In Fabric (2018)

Klinkt als horrorversie van De Jurk (1996)

Hatseflats....laat maar komen.

Wij hebben deze film gezien in San Sebastian. Het gegeven is best grappig en sommige van de karakters zijn leuk neergezet en blijven je ook wel bij. De film is met zijn psychadelische muziek wel echt voor de liefhebbers.. Wij vonden het een verhaal in twee delen waarbij het tweede deel niet veel toevoegt aan het eerste, met veel suffe effecten. Bezint eer gij begint! Best een lange zit.

Op de muziek ga ik mij zeker verheugen: Cavern Of Anti-Matter - Play In Fabric (Vinyl, 7", 45 RPM, Limited Edition) | Discogs (bandje van 2 mensen van voorheen Stereolab).

Dat strickland hem heeft gemaakt, maakt het sowieso een kijkbeurt waard. Had even gemist dat hij op Imagine draaide, al moest ik toch werken.

Vanaf 5 september in de bioscoop (De Filmfreak)

Goede soundtrack en ook een grappige bijrol van Barry Adamson. Ik wist niet eens dat hij acteerde.

I I heard echoes of John Barry’s theme from the 70s TV serial The Persuaders in the high-street spasm cue...

review

Theme van The Persuaders, Argento-look, seventies hommage en dat in handen van Peter Strickland. Kan eigenlijk al niet meer kapot. Wat een filmjaar 2019!

mode-Suspiria.

18 stemmen (waaronder veel bekende users) en nog geen reviews?

Ik ben van mening dat regisseur Peter Strickland een soort films maak dat voor film-journalisten is bedoeld, natte dromen voor zogenaamde 'kwaliteit'-recensenten, die dat uiteraard belonen met veel lovende kritieken. En oké eerlijk is eerlijk je zal hem zeker niet kunnen betrappen op slechte visuele en auditieve momenten. Echter deze zintuiglijke overdaad is net als zijn twee vorige films (Berberian Sound Studio en The Duke of Burgundy); leeg. Een reeks herhalingsshots in spiegels, close-ups en/of slow motion welke netjes begeleidt worden door de passende muziek. Er is aandacht voor elk detail beeld, geluid, kleding en decor (zoals bv.de analoge apparaten) Hierdoor kenmerkt de film zich vooral doordat een er stel goede ideeën om zeep worden geholpen doordat de regisseur kunstzinnig wil zijn.

De film is opgedeeld in twee delen; Een gescheiden vrouw van in de veertig koopt een knalrode jurk en daarna een wasmachinemonteur en zijn vrouw die ook te maken krijgen met dezelfde jurk. En die moordende jurk was een goed idee. Een hoofdrol voor killer-jurk die zowel verleidelijk als ook best creepy was! Te gek! Echter wil de regisseur ook het verhaal achter de jurk verklaren in een soort hommage aan Dario Argento. En blijkt de rode jurk niets minder dat een smalle rode draad om het geheel nog enigszins bij elkaar te houden.

Ook in het warenhuis waar de jurk wordt gekocht, gebeuren vreemde gebeurtenissen en de verkoopsters kramen met een vet-Oost-Europees accent vreemde teksten uit (Dracula en later ook House of Wax?) Er waren best interessante ideeën! Veel kwam er niet uit de verf! Tja maar dan zijn we er nog niet! Er volgt nog het gedeelte met de wasmachinemonteur! We hadden al het bazen-duo dat als onverstoorbare twéé-éénheid meesmuilend Sheila toespreekt. Echter probeert de regisseur het nu met nog meer grappige scenes. Zoals met wasmachine-herstellers-jargon.

Een horror zal ik deze film zo gauw niet noemen, eerder een mysterie aangezien er genoeg geheimzinnig zaken zich voordoen. (ach horror verkoopt) En als geheel vond ik deze film niet veel. De regisseur zet wel een wereld neer vol vreemde karakters en interacties, met bizarre momenten en een vreemde manier van presenteren. Maar vergeet een coherent verhaal te vertellen. De film gaat van het ene naar het andere sub-verhaal, en ergens tussen al die brij van ideeën zaten dan een paar leuke opzichzelfstaande scenes. Om in de woorden van de regisseur te eindigen, deze film is als de ASMR-filmpjes op YouTube, en sommige mensen zullen hiervan dan ook zeker in verrukking raken.

Arty farty horror met veel neon en WTF-momenten. Zeker niet voor het grote publiek dus de score zal hier en op IMDB ongetwijfeld nog richting nipte voldoende zakken. Zelfs voor iemand die wel wat kan hebben, vond ik het niet onderhoudend genoeg. Twee uur is veel te lang voor een langdradig, saai en low-budget projectje als dit.

Google Afbeeldingen resultaat voor https://ayearofpositivethinking.com/wp-content/uploads/2010/06/Dix-Anit-Berber-266x500.jpg - images.app.goo.gl

Best cool.

Alleen is de genreomschrijving niet echt passend. In Fabric is niet echt een horror/comedy natuurlijk, eerder een mystery met een artsy, aburde ondertoon. Dat kan je wel herleiden naar die genres als je wil, maar zoiets schept sowieso verkeerde verwachtingen.

De film zelf is wel de moeite vond ik. Met name de soundtrack mag er best zijn, die springt er toch wel positief uit. Visueel vond ik het net niet sterk genoeg. Wel een erg duidelijk eigen stijl, maar net iets teveel terug grijpend naar het verleden. De giallo is inderdaad nooit ver weg, met de rode tinten overal zit je dan al snel bij Argento.

De twee verhaaltjes waren oké, maar niet echt verheffend. Al vond ik die van de wasmachine maker wel de beste. Hoogtepunt was het winkeltje met z'n vreemde reclame en verkoopsters. Had net wat meer mee gedaan mogen worden, maar zoals het nu was toch ook al best freaky. Film duurt verder misschien ook net wat te lang, maar vervelen deed het uiteindelijk niet.

Geen meesterwerk, daarvoor vond ik het visueel net niet sterk genoeg, maar verder wel een film met een eigen smoelwerk, zonder veel verdere compromissen. En dat valt altijd aan te moedigen.

3.5*

Het is een typische Strickland-film en daar hou ik wel van. Zo valt meteen op hoeveel aandacht is gegeven aan zowel beeld als geluid waardoor meteen elk moment van de film prachtig en intrigerend is: het is bijna video-art. Daarbij is het niet alleen bloedmooi maar de stijl heeft ook iets surrealistisch en daarmee iets hypnotiserends of trippy waardoor je echt twee uur in een andere wereld verkeert. Werkelijkheid en droom/nachtmerrie lopen in elkaar over zoals dat ook een thema is in het verhaal. Ik heb me wel eens afgevraagd waarom film en videokunst zulke twee gescheiden kunstvormen moeten zijn en het is fijn dat Strickland een brug weet te slaan.

Qua verhaal (en vintage-stijl) is het weer allemaal bewust geleend van oude B-films die Strickland echter tot kunst verheft door zijn artistieke, surrealistische stijl en waarin hij op intelligente wijze commentaar levert op serieuze zaken zoals in deze film het consumentisme. Marx sprak over het warenfetisjisme van het kapitalisme (goederen worden een soort afgodsbeelden) en de film geeft daar in navolging van Freud uitdrukkelijk een erotische lading aan, waardoor de film veel bizarre erotiek bevat. De film vervaagt onder meer mode en religie, mensen en modelpoppen, technische uitleg van een machine en genot, gekunstelde gesprekken met de baas en menselijkheid waarmee wordt gesuggereerd dat we het echte en onechte niet meer van elkaar kunnen onderscheiden. Alles is een markt van vraag en aanbod geworden, zelfs de liefde. De film bevat horror- en komedie-elementen, maar mensen die naar de film gaan om te griezelen of te lachen zullen bedrogen uitkomen (al vond ik de film soms echt eng): de film laat zich niet in de bekende hokjes plaatsen. Het is bovenal een typische Strickland-film.

Een verzameling herinneringen uit de jaren '70 omlijst door een kulverhaaltje. Typische Strickland-film, maar niet typisch genoeg. Het had wat mij betreft op audiovisueel gebied nog veel meer uit de bocht mogen vliegen. In het tweede deel gaat het de Sightseers-kant op. Misschien iets te veel, want de droge Ben Wheatley-humor vloekt een beetje met de eigenzinnige retrostijl van Strickland.

Wel erg genoten al met al.

4*

Peter Strickland staat voor mij voor absurde cinema. Ik blijf doorgaans moeite hebben met zijn films waarbij over het algemeen nogal geflipte personages de hoofdrolspelers zijn. Zo ook bij deze film hoewel op visueel vlak "In Fabric" best wel mooi is - vooral die vaak in beeld komende wapperende rooie jurk - maar ik zou filmbezoekers die gaan voor een conventioneel verhaal niet aanraden deze film te gaan bekijken. De kans is groot dat zij net als de vier van de totaal zeven bezoekers - ik was een van die zeven - de zaal voortijdig verlaten.
Mooiste scènes vond ik de op hol geslagen wasmachine en de vechtende dames op het einde. De soundtrack was trouwens meer dan o.k.

3,0*

In eerste instantie stond deze film niet eens in de planning, ook na de wat wisselende reacties hier, maar na de trailer en een handige timing kon ik In Fabric mooi nog even meepakken. En erg blij dat ik dat gedaan heb.

Strickland weet heel fijn een absurdistisch verhaaltje neer te zetten, met een bizarre modewinkel als epicentrum (wat er precies achter zit, nog steeds geen idee, ook niet heel belangrijk volgens mij) en een soort van demonische rode jurk als, ahem, rode draad. Ik vond de film op momenten echt hilarisch, de droge humor en de af en toe bizarre typetjes zorgden ervoor dat ik met een grijns de film doorkwam. Visueel zit het ook goed in elkaar; de eerste helft wordt een fraaie jaren '70 sfeer op het scherm getoverd, en bijvoorbeeld die reclame voor de modewinkel was daarin een hoogtepuntje. Ik moest sterk denken aan Argento en co op sommige momenten, en ik zie dat ik daarin niet de enige ben. De tweede helft had wat mij betreft iets compacter gemogen, ik vond Reg en Babs toch net iets minder leuke karakters, maar alsnog smaakt dit naar meer. Wel blij dat ik dit in de bios heb meegepakt, ik denk dat ik dit toch thuis ruim minder had kunnen waarderen. Strickland en Wheatley gaan hoger op de watchlist, dat moge duidelijk zijn.

Wat een vervelende film was me dit sech, ik irriteerde me ook mateloos aan de meeste personages. De film kreeg me op geen enkel moment mee, ook het opdelen in 2 delen kwam eerder negatief over, dan het een meerwaarde zou zijn. Dit was echt een lange saaie zit voor mij, die voor mij niks positiefs te bieden had.

Aardig splijtzwammetje is dit, zo te zien. Ik zit, zoals je in de sterren kunt lezen, in het ja-kamp. Fijne, betoverende en vrij trippy film die mij sterk aan de latere David Lynch deed denken, maar desondanks behoorlijk origineel was. Dit is toch wat ik in een film zoek: mooie kleuren, ontregelende dialogen, geweldige muziek van Cavern Of Anti-Matter (al was daar meer uit te halen) en een verhaal waar je net niet helemaal je vingers achter kunt krijgen.

Je kunt er van alles in zien (zoals de immer spitsvondige De filosoof) maar hem ook op een oppervlakkig niveau tot je nemen en je gewoon laten meeslepen in een wereld die op de onze lijkt maar er net genoeg van afwijkt om megavreemd over te kommen.

Eigenlijk vond ik alleen die jurk waar het allemaal om draait juist een beetje overbodig en storend. Het had prima zonder gekund.

Dit was mijn eerste Strickland, ik had eerlijk gezegd nog nooit van de beste man gehoord, maar ik heb meteen zin om meer van hem te gaan zien. Als jullie dit lezen, fijne bioscopen van Nederland, overweeg dan eens een retrospectje.

Groetjes!

Ik ben heel erg benieuwd naar deze film. Zijn vorige films vielen me wat tof, zelfs voor mij iets te apart.

Lab111 vertoon nu The Duke of Burgundy!

Amusante en originele film. Fijn om m in de bioscoop te zien, wan de film moet het grotendeels van het beeld en geluid hebben.

Zit ergens tussen de 3,5 en de 4 * in voor mij.

2019 blijft een aardig jaar voor interessante horrorfilms. Wellicht niet als je je horror graag wat meer doorsnee hebt, maar dit is er wel echt een die boven het maaiveld uit weet te steken. Op zich wel een goede keuze om twee verhalen te vertellen, want dat brengt toch wat meer tempo in een artistieke film vol nachtmerrie-achtige en maffe scènes. Terwijl van 70's pulp iets kunstzinnigs wordt gemaakt (gelukkig voornamelijk in de warenhuisscènes) zijn de hoofdpersonages normale figuren waarmee je kan sympathiseren.

Vond vooral die prachtig sullige Reg wel wat hebben. Het verhaal van een moordzuchtige jurk op zichzelf is misschien iets wat een Stephen King op zijn meest onzinnigst zou verzinnen, verder is de film vooral ook kritiek op de consumptiemaatschappij en bovenal een feest in audiovisueel opzicht, ook al wordt de kwaliteit van Suspiria (het origineel) niet benaderd. Vooral de score vond ik erg goed. 3.5*.

Bijzondere toon, deze kunstzinnige horrorkomedie. Doet een beetje denken aan een luchtige variant van de remake van Suspiria. Het uitgangspunt van een kwaadaardige jurk had vrij makkelijk kunnen resulteren in een lompe, domme pulpfilm, maar in de handen van Peter Strickland is het allemaal enigszins classy en experimenteel. Deed me denken aan een film als Death Bed: The Bed That Eats, ook zo’n knotsgek uitgangspunt, maar de uitvoering is kunstzinniger dan je zou verwachten. De gekkigheid zit een beetje door de film verspreid. Zo begint het verhaal rondom het personage van Marianne Jean-Baptiste nog best normaal, maar op een gegeven moment kijk je naar een masturberende man die kijkt naar vrouwen die een menstruerende etalagepop strelen. Geen flauw idee of Strickland daar een bijzondere betekenis achter heeft zitten of dat het gewoon lekker raar doen is.

Zelf vond ik dat vreemde gedoe in de winkel zelf interessant noch grappig, maar in de kleine momenten is In Fabric soms enorm geestig. Denk aan Office Space-achtige praktijken met van die managers die onze hardwerkende hoofdpersoon steeds van het werk houden voor allerlei kulgesprekken. En wat te denken van het tweede verhaal, een stuk luchtiger dan de eerste. De manier waarop mensen worden gehypnotiseerd als ons hoofdpersoon praat over de techniek van wasmachines is vervreemdend en erg komisch. Daar ging de film qua stijl weer richting een Survive Style 5+. Het moge duidelijk zijn; In Fabric is een heleboel. Visueel soms erg indrukwekkend, hier en daar enorm komisch en met een uitstekende cast. Maar alsnog moet je er wel van houden, ik kan me genoeg mensen voorstellen die hier absoluut niets mee kunnen.

3,5 sterren.

Tja....mag kunstzinnig, speciaal of origineel zijn, maar de film wist mij alvast niet te raken door al dat vreemd gedoe dat wel een duidelijke boodschap wil brengen. Sommige bizarre situaties lijken grappig of zelfs akelig qua gedachte, maar ook dat wist de film bij mij niet te bereiken. Daarbij maakte de muziek, de aandacht voor geluid en kleuren ook al geen indruk. Dus voor mij een zwakke film ! 3/10

Vind het niet echt het genre komediehorror eer aan doen. Zou het zelf eerder labelen als mystery. Verder wel een vermakelijk filmpje dat zijn momenten kent maar helaas iets te lang duurt. Soundtrack was overigens wel genieten.

Geen horror hoor. Ik vind het moeilijk om bij deze vage genres een stem uit te brengen. De film is vaag, weird, vreemd. Zeker geen normale film.

In het midden van de film zakt ie in en begon ik af te dwalen.

Maar ik heb vooral genoten van de vage stukjes en de humor. Het einde stoorde mij ook niet - vond het juist ronduit hilarisch - wel was het tweede deel even wennen.

Heerlijk absurd werkje.

Had er gek genoeg niet heel veel van verwacht eigenlijk. Wist wel dat Strickland niet je doordeweeks regisseur is, maar toch stond het hele 'vervloekte object' verhaaltje me vooraf wat tegen. Gelukkig geeft Strickland er op zijn zachts gezegd een eigen draai aan. Want hoewel de jurk zeker een grote rol speelt binnen de film, is er ook duidelijk meer gaande. Aan de hand van een hoop weirde, individuele scenes schept Strickland een soort bevreemdend, mysterieus en soms ook hilarisch universum. Die twee managers, die baas van Reg, de hypnotiserende wasmachinepraat; stuk voor stuk kostelijke scenes die zo weggelopen lijken uit een Lynch film.

Het eerst verhaal is sterk, maar zit nog net iets teveel opgezadeld met overbodig drama. Het tweede verhaal over de wasmachinemonteur richt zich iets minder strict op enkel het gegeven van de jurk en biedt wat meer ruimte voor Strickland om zich lekker te laten gaan. Vond dit verhaal dan ook het beste, met een finale die de perfecte apotheose vormt.

Visueel had het misschien nét wat meer mogen vlammen, maar mijn zwak voor de giallo invloeden is dermate groot dat ik uiteindelijk weinig te klagen heb. Hetzelfde geldt voor de soundtrack die bij momenten duidelijk Suspiria resoneert, maar toch ook eigen genoeg aanvoelt.

Toch maar eens wat ander werk van Strickland opsnorren, en misschien Berberian Sound Studio in de herziening gooien. Dit smaakte naar meer. 4*

Het oeuvre van regisseur Peter Strickland was reeds aan de bizarre kant, maar deze film slaat toch wel alles. Een surrealistisch warenhuis bevolkt door heksen, waar een vervloekte jurk wordt verkocht... tja, bedenk het maar. Het slaat uiteindelijk allemaal nergens op, al weet de film wel een lekker creepy, maf sfeertje neer te zetten. De cast is eigenlijk ook best prima. Vooral Julian Barratt en Steve Oram zijn geweldig als twee bankmedewerkers die op nogal onorthodoxe wijze proberen hoofdrolspeelster Marianne Jean-Baptiste te motiveren. De toon van de film stuitert echter continu alle kanten op, waardoor ik geen grip kreeg op de gebeurtenissen. Rare shit.