Honey Boy (2019)

Een film met potentie alleen niet waargemaakt.

Het regelmatig terugkeren naar 12 jarige Otis en dan weer naar de volwassen Otis maakt de film verknipt.

Er wordt vooral door Noah Jupe en Lucas Hedges sterk geacteerd. Shia LaBeouf valt tegen omdat hij te veel zijn best doet en geforceerd overkomt.

Waar het allemaal toe moet leiden is mij niet geheel duidelijk. Misschien is dat ook de bedoeling.

Fascinerend project van LeBoeuf!

Als we er gemakshalve vanuit gaan dat dit grotendeels autobiografisch is (zowel de jeugd van Shia als de latere verwerking ervan), getuigt deze film van een zeldzaamheid om te koesteren. Niet alleen omarmt Shia zijn status als controversieel filmacteur, hij maakt ons als publiek op openhartige wijze deelgenoot van zijn ontwikkeling als opgroeiend adolescent, als artiest en als mens. Zijn script lijkt zowel een manier om met zijn jeugdtrauma’s (in het bijzonder binnen zijn verhouding met zijn vader) in het reine te komen als een vernuftige wijze om (zoals vaker) het persoonlijke aspect te verweven met een artistieke (en daarmee publieke) uitingsvorm om die stap te kunnen maken.

Alles aan deze film ademt een zeker zelf-therapeutisch gehalte; kunst met een emotionele en intiem persoonlijke noodzaak, ogenschijnlijk met primair doel om zijn eigen shit op een rijtje te krijgen maar Shia weet in zijn vertaalslag toch een mooie balans te vinden. Bij projecten van dit hyperpersoonlijk, confessioneel gehalte ligt melodrama van het gênante soort al snel op de loer; maar dat wordt hier kundig vermeden.

De disfunctionele vader-zoonverhouding krijgt genoeg reikwijdte in misstappen en uitbarstingen die makkelijk te veroordelen zijn, maar tegelijk in begrijpelijke oorzaken en goede bedoelingen gegrond worden. De ene keer schrijnend, dan weer luchtig. Het heeft constant iets ostentatiefs (kijk hoe gemankeerd mijn jeugd was); het script en de kundige regie geven het een coherente, dromerige sfeer en look mee die de film ver boven de middelmaat doen uitstijgen - het persoonlijke aanwenden om iets universeels te maken.

Het eindproduct is even ongrijpbaar als Shia’s persona zelf: open en kwetsbaar tot op het bot, maar daarmee ook onafgebroken zelfbewust en uiterst meta-verhalend tot het punt dat je niet meer weet waar de biecht overgaat in de vertelling. Het beste voorbeeld is het simpele gegeven dat Shia zelf de rol van zijn vader op zich neemt. Een manier om zich volledig op te laten gaan in het perspectief dat hem getekend heeft; anderzijds een perfect excuus om zijn range als acteur te etaleren.

Volle overgave, zowel als acteur als schrijver, en ergens along the way weet Shia zijn ontwikkeling als mens te gebruiken om zich te ontplooien als artiest. Niet veel die hem dat nadoen. 4*

Had dit graag goed gevonden, maar het komt allemaal niet echt van de grond. Pas hier las ik dat het autobiografisch is (LaBeouf speelt dan eigenlijk zijn eigen vader begrijp ik?) en zo'n indruk maakt Honey boy eigenlijk ook wel. Het toont een disfunctionele vader-zoon relatie en dat is het dan. Ik hou meer van films die vanuit zo'n uitgangssituatie een narratieve ontwikkeling danwel een psychologische ontwikkeling laten zien, iets wat hier niet of nauwelijks gebeurt. Dat laatste gesprek in dat trailerpark is wel mooi ("You wouldn't be here if i didnt pay you", auw). Qua acteerwerk zijn Shia en dat jongste kind prima, de oudere versie van Otis vond ik vrij zwak. Verder biedt Honey boy in de vormgeving (te) weinig bijzonders. Ik had er wat meer van verwacht.

Flinke teleurstelling. Ik had hier veel meer van verwacht. Er is iets aan de filmstijl of verhaalstructuur die me de laatste tijd vaak begint te storen bij dit soort Amerikaanse films, waarbij er een soort period piece structuur gebruikt wordt waarbij wordt ingezoomd op een deel v/h leven, en soms redelijk willekeurige gebeurtenissen vervolgens verfilmd wordt, of het voelt toch zo aan. Waar ik dat een verbetering vind in theorie, tegenover oudere films die het goed doen op de Academy Awards omdat het het realistische element verhoogt, komt dat vaak niet zo goed over. Voor mij missen dit soort films narratief wat spankracht of iets dat het boeiend houdt. Tegelijkertijd vervalt het elders dan weer in clichès zoals goochelen met het meeste "fucks" rond alledaagse situaties. Oké, dit is misschien een dysfunctionele familie, hoewel helaas dit in de praktijk meer voorkomt dan men zou denken. Veel dialogen voelen heel erg random aan, en veel rond de motivaties van de personages wordt niet echt dieper op ingegaan. Ik kan moeilijk beschrijven wat het is, maar ik merk het heel vaak de laatste tijd, en het wekt een zo wat gevoel van desinteresse in mij op. Het is ergens begonnen bij Boyhood of Moonlight. Maar tegenwoordig ontploft het met dit soort films: Nomadland, Lady Bird en dit. En vaak mist het gewoon focus of iets. Babyteeth deed het op dat vlak bijvoorbeeld beter. Misschien is het ook zo dat je meer voeling met de personages, "verhaallijn" of de film moet zou hebben, maar in theorie zou dat zo moeten zijn, want ik kom zelf uit een dysfunctionele familie en heb ook een vader verslaafd aan alcohol gehad. Volgens mij ligt het dus eerder aan de narratieve structuur die ik niet kan trekken, terwijl het op veel andere vlakken toch weer in clichès hervalt, en weinig te bieden heeft ook wat betreft het thema. De stukjes met de oudere Otis zijn volgens mij enkel toegevoegd voor het aandikken van het moraal, en sowieso niet echt een meerwaarde in een andere tijdslijn die al een period piece is.

Teleurstellend, deze stond nochtans op mijn lijst door de aanwezigheid van FKA twigs en die steelt toch wel de show zonder veel te doen eigenlijk. Maar voor de rest niet echt mijn ding.

Deze film voelt aan als een therapeutische sessie en als je na afloop bij de credits ziet dat het script geschreven is door LaBeouf, dan weet je hoe laat het is: het is (semi)biografisch en vast onderdeel van het verwerken van een jeugdtrauma, wat inderdaad zo blijkt te zijn.

Het probleem van deze film is dat een dergelijk verhaal al in zoveel andere films en verhalen verteld is. Er zijn zoveel mensen die door hun ouders getraumatiseerd zijn, en soms is dat omdat de ouders zelf getraumatiseerd zijn. Je hoeft bijvoorbeeld alleen maar te kijken naar verhalen van de nakomelingen van holocaustoverlevers. Dit is slechts nog een zo'n verhaal (zij het met een oorlogsveteraan als vader), maar dan met een hoofdpersoon die mij totaal niet aanspreekt (ik heb echt helemaal niets met LaBeouf), maar ook omdat het karakter van zijn vader erg matig uitgewerkt wordt.

Er wordt een poging gedaan om interessant camerawerk te produceren, wat ik an sich kan waarderen, maar ook daar weet de film niet te overtuigen. Het enige positieve dat ik kan noemen is dat LaBeouf een sterke rol neerzet. Ik vind hem een erg matige acteur, maar dit doet hij goed. Waarschijnlijk omdat het voorbeeld voor de rol zijn eigen vader is.

Wellicht is dit wel iets voor fans van LaBeouf, maar ik vind noch hem, noch deze film als therapeutische sessie interessant. Vanwege de poging tot artistieke beelden niet het absolute minimum. 1* dus.