Giù la Testa (1971)

Hele maffe western met originele en parodiërende kijk op het western genre.
Een western die in 1913 speelt, met een IRA terrorist en een Mexicaanse ex-keuterboer small time criminal in de hoofdrol. Je moet er maar op komen!
De film opent erg sterk. De scene in de koets is prachtig uitgewerkt waarin de elite wordt afgebeeld als vretende varkens.

Het eerste uur is net een stripverfilming. Heerlijk over the top. Het heeft een beetje de stijl van een anime. Het is haast niet te geloven dat Leone niet werkte met storyboards.
Na anderhalf uur begint het verhaal stuurloos te worden. Erg rommelig van de hak op de tak script. Ineens verandert de film van pretentieloos vermaak in vermaak met een statement. Leone is vooral bezig met statements maken over revoluties, maar in zo'n platte film met karikaturale personages kun je boodschappen wat je wil, het komt bij mij niet aan.
Dat Juans kinderen ineens vermoord blijken vind ik totaal niet passen in deze film. Het komt ineens uit de lucht vallen.

Er zit sterke sfeerschepping in de film met grote massa's prachtig in beeld gebracht. Spannend vind ik de film nergens, het is vooral 'gooi een bommetje hier, gooi een bommetje daar'.
De hoofdrolspelers zijn erg grappige karakters. Als ik moet kiezen gaat mijn voorkeur uit naar James Coburn. Het lukt hem om iets meer diepgang in zijn rol te brengen waardoor de dramatische scenes bij hem geloofwaardiger overkomen. Rod Steiger daalt regelmatig af naar Bud Spencer niveau.
Al met al een erg vermakelijke film. Het eerste uur krijgt ruim 4 sterren. Daarna schommelt het tussen de 3,5 en 3 sterren. Eindoordeel: 3,5 sterren

Wederom een geweldige film van Leone. Het begint als een vrolijke western, maar blijkt veel meer dan dat. Namelijk een politiek epos, dat echt wat te vertellen heeft.

De openingsscène laat dit eigenlijk al zien. Een geweldige scène, met een van de meest originele overvallen ooit.
Verdere hoogtepunten zijn talrijk; de bankoverval dat een gevangenisbevrijding blijkt, de kinderen van Juan die vermoord zijn (prachtig stukje regie weer van Leone), de massale executies, de flashbacks, het eind. Allemaal geweldig.

Verder vond ik het acteerwerk wel ok, (Coburn past perfect in zulk soort rollen) maar niet bijzonder. De muziek is dat natuurlijk weer wel. Alles bij elkaar een geweldige film. Ken geen regisseur die zo zijn stempel op zijn films weet te drukken als Leone. Dikke 4 sterren.

Dit vind ik de minste van Leone.

Hij heeft duidelijk geen kaas gegeten van wat de revolutie nou werkelijk in hield en haalt van alles door elkaar, zo moest de IRA nog op gericht worden in 1913 en hij weet ook zijn 2 hoofdrolspelers niet in de hand te houden, met als resultaat een groot gesmier, waar bij Steiger het regelmatig echt te bond maakt!

De term Duck you sucker bestaat niet eens in het Engels! LOL!

Wel goede muziek van Morricone, vooral bij de flashbacks, gek genoeg heb ik hier nog nooit de soundtrack van zien liggen, bestaat ie eigenlijk wel?

2,5 ster!

De derde van de westerns (al valt daar bij deze film inderdaad wel iets op af te dingen) van Leone die ik zie en wat me allereerst begint op te vallen is dat ze, buiten een hele zwik stijlelementen ze zo verschillend van toon zijn. Veel verschillender dan ik had gedacht.

Een film die begint als een dik aangezette komedie waar ik erg veel plezier aan beleefde, maar zo'n uur voor het einde slaat de film nogal om van toon. Nadat ze bij die brug een legeronderdeel overhoop hebben geschoten en Juans kinderen dood zijn is het uit met de pret. En dat kwam, ondanks de humoristische toon van het geheel bij mij wel aan.

Verder heb ik genoten van een aantal typische Leone-dingen die hier ook weer inzaten. Zoals de scene waar John Juan in het begin van zijn arrestatie red, of de scene waarin de kinderen van Juan dood blijken te zijn. En een paar prachtige massascenes. Leone durft in zijn films regelmatig stil te zijn. Vind ik ook erg prettig.

Ondanks het het epische van al zijn films wordt Leone nooit vervelend bombastisch en dat vind ik heel knap.

4.0*

Aan het gemiddelde leek dit wel een van Leones minste te zijn, maar wat was ik toch verkeerd !

Geen briljante western, maar wel een geweldige epische oorlogsfilm met formidabele vertolkingen, een aardig verhaaltje en een rustig,gemakkelijk tempootje.

De eerste overval is gewoonweg briljant en met die irriterende close-ups ( denk wel dat het de bedoeling was zodat we ook een afkeer zouden krijgen van die rijken, met al hun voedsel dat uit hun bek kwam ;net varkens, waar ze uiteindelijk toch bij terechtkomen. )
Het eerste uur lijkt wel zo'n flauwe komedie à la Terence Hill, in een mooi westernlandschap. Het grote verschil is dan wel dat die films niet de genialiteit hebben die Leone heeft. Was op zich wel vermakelijk maar was toch blij toen Leone in het tweede uur voor de dramatischere kant van de zaak koos. In geen enkele van zijn films heb ik zo'n mooie karakteruitwerking gezien als in Giu la Testa !
De kleine boer die betrokken geraakt met de grote gebeurtenissen die er in zijn land gebeuren wordt zo meesterlijk door Leone in beeld gebracht !
Net zoals we meer te weten komen van Coburn door die flash backs, ondersteund door die prachtige muziek van Morricone. Op zich zijn die deuntjes niet veelzeggend maar wanneer ze gecombineerd worden door de prachtige, langzame beelden kreeg ik het echt warm vanbinnen .

Volgens mij is dit op visueel vlak ook de beste Leone die ik tot nu toe heb gezien,met goede belichting, die epische beelden, de massascenes en natuurlijk de opnames van die dorre landschappen die alleen Leone zo mooi in beeld kan brengen !

En dan heb ik nog niets verteld over de uitzonderlijke acteerprestaties van de cast. Rod Steiger als domme boer, die de grote veranderingen die de revolutie in zijn leven brengt, ondergaat en die langzaam helemaal verandert, is fenomenaal ! Kon me ook totaal niet schelen of hij aan overacting deed of niet, het past perfect bj zijn personage. En dan hebben we de tamelijk stille, ijskoude James Coburn die hier ook een fantastische vertolking levert. Romolo Valli is een groot acteur, spijtig dat zijn personage te weinig gebuikt wordt in de film...

Heb de neiging om een 5 te geven, maar een 4,5 staat hier meer op zijn plaats. 4,75 zou perfect geweest zijn

Als western niet altijd even geslaagd, maar als episch drama waarbij de personages centraal staan in zo'n grote gebeurtenis, mag deze film gerust bij de beste in deze categorie horen

Wederom een sterke Leone, misschien wat verschillend van zijn eerdere werk, maar desondanks pakkend en mooi gebracht. Tijdens de treincrash zat ik letterlijk met open mond te kijken. Ook het acteerwerk is het vermelden waard, vooral van Rod Steiger als Juan Miranda. Ik heb nog niet vaak zo'n goede performance gezien. Prachtig gewoon!

Ook dit is weer een prima western/oorlogsfilm van Leone. Dit is eigenlijk de tweede deel van de Once Upon...-serie. Acteerwerk was perfect en de decors en achtergronden waren weer helemaal op de Sergio Leone wijze gemaakt. Hij zorgt altijd voor een prachtige sfeer in zijn films. De dorpen, de treinreis... alles zat prachtig in mekaar. Ook dat John en Juan, eerst vijanden in het begin, erg goede vrienden worden was erg mooi.

Sergio Leone had het weer voor elkaar: gewoon een prachtige western/oorlogfilm. Prima acteurs en decors en sfeer. En mooie shootouts ook. Maar toch zijn The Good, The Bad and the Ugly en Once Upon a Time in the West net iets beter.

4,5*

Verrassend en knap begin van de film, daarna een beetje langdradig en zelfs vervelend. Daarna wordt het avontuurlijk en dat is de film toch wel in de eerste plaats, hoezeer men er dramatiek, emotie en begrippen over revolutie heeft willen instoppen.

Coburns rol is op zijn lijf geschreven en Rod Steiger kan vele rollen aan en doet het uitstekend.

De muziek is mooi en filmisch is het geheel zekerlijk vakkundig gemaakt.

Of dit een western is laat ik in het midden. (denk ik.)

Dat ik er geen fluit aan vond wil ik wel gezegd hebben. Typisch Leone af en toe, maar ik vond hier de spanning ontbreken, ook het acteren vond ik maar mager, of juist teveel. Het verhaal boeide me ook al niet, dus blijft er weinig anders over dan dit als mijn eerste Leone-film te beschouwen die ik een onvoldoende geef.

1,5*

ps. Natuurlijk is dit geen western, maar een actie/avonturen/oorlogsfilm.

Lekkere explosieve oorlogs/western, die zijn titel in ieder geval behoorlijk waarmaakt. Het eerste gedeelte van de film is erg sterk met ook een sterke intro van Coburn, die ik sowieso erg sterk vind spelen. Rustig en mysterieus tegelijk, met een sterke gelaatsuitdrukking, waar Leone net zoals in zijn andere films dankbaar gebruik van maakt om flink op in te zoomen met de camera. Rod Steiger is echter iets minder. Hij doet qua uiterlijk een beetje aan Eli Wallach denken, maar is zoals anderen ook al aangeven, zeker niet zo leuk en sterke persoonlijkheid als hij.
Verder gebeurt er van alles, hoop actie, hoop explosies en een aantal leuke momenten, al valt het laatste gedeelte van de film wel enigszin uit de toon als de kinderen van Steiger vermoord zijn en de film een stuk serieuzer en grimmiger van toon wordt. Desondanks is het een leuke zeer genietbare westerns met een aardig verhaal dat Leone als geen ander op zijn eigen karakteristieke manier op het witte doek heeft weten over te brengen.

3,5*

Steiger doet Wallach.

En ik vind het vermakelijk. Coburn doet een accent. En ik vind het soms storend. De schmierende Steiger lijkt er met het zijne beter mee weg te komen.

Heb de 157 minuten-versie gezien. Het verhaal is wat mij betreft het zwakste punt van deze western. Het hele revolutie-geneuzel kwam bij mij i.i.g. weinig binnen. Niet boeiend genoeg gebracht, dit i.t.t. de characters. De film drijft dan ook op de twee hoofdrolspelers.

Met name de eerste helft is erg sterk, maar wat daarna volgt is van een minder hoog niveau. Het is een inkoppertje, maar deze film houdt weinig stand tegenover de andere westerns van Leone. Hij is leuk, echter geen meesterwerk. De meesterlijke, en tot in den treure herhalende, muziek van Morricone ten spijt.

Goed.

Om deze film een mindere van Leone te noemen voelt niet goed. Daarmee doe ik de film te kort. Maar het is duidelijk dat het niet zo'n episch meesterwerk is zoals hij wel eens heeft gemaakt.

Gelukkig is ook deze film erg onderhoudend. Leone neemt de tijd maar dat werkt als vanouds erg prettig in bepaalde scènes. Helaas is het laatste deel van de film wat minder en blijft het niveau niet zo hoog als tijdens de introductie.

De acteerprestaties vond ik goed en de muziek van Morricone is weer heerlijk, maar ook deze heb ik ooit beter gehoord. Misschien moet je dit niet eens vergelijken met zijn andere werk, maar onbewust kan ik dit niet vermijden.

De setting en het verhaal zijn onderhoudend en goed uitgevoerd. In deze Leone viel me ook nog eens extra zijn typische humor op. Die ik zeker kan waarderen.

Weer een ruime voldoende voor Leone, waar ik nu bijna alles van gezien heb. Ik kan nu dus gerust stellen dat hij één van mijn favoriete regisseurs is.

3.5*

Als ik dan hierzo de reacies lees, ben ik een van de weinigen die weinig aan A Fistful of Dyname vond. Flinke tegenvaller dus, aangezien ik van Leone nog geen mindere film had gezien. Een matig verhaaltje wat nauwelijks intressant is.

Verder was de sfeer, de muziek van Morricone en het typische camerawerk van Leone (veel close-ups van de gezichten), allemaal prima. Maar inhoudelijk kon de film me niks boeien.

Het eerst half uur was nog wel goed. Vooral de intro van James Coburn was geniaal!! Hij speelde ook een prima rol. Rod Steiger vond ik wat minder. Aan zijn overacteren ergerde me ik nog niet eens zo, maar ik vond hem een beetje een mislukte Eli Wallach.

Matige westerns dus, erg jammer, want naar zijn andere film kan ik eindeloos blijven kijken.

2*

De film komt wat langzaam op gang, maar wordt vervolgens toch weer een echte Leone. Het eerste uur vond ik het ook niet echt een goede film. De film was in elk opzicht een flinke mindere in vergelijking met zijn andere films. Niet dat dat een nadeel hoeft te zijn, want zijn andere staan op ongekende hoogte. Toch miste het verhaal wat.
Wel leuke dialogen, die met name door Juan precies genoeg komedie meekrijgen. Ik moest wel even wennen aan zijn accent, maar toen ik eenmaal gewend was, was het accent alleen maar een pluspunt.

Verder een leuk, avontuurlijk verhaal. Leuke twist(s) en nog steeds Juan die de film naar een hoger niveau tilt. Zonder hem zou deze film een stuk minder geweest zijn.

De muziek van Morricone vond ik wel wat zwakjes, naar zijn maatstaaf dan. Niet zo legendarisch als zijn andere scores. Het Shong, shong, shong was wel even wennen en het was wel iets waar ik me in het begin erg aan ergerde. Later in de film beviel het me iets beter en paste het ook beter bij de sfeer.

Verder een magistrale eindscène waarin Leone (voor het eerst) echt emotie toont. Prachtige beelden bij de eindscène en dan als een klap gebeurt het. De ontploffing. Het was letterlijk alsof je wakker wordt van een droom en terug in de realiteit komt. Ik zat helemaal in de scène en dan zo'n twist. Toen was ik even met stomheid geslagen!

Duidelijk de minste Leone, maar zeker nog een ijzersterke film.
4,0*

Eigenlijk is onderstaande bericht een samenraapsel van alle vorige recensies.
Een film die op zich wel deftig is, maar helemaal verbleekt in het rij'tje van Leone.

Het verhaal zelf is nogal vaag. Je vraagt je nog altijd af wat die Ier precies in mexico kwam doen. en waarom hij en Juan die brug bestookten. De personages lijken het meer te doen omdat het in het script staat, dan dat ze het echt zouden doen in die situaties.

Het is eerste deel is inderdaad zeer langdradig en had gerust wat korter gemogen. Vooral omdat sommige figuren nogal cartoonesk over komen.
Een ander minpunt is dat de mexicanen Engels spreken tegen mekaar Ik weet wel niet in welke taal de originele versie van de film was?

Maar eenmaal dat we daar over zijn begint de film echt goed en is de film spannend en emotievol tegelijk. De executiescéne's zijn met momenten zeer aangrijpend.
Maar ook hier zijn er een aantal schoonheidsfoutjes die toch even mijn wenkbrouwen doen fronzen.
- Juan weent wanneer hij zijn kinderen dood ziet liggen. Maar wat eerder (bij de bank) werden er 2 van zijn kinderen doodgeschoten en gaf hij geen kick?

- Wanneer ze de eerste maal met de camera op dat dood jochie komen zie je hem ademen

Overgens zien we de vader van Juan plots niet meer terug in de film. Is die thuis gebleven ofzo?

Het einde is wederom aangrijpend en naar Leone-normen zelf zeer actievol. Al is de dood van John wel behoorlijk raar. Waar kwam die explosie vandaan?
- En de crash tussen die 2 treinen snap ik niet echt. De treinen crashen exact waar ze het wouden. Zo iets valt toch niet te voorspellen waar die gaan crashen?



Een mooie film die hier en daar toch een steekje laat vallen.
3,5*

Veruit de slechtste Leone. En dat na The Good, The Bad & The Ugly en Once Upon A time In The West.

Er zat amper tempo in. Kwam er dan toch wat tempo in, dan moest je te veel uitgaan van veronderstellingen. Het personage van Rod Steiger zou zoveel beter geweest zijn mocht Eli Wallach hem gespeeld hebben. En die James Coburn, zucht.. Op z'n intro na, weinig soeps.

Het verhaal sleurt me niet mee en ik heb me bijna moeten worstelen door de film.

De muziek van Morricone kwam ook niet echt tot z'n recht.

Neen, deze film komt nog niet tot aan de enkels van Leones andere films. Een 2,5.

Heb hem helaas niet in de optimale omstandigheden kunnen zien (met een groep vrienden + alcohol) dus dat heeft mijn ervaring wel enigszins negatief gekleurd. Ik zal hem nog eens moeten zien om te kijken wat ik er echt van vind. Ik hou het voorlopig op een terughoudende 3* omdat het niet het magistrale epos is als Once upon a time in the West en toch ook niet de onbekommerde fun uit The Good, The Bad and The Ugly.

Een veredelde Bud Spencer & Terence Hill film. Leone in z'n laatste western en duidelijk een buitenbeentje. De film is grappiger dan we van hem gewoon zijn en dat werkt wisselend. De film is zeker niet slecht, kent z'n goeie momenten en de combinatie van Leone/Western/Morricone is een sterk trio. Maar nu de echte westernsfeer niet helemaal werkt valt de film terug op het verhaal (te lang en te rommelig) en de humor. Leone had hier ofwel een goeie western van moeten maken ofwel een goeie komedie. En misschien iets korter. Desondanks toch van genoten, maar niet de topper die we van de maker gewoon zijn.

Na het zien van enkele van Leone's meesterwerkjes, had ik toch wel een redelijke film verwacht.

Persoonlijk vond ik hem zeer slecht. Ik vond de film saai met veel zinloos geweld die weinig meeerwaarde biedt aan de film(even terzijde, een prachtvb van zinloos geweld om een volk of cultuur af te kraken is te zien in "Het parfum")

De Ierse dynamietexpert heeft een leuke karakterkop, maar het zelfvoldane lachje zo af en toe werkte serieus op mijn zenuwen.

De muziek van Moricone wordt de hemel ingeprezen. Dit sjean sjean sjean klinkt welk leuk en op het einde van de film vind ik het zelfs mooi, maar veel meer dan dit deuntje is er niet te horen in deze film.

Nadat ik even heb gegoogled, vind ik een verklaring waarom deze film zo slecht is(vind ik hé): S. Leone stond niet helemaal achter dit project, maar draaide deze film als werknemer. Het is ook niet zijn montage.

De inleidende "Revolutie" tekst geeft al min of meer aan waar deze film over gaat en de scene met de mieren direct erna waarop geplast wordt laat het eigenlijk ook al een beetje zien, namelijk "het domineren van een bepaald volk". In deze film geval gaat het dan om de Mexicaanse revolutie, oftewel de Revolutie van 1910.

Ga je deze film open in (zoals ik), dan denk je wederom te maken te hebben met een spaghettiwestern (eigenlijk meer een chiliwestern omdat het verhaal zich afspeelt in Mexico ) want het eerste uur (wel iets te langdradig) leent zich daar uitstekend voor. Maar na ca. een uur verandert de film opeens van leuk (hoewel de verkrachting van de vrouw natuurlijk niet leuk is, je ziet daar overigens wel niets van) naar ijskoud en bitter en zit je midden in de Mexicaanse revolutie welke veel weg heeft van de Nazi praktijken in het voormalig Oostblok. Vanaf dat moment valt er eigenlijk ook niets meer te lachen en is het allemaal dood en verderf (o.a. uitroeien) wat je ziet en het is geregeld best aangrijpend.

Ondanks de brute en onverwachte overgang (want men ging namelijk naar Mesa Verde om de bank te overvallen) in het verhaal is dit zeker weer een goede film van Sergio Leone (wel de minst bekende van hem) maar wel duidelijk een totaal andere (politiek thema) als zijn vorige westernfilms. Het verhaal is overigens wel boeiend en visueel ziet het er ook allemaal fraai uit met de decors en aankleding. De botsing op het einde tussen de treinen zag er wel behoorlijk nep uit en het was hilarisch dat je opeens een pop (dat moest dan Romolo Valli als "Dr. Villega" voorstellen) door de lucht zag vliegen. Ook de cast deed het goed en overtuigend en dan met name natuurlijk beide hoofdrolspelers James Coburn en Rod Steiger.

De film verward je overigens regelmatig qua tijdsbeeld, in het begin denk je te maken te hebben met de 19e eeuw (westerntijdperk), daarna zie je James Coburn geïntroduceerd worden op een motor en denk je nog dat het verhaal zich afspeelt eind 19e eeuw en op een gegeven moment zie je vrachtwagens, pantserwagen, Duitse machinegeweren (soort van MG 45) en zelfs een bepantserde wagon en waan je je ergens rond de 1e wereldoorlog (in dit geval dan het uitbreken van de Mexicaanse revolutie in 1910).

Coburn heeft een geweldige tronie voor een film als deze. Met name door zijn sterke acteerwerk heb ik toch erg van deze film genoten. De flashbacks werken soms inderdaad wat verwarrend en komen soms de continuïteit niet helemaal ten goede. Verder is er weinig op deze film aan te merken. Mooi geschoten en ook Morricone's muzikale bijdrage is weer prima.

De thematiek van deze film veranderde wat ten opzichte van de Dollars trilogie, maar dat beviel mij juist wel.

Misschien iets aan de (te) lange kant, maar verder een prima "western".

De eerste helft van deze film van Sergio Leone is verreweg het sterkst. Een Mexicaan strikt een Ierse bomexpert om een bank te gaan overvallen. Het heeft een hoog spaghetti-western-gehalte met veel humor en toffe scenes. Maar er is nog iets veel nobelers dan zo'n ordinaire bankoverval, namelijk meestrijden in de revolutie! Vanaf dan wordt de film opvallend hard en wat minder goed door een onduidelijk verloop van het verhaal en onnodige flashbacks. Gelukkig vergoeden de explosies nog wel wat.

Het begin van de film was erg goed en ik vond de humor geweldig "Now you see why we need him?". Helaas voelt de film na de "bankoverval" aan alsof het verhaal maar wat doelloos rond strompelt. En de actiescenes doen weinig om dat probleem te verhelpen. Het enige element van de film wat mijn aandacht tot het einde vast wist te houden was James Coburns acteer werk.

Tja... het probleem waar ik bij deze film tegenaan ben gelopen heb ik wel vaker met die mooie dubbel-DVD-uitgaves. Toen ik me ging verdiepen in de achtergrondgeschiedenis en de bedoeling van deze film (via de documentaires en het audiocommentaar) werd hij meteen een stuk rijker doordat ik zo meer oog kreeg voor Leone's thematiek: de zinloosheid van revoluties omdat de armen in de praktijk toch altijd arm blijven, het contrast tussen de bevlogen revolutionair wiens idealen verloren gaan en de simpele ziel die opeens een geweten krijgt zonder precies te weten wat hij daarmee moet doen, en de vele bewuste (maar soms nogal geforceerd aandoende) parallellen die worden getrokken tussen gebeurtenissen in deze film en de historische werkelijkheid van het Nazisme en het Italiaanse fascisme tijdens de Tweede Wereldoorlog.

        Aan de andere kant is dat dus allemaal informatie achteraf, en voordat ik me aan die filmhistorische benadering overgaf was mijn waardering een stuk lager. In Leone's vier eerdere Westernklassiekers stond het trage tempo nog in dienst van de spanningsopbouw en/of de humor, maar wanneer het fundament van een echt spannend plot ontbreekt (zoals hier) komt een film als deze gevaarlijk dicht in de buurt van een parodie op zichzelf en beginnen Leone's handelsmerken (slow-motion-flashbacks die langzame onthullingen brengen, extreme close-ups, dommige hoofdpersonen, karakteristieke muziek) teveel op te vallen, en ik moet bekennen dat ik het dan niet altijd meer kan opbrengen om alle elementen van een film op waarde te schatten of om op zoek te gaan naar wat de regisseur wil zeggen.

        Een tweede minpunt voor mij is Rod Steiger, die zichzelf met bewonderenswaardige overgave in zijn rol stort (en het ook zeker niet slecht doet), maar die helaas een acteur is waar ik niet graag naar kijk, dit overigens in tegenstelling tot James Coburn die voor dit soort vrijbuitersrollen gebóren lijkt te zijn (met uitzondering van zijn tong, want zijn Ierse brogue ontglipt hem nogal eens).

        Vanaf de aankomst in Mesa Verde gaat echter zowel het tempo als de inzet van de film omhoog en wordt hij grimmiger en tragischer, zeker wanneer de derde hoofdpersoon zijn intrede doet: Dr Villega is misschien wel het interessantste personage van de drie, en hij wordt door Romolo Valli met veel subtiliteit en sluwheid gespeeld. Mijn uiteindelijk toch redelijk hoge waardering van de film steunt dan ook vooral op de laatste 90 minuten, waar ik toch wel zeer geboeid naar heb zitten kijken.

        Moeilijk om hier een definitief oordeel over te vellen. Misschien is dit wel een film die in de herinnering beter is dan op het moment van kijken.

Goeie film waarin de leider van een bandietenfamilie een samenwerking aangaat met een explosievenexpert. Deze spaghetti-western is net wat minder memorabel dan de Dollar-trilogie (ook van Sergio Leone). Voornamelijk omdat het verhaal simpelweg wat tegenvalt en soms wat rommelig is. Wel uitstekend opgebouwde scenes, prima camerawerk en de prachtige muzikale begeleiding van Ennio Morricone.

"When I started using dynamite... I believed in... many things, all of it! Now, I believe only in dynamite."

Op het eerste gezicht lijkt Giù la Testa een nogal flauwe parodie op de eerdere films van Sergio Leone. De alternatieve titels Fistful of Dynamite, Duck, You Sucker en Once Upon a Time... the Revolution helpen ook niet echt. Een hele tijd terug had ik een mooie Italiaanse restauratie gevonden en ten gelegenheid van de Western Challenge heb ik hem dan maar gekeken. Nu ben ik toch erg blij dat die Challenge er is, want man wat was dit een goede film!

1913, de Mexicaanse revolutie. Juan, het hoofd van een groepje bandidos, ontmoet de Ierse John Mallory, een IRA-explosievenexpert. Hij probeert hem over te halen om samen de bank van Mesa Verde te overvallen, maar dan raken de twee in de revolutie verstrikt...

James Coburn is dan wel Amerikaan, maar hij doet het zeker niet slecht als Ier. Rod Steiger zette ook een heerlijke rol neer als Juan, verbaasde me echt dat hij blank is en geen Mexicaan/Latino.

De film begint vrij humoristisch en luchtig. Een aantal bijzonder droge momenten en een heerlijke ironische humor. Naarmate de personages meer in de Revolutie terecht komen wordt de film steeds serieuzer van toon. Volgens Leone is het absoluut geen politieke film. De Mexicaanse revolutie is volgens Leone niet de hoofdzaak, de film gaat in de eerste plaats over vriendschap. De band tussen John en Juan is erg sterk neergezet, een Ierse-intellectueel die al helemaal klaar is met revoluties en een naïeve bandido die een geweten begint te krijgen. Daarnaast gaat de film over de nutteloosheid van een oorlog/revolutie en haakt Leone dan via de Mexicaanse revolutie en het Ierse conflict in op De Tweede Wereldoorlog en het regime van Mussolini. De executies zijn geïnspireerd door schilderijen van Goya.

Sergio Leone gaat wat dieper in op wat hij in The Good, The Bad and the Ugly ook al had gedaan. Daar ontstaat er ook broederschap tussen Blondie en Tuco en raken ze ook verstrikt in een revolutie. Oorspronkelijk wilde Leone ook Eastwood en Eli Wallach voor de rollen, maar beide sloegen het af.

De muziek van Ennio Morricone is weer bijzonder goed. Een aantal aparte tracks, waarbij zelfs een Moog wordt gebruikt en verder erg mooie emotionele muziek die niet onderdoet voor de muziek van Once Upon A Time in The West.De film is geschoten in prachtig 70mm met Leone's briljante cinematografie. Weer van die heerlijke ultra-close-ups waar je de rimpels van de acteurs zo mooi in kan zien en van die mooie lange shots zoals alleen Leone die kan maken. Ook de flash-backs van John vond ik briljant gefilmd in slow-motion. De koetsen, wagens, gebouwen... het ziet er allemaal perfect uit in het tijdsbeeld. Spanje kan prima voor Mexico doorgaan.

Sergio Leone weet echt hoe je films moet maken. Niet van die korte prut verhaaltjes die zo over zijn, maar lekker de tijd nemen om iets uit te werken. Het hoeft niet altijd zo snel te gaan. Ik heb op zijn eerste film na - een soort Sandalen-fantasy - al zijn films gezien en die waardeer ik (op één na) allemaal boven de 4 sterren, zelfs bij Hitchcock of Dario Argento heb ik dat niet. Helaas heeft Leone weinig films gemaakt. Na Giù la Testa - die door een producer helemaal was verknipt - zag Leone de toekomst van de filmindustrie somber in. Hij distribueerde nog een aantal films, maakte reclames en werkte mee aan Westerns zoals My Name is Nobody. Hij kreeg spijt dat hij The Godfather had afgeslagen en maakte in 1984 Once Upon A Time in America. Daarna had hij nog plannen voor een film over de slag om Leningrad, maar helaas overleed hij voordat het zover kwam.

Giù la Testa is een ondergewaardeerd meesterwerk. Een briljante film over vriendschap, broederschap en de zinloosheid van geweld, verpakt in een Western met een flinke lading actie en humor. De langere Italiaanse versie (wel Engelstalig) is een echte aanrader.

Beetje een aparte film. De eerste helft kan eigenlijk beschouwd worden als een western parodie. Er zijn in de eerste helft een paar hele sterke en grappige scenes. De twee hoogtepunten zijn toch wel de eerste ontmoeting tussen Juan en John en de bankoverval wat een bevrijding blijkt te zijn.

Al aan het begin merk je dat de film van de hand van Leone is. Mooi apart camerawerk met aparte close-ups. De scene aan het begin van de film dat de hoge elite door de close-ups bij de monden als beesten worden neergezet is meesterlijk.

Het acteerwerk van de twee hoofpersonages is erg goed. Juan is vooral komisch en doet veel aan Tucu uit The Good, the Bad and the Ugly denken. John doet dan weer erg veel denken aan de personages die Eastwood in de westerns vaak neerzet. Rod Steiger en James Coburn acteren in deze film erg goed, maar halen toch niet het niveau van Clint Eastwood en Eli Wallach. Dat neemt niet weg dat ik John en Juan twee interessantere en sterkere personages vind dan Tuco en Blondie. Waar Tuco en Blondie alleen samenwerken om er zelf beter van te worden, zie je dat Juan en John toch twee echte vrienden worden. Dit maakt de band die John en Juan met elkaar hebben toch wat interessanter dan de band tussen Tuco en Blondie. Daarnaast is erg mooi uitgewerkt hoe Juan zijn karakter geleidelijk aan veranderd en last van zijn geweten begint te krijgen. John veranderd niet echt van karakter, maar bij hem is mooi dat we via flashbacks meer over hen te weten komen.

De muziek van Morricone vind ik erg goed. Vooral de muziek tijdens de flashbacks vind ik prachtig. Al moet ik ook wel toegeven dat de muziek van Morricone niet het niveau haalt van sommige van zijn andere soundtracks. Maar dat is natuurlijk geen schande.

De eerst helft is erg komisch en luchtig. De tweede helft van de film is heel anders. De humor is nagenoeg verdwenen en de ene harde scene na de ander komt voorbij. De film wordt erg gewelddadig en grimmig. Het contrast met de eerste luchtige helft vind ik persoonlijk wat te groot. De film komt hierdoor ook een beetje onevenwichtig over. Ik kreeg toch het idee dat ik opeens naar een andere film aan het kijken ben. Ook loopt in de tweede helft het verhaal niet helemaal lekker. Je moet goed je aandacht erbij houden om het te volgen en sommige dingen in de film hadden wat duidelijker verteld kunnen worden. Niet dat het allemaal onbegrijpelijk of niet te volgen is. Maar er wordt toch in de tweede helft soms een beetje van de hak op de tak gesprongen en de plotwendingen komen soms een beetje uit de hoge hoed vallen. Het verhaal zelf is niet slecht, maar het had wat beter in de film verteld kunnen worden.

Complimenten aan de filmmakers hoe de actiescènes en de explosies in beeld zijn gebracht. Het ziet er allemaal erg spectaculair uit. Vooral vanwege de actie scenes en de groeiende vriendschap tussen Juan en John maken de tweede helft van de film de moeite waard.

Tja. Uiteindelijk wat gemende gevoelens bij deze film. Bij bijvoorbeeld The Good, the Bad and the Ugly wist Leone gewelddadigheid en humor goed te combineren. Die film is goed in balans. Dat kan je van A Fistful of Dynamite niet zeggen. Bieden helften zijn afzonderlijk gezien behoorlijk sterk. Maar als geheel voelt het toch niet helemaal goed.

3,5*

Gia la Testa kent een (te) lange aanloop, maar wordt gaandeweg wel steeds beter. Na het soms wat melige eerste half uur bij die wagen is het uiteindelijk een serieuze film over grote thema's als vriendschap, verraad en wraak. Daarbij vond ik de scenes over Coburn's verleden toch wel essentieel.
Coburn en Steiger doen het goed, maar Steiger is toch duidelijk geen latino, wat iets afleidde. Geldt ook voor het vreemde Ierse (?) accent van Coburn trouwens. De Italiaan Valli was prima in een kleine maar belangrijke rol. Ik lees her en der dat Leone geen zeggenschap had over de uiteindelijke versie, wat de wat onlogische tijdsprongen en wat warrige structuur wellicht verklaart.

Het geweld is anders dan je gewend bent van Leone: geen duels of hinderlagen, je krijgt slachtpartijen voorgeschoteld. Het is daarmee ook een behoorlijk grimmige film, anders dan de olijke Engelse titel Duck you sucker! doet vermoeden.

De soundtrack van Morricone beklijft, maar kan zich toch niet meten met zijn bekendere werk voor deze regisseur.

Spaghetti western met tortilla en rode bonen...

Wel een heel ongewone western... Je kan je terecht, zoals andere users ook schrijven, de vraag stellen of dit wel een western kan genoemd worden. Met een Mexicaanse bandiet en een voortvluchtige IRA terrorist die in een revolutie terechtkomen gaat dit meer richting het oorlogsdrama maar de film kent ook een dikke portie humor. Toch is dit geen grootse film van Leone. De flashbacks naar Johns IRA verleden zijn irritant en aan die vervelende "shom shom" muziek hou ik bijna een trauma over. Bovendien vind ik het gebruik van close-ups, eigen aan Leone, ook niet echt geslaagd hier. Gelukkig speelden Coburn en vooral Steiger ijzersterk. Steiger, die toch één van mijn favoriete acteurs is, spat van het scherm. Die man was een wonder der natuur. Veel spektakel, maar ik vond het verhaal niet bijster boeiend en op het eind ging het zelfs de vervelende toer op. Dat revoluties weinig heldhaftig en bloederig zijn en iedereen uiteindelijk verliest is een gegeven zo oud als de mensheid zelf

Ik ben niet zo mee in al die verschillende soorten westerns, maar deze GLT is toch een klein buitenbeentje. Ik schrok eventjes toen James Coburn in zijn eerste optreden op een motorfietsje kwam aangetuft. Nu, dat was nog niet alles, want later in de film kwamen er ook nog auto’s en zelfs tanks aan te pas. Ook geen lengendarische duels tot ter dood, maar wel een film binnen hetzelfde decor en aankleding. Centraal staat dan ook de Mexicaanse revolutie of een bepaald aspect ervan waarbij een IRA-terrorist/vrijstrijder (zoals je wil) een outlaw Juan (Rod Steiger), deed me overigens denken aan ‘the Ugly’ in TGTBATU, voor zijn kar spant om zijn zaak te dienen. Een zaak waarbij de helden niet de heroïek krijgen, maar mee het vuile harde bloedige spel moeten spelen om hun doel te bereiken. Boeiende personages die twee, niet de suspense van een Eastwood-Van Cleef, maar ook dr. Villega (Romolo Valli) maakt erg veel goed.

Audiovisueel krijgen we van Sergio Leone wederom een spektakel voorgeschoteld met luide explosies en massa(le) vuurgevechten. De muziek van Ennio Morricone is minder indringend dan in pakweg TGTBATU (dat deuntje is onavolgbaar), maar blijft top. Leone trakteert ons weer met fijne close-ups zoals in de paardenkoets in het begin van de film - vies bij momenten met die etende monden. Hier en daar wel een beetje langdradig - ik zag de lange versie - twee uur had echter volstaan. De uitdieping van het personage van John was aanwezig, maar die flashbacks haalden daarentegen de vaart uit de film. Al bij al meer dan degelijk film!