik hem in films als Reign over Me, Punch-Drunk Love en Spanglish, waar hij ook een andere kant laat zien, nog vele malen imposanter. Hangt er mogelijk ook mee samen dat die films überhaupt meer mijn ding zijn. Helemaal mijn film is Uncut Gems namelijk niet. Het blijft voor mij interessant doordat ik benieuwd bleef naar de ontwikkeling van Howard, maar het wereldje waar hij zich in begeeft spreekt mij totaal niet aan.

Verder ziet de film er best leuk uit qua montage en camerawerk, de soundtrack is goed en het acteerwerk, ook buiten Sandler, stelt niet teleur. Wat mij betreft is er vrij weinig mis met de film, maar ik kan me wel voorstellen dat hij niet voor iedereen geschikt is. Het moet een beetje je ding zijn en de beste manier om erachter te komen of dit het geval is, is volgens mij door het gewoon te proberen. De aangehaalde punten die me vooraf wat huiverig maakten, bleken gelukkig erg mee te vallen. Ik ben niet zwaar onder de indruk, maar vind het desondanks zeker een degelijke film op vrijwel elk vlak.

3,5*

Poeh, wat een drukke film was dit. Het verhaal was wel goed. De cast deed het prima en ook wel een verrassend, maar geslaagd einde. De speelduur was wel lang, maar verveelde gelukkig niet. Prima film.

Meevaller. Ik ben geen fan van Sandler en ging hier ook niet perse met veel verwachting in. In het begin moest ik wel weer even door Sandlers 'type' heen bijten, ook al speelt hij hier een soort snelle jongen. In de diepte zit niets vernieuwend in het verhaal, maar het kijkt meer dan prima weg. De pace is fijn. Ik werd wel echt meegenomen door het stressvolle, ik voelde de tension. En dat lijkt me dan dus een goed teken. Geen nutteloze romance-scenes is ook wel eens fijn.
Op momenten had ik wel 'jongen waarom doe je dat nu zo', wat teveel voelde als een must voor het scenario, zoals het op het einde alsnog alles inzetten op een bet terwijl de boze boys al in je winkel staan. Naar het einde voelde je wel dat er nog iets mis zou moeten gaan, maar ik had verwacht dat de meid vermoord zou worden.
Al met al wellicht geen hoogvlieger, maar wel meer dan een gemiddeld tussendoortje.

Toffe film met veel vaart, gewoon vermoeiend om naar te kijken en te luisteren ook door het vrijwel continue geschreeuw van de personages. Geinig inkijkje in de diamantwereld in New York en Kevin Garnett en z'n entourage is ook een leuke aanvulling.

Verslaving als een zelfdestructieve zucht naar de ene fonkeling om alledaagse pijn te overstijgen. In 'Uncut Gems' (2019) begint het diamantenimperium van Howard Ratner (Adam Sandler) steeds meer scheurtjes te vertonen als de handelaar net iets te vaak dingen beloofd die hij niet waar kan maken. Discutabele en moreel onacceptabele deals met de verkeerde personen. Steeds nieuwe schuldeisers op de stoep. Maar met zijn gladde praatjes lijkt alles van Howard af te glijden en hij wringt zich in de meest wonderlijke bochten om oplossingen te verzinnen. Zelfs wanneer dit verslavingsgedrag de relatie sloopt met zijn ex-vrouw, zijn huidige vriendin en zijn kinderen. 'Uncut Gems' (2019) visualiseert Howard's snelle leven als een tripperige koortsdroom waarin het ene probleem nog niet is opgelost, of het volgende dient zich weer aan. Sandler speelt wel iets meer een flamboyant typetje dan in zijn andere dramatische rollen, maar het is nergens zo tergend als in zijn komische rollen.

Uncut Gems heeft me aangenaam weten te verrassen, want op voorhand had ik nu niet bepaald hoge verwachtingen. Adam Sandler mag een dikke pluim op zijn hoed steken, want hij is hier heerlijk op dreef als gokverslaafde diamantenhandelaar. Eigenlijk is hij een erg onsympathiek figuur en neemt hij de ene domme beslissing na de andere, maar door zijn constante mislukkingen krijg je dan weer medelijden met hem. De hele film lang loopt hij op iedereen te vloeken en is hij ontzettend druk, maar dat past perfect bij het sfeertje dat deze film wil uitstralen. 

Veel druk gedoe en gevloek en een ontzettend hoog tempo,... meestal ben ik hier geen grote liefhebber van, maar in dit geval pakt het erg goed uit.  Er zit werkelijk geen seconde rust in deze film en alle problemen blijven zich maar escaleren. Ook de hele aankleding met de vitrines, de louche winkeltjes en de quarantaine deuren geven dat tikkeltje extra. Zeker als die quarantaine deuren heerlijk gebruikt worden in het slot van de film. Vanaf het moment dat Sandler het geld aan Julia geeft om de weddenschap te plaatsen tot het neerschieten van Sandler, zat ik met ingehouden adem te kijken.

Het heeft een tijdje geduurd vooraleer ik deze Uncut Gems een kans heb gegeven (misschien omdat Netflix nog niet al te veel goede films heeft afgeleverd), maar ik ben ik wel aangenaam verrast door deze drukke chaos.

4*