Les Misérables (2019)

Lekker vlotte film, dat vond ik toch het voornaamste. Er gebeurt van alles, het is sterk geacteerd, rauw, vol prima dialogen, momenten van vertedering, momenten van weerzin, en uiteindelijk is er vrijwel geen enkel personage alleen maar goed of fout. Misschien iets te deterministisch allemaal, alsof de mens helemaal geen eigen wil heeft, maar uiteindelijk werkt het natuurlijk wel zo dat de situatie een grote invloed heeft op de (al dan niet bewuste) beslissingen die een mens maakt. Ook wat dat betreft een prima film dus.

Is er trouwens een manier om racistische of anderszins vervelende of geesteszieke users te blokken?

Dat hij een ervaringsdeskundige is, staat buiten kijf:

'Les Miserables' Director Ladj Ly Under Fire Over Criminal Past | Hollywood Reporter - hollywoodreporter.com

(PS: wel eigenaardig dat dit incident tot geen enkele polemiek heeft geleid tijdens de Césars...)

Vandaag, op de valreep zo blijkt, want alles gaat tijdelijk op slot, deze film mogen zien. Zaal nam al een voorschot op de Corona lockdown, want er waren slechts 6 bezoekers. En dan ook nog zo’n titel Les Miserables, het is wat. Hoe dan ook, dit was een fantastische beleving, de trailer leek mij vrij doorsnee, de film zelf was dat zeker niet. Echt op het puntje van mijn stoel gezeten. Het leven in de banlieues kende ik alleen van documentaires die gemaakt zijn naar aanleiding van de grootschalige rellen jaren geleden. Maar dit was toch een eyeopener voor mij. Het verhaal rond Issa, een jongen nog, is origineel, onvoorspelbaar, wrang en schitterend. Er zit veel vaart in het verhaal en er gebeuren echt gekke dingen. Zal niets verklappen, ga er blanco naar toe (na 1 april dan) en geniet van deze rollercoaster.

April, hoop dan dat je weer bios mag bezoeken.

Leuk, unlimited kaart, die nu waardeloos is.

Geen bios, treinen die minder gaan rijden, comiccon die niet doorgaat.

Kan maar beter winterslaap houden.

Werken en slapen

In het rauwe Les Misérables volg je een drietal agenten die in de betonnen jungle van de Parijse voorsteden nogal street wise de orde proberen te handhaven. Met de rellen van 2005 als referentiekader blijft de banlieue dan ook een broeinest voor armoede, geweld en radicalisering. Toch slaagt debuterend regisseur Ladj Ly erin te portretteren dat ook daar het leven gewoon doorgaat en de schuld van de verpaupering vooral bij 'het systeem' gezocht moet worden.

Best te omschrijven als La Haine 2.0

Molotovcocktail.

Wat?

Deze film.

Over wie?

Les Misérables. De ellendigen. Een volk, althans een gedeelte ervan. Achtergesteld, beroofd van toekomst, van hoop. En wat blijkt? Ook van rechtvaardigheid. Verdomd, dat ontbrak er nog aan.

En over wie nog?

Over andere ellendigen. Diegenen die de kans hadden en hebben om de wet te laten naleven, het goede uit te dragen, het juiste te verdedigen. Integendeel zijn ze geen haar beter dan de ellendigen die ze in het gareel horen te houden. Meer nog: ze moedigen de weerstand tegen het systeem aan door hun positie schaamteloos uit te buiten.

Hoe?

Racisme, seksisme, machtsmisbruik, chantage, noem maar op. Hoe kan het ook anders, als net deze artefacten van het juridisch apparaat deel uitmaken van een probleem van socio-economische armoede? Zie ze zitten! Rechtstreeks van de goot gekropen richting prefab flatje op weetikveel-hoog. Is dit een leven?

Dus?

Alleen de lont ontbreekt. Een aanleiding.

En?

Aanleidingen zijn er legio – dagdagelijks. Tot een limiet wordt overschreden, een grens die zo vaak wordt over gestoken dat men niet meer ziet hoe ver men over de schreef is gegaan. Want "le BAC" (brigade anti-criminalité) verontschuldigt zich niet, heeft het nooit bij het verkeerde eind, want het tekent zelf de krijtlijnen uit, het zet de bakens, dus hoezo, wat zou het kunnen overschrijden, verkeerd doen?

Kortom?

Een zenuwslopende trip is deze ‘Les Misérables’, waarvoor Ladj Ly een ideaal vertelstandpunt kiest, met name dat van een kersverse brigadier die vraagtekens plaatst waar deze onmogelijk worden geacht. De proloog zet de teneur: als er geen brood is, dan toch tenminste spelen onder de vorm van voetbal. Wat dan volgt, is een afdaling in een explosief vat, steeds dieper, steeds grimmiger, waar de toeschouwer net als de personages almaar meer grip en houvast verliest.

Nou?

Kijk, als de wet zichzelf alles permitteert, waarvoor zouden zij die alles toch al hebben verloren dan nog moeten terugdeinzen?

Vat je samen?

Grauw, allesbehalve verheffend, maar in zekere zin verhelderend, althans meer dan de beeldvorming die we rond de hele gesjes en de banlieu-rellen over ons heen krijgen via de traditionele media. En is dat niet bijzonder verdienstelijk?

Ik heb aan het heldere commentaar hiervoor van JJ_D weinig toe te voegen. Ik heb met toenemende verbijstering zitten kijken vanaf het moment dat de agenten het groepje meisjes bij de bushalte op intimiderende wijze lastig vallen tot en met de angstwekkende confrontatie in het trappenhuis. Zoals JJ_D terecht opmerkt: deze keerzijde van de medaille krijgen wij niet te zien via de reguliere media.

JJ_D: ook ik vind het een ijzersterke recensie.

Het is wel een gegeven feit dat de meest bekwame mensen zonder grenzeloos idealisme niet in dit soort departementen wilt werken. Er is de criminaliteit, de armoede, het fundamentalisme, de totale politieke desinteresse, de jarenlange verloedering en de er zijn de grenzen van het justitie apparaat. Je dweilt daar met de kraan open en kan er eigenlijk structureel weinig verschil maken. Dan blijven dit soort idioten over. De leiders uit de wijk houden de boel binnen de perken zodat de bazen van dit soort losers tevreden blijven en zij hun gang redelijk kunnen gaan.

Wat dat betreft vond ik het eigenlijk realistischer en minder karikatuuraal dan de extreme corruptie in pak em beet Training Day. Ook Ruiz vond ik wel vrij origineel in het licht afwijken van de cliché newbie. Maar er zat meer in deze film. Een half uur meer uittrekken voor character building en de sfeer en verhoudingen wat scherper afbeelden bijvoorbeeld. Het is mooi gefilmd met enkele sterke scenes en er is het drone element. Maar ook dit had sterker uitgewerkt kunnen worden zonder dat het daarom een gimmick hoeft te worden.

Het is lang geen la Haine maar realistisch vond ik het wel. Redelijk aangrijpend verhaal dat stemt tot nadenken en toch weer wat discussies teweeg brengt.

Kwam inderdaad een hele tijd op me over als een soort Do the Right Thing (een hete dag vol spanning met de politie) en La Haine. Maar dan wat minder origineel en goed gemaakt dan die films.

Maar evengoed loopt de film heel lekker en de laatste 20 minuten trokken me over de streep. Prima film.

Fraaie film. Qua sfeer deed het me direct wat denken aan een andere film die ik heb gezien. Misschien was het La Haine. Ik zie die film hier wel meer genoemd worden, dus dat zal hem dan wel zijn.

Gelukkig is de film niet helemaal de conventionele crowdpleaser waar ik voor vreesde. Het is een ietwat simpele film op zich, maar tegen het einde verrast de film met wat nuance. Tel daarbij op dat het verhaal ook nog eens vlot en spannend is, al helemaal in het intense laatste bedrijf. De laatste scène is een krachtige. 3.5*.

Uitstekende film over een agent die nieuw is in de brigade en meeloopt met twee ervaren collega's. Rustig en goed opgebouwd waarbij de verschillende personages uit de Parijse wijk mooi één geheel vormen. Je voelt de spanningen oplopen en een escalatie kan dan ook niet uitblijven. Een aangrijpende finale met vooral een indringend eindshot.

Gezien de hoge score veel van verwacht,maar vond hem echt heel erg tegenvallen. Zou er niet met te hoge verwachtingen naar gaan kijken..

Ik vond het machtig voor een franse film.

Met duidelijke sociale commentaar en een mooie boodschap

4,0

Sterke mix van reality tv en sociaal drama. Het was precies een lange aflevering van de buurtpolitie, maar de makers kaarten de juiste problematiek aan.

Een flik wordt overgeplaatst naar de Parijse banlieues en ontdekt met twee meer ervaren collega's een no-go zone met eigen wetten. Geweld is dagelijkse kost, en het helpt niet dat de politie provoceert en op een repressieve manier aanpakt. Je voelt wel waar het naartoe gaat : escalerend geweld.

De banlieues zijn een uitvinding van een post-gaullistisch Frankrijk dat niet wist wat ze met haar immigranten moest aanvangen en hen dan maar in ghetto's aan hun lot overliet, waar ze een tweederangsburgersleven doorbrengen. Dit heeft zich al meermaals tegen de staat gekeerd met ongeziene guerrillataferelen, want de zwarten en arabieren zijn onderling verbonden en solidair, wat ook hier geïllustreerd wordt. Bovendien zijn die banlieues broeihaarden voor (moslim)extremisme en haat tegen het systeem.

Het blijft een feit : Frankrijk heeft dit aan haar eigen gebrek aan politieke visie te danken. Ik zag in de film dan ook een oproep tot dialoog en meer wederzijds begrip wil het geweld daar ooit ophouden. Zeer goede vlotte film die ook niemand met de vinger aanwijst en geen indeling maakt in "goeden" en "slechten".

De film laat de armoede van de voorstad Montfermeil tegen Parijs zien. In het begin krijgen we weliswaar mooie beelden te zien, maar lijkt het niet meer te zijn dan een Franse rauwe Training Day met het gekende verhaal van Victor Hugo als thema verweven. Gaandeweg voel je meer en meer de spanningen, hoe het al snel escaleert tussen politie en vooral jongeren die verloren zijn. Jongeren zonder toekomst, constant geviseerd door zowel politie als hun ouders, leven in armoede en zijn in hun ogen (niet helemaal onterecht) altijd de pineut. In de loop van de film loopt de spanning op en eindigt het ook op een spannend hoogtepunt.

Creatief is dit geen slechte film, maar doet het niet echt veel bijzonder. De troef is vooral dat het realistisch gebracht is en dat het door de rauwe en oprechte aanpak, echt wel indruk maakt en blijft hangen. Een film die nadien nog blijft nazinderen. En zeker actueel is en denken dat zo'n dingen enkel in Amerika gebeuren.

Sterke schets van het reilen en zeilen in een banlieue bij Parijs. Lekker realistisch: geen karakteruitdieping, weinig plotontwikkeling, oppervlakkige dialogen, net het echte leven zeg maar. Er wordt slechts getoond hoe het er op een hectische dag aan toe kan gaan. De film voelt als een mix tussen Training Day en La Haine, hoewel ik die nog iets geslaagder vond, sfeervoller vooral. Dit is allemaal wat klinisch, neutraler gemaakt. Het citaat van Hugo aan het einde is de film in een notendop.

Sterk.

Tegen de verwachtingen in bleek deze film een erg sterke en een volledig andere film te zijn dan ik had verwacht. Nu ging ik de film ook compleet blanco in. Ik had op z'n minst 2 liedjes verwacht, waarschijnlijk omdat mijn kennis richting deze Les Misérables-term nogal beperkt is. En dat bleek ook zo te zijn na het zien van deze film, die helemaal anders was.

In plaats van een musical is deze film een realistische waarneming geworden van een misdadige Franse wijk, waarin we zowel de politie als de bewoners volgen. Ondanks dat deze film niet lang duurt slaagt regisseur Ly er wel in beide kanten goed uit te werken, waardoor iedereen een gezicht heeft. Via de kleinste details worden deze personages sterk ingevuld, en dat kan ik prijzen.

Het acteerwerk is daarnaast erg sterk en zelfs de kinderen zetten goede rollen neer. Ieder personage krijgt vorm en tevens kan iedere acteur of actrice genoeg charisma aan zijn personage meegeven. Ly is niet al te veel geïnteresseerd in achtergrondpersonages waardoor die wat leger ingevuld worden, maar diegene die daadwerkelijk dialogen hebben krijgen wel genoeg invulling.

Ook de vormgeving van de wijk is geslaagd en visueel weet Ly genoeg tempo, vaart en vorm eraan mee te geven. Hierdoor kijkt de film altijd vlot weg en de finale kent zelfs nog een aantal aardige filters. De dreiging van geweld en agressie zit voortdurend in de lucht, en ondanks dat deze film intenser had kunnen zijn weet de film aardig spannend te zijn en leunt goed op de onderhuidse spanningen.

Camerawerk had soms iets meer mee mogen gaan met de situatie, zoals de spanningen iets overweldigender in beeld brengen, maar verder was dit een uitermate plezante verrassing die nergens verveelde en geeft wat je (misschien) verwacht. Sterk ingevuld, perfecte details en een speelduur die nooit uit de hand loopt. Binnen zijn soort absoluut 1 van de betere titels die zijn uitgekomen, jammer dat het zo lang duurde voordat deze film onder mijn radar terechtkwam.

Ik dacht hier de zoveelste verfilming van het boek van Victor Hugo te gaan zien, maar het bleek een aangenaam verrassend ander verhaal. Heftig en vol emoties over de kanslozen in de Franse banlieu's, ditmaal vanuit het perspectief van de politie. Veel raakvlakken met een film als La Haine (1995) , maar ik vond deze heftiger, met een eenvoudiger en daardoor beter te volgen verhaallijn. Prima acteerwerk, hoog tempo, mooie personages en een goed in beeld gebrachte grimmige sfeer. Een absolute aanrader.

Politiefilm met veel vaart, spanning en toch zeker ook humor. Door de manier van filmen, vaak kort erop heeft het ook iets beklemmends. Mooi geacteerd ook. Beetje twijfel tussen 3.5 en 4 sterren.

Een moderne hergebruik van het werk van Victor Hugo?

De film was veelbelovend volgens de toenmalige recensies en vergelijkingen. Gisteravond eindelijk gezien en inderdaad... dit is een pracht werkje.

Ik bedoel... het is een mozaïekverhaal; iets wat me altijd wel bekoord. Realistisch, rauw, beklemmend... maar ook "een brandbom uit de Banlieu" zoals het op de achterkant van de dvd hoes staat. De vergelijkingen met La Haine kan ik ook wel ergens vinden. Al schijnt, ondanks de complexheid en gebrek aan mededogen, op deze setting tussen de grijze flatjes en uithoeken van de Banlieu, altijd de zon.

Gaandeweg door de film krijgen steeds meer personages een vertelperspectief. We beginnen bij de Training Day achtige-momenten wanneer groentje Stephane zich aansluit bij een duo penotti-survilance. De racistische smeris Chris en zijn Bounty-partner Gwada. Hij wordt er als een nietsnut behandeld, en voornamelijk uit de mond van Chris regent het van de cynische en generaliserende monologen of uitingen. Gwada is daarbij een meeloper geworden. Ze vinden het leuk om jongeren van andere etnische achtergronden te provoceren en te intimideren terwijl ze hun badge als excuus gebruiken. En het lijkt erop dat de kleine probleempjes, waar misschien maar een pleister voor nodig is, er zijn om de wond steeds verder open te trekken. Ze krijgen te maken met een groep boze circuszigeuners die hun vermiste/gestolen leeuwenwelp terug willen. Deze welp lijkt al snel via Instagram te kunnen worden achterhaald bij een naïef jochie Issa. En in plaats dat ze gewoon eventjes dit jongetje achterhalen, netjes aankloppen en beleefd mededelen dat dat welpje niet van hem is en of hij zo vriendelijk wilt zijn om hem terug te geven, en denk voortaan even na... openen ze een heuse klopjacht en wordt het alleen maar van kwaad tot erger. Tot het fatale aan toe.

Tussen deze potigheid wisselt de film op een keurige manier af van personages, momenten en sferen. De coming of age momenten van zowel de jeugdbendes als Issa als Buzz, de held van de film die met zijn drone uiteindelijk de roekeloosheid van het gezag vast kan leggen, tot de momenten met de burgemeester en de vader van Issa, van familiezaken tot corruptie, en uiteraard de psychologie die erin meespeelt.... Les Miserables heeft het allemaal. De grote schiettuigen blijven echter achterwege.

En dan met name de jeugd, die alles eruit proberen te halen wat erin zit, terwijl de toekomst onzeker blijft.

Dit alles ontpopt zich, alsof het niet genoeg is, tot een baanbrekend climax... met een eindshot die je niet snel zal gaan vergeten.

Les Miserables is een film waarbij je pas later beseft dat je je in een rollercoaster begeeft. Speels en improviserend met de stijlen, sterk en realistisch acteerwerk en een sterke toewerking naar een onvermijdelijke escalatie. En dan was ik de openingsscene nog vergeten op te noemen.

Klasse uit Frankrijk. Met liefde gemaakt doch confronterend. Een verhaal met twee kanten om de wijzende vingers weg te laten. Dat mag wel vaker gebeuren.

5,0*

Een beetje te braaf, te soft, te kunstmatig in elkaar gezet, en bijrollen soms niet goed geacteerd...

Krachtige film over de Parijse banlieues waarbij de politie en de jongerenbendes letterlijk met getrokken messen tegenover elkaar staan. We volgen een politiepatrouille met de onervaren Stéphane. Wat hij ziet tart elke verbeelding. Het harde politie-optreden bij eenvoudige controles doet hem de wenkbrauwen fronsen.

De sfeer is beklemmend, grimmig en explosief. Je voelt dat het elk moment kan ontaarden … en dat doet het jammerlijk ook. Ladj Ly, zelf opgegroeid in de banlieues, maakte er een onthutsend en realistisch portret van. Hard, bikkelhard zelfs bij momenten. Hij legt de vinger op de zwaar etterende wonde en biedt politiek Frankrijk een spiegel aan.

Die scènes in het appartementsgebouw waren schokkend. Dit kat en muisspel was er één waarbij levens niet veel voorstellen. Dit waren regelrechte pogingen tot doodslag. Toch verbijsterend allemaal. Het zit daar grondig fout…

Visueel en qua sfeer erg sterke film. Prima acteerwerk ook. Ook die citaten van Victor Hugo stemmen je tot nadenken. Aanrader!

De Franse banlieus worden opnieuw intrigerend geportretteerd in deze film. Hoewel Nederland of andere welvarende landen ook zo zijn achterstandswijken heeft/hebben zijn die van Marseille of Parijs toch wel het meest schrijnend.

Les Miserables is grotendeels boeiend al blijft het middenstuk daarbij achter. Eigenlijk wordt het hier bijna een jaren 90 actie film met de zoektocht naar de sd-kaart waarop een misdaad is vastgelegd. Een beetje flauw eigenlijk. Daarnaast is agent Chris wel erg stereotype neergezet. Een onsje minder had geen kwaad gekund.

Toch blijft het interessant en is het slotstuk zelfs redelijk indrukwekkend te noemen.

3,0*

Behoorlijk intens. Film begint prima, met de drie agenten die door hun wijk rijden. De nieuweling die uit de provincie komt en verbaal nog niet helemaal opgewassen lijkt tegenover de grappenmakende maar onsympathieke Chris en diens kompaan. Ik dacht eerlijk gezegd dat het de nieuweling zou zijn die alles verprutst (ik las eens dat het een probleem is in de banlieus dat de agenten vaak niet uit Parijs komen en vaak geen weet hebben van de grotestadsproblematiek of culturele verschillen), maar die blijkt juist de enige met een beetje karakter te zijn. Het dreigt halverwege de verkeerde kant op te gaan met een niet helemaal overtuigende zoektocht naar een circusleeuw en daarna naar een drone. Maar gelukkig is de laatste akte erg sterk, beklemmend, waardoor ik uiteindelijk toch tot **** kom.

Godzijdank niet de zoveelste musical gebaseerd op het boek van Victor Hugo maar een grimmig, tot nadenken stemmend drama over toenemende spanningen in een achterstandswijk van Parijs. Er zijn zeker overeenkomsten met genregenoten als Do The Right Thing en La Haine, maar de film heeft voldoende kwaliteit om zich te kunnen onderscheiden. De spanning wordt daarnaast razend knap opgebouwd, resulterend in een nagelbijter van een climax. Goed gespeeld en sfeervol in beeld gebracht, met veel aandacht voor detail. Enige minpuntje: naar verluidt is het 35 graden celsius op de bewuste dag in de film, maar ik zie vrijwel niemand zweten en/ of passende luchtige kleding dragen.

Film mocht ook best eindigen voor die ultieme veldslag.

De boodschap was toen al lang meegegeven.

De maatschappelijke ellende druipt van het scherm en men kan zich alleen maar afvragen hoe het allemaal zo ver is kunnen komen ?

Keihard en onthutsend.

Daar wordt je niet vrolijk van. Respect voor niets of niemand angst alom. Waar en wat is hier de toekomst

Leuke film met een goed ritme.

De film gaat over een flik die zijn eerste dag mee op pad gaat met 2 ervaren collega's in een Parijse voorstad.

De verschillende bendes zijn cool in beeld gebracht.

Een van de flikken is een lichtelijk fascistoïde klootzak.

Er zit heel wat humor in de film maar toch tonen ze ook de uitzichtloosheid voor jongeren die leven in de Parijse rand.

Op het einde van de film komt een citaat van Victor Hugo die het mooi samenvat: "Vrienden denk erom, er is geen onkruid op de wereld, er zijn geen slechte mensen. Er zijn enkel slechte telers."