Honey Boy (2019)

Het autobiografische verhaal van LaBeouf en dat proef je tijdens het kijken van deze indie achtige film. LaBeouf speelt de rol van zijn leven als zijn eigen vader. Een ontzettend narcistische klootzak, maar tegelijkertijd voel je de pijn die dit personage met zich meedraagt. Een klootzak die je toch ook weer enigszins begrijpt. Een gebrekkige opvoeding werkt gewoon door op iemands latere leven. Want dat zie je daarna ook weer terug op zijn zoon. Lucas Hedges speelt de rol van zijn 22 jarige zoon "Honey boy" echt fantastisch. Gekweld door een verleden waarin hij eigenlijk onbewust geterroriseerd werd door zijn vader (die onbekwaam is) voel je gewoon de pijn die de jongere "Honey boy' ervaart in de flashbacks. Een rol die weer subtiel en prachtig gespeeld wordt door Noah Jupe.

De film is klein, is oprecht en wordt gedomineerd door drie getalenteerde acteurs. Ik heb hier oprecht van genoten. Dat einde op de motor, die symboliek. Acties zeggen soms meer dan woorden.

4,0*

Tegenvaller.

Shia is de laatste tijd wel een boeiende acteur geworden. Dit is een persoonlijke film van hem. Dat maakt het meteen lastig. De film weet nooit echt iets te vertellen het blijft allemaal veel te fragmentarisch. De film zit ook wat gevangen in zijn Amerikaans zijn. Zo is er opvallend veel dialoog, maar het wil het ook dromerig en poëtisch zijn. Maar wat het ons precies wil zeggen blijft nogal vlak. Er hangt ook nogal een boehoe gevoel boven de film. Je bent succesvol en rijk maar je hebt nog wat vader issues die je mag oplossen in een luxe resort en daarna maak je er nog een film over ook. Zo cynisch was ik de gehele film niet, maar het gevoel bekroop mij een beetje omdat de film nogal saai word naarmate we alleen maar rond het Motel leven met een erg overheersende Shia als zijn vader.

Resume ik voelde de film niet. Ondanks het best aardig geschoten en geacteerd is.

2 sterren.

“I'm going to make a movie about you.”

“Make me look good, Honey Boy.”

Uitstekende film van Alma Har'el. Aan alles is te zien dat dit een zeer persoonlijk verhaal is voor Shia LaBeouf, en het script is losjes gebaseerd op zijn turbulente jeugd en de relatie met zijn vader. Noah Jupe is fantastisch als de jonge Otis, en zijn scenes met LaBeouf vormen het hart van de film. Het is triest en soms hartverscheurend, maar je voelt ook de liefde en de onlosmakelijke band tussen vader en zoon. Hedges is ook sterk als de oudere Otis, hoewel Jupe en Hedges echt totaal niet op elkaar lijken. Daar moet je jezelf wel even overheen zetten, maar dan word je ook beloond met één van beste coming of age films van de laatste jaren.

Goed gespeeld, bij vlagen indrukwekkend drama, gebaseerd op de getroubleerde jeugd van Shia LaBeouf, die het script heeft geschreven en tevens één van de hoofdrollen speelt. Op emotioneel vlak laat men soms wat kansen liggen; hier en daar vond men het blijkbaar nodig om stemmige popsongs in te zetten waar stilte meer effect gehad zou hebben, maar gelukkig zijn de dialogen zo sterk en de cast zo goed dat je dit door de vingers wilt zien. Vooral LaBeouf, die hier min of meer zijn eigen vader speelt, is uitstekend.

Begin zonder voorkennis aan de derde film van de Israëlisch-Amerikaanse cineaste Alma Har’el (Bombay Beach, LoveTrue) en je zou mogelijk niet eens doorhebben dat LaBeouf niet zomaar de vader van het titelpersonage speelt. Het besef dat LaBeouf zijn vader ís, en in die hoedanigheid dus communiceert met zijn jongere zelf, kan de toon en betekenis van de film veranderen voor en door de ogen van de kijker. Honey Boy is het semi-autobiografische verslag van LaBeoufs leven: dertiger Shia heet nu Otis en Otis wordt in twee verschillende fases vertolkt door een tiener (Noah Jupe) en een twintiger (Lucas Hedges). Als scenarioschrijver en vader van Otis is LaBeouf mens en acteur ineen. Waar de realiteit stopt en de performance begint, mag Shia weten.

Volledige stuk (CINE)

Verrassend sterke coming-of-age-film. Het verhaal over een moeilijke vader-zoon-relatie is niet cliché (niet: dronken vader slaat kind) maar subtiel en indringend: de film is bovenal gevoelig, zowel in z’n pijnlijke als in z’n tedere momenten. De film is niet alleen daarom intelligent maar ook door onder meer interessante metaforen (‘uit een zaadje kan pas een bloem ontstaan als het zaadje kapot wordt gemaakt’). Bovendien is de film nergens saai doordat er voortdurend wat gebeurt. Al met al weet de film overtuigend de boodschap te brengen dat ook goede mensen soms hun kinderen verneuken omdat ze zelf zijn verneukt.

Narcistisch semi-autobiografisch drama waarin Shia LaBeouf, die tevens het scenario schreef, in de huid kruipt van een personage dat gebaseerd is op zijn vader. De film richt zich vooral op de moeizame relatie tussen de 12-jarige Otis [Noah Jupe], een acteur met een veelbelovende toekomst, en diens vader James [Shia LaBeouf], een alcoholicus (vier jaar sober) die het moeilijk kan verkroppen dat zijn zoontje de kostwinner is - en hem betaald om zijn manager te zijn. De film springt regelmatig naar 2005, wanneer Otis [Lucas Hedges] dusdanig is ontspoord dat hij verplicht wordt zich te laten opnemen om de strijd aan te gaan met zijn demonen en met zichzelf en zijn verleden in het reine te komen.

Het is een boeiend verhaal en had een prachtige karakterstudie kunnen opleveren, maar helaas is het vooral LaBeouf zelf die de film om zeep helpt. Het is mogelijk meer (onbewuste?) onwil dat onkunde dat hem ervan weerhoudt dieper te graven in de persoonlijkheid van zijn vader. Zijn vertolking lijkt meer een imitatie dan een uitdieping en daardoor blijft het oppervlakkig, zonder dramatische hoogtepunten. De vertolkingen van Noah Jupe en Lucas Hedges, beiden zeer capabele acteurs, zijn ook wat braaf en wekken eveneens de indruk dat LaBeouf er zoveel mogelijk aan heeft gedaan om zichzelf en zijn vader in een niet al te kwaad daglicht te stellen. Het is mij daarom ook een raadsel waarom LaBeouf deze rol op zich mocht nemen. De blaam ligt in ieder geval voor een deel bij regisseur Alma Har'el, die LaBeouf ogenschijnlijk zijn gang laat gaan.

Redelijke film over een jonge acteur die problemen heeft met zijn vader. Autobiografische film van Shia LaBeaouf. Sommige afzonderlijke scenes zijn zeker wel goed (vooral de momenten tussen vader en zoon), maar over het geheel te fragmentarisch gebracht waardoor het me net niet wist te grijpen. Aan het acteerwerk lag het zeker niet, want dat was meer dan prima.

Een film met potentie alleen niet waargemaakt.

Het regelmatig terugkeren naar 12 jarige Otis en dan weer naar de volwassen Otis maakt de film verknipt.

Er wordt vooral door Noah Jupe en Lucas Hedges sterk geacteerd. Shia LaBeouf valt tegen omdat hij te veel zijn best doet en geforceerd overkomt.

Waar het allemaal toe moet leiden is mij niet geheel duidelijk. Misschien is dat ook de bedoeling.

Fascinerend project van LeBoeuf!

Als we er gemakshalve vanuit gaan dat dit grotendeels autobiografisch is (zowel de jeugd van Shia als de latere verwerking ervan), getuigt deze film van een zeldzaamheid om te koesteren. Niet alleen omarmt Shia zijn status als controversieel filmacteur, hij maakt ons als publiek op openhartige wijze deelgenoot van zijn ontwikkeling als opgroeiend adolescent, als artiest en als mens. Zijn script lijkt zowel een manier om met zijn jeugdtrauma’s (in het bijzonder binnen zijn verhouding met zijn vader) in het reine te komen als een vernuftige wijze om (zoals vaker) het persoonlijke aspect te verweven met een artistieke (en daarmee publieke) uitingsvorm om die stap te kunnen maken.

Alles aan deze film ademt een zeker zelf-therapeutisch gehalte; kunst met een emotionele en intiem persoonlijke noodzaak, ogenschijnlijk met primair doel om zijn eigen shit op een rijtje te krijgen maar Shia weet in zijn vertaalslag toch een mooie balans te vinden. Bij projecten van dit hyperpersoonlijk, confessioneel gehalte ligt melodrama van het gênante soort al snel op de loer; maar dat wordt hier kundig vermeden.

De disfunctionele vader-zoonverhouding krijgt genoeg reikwijdte in misstappen en uitbarstingen die makkelijk te veroordelen zijn, maar tegelijk in begrijpelijke oorzaken en goede bedoelingen gegrond worden. De ene keer schrijnend, dan weer luchtig. Het heeft constant iets ostentatiefs (kijk hoe gemankeerd mijn jeugd was); het script en de kundige regie geven het een coherente, dromerige sfeer en look mee die de film ver boven de middelmaat doen uitstijgen - het persoonlijke aanwenden om iets universeels te maken.

Het eindproduct is even ongrijpbaar als Shia’s persona zelf: open en kwetsbaar tot op het bot, maar daarmee ook onafgebroken zelfbewust en uiterst meta-verhalend tot het punt dat je niet meer weet waar de biecht overgaat in de vertelling. Het beste voorbeeld is het simpele gegeven dat Shia zelf de rol van zijn vader op zich neemt. Een manier om zich volledig op te laten gaan in het perspectief dat hem getekend heeft; anderzijds een perfect excuus om zijn range als acteur te etaleren.

Volle overgave, zowel als acteur als schrijver, en ergens along the way weet Shia zijn ontwikkeling als mens te gebruiken om zich te ontplooien als artiest. Niet veel die hem dat nadoen. 4*

Had dit graag goed gevonden, maar het komt allemaal niet echt van de grond. Pas hier las ik dat het autobiografisch is (LaBeouf speelt dan eigenlijk zijn eigen vader begrijp ik?) en zo'n indruk maakt Honey boy eigenlijk ook wel. Het toont een disfunctionele vader-zoon relatie en dat is het dan. Ik hou meer van films die vanuit zo'n uitgangssituatie een narratieve ontwikkeling danwel een psychologische ontwikkeling laten zien, iets wat hier niet of nauwelijks gebeurt. Dat laatste gesprek in dat trailerpark is wel mooi ("You wouldn't be here if i didnt pay you", auw). Qua acteerwerk zijn Shia en dat jongste kind prima, de oudere versie van Otis vond ik vrij zwak. Verder biedt Honey boy in de vormgeving (te) weinig bijzonders. Ik had er wat meer van verwacht.

Deze film voelt aan als een therapeutische sessie en als je na afloop bij de credits ziet dat het script geschreven is door LaBeouf, dan weet je hoe laat het is: het is (semi)biografisch en vast onderdeel van het verwerken van een jeugdtrauma, wat inderdaad zo blijkt te zijn.

Het probleem van deze film is dat een dergelijk verhaal al in zoveel andere films en verhalen verteld is. Er zijn zoveel mensen die door hun ouders getraumatiseerd zijn, en soms is dat omdat de ouders zelf getraumatiseerd zijn. Je hoeft bijvoorbeeld alleen maar te kijken naar verhalen van de nakomelingen van holocaustoverlevers. Dit is slechts nog een zo'n verhaal (zij het met een oorlogsveteraan als vader), maar dan met een hoofdpersoon die mij totaal niet aanspreekt (ik heb echt helemaal niets met LaBeouf), maar ook omdat het karakter van zijn vader erg matig uitgewerkt wordt.

Er wordt een poging gedaan om interessant camerawerk te produceren, wat ik an sich kan waarderen, maar ook daar weet de film niet te overtuigen. Het enige positieve dat ik kan noemen is dat LaBeouf een sterke rol neerzet. Ik vind hem een erg matige acteur, maar dit doet hij goed. Waarschijnlijk omdat het voorbeeld voor de rol zijn eigen vader is.

Wellicht is dit wel iets voor fans van LaBeouf, maar ik vind noch hem, noch deze film als therapeutische sessie interessant. Vanwege de poging tot artistieke beelden niet het absolute minimum. 1* dus.