Honey Boy (2019)

Speelfilmdebuut van Alma Har'el! Hoofdcompetitie in Sundance - wint daar de Grand Jury Prize - en daarna gelijk door naar de Berlinale. Lijkt me een te grote vis voor het IFFR.

Trailer is gearriveerd. Ben ik de enige die in dit project is geïnteresseerd?

Nee hoor.

Komt 'ie, en zo ja wanneer, naar Nederland?

Ik heb hem net uit mijn 2019 watchlist gehaald, en naar die van 2020 verplaatst. Voor zover ik weet is er nog niets concreets bekend, maar wellicht heeft Verhoeven inside information?

Het feit dat dit niet op het LIFF draait is al een teken aan de wand. Ik schat de kans dus heel klein in.

Vanaf 16 april 2020 in de bioscoop (Sony Pictures Releasing, via Universal)

Kijk eens aan. Helemaal prima

Leuke verrassing!

12 januari 2020 Pac Festival Pathé

12 januari 2020 Pac Festival Pathé

Shia L. beste acteur toch wel samen met Peanut Butter Falcon.

Het autobiografische verhaal van LaBeouf en dat proef je tijdens het kijken van deze indie achtige film. LaBeouf speelt de rol van zijn leven als zijn eigen vader. Een ontzettend narcistische klootzak, maar tegelijkertijd voel je de pijn die dit personage met zich meedraagt. Een klootzak die je toch ook weer enigszins begrijpt. Een gebrekkige opvoeding werkt gewoon door op iemands latere leven. Want dat zie je daarna ook weer terug op zijn zoon. Lucas Hedges speelt de rol van zijn 22 jarige zoon "Honey boy" echt fantastisch. Gekweld door een verleden waarin hij eigenlijk onbewust geterroriseerd werd door zijn vader (die onbekwaam is) voel je gewoon de pijn die de jongere "Honey boy' ervaart in de flashbacks. Een rol die weer subtiel en prachtig gespeeld wordt door Noah Jupe.

De film is klein, is oprecht en wordt gedomineerd door drie getalenteerde acteurs. Ik heb hier oprecht van genoten. Dat einde op de motor, die symboliek. Acties zeggen soms meer dan woorden.

4,0*

Tegenvaller.

Shia is de laatste tijd wel een boeiende acteur geworden. Dit is een persoonlijke film van hem. Dat maakt het meteen lastig. De film weet nooit echt iets te vertellen het blijft allemaal veel te fragmentarisch. De film zit ook wat gevangen in zijn Amerikaans zijn. Zo is er opvallend veel dialoog, maar het wil het ook dromerig en poëtisch zijn. Maar wat het ons precies wil zeggen blijft nogal vlak. Er hangt ook nogal een boehoe gevoel boven de film. Je bent succesvol en rijk maar je hebt nog wat vader issues die je mag oplossen in een luxe resort en daarna maak je er nog een film over ook. Zo cynisch was ik de gehele film niet, maar het gevoel bekroop mij een beetje omdat de film nogal saai word naarmate we alleen maar rond het Motel leven met een erg overheersende Shia als zijn vader.

Resume ik voelde de film niet. Ondanks het best aardig geschoten en geacteerd is.

2 sterren.

Goeie acteurs die de film nog draagelijk maakten want zet je er 3 mindere acteurs dan zou ik de film niet eens uitkijken.

Het enige dat wat jammer is is dat het nooit echt ergens naartoe gaat met het verhaal.

Al bij al een leuke film nog maar niet iedereen zal ervoor zijn.

“I'm going to make a movie about you.”

“Make me look good, Honey Boy.”

Uitstekende film van Alma Har'el. Aan alles is te zien dat dit een zeer persoonlijk verhaal is voor Shia LaBeouf, en het script is losjes gebaseerd op zijn turbulente jeugd en de relatie met zijn vader. Noah Jupe is fantastisch als de jonge Otis, en zijn scenes met LaBeouf vormen het hart van de film. Het is triest en soms hartverscheurend, maar je voelt ook de liefde en de onlosmakelijke band tussen vader en zoon. Hedges is ook sterk als de oudere Otis, hoewel Jupe en Hedges echt totaal niet op elkaar lijken. Daar moet je jezelf wel even overheen zetten, maar dan word je ook beloond met één van beste coming of age films van de laatste jaren.

Goed gespeeld, bij vlagen indrukwekkend drama, gebaseerd op de getroubleerde jeugd van Shia LaBeouf, die het script heeft geschreven en tevens één van de hoofdrollen speelt. Op emotioneel vlak laat men soms wat kansen liggen; hier en daar vond men het blijkbaar nodig om stemmige popsongs in te zetten waar stilte meer effect gehad zou hebben, maar gelukkig zijn de dialogen zo sterk en de cast zo goed dat je dit door de vingers wilt zien. Vooral LaBeouf, die hier min of meer zijn eigen vader speelt, is uitstekend.

Lastig te beoordelen dit.

Ik kan mij voorstellen dat deze" Honey Boy" een goede film gevonden wordt, gezien er prima in geacteerd wordt. Maar de film kon mij geen moment pakken. Sterker nog, het verveelde mij.

Heb mij 90 minuten afgevraagd waar ik in hemelsnaam naar zat te kijken.

Nee, voor mij was dit een miskleuner.

2.0*

Klopt precies wat je zegt, het gevoel had ik exact.

Ik vond het een geweldige film het verveelde geen moment, en goede speel uur van ander half is goed te doen en niet langdradig.

De rol van Shia LaBeouf die ik allen ken van Transformers, speelt hartstikke goed als verslaafde en voor al ze relatie met ze zoon aangrijpend en mooi om te zien.
En tegelijkertijd heb je medelijden maar ook hoe mooi drama films kunnen zijn met soort boodschap over kunnen brengen.

Ik was wel verbaasd aan het einde van de film ouwe foto's van vader en zoon was dit waargebeurd verhaal?
Maar des ondanks de film is echt de moeite waard om een keer gezien te hebben.

Moet er wel bij zeggen drama films spreekt mij niet zo aan.
En helemaal als ze geen boodschap kunnen brengen of dat je de verhaal niet helemaal begrijpt.

Bij dit film had ik daar helemaal geen last van.
De verhaal is makkelijk te volgen en is simpel in mekaar gezet waardoor ik het niet vervelend vond hoe de acteurs hun rol speelden.

Waar is deze film te zien?

Vanaf 4 juni in de bioscoop

Begin zonder voorkennis aan de derde film van de Israëlisch-Amerikaanse cineaste Alma Har’el (Bombay Beach, LoveTrue) en je zou mogelijk niet eens doorhebben dat LaBeouf niet zomaar de vader van het titelpersonage speelt. Het besef dat LaBeouf zijn vader ís, en in die hoedanigheid dus communiceert met zijn jongere zelf, kan de toon en betekenis van de film veranderen voor en door de ogen van de kijker. Honey Boy is het semi-autobiografische verslag van LaBeoufs leven: dertiger Shia heet nu Otis en Otis wordt in twee verschillende fases vertolkt door een tiener (Noah Jupe) en een twintiger (Lucas Hedges). Als scenarioschrijver en vader van Otis is LaBeouf mens en acteur ineen. Waar de realiteit stopt en de performance begint, mag Shia weten.

Volledige stuk (CINE)

Films met een sterk autobiografisch karakter zien wel wel vaker natuurlijk, maar deze had in het bijzonder mijn aandacht doordat Shia LaBeouf het verhaal op zijn eigen jeugd en relatie met zijn vader heeft gebaseerd. De hele film voelt ook echt als een diep persoonlijk project, en wat me wel verraste was hoeveel empathie de film toont voor niet alleen de zoon, maar ook de vader. Geen van beiden is uitgesproken de hoofdpersoon van dit verhaal.

Af en toe is het wel net iets te hip allemaal, met de cinematografie en muziek, en die dromerige flashbackstijl, maar het maakt de film wel iets minder doorsnee. De personages weten te boeien en de dialogen zijn goed. LaBeouf is erg amusant in de vaderrol. Jupes biedt tegenwicht met een fraai ingetogen rol. 3.5*.

Mooi hoor. De sfeer is heel fijn, drama is intens (al wel wat clichématig maar that's life) en het acteren sterk. Het voelde uiteindelijk wat on-af, omdat er toch een gat wordt opengelaten tussen het laatste moment samen in de film en de situatie waar de film (en de flashback) mee begint. Dat had afgerond mogen worden tot wanneer en hoe Otis/Shia op eigen benen was komen te staan. Helaas vind ik Shia LaBoeuf echt in elke rol een vervelend ventje, blijkbaar ligt zijn "snotjocherig" praten/voorkomen mij niet, vermoed dat het daar aan in zit. FKA Twigs is net zo magisch als haar muziek. Dramatisch en filmisch mooie manier om met je verleden te dealen.

Verrassend sterke coming-of-age-film. Het verhaal over een moeilijke vader-zoon-relatie is niet cliché (niet: dronken vader slaat kind) maar subtiel en indringend: de film is bovenal gevoelig, zowel in z’n pijnlijke als in z’n tedere momenten. De film is niet alleen daarom intelligent maar ook door onder meer interessante metaforen (‘uit een zaadje kan pas een bloem ontstaan als het zaadje kapot wordt gemaakt’). Bovendien is de film nergens saai doordat er voortdurend wat gebeurt. Al met al weet de film overtuigend de boodschap te brengen dat ook goede mensen soms hun kinderen verneuken omdat ze zelf zijn verneukt.

Narcistisch semi-autobiografisch drama waarin Shia LaBeouf, die tevens het scenario schreef, in de huid kruipt van een personage dat gebaseerd is op zijn vader. De film richt zich vooral op de moeizame relatie tussen de 12-jarige Otis [Noah Jupe], een acteur met een veelbelovende toekomst, en diens vader James [Shia LaBeouf], een alcoholicus (vier jaar sober) die het moeilijk kan verkroppen dat zijn zoontje de kostwinner is - en hem betaald om zijn manager te zijn. De film springt regelmatig naar 2005, wanneer Otis [Lucas Hedges] dusdanig is ontspoord dat hij verplicht wordt zich te laten opnemen om de strijd aan te gaan met zijn demonen en met zichzelf en zijn verleden in het reine te komen.

Het is een boeiend verhaal en had een prachtige karakterstudie kunnen opleveren, maar helaas is het vooral LaBeouf zelf die de film om zeep helpt. Het is mogelijk meer (onbewuste?) onwil dat onkunde dat hem ervan weerhoudt dieper te graven in de persoonlijkheid van zijn vader. Zijn vertolking lijkt meer een imitatie dan een uitdieping en daardoor blijft het oppervlakkig, zonder dramatische hoogtepunten. De vertolkingen van Noah Jupe en Lucas Hedges, beiden zeer capabele acteurs, zijn ook wat braaf en wekken eveneens de indruk dat LaBeouf er zoveel mogelijk aan heeft gedaan om zichzelf en zijn vader in een niet al te kwaad daglicht te stellen. Het is mij daarom ook een raadsel waarom LaBeouf deze rol op zich mocht nemen. De blaam ligt in ieder geval voor een deel bij regisseur Alma Har'el, die LaBeouf ogenschijnlijk zijn gang laat gaan.

Niet eens. Volgens mij wordt de film vanuit het perspectief van het jongetje/Shia verteld. Je beleeft alles dus vanuit zijn oogpunt. Hoe beleefde hij de relatie met zijn vader? Dan zou het raar zijn als de vader extreem uitgediept wordt. Zoals het nu is maakt het voor mij juist authentiek...LaBeouf kan vanuit zijn eigen ervaringen toch juist zijn band met zijn vader goed vertolken denk ik dan.

Briljant!

Redelijke film over een jonge acteur die problemen heeft met zijn vader. Autobiografische film van Shia LaBeaouf. Sommige afzonderlijke scenes zijn zeker wel goed (vooral de momenten tussen vader en zoon), maar over het geheel te fragmentarisch gebracht waardoor het me net niet wist te grijpen. Aan het acteerwerk lag het zeker niet, want dat was meer dan prima.