I Am Mother (2019)

Redelijk.

Niet bijster origineel, wel gewoon goed gemaakt. I Am Mother schotelt een onderhoudende sci-fi voor, veelal met bekende ingrediënten, maar die wel prima tot hun recht komen. Leuke, strakke designs in een verder kille omgeving: het zorgt voor een afstandelijk en wat dreigend sfeertje, al is het qua verrassing eerder matig.

Plotgewijs had ik verwacht dat Hilary Swank een volwassen versie van Clara Rugaard speelde, maar daar zat ik dus mis. Het pad dat men effectief bewandelt is me nog iets te braaf uitgewerkt, maar levert in ieder geval wel een geslaagde mix van science-fiction en post-apocalyptisch drama op. Er is trouwens ook een goede castingjob gedaan met Rose Byrne en dat fijne stemmetje; zorgt voor een raar oncomfortabel gevoel bij 'Mother'.

3

De film weet goed te boeien. Mooi rustig opgebouwd, continu een lichte spanning en "unheimisch" gevoel als dochter opgroeit in deze kille compound. Mother met onmenselijk, eindeloos geduld, een warm maar dystopisch beeld.

Het is meer een psychologisch coming of age drama in een Sci-Fi jasje. Voor de verandering dus eens geen film die van de ene actiescène naar de volgende mega CGI/SFX event weer terug dendert naar actie.

Het acteerwerk is zeker niet slecht, met een goede opbouw van het verhaal al hadden hier en daar de dialogen van mij wel wat scherper gemogen. Al met al een film die de moeite van het kijken zeker waard is, als je niet op zoek bent naar de zoveelste Actie Sci-fi.

Aardig. Het thema van robots die een gevaar voor mensen worden is behoorlijk uitgemolken, maar toch weet deze film er een interessante invalshoek aan te geven. De aard van de robot in deze film is aanvankelijk onduidelijk en dat zorgt natuurlijk voor de nodige spanning. Gaandeweg leren we meer en zelfs dan wist de film me te verrassen. Verder ziet de film er visueel niet slecht uit en is het acteerwerk goed. 3*.

Aardig sci fi filmpje, dat uiteindelijk vrij simpel in elkaar zit. Het is met dit soort films altijd even afwachten of er niet een of andere twist in zit (hoewel dat dan juist weer voorspelbaar is), maar op zich verrast deze film niet echt. Ik denk in ieder geval niet dat iemand op het eind nog zwaar verbaasd was over het feit dat de ‘Mother’-droid bijvoorbeeld het hele AI-systeem was en dat ze een soort perfecte mensheid wil creëren en dergelijke. Het thema is wel prima, hoewel dus niet bijster origineel of verrassend, en zeker de scènes buiten zien er wel aardig uit qua omgevingen, had daar nog wel iets meer van willen zien.

Geen enorme hoogvlieger, maar best oke.

3,25*

Niet mijn ding.

Er gebeurt maar weinig, en wat er dan nog gebeurt hebben we dacht ik toch wel eens op een spannendere en interessantere manier verfilmd zien worden. Rugaard en Swank spelen leuk en de stem van Byrne is ook best aangenaam, maar verder is het wel erg flauwtjes allemaal. Zelfs de vormgeving is erg meh. Als toekomstbeeld ook maar weinig verder dan halverwege volgende week.

Een meisje dat wordt opgevoed door een Androide die gebouwd is door mensen met de intentie betere mensen te creëren. Cirkel is rond in de finale van de film met het ware doel wat voor 'Swank' bedoeld was. Uitwerking had nog beter gekund qua plot, 1 stuurt alles. Menselijke emotie is de bottleneck doch tevens de katalysator. Goed bedacht.

Het idee en het sci-fi verhaal vond ik erg interessant, maar het einde bleef wel wat vaag. Pas op het allerlaatste moment vallen sommige puzzelstukjes op hun plek, en zelfs toen moest ik op internet opzoeken wat er nou precies gebeurde met de vrouw en wat de dochter van plan was. Het had mij heel erg geholpen als er korte flashbacks in de film zaten. Bijvoorbeeld een scène waarin we zien hoe de mensheid werd uitgeroeid, of hoe de vrouw (Hilary Swank) als kind de bunker moest ontvluchten. Dat had het verhaal een stuk duidelijker gemaakt.

Daarnaast vielen me een paar dingen op die niet echt realistisch voelden. Zo lijkt het alsof ze vooral heel veel maïs eten (de vrouw in de container at bijna alleen maar maïs denk ik), maar op alleen maïs kun je op de lange termijn helemaal niet gezond overleven. Ik ga er vanuit dat ze af en toe ook een vogel of vis ving, aangezien ze ook een hond heeft. Ook de operatiescène waarin de dochter de kogel uit de vrouw haalt vond ik vreemd. De vrouw wil geen verdoving en ligt hevig te bewegen van de pijn, terwijl de dochter heel voorzichtig in de wond moet boren. In het echt zou zoiets natuurlijk meteen helemaal misgaan.

Ook het einde voelde qua logica een beetje dubbel. Ik snap dat het neerschieten van de robot-moeder symbool staat voor de dochter die nu de leiding overneemt, maar het voelde onlogisch. De robot had vlak daarvoor namelijk zelf al gezegd dat die ene robot omhulsel maar een klein onderdeel is van de totale AI. Dus waarom überhaupt nog neerschieten.

Mijn grootste punt is dat de film van mij wel een stuk enger en duisterder had gemogen. De makers houden het allemaal erg braaf en netjes. Het was veel vetter geweest als de robot-moeder echt angstaanjagend was. Bijvoorbeeld met een gruwelijke scène waarin we zien hoe koud ze reageert als een kind 'mislukt', en dat je ziet hoe ze haar vorige kinderen in de verbrandingsoven gooit.

Al met al is het een erg leuke sci-fi film om een keer gezien te hebben als je houdt van dit soort futuristische films die je laten nadenken. Met een wat engere sfeer en een duidelijker einde had hij alleen nog veel beter gekund. Ik kreeg namelijk meer vragen in mijn hoofd dan dat er vragen beantwoord werden, maar het idee voor de film vond ik zeker leuk bedacht.

Tenslotte maandagavond nog voor de herkijk van I am Mother die ik zes jaar geleden al eens zag op advies van een vriend maar niet bijster van onder de indruk was. Ik vond het niet slecht maar in mijn ogen werd de potentie in die zin ook niet benut, maar ik moet zeggen dat ik er anno 2026 wel anders naar kijk.

En het moet gezegd dat I am Mother nu een andere indruk maakt, overlopen van tempo en spanning doet de film nog steeds niet waar er juist wel heel erg veel tijd wordt genomen voor opbouw waar de kijker langzaam in slaap gesust wordt in de beperkte wereld van Moeder en Dochter. En goh...buiten dat Rose Byrne een prachtige vrouw is zou ik wel een wekker willen hebben met de stem van Byrne die me iedere ochtend werkt, heerlijk!

Maar goed, het is dus paranoia en wantrouwen troef als de buitenstaander verschijnt waar toch een behoorlijk spel ontstaat tussen de twee en de twijfelende Dochter er midden in. Wat is er waar? Wie is er te vertrouwen? Liegt de buitenstaander of juist Moeder? Of zijn ze beide niet te vertrouwen? Want kennelijk blijken de dingen buiten toch niet zoals Moeder ze voorstelt, iets dat inspeelt op hetgeen waar het waarschijnlijk omgaat in deze film, namelijk het wantrouwende richting Ai en de macht die deze kan hebben. Hoewel het gaandeweg nog steeds niet spannend is bouwt het geheel toch behoorlijk op naar bepaalde keuzes en blijkt Moeder alles behalve gek.

Voeg daar een behoorlijke ontknoping aan toe en een heerlijke soundtrack, prachtige decors en artwork en een fantastische buitenwereld met bijvoorbeeld de kale bomen in de mist, en je hebt toch heel wat en verdient I am Mother toch zeker een beter cijfer.