I Am Mother (2019)

Aardige film waarin een meisje wordt groot gebracht door een robot in een afgesloten faciliteit. Een prima opzet waarbij de film vooral onderhoudend blijft omdat je je blijft afvragen wat er zich in de buitenwereld afspeelt. De film had echter met gemak een stuk korter kunnen zijn. De jonge Clara Rugaard doet het goed in de hoofdrol.

Qua regie en acteerprestaties best aardig, maar het voegt wat mij betreft toch té weinig toe aan de talloze films die er al gemaakt zijn over dit onderwerp. Zorgt ervoor dat het plotverloop al vrij snel uit te tekenen valt en het voor de rest wat gelaten toekijken is.

Verder op zich wel een vlot sci-fitje. 2,5*

Leuke sci-fi thriller. Een onderhoudend verhaal dat tot het eind blijft boeien. Genoeg spanning en je vraagt je constant af waar het naartoe gaat, ook het einde is leuk. Het ziet er allemaal prima uit en de tweekoppige cast speelt naar behoren. Prima film!

Wel een aardige film, al vind ik het hinderlijk dat een aantal punten mij onduidelijk blijven. Het zal de eigen invulling wel moeten zijn...

Ik val meteen met de deur in huis, ik houd wel van dit soort films en voor mij persoonlijk kreeg ik ook wat ik verwachtte; een goede film, ik had geen trailer gezien voor ik de film keek maar ben het mee eens dat de trailer veel van de film weg geeft.

De inleiding was wel goed en zeker niet saai, het bouwt de main character op voor mij.
Uiteindelijk het einde liet "nog wat te wensen over" en heb ik het idee dat men denk aan een volgend deel dan wel meerdere delen.

Ik gok redelijk budget, maar net genoeg om de mooie beelden, en beperkte cast maar goed geacteerd, te betalen.
Ik ben persoonlijk verrast door de gemiddelde rating van 3/6 maar wellicht kan dit zijn door de losse puntjes en niet beantwoordde vragen die de film je geeft, ik ben milder 4,5 v 6

Wie is de vrouw? haar eerder geboren zus? Haar echte moeder? niemand kan ontkennen dat ze beiden redelijk lijken en wat gebeurt er na dat "mother" in de zee container is? Wat doet "daughter" in het complex na ze de vault met babies heeft bekeken? Allemaal clues voor mij dat een evt tweede deel zeker in de schrijver zijn gedachte zat

Prima film. Goed geacteerd. Bekend thema, maar toch op een geheel eigen wijze vormgegeven. De angst van de mens voor technologie wordt redelijk gevoed.

Het einde trek ik niet. Misschien is nog geen eind van deze film.

Netflix Originals worden vaak met argusogen bekeken. En hoewel lang niet alle Netflix films goed zijn, zit er af en toe best een hele toffe film tussen. Zoals "I am mother". Gelukkig heb ik de trailer niet vooraf gezien (probeer ik altijd te mijden), want dat had de kijkervaring waarschijnlijk negatief beïnvloed. Maar zonder voorkennis van het verhaal heb ik genoten van deze film. In een mooie setting wordt de film sterk opgebouwd. De serene, gemoedelijke sfeer die binnen de hightech bunker heerst verschuift langzaam naar ongemakkelijke spanning. Enkele interessante onthullingen op de juiste momenten, houden de aandacht vast. Evenals de lastige situatie waarin "daughter" zich, zonder kennis van zaken en tussen twee vuren in, bevindt. Persoonlijk vond ik het deel voor de uiteindelijke ontknoping erg gehaast ten opzichte van de rest van de film, maar dat vergeven we dan maar.

Al met al aangenaam verrast door deze sterke sci-fi thriller.

Mooie film, verwachte een B variant? Deze zeker niet.
Je wordt steeds op het verkeerde been gezet, i.v.m. de intenties van 'Mother', de ongenode gast en 'dochter'. Dat is in mijn beleving subtiel verwerkt. Als je even denkt te weten hoe het zit, is het toch weer anders. Mother blijk tevens het 'collectief' van alle droids. Zij wordt uiteindelijk, ondanks een duivels dilemma van 'dochter' toch om zeep geholpen. Dat mag echter niets baten omdat 'mother'ook het collectief is.

Wel een mooie film, goed plot, mooie uitvoering en goed geacteerd. Robots zijn heel overtuigend gemaakt. Er zijn maar 3 acteurs en elk speelt hun rol voortreffelijk. Ik had Horizon zero dawn gevoelens als iemand dat spel kent.

Van begin tot eind was het best spannend. Je werd op het verkeerde been gezet. Alleen het houdt plotseling op. Er zit totaal geen vaart in de film. Dir 2 uur hadden makkelijk in een half uur worden gedaan.

Ik verwachtte er veel meer van. Erg jammer. Daarom ook geen voldoende 2 sterren

"The fact is it's more a test of my competence than yours."

Netflix en Sci-Fi gaan niet goed met elkaar samen. Met deze titel lijkt daar enigszins verandering in te komen.

Het uitgangspunt dat de mensheid in de toekomst is uitgestorven, is best interessant te noemen. In een geheimzinnig complex probeert een robot daar verandering in te brengen door één voor één embryo's groot te brengen. Op deze wijze ontstaat er een intrigerende dynamiek tussen een tienermeisje en de robot, al lijkt een buitenstaander daar roet in het eten te gooien.

Er worden een aantal filosofische thema's aangekaart rondom het bestaan van de mens en hoe het menselijk instinct daar weer invloed op heeft. Het laat je als kijker nadenken over het gegeven, dat van zichzelf al hangt in een nevel van mysterie. Hiermee betreedt men wel enkele platgebaande paden; een stukje eigenzinnigheid ontbreekt hier duidelijk.

De robot zelf heeft een erg strak design, waarvan je eigenlijk nooit weet of deze goed- of kwaadaardig zou moeten zijn. Dat gevoel wordt versterkt door de ijzig lieve stem van Rose Byrne. Om vooral Clara Rugaard niet te vergeten die een sterke rol neerzet. Des te jammer dat bepaalde ontwikkelingen niet het beoogde effect hebben, ondanks hun optreden.

Al met al is 'I Am Mother' een aardige Sci-Fi geworden, maar uit dit concept had echt veel meer gehaald kunnen worden.

Kleine 3,0 sterren.

Aardige SF- film, met vooral een sfeervol en intrigerend eerste uur. Daarna komt langzaam de klad erin, zoals zo vaak bij dit type film. Wanneer het verhaal klein en intiem wordt gehouden gaat het allemaal prima, maar wanneer er zo nodig zaken uitgelegd moeten worden en alles grootser in beeld wordt gebracht gaat het doorgaans mis. Zo ook hier, al blijft de boel net op de rails, geholpen door een kleine maar prima cast en visueel aantrekkelijk production design.

Goed gedaan dit. Film ziet er visueel goed uit, en ondanks de nadelen van de minimale setting wordt de spanningsboog anderhalf uur lang vakkundig gehandhaafd. Vergelijkingen die in het buitenland worden gemaakt met het werk van Christopher Nolan zijn nochtans behoorlijk misplaatst. Nolan is meer een intelligente kunstenaar, terwijl Sputore bij dit debuut een stijlvolle, doch al erg vaak toegepast concept(in recentelijke jaren bijvoorbeeld in 10 Cloverfield Lane en Room) in een nieuw, aantrekkelijk jasje stopt. Prima werk, intiem, intens en klein maar verwacht geen vernieuwende dingen. Old school science fiction voor het grote publiek zonder grotesk spektakel. I Am Mother zal over pakweg twintig jaar vooral bekend zijn omdat dit het eerste grote werk was van de beloftevolle regisseur en van de jonge Rugaard die de toch ook niet misselijke Swank bijkans van het doek speelt.

Vrij leuke SF met een erg beperkte cast van 2 vrouwen. Drie vrouwen eigenlijk als je er de mooie en geslaagde stem van Rose Byrne aan toevoegt. Deed me in dat opzicht wat denken aan de zwoele stem van Samantha (Scar-Jo) in Her (2013). Clara Rugaard deed het buitengewoon goed, een actrice die ik eigenlijk niet kende, maar bij deze is haar naam (bij mij) gezet. Niet eenvoudig om een film zo goed als alleen te dragen, maar ze deed het prima. Ook Swank viel niet uit de toon.

Het plot zelf is niet vernieuwend. In Hollywood al meermaals gebeurd dat een veilig gewaand oord plots door de intrede van een indringer er plots minder rooskleurig uit ziet. Desalniettemin pakte Sputore het erg goed aan en geeft toch een eigen invulling aan het plot. De opbouw is goed door eerste te focussen op de zorgfuncties van "Mother". Er wordt ruim de tijd genomen om het kind te laten opgroeien. De film bevat een duidelijke (moralistische) filosofische insteek en verkent hoe kneedbaar de mens is. Tabula rasa versus erfelijke factoren. Het zijn ook wederom net die oerinstincten die je niet zomaar kan wegdenken, manipuleren of ombuigen. Nieuwsgierigheid en rechtvaardigheid zijn onder andere die gevoelens die eigen zijn aan de mens.

De film bevat een zekere spanning en ongeveer of net na halfweg wordt het duidelijk hoe de vork aan de steel zit. Niets is wat het lijkt. In se, denk ik, dat de bedoelingen van de A.I. "nobel" zijn in die zin dat ze door het uitroeien van het slechte mensenras via hun eigen programma een nieuw superieur ras wensen te creëren. Het doel heiligt de middelen, alleen zijn de middelen extreem gruwelijk. Knappe film, zeker en vast, mooieNetflix-productie waarvan ik genoten heb. Zwevend tussen 3,5* en 4,0*.

Aardig op zijn hoogst maar nergens een filmbeleving dat ik denk die doe ik binnenkort nog eens. Hoewel het absoluut geen vervelende film is en er prima geacteerd wordt en ik vooral de beelden buiten met ontzag tot me neem omdat die er mooi uit zien, het schip met de containers bijvoorbeeld,heb ik nergens een enorm gevoel van spanning of dat het bijzonder boeit. Vooral het aspect sfeer en spanning lijkt volledig onbenut te blijven in de film terwijl de setting zich daar prima voor had laten lenen.

Aardig op zijn hoogst, verder niets bijzonders.

Pfffrt.

Applausje voor de schrijvers. Ze slagen er hier in niet één, maar twee leeggezogen zeikmoraaltjes in één film te proppen. In het begin van de film wordt het nog als dilemma gepresenteerd (is het de mens die achterbaks en/of egoïstisch is, of zijn de machines weer aan het moorden geslagen), maar uiteindelijk wordt het gecombineerd tot één plotje waarvoor beiden geldt. Heeft men dan echt niets anders te vertellen. Je zou toch verwachten dat men ondertussen al iets genuanceerders kan verzinnen.

Het is best apart dat ik laatst aan AI Rising begon zonder enige verwachting (erg laag budget, crappy titel en ditto poster), maar die film uiteindelijk wél iets wist te bieden wat ik kon appreciëren. Het lijkt wel dat hoe duurder de sci-fi film is, hoe belachelijker en stompzinniger het plot. Toch wel een gemis binnen dit genre.

Qua aankleding is het naar mijn smaak ook veel te melig en netjes. Qua sci-fi wordt er weinig gedaan behalve het concept neergezet, de rest is eerder functioneel te noemen. Acteerwerk is ook niet geweldig, al helemaam niet wanneer ook Hilary Swank aan de cast wordt toegevoegd. Beetje een non-actrice.

I Am Mother is uiteindelijk een loos soepje. Een saai plot, makke sci-fi ideeën, pover uitgewerkte wereld. Het is dat het budget qua design nog wat toelaat, maar verder valt er hier echt niet veel te beleven. Eentje om snel weer te vergeten.

2.0*

Mother knows best.

Een bijna one location setting met mininale personages. Het kabbelt allemaal rustig door en toch blijft het wel intrigerend omdat je wilt weten hoe het nu in elkaar zit. Daar buiten maar vooral binnen. Wat zijn de bedoelingen van Mother? En de intenties van Swank? Wie kun je vertrouwen? Veel filosofische vragen kunnen er op los worden gelaten. Hoe dan ook, deze sci-fi is niet spectaculair of origineel in zijn genre maar best vermakelijk.

Filosofische sf-film over de ethiek van kunstmatige intelligentie.

Mother 'redt' de mensheid, die bezig is zichzelf naar de verdommenis te helpen, door bijna iedereen uit te roeien en een 'verbeterde' mensheid op te kweken. Tegenover het leed dat ze aanricht staat het geluk van miljarden toekomstige mensen die er anders nooit zouden zijn geweest. Rationeel is dit te rechtvaardigen, maar ethisch?

Deze kwestie is behoorlijk actueel: Denk aan de dilemma's waar een zelfrijdende auto mee te maken kan krijgen (voetganger doodrijden of passagier doodrijden?) of figuren als Elon Musk, die serieus waarschuwen voor een onethische superintelligentie in de nabije toekomst.

Ik vond de film dus wel interessant. Verder is het wat Flat Eric zegt: weinig actie, geen briljant acteerwerk, decors of effecten, maar het blijft intrigerend: wat is er aan de hand wie zijn de goeden en wie de slechten? Op de eerste vraag krijg je min of meer een antwoord, al blijven veel dingen onverklaard. Het antwoord op de tweede vraag mag je zelf bedenken. Van dat laatste houden veel mensen niet en dat zal de relatief lage gemiddelde score wel verklaren.

De debuutfilm van Grant Sputores begint met shots van een doodse bunker. Het licht komt van kille neonlampen. De gangen zijn kaal en leeg. Vaag horen we donderend geluid dat van buiten komt. Het gebouw schudt lichtjes. De neonlichten flikkeren. Dan komt er een tekst in beeld die uitleg geeft over de functie van de bunker. Blijkbaar is er een ramp gebeurd en is de bunker een inrichting waar 63.000 menselijke embryo’s worden bewaard die dienen voor de herbevolking van de aarde. In de eerste minuten van de film zijn geen mensen te zien. We zien slechts koud staal en machines. We zien het ontstaan van de robot die ‘Mother’ wordt genoemd’.

Een mooi begin. Klinisch. Koel. Emotieloos. Zodra ‘Mother’ echter haar verzorgende taken op zich neemt en de opvoeding van de eerste mens (dochter) een aanvang neemt, verdringen rode, gele en oranje kleuren de koele zakelijkheid die de eerste minuten film typeert. Aha, de kijker weet nu dat emotie en liefde een plek in de film gaan innemen. De film krijgt een menselijke touch. En als ‘Mother’ begint te praten en een warme vrouwelijke stem blijkt te hebben, lijkt de band tussen ‘Mother’ en dochter zowaar een liefdevolle band te zijn.

De uitbouw van de relatie tussen moeder en dochter is sterk. De film centreert zich eromheen. En, hoewel de relatie soms bijna menselijk aanvoelt, kleeft er de gehele speelduur toch een onnatuurlijke en verontrustende sensatie aan. Belangrijkste reden: ‘Mother’ is en blijft een robot. en zo ziet ze er ook uit. Ze heeft geen moederlijke uitstraling.

Een andere reden voor verontrusting is dat er nooit een onvertogen woord valt. Er wordt nooit geruzied. ‘Mother’ is perfect en dochter legt zich daar gedienstig bij neer. Dat voelt ongemakkelijk. Tot slot roept de naam ‘Mother’ associaties op met de computer uit Alien (1979), die toch vooral heel mechanisch en star bleek te reageren.

De ontwikkeling van de relatie en de verontrusting die daarbij boven komt, zijn de sterkste onderdelen van de film. Ze spelen zich in de eerste helft van de film af.

Als een derde personage zich meldt, wordt de relatie onder druk gezet, maar dat klinkt spannender dan het is. De inbreng van Hilary Swank (toch al niet zo’n fan van) brengt weinig leven in de brouwerij. De driehoeksverhouding wordt behoorlijk saai en voorspelbaar uitgewerkt. Het middenstuk verloopt traag en de plotwendingen en verrassingen die zich in het slotstuk nog voordoen, hebben door de langdradige en luie voortgang van het middenstuk weinig impact meer. De interesse ebde bij mij behoorlijk weg.

Weinig indrukwekkende film. Fijne start, maar het valt na het ijzersterke begin allemaal wat tegen.

Redelijk sterke film. Het verhaal is best aardig. De uitwerking is ook niet verkeerd. Sputore weet de kijker lang aan het twijfelen te brengen, helaas lukt dit tot het eind zodat de verrassing niet helemaal goed uit de verf komt. Verder is het een prima film. Er is voldoende spanning en als kijker blijf je nieuwsgierig. Visueel ziet de film er goed uit. De acteerprestaties zijn prima, zeker van de onbekende Rugaard. Goed Netflix werkje. 3.5

I am human

Volgens mij heeft Netflix nog maar weinig echt fatsoenlijke toppers op speelfilm gebied geproduceerd, althans van wat ik gezien heb. Okja vond ik over de gehele linie super, en Bird box en Triple frontier schijnen veel mensen fantastisch te vinden (zelf nog niet gezien), maar dan houdt het volgens mij wel een beetje op. Ook over het bejubelde Roma hoorde ik ongeveer net zoveel positieve als negatieve geluiden.

I am mother kwam voor mij enigszins uit de lucht vallen, maar de trailer sprak mij wel gelijk aan (ook al verklapte deze veel te veel van het verhaal). Ik kon mijn interesse aanvankelijk nog wel vast houden: de film ziet er goed uit, er wordt aardig geacteerd en het plot maakt nieuwsgierig. Vanaf het moment dat het personage van Hilary Swank in beeld komt verwachtte ik dat het verhaal echt goed op gang ging komen, maar juist het tegengestelde gebeurde: iedere vorm van spanning was afwezig en de hele sfeer ontbrak als het ware. Ook leek al het budget op te zijn gegaan aan het zo goed mogelijk uit laten zien van moeder, want eenmaal buiten vond ik het maar een ongeïnspireerde en lelijke apocalyptische wereld.

Het uiteindelijk slot was helemaal niet slecht gevonden, maar het is alleen zo jammer dat de voorafgaande scènes gewoon geen edge of your seat gevalletje waren. Ook was meer achtergrond over het verleden van moeder op een bepaald punt in het verhaal wel wenselijk geweest. Op welk punt trok zij de conclusie dat de door haar groot gebrachte kinderen niet ''perfect" waren, en hoe lang was de AI hier al mee bezig, nog niet wetende dat de -in haar ogen- perfecte mens waarschijnlijk helemaal niet bestaat? Moeder haar motieven waarom ze wél dit vertrouwen had in dochter bleven simpelweg te vaag waardoor de redenen voor het eerder vermoorden van de andere kinderen ook te vaag bleven.

Er zat genoeg potentie in het hele uitgangspunt voor deze sci-fi thriller, maar de regisseur weet deze potentie niet voldoende waar te maken.

2,5*

Degelijke SF-film waarbij het verhaal vanaf het begin min of meer een duidelijk verloop schetst die mij niet echt wist te verrassen. Alleen de vreemde vrouw en de wereld buiten was een mysterie. Daar krijg je naar het einde toe ook duidelijk de antwoorden op. Dus vaag vond ik de film allerminst. Het acteerwerk van Clara Rugaard is best goed en de robotstem van Rose Byrne was heel aangenaam. Echt spannend wordt het helaas niet. Het hele verhaal kabbelt wat voort, toch blijft het verhaal voldoende interessant om te volgen en heb je na de film het gevoel dat de film wel goed in elkaar zit gezien het slot. 6/10

Onorigineel gegeven die doorkabbelt naar een voorspelbaar eind.

Het aantal open eindjes is tenenkrommend wat ten koste gaat van de geloofwaardigheid waardoor je niet goed in het verhaal komt.

De emotionele toestand en de keuzes die het meisje maakt passen totaal niet bij haar extreem afwijkende socialisering. Visueel prima, acteerprestaties goed, maar ongeloofwaardig tot en met. *2,5

“Contrary to your understandable assumptions, my primary directive is to care for humanity.”

I Am Mother is een sfeervolle en intrigerende sci-fi film. De jonge Clara Rugaard en Rose Byrne als ‘Mother’ vormen een mooi duo, en het verhaal blijft interessant om te volgen. Meestal is het bij dit soort films zo dat wanneer er antwoorden komen, het ten koste gaat van het niveau en de kwaliteit van de film. I Am Mother heeft hier ook last van, maar de introductie van ‘Woman’ (Hilary Swank) zorgt wel voor wat spanning en nieuwe impulsen. Het is fijn om Swank weer eens in dit soort films te zien. Wanneer Rugaard en Swank vluchten wordt het wel een stuk minder, en het einde had wat beter uitgewerkt kunnen worden.

Best tof.

Alleen qua verhaal mag er nog wel gesleuteld worden aan deze film. Het heeft de neiging vaak net wat te weinig uit de hoek te komen. Niet schokkend genoeg, niet uitdagend genoeg. Iets te veel standaardgebeuren, het mist iets wat de film bijzonder maakt.

Maar de film opent in ieder geval sterk in de eerste minuten. De korte introductie met de opvoeding van Rugaard was in ieder geval al een goede opening. Daarna neemt de film wat gas terug, maar verliest nooit de volledige controle waardoor het nog wel een degelijk project weet te zijn in het genre.

In ieder geval wel duidelijk dat er een goed team klaarzat met de designs van de werelden en robots. Het zag er allemaal erg lekker uit. Ook leuk dat de techniek het nu toelaat, want de designs van vroeger zijn stof in vergelijking met de hedendaagse designs. En gelukkig maar.

Acteerwerk is half. Byrne spreekt goed in en klinkt wel als een goede robot. Rugaard ook opvallend goed, kende haar totaal niet maar hier laat ze haar stempel in ieder geval mooi achter. Swank vond ik minder. In ieder geval wel de zwakste rol tussen de drie dames.

De film heeft een interessant mysterieus plot. Nooit weet het optimaal te boeien, en de film leunt wel wat te veel op dit "who is the good guy" plot. Dat maakt de film net wat te weinig speciaal, ondanks nog wat experimenten qua twistjes.

Maar boeien doet het wel en visueel ziet het er top uit. Ook buiten het gehele high-tech gebouw zien de designs er erg goed uit. De kust zag er ook geweldig uit bijvoorbeeld. Voor de rest ook nog een redelijk krachtige slotfase dat ervoor weet te zorgen dat I Am Mother toch net iets meer weet te bieden dan de algemene sciencefictionfilm.

Qua plot wel net wat te braaf en te veilig, maar voor de rest goed werk. Ik was overigens de gehele film wel team Mother. Onwaarschijnlijk, maar elke keuze is toch wel gebracht met een degelijk motief. Rugaard was wel heel naïef om Swank zo snel te geloven.

Zeer aangenaam verrast door deze SF-film. Intrigerend, en eindelijk eens geen overdaad aan actie. Dat laatste neem ik voor lief als de rest van de film voldoende te bieden heeft, niet als het de overhand heeft.

Deze film moet het vooral hebben van het idee, de intelligentie (i.p.v. actie), en meer concreet, van het dilemma waarvoor het hoofdpersonage wordt gesteld. En dat kun je verder doortrekken in je denken over het thema wat wordt aangesneden. Deze film heeft filosofische trekjes m.a.w.

Persoonlijk vind ik dat de beste SF-films, al snap ik dat niet iedereen hier hetzelfde over denkt.

Puur inhoudelijk staat de vraag centraal of mensen al dan niet superieur (kunnen zijn) over robots, en andersom. Meer kan ik er niet over zeggen zonder iets prijs te geven over plot en afloop.

Ben je vooral geïnteresseerd in actie en spanning, dan is deze film minder geschikt voor je.

I Am Mother is een nogal zeurderige film met een saaie aankleding. Dit zou kunnen werken als kortfilm maar deze speelfilm is hopeloos te lang. Op zich zijn de acteerprestaties best prima. Actiescènes zijn zeldzaam, het gaat vooral om het experiment. De film is op alle vlakken erg monotoon. Ik heb ook niet de indruk dat de film wilt dat je je vragen gaat stellen, ik heb in ieder geval dat gevoel niet. Ik blijf achter in verwondering: was het dat...? Eigenlijk mist deze film veel: spanning, mysterie, sfeer, ... en dan mag je nog de beste regisseur of actrices in je film hebben.

Ik hou van tot verbeelding sprekende SF, liefst met mooie plaatjes. Deze kon mijn verwachting lichtjes inlossen. Is geen Hollywood-productie en budget zal ook niet zo hoog geweest zijn, gezien minimale set en slechts twee lijfelijke acteurs en één stem... Verhaal wat dunnetjes, maar gaat over een uitgeroeide mensheid en een droid die een kind opvoedt van bij zijn geboorte... Op einde krijg je enkele antwoorden met nog een kleine plottwist. Film stak mij niet tegen, maar is van Netflix-niveau. Leuke doordeweekse avondanimatie...

Geen must, maar goed we willen natuurlijk wel weten wat er nou precies aan de hand is allemaal. Had een kwartier korter gemogen. De film speelt voornamelijk in de bunker, dat maakt het soms iets te beperkt / closed in qua visuals. De CGI is voor de verandering nu wel eens mooi gedaan. Kleine SF.

In een enorm wetenschappelijk lab ontwikkelt de robot Mother [stem: Rose Byrne] met behulp van een kunstmatige baarmoeder in 24 uur een embryo om tot een pasgeboren baby. Deze Daughter [Clara Rugaard] groeit uit tot een tiener en krijgt op een dag te maken met de verschijning van een vrouw [Hilary Swank] die toegang wil tot het lab. Deze verschijning staat haaks op alles wat Daughter dankzij Mother heeft geleerd over de buitenwereld en zet hun onderlinge verstandverhouding op scherp.

Centraal staat de aloude vraag of er harmonie kan zijn tussen menselijke en kunstmatige intelligentie. Sputore, die tevens het verhaal bedacht, neemt aan dat Daughter over gewone menselijke emoties beschikt, ook al is zij opgevoed door een robot en heeft ze geen enkel menselijk contact gehad. Als je dat basisidee kunt slikken dan is dit een intrigerende, spannende SF-thriller die interessante morele vraagstukken opwerpt. Ik kon daar niet in meegaan en daardoor boet het verhaal veel aan kracht in, ook al is het goed geacteerd en fraai vormgegeven.