In Fabric (2018)

Wij hebben deze film gezien in San Sebastian. Het gegeven is best grappig en sommige van de karakters zijn leuk neergezet en blijven je ook wel bij. De film is met zijn psychadelische muziek wel echt voor de liefhebbers.. Wij vonden het een verhaal in twee delen waarbij het tweede deel niet veel toevoegt aan het eerste, met veel suffe effecten. Bezint eer gij begint! Best een lange zit.

Ik ben van mening dat regisseur Peter Strickland een soort films maak dat voor film-journalisten is bedoeld, natte dromen voor zogenaamde 'kwaliteit'-recensenten, die dat uiteraard belonen met veel lovende kritieken. En oké eerlijk is eerlijk je zal hem zeker niet kunnen betrappen op slechte visuele en auditieve momenten. Echter deze zintuiglijke overdaad is net als zijn twee vorige films (Berberian Sound Studio en The Duke of Burgundy); leeg. Een reeks herhalingsshots in spiegels, close-ups en/of slow motion welke netjes begeleidt worden door de passende muziek. Er is aandacht voor elk detail beeld, geluid, kleding en decor (zoals bv.de analoge apparaten) Hierdoor kenmerkt de film zich vooral doordat een er stel goede ideeën om zeep worden geholpen doordat de regisseur kunstzinnig wil zijn.

De film is opgedeeld in twee delen; Een gescheiden vrouw van in de veertig koopt een knalrode jurk en daarna een wasmachinemonteur en zijn vrouw die ook te maken krijgen met dezelfde jurk. En die moordende jurk was een goed idee. Een hoofdrol voor killer-jurk die zowel verleidelijk als ook best creepy was! Te gek! Echter wil de regisseur ook het verhaal achter de jurk verklaren in een soort hommage aan Dario Argento. En blijkt de rode jurk niets minder dat een smalle rode draad om het geheel nog enigszins bij elkaar te houden.

Ook in het warenhuis waar de jurk wordt gekocht, gebeuren vreemde gebeurtenissen en de verkoopsters kramen met een vet-Oost-Europees accent vreemde teksten uit (Dracula en later ook House of Wax?) Er waren best interessante ideeën! Veel kwam er niet uit de verf! Tja maar dan zijn we er nog niet! Er volgt nog het gedeelte met de wasmachinemonteur! We hadden al het bazen-duo dat als onverstoorbare twéé-éénheid meesmuilend Sheila toespreekt. Echter probeert de regisseur het nu met nog meer grappige scenes. Zoals met wasmachine-herstellers-jargon.

Een horror zal ik deze film zo gauw niet noemen, eerder een mysterie aangezien er genoeg geheimzinnig zaken zich voordoen. (ach horror verkoopt) En als geheel vond ik deze film niet veel. De regisseur zet wel een wereld neer vol vreemde karakters en interacties, met bizarre momenten en een vreemde manier van presenteren. Maar vergeet een coherent verhaal te vertellen. De film gaat van het ene naar het andere sub-verhaal, en ergens tussen al die brij van ideeën zaten dan een paar leuke opzichzelfstaande scenes. Om in de woorden van de regisseur te eindigen, deze film is als de ASMR-filmpjes op YouTube, en sommige mensen zullen hiervan dan ook zeker in verrukking raken.

Best cool.

Alleen is de genreomschrijving niet echt passend. In Fabric is niet echt een horror/comedy natuurlijk, eerder een mystery met een artsy, aburde ondertoon. Dat kan je wel herleiden naar die genres als je wil, maar zoiets schept sowieso verkeerde verwachtingen.

De film zelf is wel de moeite vond ik. Met name de soundtrack mag er best zijn, die springt er toch wel positief uit. Visueel vond ik het net niet sterk genoeg. Wel een erg duidelijk eigen stijl, maar net iets teveel terug grijpend naar het verleden. De giallo is inderdaad nooit ver weg, met de rode tinten overal zit je dan al snel bij Argento.

De twee verhaaltjes waren oké, maar niet echt verheffend. Al vond ik die van de wasmachine maker wel de beste. Hoogtepunt was het winkeltje met z'n vreemde reclame en verkoopsters. Had net wat meer mee gedaan mogen worden, maar zoals het nu was toch ook al best freaky. Film duurt verder misschien ook net wat te lang, maar vervelen deed het uiteindelijk niet.

Geen meesterwerk, daarvoor vond ik het visueel net niet sterk genoeg, maar verder wel een film met een eigen smoelwerk, zonder veel verdere compromissen. En dat valt altijd aan te moedigen.

3.5*

Het is een typische Strickland-film en daar hou ik wel van. Zo valt meteen op hoeveel aandacht is gegeven aan zowel beeld als geluid waardoor meteen elk moment van de film prachtig en intrigerend is: het is bijna video-art. Daarbij is het niet alleen bloedmooi maar de stijl heeft ook iets surrealistisch en daarmee iets hypnotiserends of trippy waardoor je echt twee uur in een andere wereld verkeert. Werkelijkheid en droom/nachtmerrie lopen in elkaar over zoals dat ook een thema is in het verhaal. Ik heb me wel eens afgevraagd waarom film en videokunst zulke twee gescheiden kunstvormen moeten zijn en het is fijn dat Strickland een brug weet te slaan.

Qua verhaal (en vintage-stijl) is het weer allemaal bewust geleend van oude B-films die Strickland echter tot kunst verheft door zijn artistieke, surrealistische stijl en waarin hij op intelligente wijze commentaar levert op serieuze zaken zoals in deze film het consumentisme. Marx sprak over het warenfetisjisme van het kapitalisme (goederen worden een soort afgodsbeelden) en de film geeft daar in navolging van Freud uitdrukkelijk een erotische lading aan, waardoor de film veel bizarre erotiek bevat. De film vervaagt onder meer mode en religie, mensen en modelpoppen, technische uitleg van een machine en genot, gekunstelde gesprekken met de baas en menselijkheid waarmee wordt gesuggereerd dat we het echte en onechte niet meer van elkaar kunnen onderscheiden. Alles is een markt van vraag en aanbod geworden, zelfs de liefde. De film bevat horror- en komedie-elementen, maar mensen die naar de film gaan om te griezelen of te lachen zullen bedrogen uitkomen (al vond ik de film soms echt eng): de film laat zich niet in de bekende hokjes plaatsen. Het is bovenal een typische Strickland-film.

Peter Strickland staat voor mij voor absurde cinema. Ik blijf doorgaans moeite hebben met zijn films waarbij over het algemeen nogal geflipte personages de hoofdrolspelers zijn. Zo ook bij deze film hoewel op visueel vlak "In Fabric" best wel mooi is - vooral die vaak in beeld komende wapperende rooie jurk - maar ik zou filmbezoekers die gaan voor een conventioneel verhaal niet aanraden deze film te gaan bekijken. De kans is groot dat zij net als de vier van de totaal zeven bezoekers - ik was een van die zeven - de zaal voortijdig verlaten.
Mooiste scènes vond ik de op hol geslagen wasmachine en de vechtende dames op het einde. De soundtrack was trouwens meer dan o.k.

3,0*

In eerste instantie stond deze film niet eens in de planning, ook na de wat wisselende reacties hier, maar na de trailer en een handige timing kon ik In Fabric mooi nog even meepakken. En erg blij dat ik dat gedaan heb.

Strickland weet heel fijn een absurdistisch verhaaltje neer te zetten, met een bizarre modewinkel als epicentrum (wat er precies achter zit, nog steeds geen idee, ook niet heel belangrijk volgens mij) en een soort van demonische rode jurk als, ahem, rode draad. Ik vond de film op momenten echt hilarisch, de droge humor en de af en toe bizarre typetjes zorgden ervoor dat ik met een grijns de film doorkwam. Visueel zit het ook goed in elkaar; de eerste helft wordt een fraaie jaren '70 sfeer op het scherm getoverd, en bijvoorbeeld die reclame voor de modewinkel was daarin een hoogtepuntje. Ik moest sterk denken aan Argento en co op sommige momenten, en ik zie dat ik daarin niet de enige ben. De tweede helft had wat mij betreft iets compacter gemogen, ik vond Reg en Babs toch net iets minder leuke karakters, maar alsnog smaakt dit naar meer. Wel blij dat ik dit in de bios heb meegepakt, ik denk dat ik dit toch thuis ruim minder had kunnen waarderen. Strickland en Wheatley gaan hoger op de watchlist, dat moge duidelijk zijn.

Aardig splijtzwammetje is dit, zo te zien. Ik zit, zoals je in de sterren kunt lezen, in het ja-kamp. Fijne, betoverende en vrij trippy film die mij sterk aan de latere David Lynch deed denken, maar desondanks behoorlijk origineel was. Dit is toch wat ik in een film zoek: mooie kleuren, ontregelende dialogen, geweldige muziek van Cavern Of Anti-Matter (al was daar meer uit te halen) en een verhaal waar je net niet helemaal je vingers achter kunt krijgen.

Je kunt er van alles in zien (zoals de immer spitsvondige De filosoof) maar hem ook op een oppervlakkig niveau tot je nemen en je gewoon laten meeslepen in een wereld die op de onze lijkt maar er net genoeg van afwijkt om megavreemd over te kommen.

Eigenlijk vond ik alleen die jurk waar het allemaal om draait juist een beetje overbodig en storend. Het had prima zonder gekund.

Dit was mijn eerste Strickland, ik had eerlijk gezegd nog nooit van de beste man gehoord, maar ik heb meteen zin om meer van hem te gaan zien. Als jullie dit lezen, fijne bioscopen van Nederland, overweeg dan eens een retrospectje.

Groetjes!

Bijzondere toon, deze kunstzinnige horrorkomedie. Doet een beetje denken aan een luchtige variant van de remake van Suspiria. Het uitgangspunt van een kwaadaardige jurk had vrij makkelijk kunnen resulteren in een lompe, domme pulpfilm, maar in de handen van Peter Strickland is het allemaal enigszins classy en experimenteel. Deed me denken aan een film als Death Bed: The Bed That Eats, ook zo’n knotsgek uitgangspunt, maar de uitvoering is kunstzinniger dan je zou verwachten. De gekkigheid zit een beetje door de film verspreid. Zo begint het verhaal rondom het personage van Marianne Jean-Baptiste nog best normaal, maar op een gegeven moment kijk je naar een masturberende man die kijkt naar vrouwen die een menstruerende etalagepop strelen. Geen flauw idee of Strickland daar een bijzondere betekenis achter heeft zitten of dat het gewoon lekker raar doen is.

Zelf vond ik dat vreemde gedoe in de winkel zelf interessant noch grappig, maar in de kleine momenten is In Fabric soms enorm geestig. Denk aan Office Space-achtige praktijken met van die managers die onze hardwerkende hoofdpersoon steeds van het werk houden voor allerlei kulgesprekken. En wat te denken van het tweede verhaal, een stuk luchtiger dan de eerste. De manier waarop mensen worden gehypnotiseerd als ons hoofdpersoon praat over de techniek van wasmachines is vervreemdend en erg komisch. Daar ging de film qua stijl weer richting een Survive Style 5+. Het moge duidelijk zijn; In Fabric is een heleboel. Visueel soms erg indrukwekkend, hier en daar enorm komisch en met een uitstekende cast. Maar alsnog moet je er wel van houden, ik kan me genoeg mensen voorstellen die hier absoluut niets mee kunnen.

3,5 sterren.

Tja....mag kunstzinnig, speciaal of origineel zijn, maar de film wist mij alvast niet te raken door al dat vreemd gedoe dat wel een duidelijke boodschap wil brengen. Sommige bizarre situaties lijken grappig of zelfs akelig qua gedachte, maar ook dat wist de film bij mij niet te bereiken. Daarbij maakte de muziek, de aandacht voor geluid en kleuren ook al geen indruk. Dus voor mij een zwakke film ! 3/10

Heerlijk absurd werkje.

Had er gek genoeg niet heel veel van verwacht eigenlijk. Wist wel dat Strickland niet je doordeweeks regisseur is, maar toch stond het hele 'vervloekte object' verhaaltje me vooraf wat tegen. Gelukkig geeft Strickland er op zijn zachts gezegd een eigen draai aan. Want hoewel de jurk zeker een grote rol speelt binnen de film, is er ook duidelijk meer gaande. Aan de hand van een hoop weirde, individuele scenes schept Strickland een soort bevreemdend, mysterieus en soms ook hilarisch universum. Die twee managers, die baas van Reg, de hypnotiserende wasmachinepraat; stuk voor stuk kostelijke scenes die zo weggelopen lijken uit een Lynch film.

Het eerst verhaal is sterk, maar zit nog net iets teveel opgezadeld met overbodig drama. Het tweede verhaal over de wasmachinemonteur richt zich iets minder strict op enkel het gegeven van de jurk en biedt wat meer ruimte voor Strickland om zich lekker te laten gaan. Vond dit verhaal dan ook het beste, met een finale die de perfecte apotheose vormt.

Visueel had het misschien nét wat meer mogen vlammen, maar mijn zwak voor de giallo invloeden is dermate groot dat ik uiteindelijk weinig te klagen heb. Hetzelfde geldt voor de soundtrack die bij momenten duidelijk Suspiria resoneert, maar toch ook eigen genoeg aanvoelt.

Toch maar eens wat ander werk van Strickland opsnorren, en misschien Berberian Sound Studio in de herziening gooien. Dit smaakte naar meer. 4*

Het oeuvre van regisseur Peter Strickland was reeds aan de bizarre kant, maar deze film slaat toch wel alles. Een surrealistisch warenhuis bevolkt door heksen, waar een vervloekte jurk wordt verkocht... tja, bedenk het maar. Het slaat uiteindelijk allemaal nergens op, al weet de film wel een lekker creepy, maf sfeertje neer te zetten. De cast is eigenlijk ook best prima. Vooral Julian Barratt en Steve Oram zijn geweldig als twee bankmedewerkers die op nogal onorthodoxe wijze proberen hoofdrolspeelster Marianne Jean-Baptiste te motiveren. De toon van de film stuitert echter continu alle kanten op, waardoor ik geen grip kreeg op de gebeurtenissen. Rare shit.

Matige film waarin een vrouw die een afspraakje heeft een bijzondere jurk koopt in een warenhuis. Op het begin vraag je je nog af waar het allemaal naartoe gaat, maar al snel blijft het allemaal te vaag en daardoor langdradig. Het is zeker allemaal wel sfeervol in beeld gebracht en ook een paar eigenzinnige scenes, maar het wist me desondanks niet mee te krijgen en ging te lang door.

Ik heb de tekst van 'Scorsese' hierboven gekopieerd. want ik denk er precies zo over. Ha, ha, ha.

Matige film waarin een vrouw die een afspraakje heeft een bijzondere jurk koopt in een warenhuis. Op het begin vraag je je nog af waar het allemaal naartoe gaat, maar al snel blijft het allemaal te vaag en daardoor langdradig. Het is zeker allemaal wel sfeervol in beeld gebracht en ook een paar eigenzinnige scenes, maar het wist me desondanks niet mee te krijgen en ging te lang door.

Ik vond het een originele film; creepy ,(de vrouw van de winkel), geinig (de 2 bazen), smerig (de erotische scènes), mysterieus (de jurk zelf),retro (de reclames),schokkend (de bitch die de moeder in het Frans uitscheld), herkenbaar (haar reactie als ze hoort dat haar ex weer aan het daten is,) en een verrassend einde.

Hm.

Aparte film, dat zeker, maar dat betekent natuurlijk niet meteen beter. In Fabric leunt op een bijzonder concept, dat redelijk uniek wordt uitgewerkt. Het punt is alleen dat de film niet zozeer ingaat op een vervloekte jurk, maar meer het verhaal vertelt door middel van beeldspraak.

Visueel is het dan ook een aardig aparte film met enkele scenes die overduidelijk een eigen stijl hanteren. Daarvan zijn er enkele erg geslaagd, vaak omdat de decoraties en inrichting van de setting sterk zijn. Ook de cinematografie, het gebruik van kleur en geluid en de unieke manier van het in beeld brengen zijn zeer geslaagd. In Fabric is dan ook begrijpelijk een film die in de bioscoop beter tot zijn recht komt.

Jammer dat de personages verder wat doods zijn. Het acteerwerk is prima, maar de personages zijn nogal saai. Hierdoor is het gewoon niet altijd even interessant om tegenaan te kijken. Daarnaast is het tempo een tikkie te traag. Ik snap dat je weleens artsy wilt zijn, maar om vervolgens de volledige film in slakkentempo te laten verlopen is onnodig.

Er gebeurt ook net te weinig om het verhaal volledig tot diens recht te laten komen. Het eerste gedeelte kent een aantal momenten die aardig apart zijn, maar deze zijn schaars. Weinig intrigerende beelden buiten de audiovisuele pracht, en vooral wat doodse editing die het eindresultaat niet bepaald naar voren helpen. Enkele scenes zijn voelbaar, maar het merendeel valt toch wat plat.

Tweede gedeelte is iets gekker, maar ook niet veel interessanter. Het werkt toe naar een geweldige finale, maar alles wat daarvoor komt is gewoon niet zo boeiend. De personages en diens problemen boeien gewoon niet en komen nergens tot leven. Naarmate we verder treden wordt de film lekker vaag, wat het einde nog ten goede komt. Verder heb ik niet bepaald genoten van deze film, maar je kan het de film niet ontnemen dat het audiovisueel erg sterk is.

Het was tijd voor een avondje Strickland: het werd een traag op gang komende jurkenhorror. Creepy en droogkomisch. Vooral het sfeertje beklijft. Dat viel niet tegen en deed denken aan mijn eerdere ervaringen met Berberian Sound System. Producer Ben Wheatly. Gaan ze dit nog eens doen samen? Door hun stijl en sfeer trekken hun films blijvend mijn aandacht.

Toch was dit niet verbluffend. Mis ik de bioservaring? Mja...ook wel.

Wat ookwel tegenviel? Het is allemaal een tikje traag, net te veel van hetzelfde, de verrassing komt wat laat (tweede deel was beter). Shadowed verwoordt het mooi. En wat mij betreft: het mag wel net absurder.

Even stijlvol als sferisch...hier de soundtrack:

Mannequin Metric - song by Cavern of Anti-Matter | Spotify - open.spotify.com

3,25/5 ⭐️ ⭐️⭐️

In Fabric is een artistieke film waarin visueel van alles valt te beleven. De subplotjes zijn ook uiterst grappig, dat wel. Maar de rode draad(of jurk) die ontbreekt totaal. Dat maakt het geheel wat jammer. Bij dit soort films verwacht ik dan ook enige diepgang, maar helaas....

Deze nogal maffe Brits Horror / Komedie film (over een behekste jurk in Dario Argento-stijl) van regisseur Peter Strickland is behoorlijk sfeervol en heeft een leuk plot. Een film die draait om een jurk is overigens niet uniek, want in 1996 maakte de Nederlandse regisseur Alex van Warmerdam al eens de leuke Komedie / Drama film "De Jurk", waarbij verschillende vrouwen dezelfde jurk (een blauwe) in handen krijgen.

In "In Fabric", welke zich ergens in de jaren 80 afspeelt, draait het in eerste instantie om de pas gescheiden zwoegende bankmedewerkster Sheila (Marianne Jean-Baptiste), die aan het daten is en ze hoopt na het kopen van een rode avondjurk in een mysterieus warenhuis wat sprankeling in haar leven te krijgen. Haar leven verandert inderdaad, maar niet zoals zij gehoopt had, waarna de jurk via een kringloopwinkel in handen komt van wasmachinemonteur Reg Speaks (Leo Bill) en diens vriendin Babs (Hayley Squires) en ook hun leven verandert dan.

Er was eens een rode jurk… Ja, dat begint als een sprookje, maar niets is minder waar. Want deze rode jurk, die uniek is en vaak van eigenaar wisselt, laat steeds weer slachtoffers achter. Onverklaarbaar en met alleen maar onheil. Zo maakt de jurk een blind date mee, komt het in een kringloopwinkel terecht en zelfs een wasmachinemonteur krijgt met de rode jurk te maken. Wie is er wel veilig?

"In Fabric" is een bijzondere film, maar wel bijzonder op een leuke manier. Hoewel er wat horroraccenten in de film zitten, kan je "In Fabric" eigenlijk geen horrorfilm noemen. Het is eerder een psychologische fictieve thriller met een boodschap. Want ja, die rode jurk staat wel degelijk voor iets. Heel de film heeft een boodschap aan jou als kijker. De wereld waarin wij leven is namelijk zo gek als een deur en wij slikken alles voor zoete koek. Die jurk is eigenlijk nog niet eens het raarste, dat zijn de mensen er omheen en die mensen maken deze film ook komisch.

Zo is er de aparte eerste date, te weten Adonis (Anthony Adjekum), van Sheila met wie ze in haar rode avondjurk gaat eten in een Grieks restaurant en die haar nauwelijks aankijkt, die nauwelijks met haar praat en die geen keuze kan maken uit de menukaart. Maar nog hilarischer zijn Vince (Jaygann Ayeh) en Gwen (Gwendoline Christie). Vince is de zoon van Sheila en Gwen is de excentrieke vriendin van Vince. Sheila heeft het niet op Gwen en andersom geldt dat ook. Vince en Gwen doen het ook vaak met elkaar en als ze daar op een avond een keer behoorlijk luidruchtig in zijn en Sheila gaat door de deurspleet kijken, ziet ze hoe haar zoon Gwen aan het beffen is in een stoel en waarbij Gwen dan Sheila aankijkt (die daar van schrikt). Als Sheila de ochtend erna onder de douche wilt en de badkamer bezet is (Sheila denkt dan dat haar zoon in de badkamer is), maakt Gwen de badkamerdeur open en wordt er gezegd:

Sheila: Waar is Vince? Hij gaf geen antwoord toen ik riep.
Gwen: Hij zal wel uitgeteld zijn. Altijd hetzelfde. Meteen knock-out als hij klaarkomt.

Vince is tekenaar en hij maakt vooral tekeningen van Gwen. Zo vindt Sheila een keer in de kamer van Vince een tekening van Gwen's achterwerk (waarbij haar anus centraal staat als een soort van stralende zon), die aanbeden wordt door een menigte en ook zien we Vince een keer masturberen op een tekening van Gwen's vagina, waarbij dan de telefoon herhaaldelijk overgaat. Vince gaat dan gewoon door met masturberen en op het antwoordapparaat hoor je dan de politie (Sheila is dan namelijk omgekomen tijdens een bizar auto-ongeluk, veroorzaakt door de jurk, met paspoppen langs de weg). Gwen draagt overigens ook ondergoed met aan de binnenkant een foto van het hoofd van Vince

En dan is er natuurlijk nog Miss Luckmoore (Fatma Mohamed) als de enge verkoopster, die de jurk verkoopt aan Sheila. Zo zien we deze victoriaanse onheilsverkopers van het warenhuis o.a. een paspop aanranden, waarbij de baas van het warenhuis, te weten Mr. Lundy (Richard Bremmer), dan masturberend toekijkt. Sowieso was het warenhuis en haar personeel apart en dat geldt ook voor de bank waar Sheila voor werkt. Ze moet daar regelmatig op gesprek komen bij twee mannen, te weten Stash (Julian Barratt) en Clive (Steve Oram), die het dan hebben over onzin zoals haar handdruk, haar toiletgebruik en haar zwaaien naar de vrouw van de baas.

Sheila heeft de jurk tot circa de 68e minuut en daarin krijgt ze huiduitslag van de jurk, sloopt de jurk haar wasmachine als deze gewassen wordt, zien we de jurk in de kledingkast van Sheila heen-en-weer bewegen (dat was best een creepy scène) en ook wordt de jurk een keer van Sheila’s lijf gerukt door een loslopende hond, waarna de jurk opeens weer volledig intact is. Sheila probeert ook de jurk om te ruilen in het warenhuis en daar komt ze dan iets te weten over een catalogusmodel, die voor haar de jurk droeg en welke vermist is.

Na de dood van Sheila komt de jurk terecht bij wasmachinemonteur Reg Speaks en diens vriendin Babs en draait de rest van de film over hen, waarbij ze beiden (Reg draagt namelijk ook een keer de jurk) ook huiduitslag krijgen en om het leven komen en ook zien we het warenhuis ten onder gaan, als daar een ruzie ontstaat m.b.t. voordringen en de boel dan in de fik (door de jurk) vliegt. Ook daarin zien we weer de nodige rare mensen zoals de vader van Babs, te weten Bananas Brian (Terry Bird), die Reg voor schut zet in een bar en de baas van Reg, te weten Cottrell (Graham Martin), die een hekel aan hem heeft en hem alleen maar als een psychopaat aanstaart als Reg op gesprek moet komen (o.a. voor het repareren van zijn eigen wasmachine). En verder zien we hoe Babs te weten komt dat zij het catalogusmodel was en zien we de jurk weer dingen doen. Zo maakt ook jurk ook hun wasmachine stuk, laat de jurk hun kanarie stikken en zorgt de jurk voor enge dromen.

De defect geraakte wasmachines in de film zijn opzicht ook noemenswaardig, want die worden steeds bekeken door wasmachinemonteur Reg en als hij vertelt wat er aan de hand is met de defecte wasmachine en wat er aan te doen is, raken de luisteraars (o.a. Gwen, Babs en Stash en Clive) van zijn nogal saaie verhaal gehypnotiseerd en raken ze in een soort trance (krijgen min of meer door het luisteren een "oorgasme" i.p.v. een "orgasme"). Waarom? Geen idee. Maar het effect is wel reuze grappig en een tikje onheilspellend.

Op het einde zien we via Miss Luckmoore nog even één voor éénSheila, Reg en Babs terug en zien we hun de jurk naaien met een naaimachine, waarna we een onbezette naaimachine in beeld zien. Daarna zien we een brandweerman de jurk oprapen in het warenhuis, die dus het volgende slachtoffer zal worden! Daarna is de film na circa 115 minuten afgelopen.

Het acteerwerk is heerlijk vertrouwd Brits en de kleuren zijn op een positieve manier flets (passend bij de jaren 80), met uitzondering van de rode jurk in maat 36, die iedereen past. Een jurk die zo kleurrijk is dat je er ook niet omheen kunt. De rest zie je haast niet meer als de jurk in beeld is. De jurk speelt de centrale rol. De hoofdrol zelfs. En hoewel de jurk felrood is, is de ziel donker. Donkerder dan de hel! Misleiding heet dat. De overige acteurs en actrices zijn slechts passanten en verbindende factoren, maar ze speelden wel allemaal goed en vooral Marianne Jean-Baptiste als de moeder op leeftijd die met haar nieuwe jurk haar eenzame bestaan nieuw leven in wil blazen. En verder zijn de rollen van Fatma Mohamed, als de enge verkoopster, en Gwendoline Christie, als de excentrieke vriendin van Vince, zeker ook noemenswaardig, waarbij de laatste vooral voor de nodig humor zorgt in de film.

"In Fabric" is niet voor iedereen weggelegd, maar ik heb me goed vermaakt met deze aparte Horror / Komedie film (een "elevated horror") van regisseur Peter Strickland. Meer nog dan seks en jaloezie is hij geïnteresseerd in het eigen leven dat kledingstukken lijken te leiden, en het meer fetisjistische karakter ervan. Bovendien levert hij met een knipoog ook kritiek op de verleidingen van de consumptiemaatschappij. Maar het is bij Peter Strickland allemaal nooit zo eenduidig. Daarvoor houdt hij teveel van verboden vruchten. Het is alsof hij met zijn film een nieuwe mythologie of kleding semiotiek heeft willen schrijven.

In het horrorgenre bestaan veel verschillende objecten van waaruit het kwaad de wereld in wordt gestort. In de film In Fabric van regisseur en schrijver Peter Strickland is een elegante rode jurk de veroorzaker van veel onheil voor de drager van het kledingstuk. De film richt zich in eerste instantie op Sheila die in een chique kledingzaak een rode jurk aanschaft. Geholpen wordt zij door verkoopster Miss Luckmoore die expressieve make-up alsmede een uitbundige gothic garderobe draagt. Een merkwaardige verschijning die met raadselachtige zinsneden een verontrustende inbreng in de conversatie heeft. Even raadselachtig en verontrustend is de rondslenterende eigenaar van de winkel. Een onbehaaglijke sfeer sluipt de film binnen.

Het verhaal heeft wat wendingen en voegt later in de film nog meer centrale karakters toe. Alles dat in de film gebeurt volgt een nachtmerrieachtig scenario en wordt door de camera in morbide, groteske en soms prachtige beelden gegoten. Neem alleen al de inrichting van de bizarre kledingwinkel en de uitdossingen van de mensen die er werken. Heel surrealistisch zodat je je afvraagt of we hier met een heksenkolonie te maken hebben of wellicht met geesten of misschien met compleet gestoorden. Erg zonderling allemaal. Het voelt erg ongemakkelijk. Visueel mooi in beeld gebracht en door het specifieke gebruik van audio wordt het zelfs hier en daar wat luchtig. Dat voelt wat eigenaardig want luchtigheid en verontrusting gaan moeilijk samen. Hier lukt het.

Veel momenten in In Fabric zijn kleine meesterwerkjes. Een optelsom van mooie scènes. Een overdadige verzameling van bijzondere ideeën die door Strickland als fijne miniatuurtjes zijn uitgewerkt. Een veelheid aan losse fragmenten en impressies. Te weinig een geheel. Te weinig onderling verbonden. Je krijgt als kijker niet de kans je onder te laten dompelen in het verhaal. Het is daarom dat de film hoogstens oppervlakkige spanning en beklemming genereert. Ik had op dat vlak iets meer gewild.