Dylda (2019)

Oef, de trailer is gearriveerd! Ruim twee uur in de diepste krochten van de menselijke ziel.

Volgende week op Mubi UK: MUBI Special: DIRECT FROM THE BFI LONDON FILM FESTIVAL – MUBI

Vanaf 20 februari 2020 in de bioscoop (September Film Distribution)

De film begon eigenlijk héél goed, een leuke relatie tussen kind en voogd wat me wel een opgewekt gevoel wist te laten ervaren tijdens het kijken. Niet véél later verandert het allemaal in drama, dat eigenlijk niet zo goed was uitgewerkt, En tot het einde wist het me niet echt te boeien.Geen aanrader, duurt ook veels te lang, en het was in het russisch, wat me niet echt stoorde, maar een pluspunt was het alleszins niet. Geen film om in de bioscoop te zien ...

Na zijn rauwe Tesnota (2017) komt regisseur Kantemir Balagov opnieuw met een heftige film. Met zijn treurige verhaal over het wel en vooral het wee van twee vriendinnen gunt Balagov ons een blik in de niet alleen fysiek, maar vooral ook psychisch beschadigde Sovjet-samenleving kort na de oorlog. Een aantal scènes zijn moeilijk te aanschouwen. Shockerend.

Wat een geweldige, overdonderende film (zoals alleen Russen die kunnen maken, lijkt het wel). Muisstil zit je na afloop op je stoel je ogen te sluiten om te verwerken wat je hebt gezien.

Leningrad in de herfst van 1945.
Twee jonge vrouwen die oude trauma's het hoofd moeten bieden in een ziekenhuis in een stad die in puin ligt.
Thema's die ook van deze tijd zijn, zoals euthanasie en draagmoederschap.
En het kost weinig fantasie om in het verhaal een metafoor te zien waarin het Rusland anno nu wordt verbeeld.

Een meesterwerk.

De jonge mannelijke acteur leek inderdaad enorm sterk op Putin.

Kun je over het Leningrad gesitueerd in de herfst van 1945 een opgewekte film maken? Als je deze film Dylda gezien hebt dan is het antwoord duidelijk neen. Niet verwonderlijk ook want het Beleg van Leningrad 1941-1944 kostte maar liefst 1.000.000 inwoners van die stad het leven door uitputting en kou. Het was aan de twee dames Iya en Masha ook duidelijk te zien dat die traumatische gebeurtenissen duidelijk hun sporen bij hun achtergelaten hebben. Dylda was dan ook echt zware kost maar niettemin zware kost die de moeite van het bekijken voor mij meer dan waard waren. Film kende enkele zeer mooie scènes zoals het was ritueel waar van preutsheid gelukkig niets te bespeuren viel, de dansscène op nostalgische Russische muziek en natuurlijk het mooie samenspel van Iya en Masha. De beelden van Leningrad kwamen wat onrealistisch over. Van oorlogsschade viel weinig te bespeuren ondanks dat de verwoestingen tijdens de oorlog in die stad toch enorm waren. Maar ondanks dat vond ik deze film als post oorlogsdrama niettemin zeer geslaagd hoewel de film wel enigszins te lang duurde.

4,0*

Zeer bijzondere film die je na afloop met een meewarig gevoel de zaal doet verlaten. Een nogal ontwrichtend scenario dat uiterst boeiende film oplevert. Grauw, duister, schokkend, teder, liefdevol maar vooral verslavend. Zeer aparte film die je niet mag missen, want zo worden ze niet vaak gemaakt.

Krachtig, vooral doordat Balagov de toch al niet te misverstane scènes/gebeurtenissen zich in alle rust met veel stilte laat ontvouwen waardoor wegkijken onmogelijk is en de impact des te groter. Een sterke stijl, zo is ook het visuele aspect erg goed te pruimen. Het acteren en zeggingsrijke, dynamische script daarbij opgeteld maakt een beklemmende, bijzondere film. Bijna 4.5*

Vorig jaar schreef Sunset voor mij direct filmgeschiedenis. Dit jaar is dat Beanpole.

Wonderschone en tamelijk verpletterende film. De film is traag maar intens waarbij elk beeld een schilderij is en een psychologisch duistere maar intrigerende Russische (getormenteerde) ziel toont zoals ik die qua film vooral van Loznitsa ken. Het verhaal is sterk en schrijnend en gaat over twee hartsvriendinnen die echter getraumatiseerd zijn door de oorlog (beide bijzondere karakters worden uitmuntend gespeeld) en die nu een manier moeten zoeken om de leegte, die de oorlog heeft achtergelaten door zijn destructie, te vullen en om na alle meegemaakte onmenselijkheid weer mens te worden. De relatie tussen de twee jonge vrouwen is dubbelzinnig en intens zoals ook de vraag of er nog een nieuw leven mogelijk is even dubbelzinnig als urgent blijkt. Het debuut van Balagov was al indrukwekkend en ik denk dat hij zich met deze film nog heeft overtroffen.

Ondanks alles - en 'alles' is hier nogal wat - de niet stervende hoop op een beter leven, het zit er in, maar het drama zoals dat er hier tergend wordt ingebrand hangt wel tegen de overkill aan.

Niettemin, een film die qua licht, kleur en compositie steeds mooier lijkt te worden, met twee prachtige actrices. En de dialoog tussen Masha en de moeder van het vriendje is van een fraaie gelaagdheid, zoals ook de relatie tussen Iya en Masha dat is.

Een monument voor de vrouwen in de Grote Oorlog, maar wel één opgetrokken uit loodzwaar graniet. Alsof er een tank over je heen walst.

Twee jonge Russische vrouwen zijn diep getraumatiseerd teruggekeerd van het Russische front en proberen eind 1945 in het verwoeste Leningrad iets van hun waardigheid te hervinden in de hoop op een betere toekomst. Iya [Viktoria Miroshnichenko] lijdt aan katatonische episodes waarbij ze lange tijd volstrekt roerloos blijft staan en vriendin Masha [Vasilisa Perelygina] is onvruchtbaar geworden. Maar is er nog hoop voor deze vrouwen, wiens innerlijk littekens veel diepere sporen hebben achtergelaten dan die op hun lichaam?

Een hoop tranen, uitgerekte stiltes en slaapverwekkende scènes later is er niet meer dan een sprankje hoop en daar hebben we dan 135 minuten op moeten wachten. Gezien de aard van de trauma's is er uiteraard geen sprake van een werkelijk hoopvol slot, maar precies waarom regisseur en co-scenarist Kantemir Balagov de kijker zo lang onderdompelt in treurnis, ook lange tijd nadat de boodschap van de scène en de film al lang en breed duidelijk is, blijft een raadsel. Knap geacteerd, dat wel, maar van subtiliteit is geen enkele sprake. Volgens velen hartverscheurend emotioneel beladen, in mijn beleving was het slaapverwekkend pretentieus en liet het mij helaas bijna net zo koud als de Russische winter.

Niéts over filmstijl? En geen subtiliteit? Gezichten die hele geschiedenissen uitdragen. Maar zoveel blijft (lange tijd) onuitgesproken.

Ik vond hem erg goed, hoor. Prachtig geschoten, zoals anderen al opmerkten, en het drama wordt naar mijn mening vrij subtiel opgediend. Je kunt echt wel een zwaardere film maken over twee vrouwen met een oorlogstrauma, die weet ik hoeveel naasten verloren hebben. De scènes met dat jonge rijkeluiszoontje zijn zelfs best grappig, en het knappe is dat je (ik) juist met hem te doen hebt, terwijl het heel makkelijk was geweest om hem als een vervelend rotjoch neer te zetten.

Interessante periode overigens, de Sovjet-Unie net na de oorlog. Er heerst een bepaald soort optimisme, maar echt helemaal blij is niemand, want die vijf jaar hakten erin en om nou te zeggen dat de toekomst alleen maar rooskleurig is, nee. Krijg meteen weer zin om De Avonden te lezen.

Hoewel deze film volgens mij vrij realistisch (bedoeld) is, had ik (op een prettige manier) wel heel de tijd het idee dat ik naar een bedachte speelfilm zat te kijken. Door de stijl waarschijnlijk, maar ook door de personages en de verhaallijnen; het schurkte soms tegen magisch realisme aan.

Dat was het weer. Doei!

Wow wat heftig. Die credits laten je toch ook met een stil gevoel achter. Meerdere kippenvel momenten tijdens de film en dan zo eindigen. Erg knap hoor.

"Ik ben nutteloos van binnen"

De spannende sfeer blijft van het begin tot het einde hangen....

Ik vroeg me steeds af wanneer komt er wat humor voorbij om het toch wat lichter te maken.

Ik snakte daar naar... maar het bleef zwaar aanvoelen, deze film doet het gewoon zo als het hoort.

Voor die tijd... maar ik als kijker was hier nog niet klaar voor.

Bij mijn weten wordt euthanasie uitgevoerd op iemand die wil sterven, wat in de film gebeurt is moord met een hoofdletter m. Nu ja, dat is dan eigenlijk ook wel iets wat de laatste tijd vaker voorkomt (In Belgie dan, moeder die haar kinderen afmaakt). Deze film, is op den intro na, héél slecht. Er is geen enkele samenhang van het verhaal, en het trekt op niks. Althans, dat is hetgeen wat ik me er nog van herinner.

Dat klein kind dat sterft ...

Wat een goede film is dit zeg. Het ziet er niet alleen ongelofelijk mooi uit, Jean Pierre Jeunet (kleurgebruik) meets Andrey Zvyagintsev, de beide (onervaren) actrices spelen steengoed en uiterst geloofwaardig. De film had van mij nog minstens een uur langer mogen zijn. Zonder twijfel 5 sterren en een hoge plek in mijn top 10.

Laat ik van Nemes nou alleen zijn eerste gezien hebben, maar ik geloof je graag.

Je hebt helemaal gemist dat ze aanvallen krijgt van verstijving, vaak uitgelokt door emoties? (zoals lachen)

Trapje minder dan Tesnota. Bijzonder mooi zijn het kleurgebruik in de binnenscenes (wat een contrast met buiten, wat een warmte in dat rood, geel en groen) en de close-ups van de twee vrouwen samen. Ook heel goed vond ik de geleidelijke en tamelijk subtiele wijze waarop je als kijker ontdekt hoe getraumatiseerd de twee hoofdpersonen zijn. Niettemin schiet Dylda voor mij narratief te kort. Balagov lijkt vertellen vooral op te vatten als drama op elkaar stapelen. Lucht ontbreekt en spanning moduleren zit er ook niet echt in. Dat je over dit onderwerp ook heel wel een andere toon kan aanslaan bewijst bijvoorbeeld de roman Het naakte pioniertje. Ik geloof niet dat Balagov tot mijn favoriete regisseurs zal gaan behoren maar voorlopig blijf ik hem wel volgen.

Ik was niet echt onder de indruk. Een zware en droevige film weliswaar, liet me ook niet helemaal onberoerd, maar eea vond ik ook geforceerd. Een half uur minder droevige gezichtjes en wat meer inzicht in de personages konden het makkelijk beter maken voor mij. Behalve als een zombie rondlopen en wat catatonische aanvallen kreeg ik als toeschouwer bitter weinig connectie met Iya en dat is jammer voor iemand die dan als hoofdpersonage moet doorgaan. Het lukte me in ieder geval niet om haar goed te begrijpen en haar emoties aan te voelen. Dat lukte dan weer beter met Masha en haar kinderwens, terwijl ze door oorlogsverwondingen onvruchtbaar is geworden. Men toont in films vaak de oorlog, maar de eerste jaren na een oorlog vind ik nog interessanter. Het is een trieste vernietigde samenleving vol getraumatiseerde kapotte mensen en dat geeft net als hier een deprimerende loodzware sfeer.

Een film die zich afspeelt in Leningrad net na het einde van de Tweede Wereldoorlog, centraal staan twee vrouwen, Iya en Masha, die van het front zijn teruggekeerd en nu in een ziekenhuis werken. Een film waarvan men zeg dat het is geïnspireerd door het boek 'The Unwomanly Face of War', een boek met mondelinge opgetekende oorlogservaringen van Sovjet-vrouwen. Echter waar dat boek de verschrikkingen van die vrouwen beschrijft, is er in de film maar weinig echt oorlogsleed te zien. De film blijkt zich geheel te focussen op traumatische effecten van de oorlog. Ze praten zelfs niet veel over hun lijden. Wat rest is 130 minuten met twee vrouwelijke hoofdrolspelers waar heel soms een klein incidentje gebeurd maar bijna nooit echt heftig. Opzienbarend ook hoe emotieloos de film verder kabbelt terwijl Iya toch net door één van haar aanvallen, het jongentje per ongeluk smoort onder haar gewicht Daarnaast veel beelden met contrasterend bloedrood en gifgroen, die meer aan schilderijen deden denken dan aan film. Het maakt de film ondraaglijk traag en hij duurde al vrij lang!. De aankleding zag er wel waar getrouw uit, ja de tijdperiode was dus best goed weergegeven. Maar Leningrad zag er wel heel eg ongeschonden uit! Nee voor mij was dit in Leningrad gesitueerde post-oorlog drama met een veel te langdurende looptijd nergens overweldigend, eerder een tergend lange zit waar regelmatig op de klok werd gekeken.

Oei. Ik ben benieuwd hoe hij mij gaat bevallen. Het verschilt behoorlijk sinds ik hier voor het laatst keek, vermoedelijk bijna een jaar geleden.