Giù la Testa (1971)

Een goede oorlog/western film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/klassieke muziek

met Dolby Digital...

Goed beeld, geen HD aanwezig...

Ouderwetse opname...

Duck, you sucker!

Er zijn zo van die regisseurs die je na al die jaren nog steeds een warm hart toedraagt. Sergio Leone was samen met Alfred Hitchcock, Quentin Tarantino, Akira Kurosawa en zovele anderen verantwoordelijk voor mijn eerste stapjes in het (her)kennen van regisseurs. Niet iedereen van dat lijstje is overeind gebleven en ook Leone is een tikkeltje van zijn voetstuk gevallen, al zal ik hem eeuwig dankbaar blijven voor die ene ultieme Western: C'era una Volta il West. Van het bekendste deel van zijn oeuvre (zowat alles met uitzondering van Il Colosso di Rodi) was A Fistful of Dynamite de laatste die ik nog moest zien.

En even (een geruime tijd zelfs als ik eerlijk ben) was er weer die liefde als vanouds. Die openingscène met Miranda die beschimpt wordt door de passagiers van de koets - je voelt, je hoopt zelfs, dat hij op de een of andere manier zijn wraak kan nemen - is een heerlijk staaltje filmkunst en ook de vele confrontaties tussen Miranda en Mallory zijn om je vingers van af te likken. Alleen komen we na een tijd bij een keerpunt dat ik wel vaker bij Leone heb: het duurt allemaal zo verdomd lang.. Het is zeldzaam voor mij maar ik kan perfect het moment aangeven wanneer het allemaal als een kaartenhuis in elkaar zakt en dat is wanneer Miranda (na de dood van zijn zoons en vader te hebben aanschouwd) opnieuw als een held wordt onthaald. De wraak op Villega, de strijd met Reza, ... Het kon me allemaal opeens minder en minder boeien. Zonde, want het slot met Miranda die verweesd achter blijft en naar de camera kijkt terwijl hij "What about me?" aan de kijker vraagt is misschien wel één van de beste momenten in de carrière van Leone.

Daar staat dan wel tegenover dat die Ierse flashbacks het slechtste zijn wat hij ooit op het scherm heeft getoverd. Fifty fifty dus en dat ligt gelukkig niet aan James Coburn die alles op alles zet om de Ierse John Mallory geloofwaardig in beeld te brengen. Coburn is degelijk, maar het is toch vooral Rod Steiger die echt de show weet te stelen. De manier waarop hij Coburn naar een hoger niveau tilt (en eerlijk is eerlijk, vice versa gebeurt hetzelfde) is heerlijk om te zien. Daarin schuilt dan ook de kracht van de film, want bijrollen zoals die van Romolo Valli (als Dr. Villega) komen toch niet volledig tot hun recht. Ook de soundtrack van Ennio Morricone stelt een tikkeltje teleur, al is dat misschien ook wel omdat die zijn meest iconische werk maakte in andere films van Leone. Sowieso niet één van mijn favoriete componisten (dat "Shon shon shon" gezang werkte me hier wat op de zenuwen) maar dat terzijde.

Moet wel zeggen dat ik meteen zin heb gekregen om de rest van het oeuvre van Leone eens te gaan herzien. De twee bekendste hebben al een review gekregen (al blijkt C'era una Volta il West ook alweer 7 jaar geleden te zijn) maar dan kan ik meteen eens Il Colosso di Rodi erachter aan gooien. Kwestie van zijn oeuvre na al die jaren toch eens compleet te krijgen.

3.5*

Hele aardige film. Toch had ik iets meer van deze western verwacht, goed het is al gezegd door velen, het is dan ook niet echt een western. Maar dat hoeft niet perse de pret te bederven. Genoeg humor, geschiet en andere toestanden voor een avond vermaak. Vooral Rod Steiger steelt toch wel de show als Mexicaanse bandiet met de nodige humor en rare soms ijdele trekjes. De muziek is typisch voor Sergio Leone en Morricone, maar ditmaal soms wel op het irritante af. Verder bij tijd en wijlen een aardig kijkje op een revolutie en het vele geweld en wreedheden dat daar aan te pas komt. Wel een nadeel is de toch wel wat lange speelduur.

Prima filmpje, maar ook niet meer dan dat.

Sergio Leone’s vijfde en laatste spaghettiwestern, is geen western in de traditionele zin van het woord want er zijn geen revolverhelden te vinden en de film speelt zich af tijdens de Mexicaanse revolutie. Daarom zie je ook auto’s, motoren en tanks! Het is duidelijk niet het zoveelste rechttoe rechtaan shoot-’em-up-verhaal! Best bijzonder ook een spaghettiwestern met een politiek tintje ; gezinspeeld op de Chinese revolutie, flashbacks van de Ierse revolutie en op de achtergrond van de film de Mexicaanse revolutie. Terwijl er ook nog verwezen wordt naar de wreedheden van de nazi's. De vermenging van het grote revolutieverhaal met het kleinere intieme verhaal van de toevallige helden John en Juan werd heel goed aangepakt en zorgde voor meerdere fijne momenten. Het duurt even voordat het verhaal op gang komt, maar de dingen worden alleen maar beter naarmate de plot vordert. James Coburn is fijn ingetogen terwijl Rod Steiger heerlijk extravagant mag vloeken, drinken, lachen en bidden! Verder bezit het de gebruikelijke typische stijl van Leone; een scène begint of ontvouwt zich, maar je weet niet precies waar de personages zijn of waar ze mee bezig zijn. Tja maar als je in 1971 een film begint met een citaat van Mao Tse-Tung, weet je dat het in Amerika niet of nauwelijks succes oplevert! (Vietnam-oorlog) Enige storende was de onontkoombare score van Ennio Morricone. Het terugkerende stuk met zang (zongen ze nu Zooem, Zooem?) was zelfs op het irritante af! Verder niks mis met deze prachtfilm!

Groots opgezet spektakel over de onwaarschijnlijke samenwerking tussen de leider van een bandietenfamilie (Rod Steiger) en een IRA-explosievenexpert (James Coburn). In het Mexico van 1913 proberen de twee een grote bank te beroven. Iets luchtiger van toon dan de meeste films van regisseur Sergio Leone en ook wel iets minder goed, maar toch valt er genoeg te genieten. De vele aktiescenes zijn spectaculair in beeld gebracht en Steiger en Coburn vormen een leuk duo.