The Hate U Give (2018)

In de slagschaduw van de "Black Lives Matter"-movement een uitermate actuele film over het excessieve politiegeweld ten opzichte van Afro-Amerikanen en de impact daarvan op de sociale omgeving. Een bewogen politiek pamflet met een oorverdovende, geschakeerde boodschap, ook over geweld binnen de zwarte gemeenschap zelf!

Prachtige vertolkingen van Amandla Stenberg (een actrice om in de gaten te houden) en Regina Hall.

Een dijk van een film. Indrukwekkend. Fascinerend. Belangrijk. Een absolute topper!

14 jaar na Crash (2004) komt George Tillman Jr. (Men of Honor (2000) met een misdaaddrama die me weg weet te blazen en veel van dezelfde gevoelens op weet te roepen. The Hate U Give (afgekort THUG, oftewel tuig/schorem) is de verfilming van het gelijknamige en succesvolle jeugdboek die het verhaal vertelt van een tiener (Starr) die in twee werelden leeft, haar zwarte achterstandsbuurt en de betere omgeving van de privéschool waar ze naartoe gaat.

Dankzij de kracht van het verhaal, een heerlijke vibe en een indrukwekkende openingsscène weet The Hate U Give je in luttele seconden te grijpen, waarna de uiterst innemende Starr je beetpakt en niet meer loslaat. Amandla Stenberg (die Starr speelt) is dit jaar door het blad Time uitgeroepen als een van de Next Generation Leaders.

De vlotte tiener leidt als het ware een dubbelleven. In haar buurt is ze zichzelf terwijl ze op school zoveel mogelijk probeert te lijken op haar medescholieren uit de betere milieu's, ze probeert haar eigen buurt buiten haar schoolleven te houden. Maar die schijn ophouden lukt niet wanneer ze ziet hoe een zwarte drugsdealer door een blanke agent wordt doodgeschoten. De criminele organisatie die haar buurt onveilig maakt en voor wie de dealer werkte staat niet graag in de schijnwerpers en is niet blij met het bestaan van een anonieme getuige waar de media naar op jacht gaat.

Een kleine smet heeft de film nog wel, zo vond ik haar blanke vriendin als personage slecht uitgewerkt, veel te eendimensionaal, en hoe hun relatie afloopt was al helemaal ongeloofwaardig. Voor de rest een ijzersterke film zoals ze tegenwoordig niet vaak door Hollywood gemaakt worden. Jammer dat er al zoveel "black" oscarkandidaten zijn want deze zou het best mogen winnen, in ieder geval in de categorie best adapted screenplay. Ook de muziek is het vermelden waard, en als er een oscarcategorie voor beste ontdekking was dan zou die wat mij betreft gaan naar Amandla Stenberg. Een ruime 4,5*, richting de 5*.

Wat de trailer betreft, ik zou niet verder kijken dan de eerste 30 seconden, om niet teveel te spoilen.

Aardig.

Deze film is te Hollywood om echt een indruk achter te laten. In 1989 werd het meesterwerk Do The Right Thing gemaakt. Spike Lee was een jonge hond, hij had wat te vertellen. Anno 2018 is dat probleem nog altijd actueel in de US. Maar er is ook een hoop gebeurt in de tussentijd. Geld heeft een nog belangrijkere rol in het oppervlakkige Amerika gekregen. Dat is ook te zien aan deze film. Het mist de rauwheid die een film als deze nodig heeft. Wie ooit kritiek heeft op een Transformerfilm omdat de gehele film vol zit met sluikreclame moet deze film eens kijken. Ik gok dat Nike de sponsor was hier.

Nu kun je zeggen een hoop geleuter over sluikreclame who cares. Nou wat mijn punt is hierover is dat ik de film niet helemaal vertrouwde daardoor. Het wil genuanceerd een verhaal vertellen. We zien een nette zorgzame witte jongen, en niet echt helemaal zwarte (altijd verdacht) hoofdrolspeelster, een vervelende witte rijkeluis kind, een zwarte drugsdealer, een donkere agent en een blanke agent. Het lijkt ons wat te willen vertellen over ongelijkheid. Maar het wil ook dat de we de gedragen door de mooie hoofdrolspeelster patta's en hoodie kopen. Het voelt daardoor als een Amerikaans product. Wat het ook is. Bij Spike Lee zijn Do The Right Thing ging het over Jordan's maar hoe!

Nee helaas dit is hoe een hip reclame bureau omgaat met sociale issues. Dit is geen jazz dit is geen soul. Ondanks de hoofdrolspeelster het geweldig doet en de cast hun hart op de juiste plek heeft is dit niet de film die je hoopt te zien.

3 sterren.

Sterk drama. Het verhaal is actueel en wordt uitstekend neergezet door Tillman. De opbouw is ijzersterk. De karakters krijg voldoende ontwikkeling en verhaal grijpt je langzaam bij de strot en laat je niet meer los. Als kijker leef je echt mee met de hoofdrolspelers, die ieder hun eigen blik op de situatie hebben. Alleen richting het eind gaat Tillman iets uit de bocht, maar niet storend. Het acteerwerk is eveneens erg goed. Met name de jonge Stenberg is een waar talent. Visueel ziet de film er ook goed uit. Topper! 4.5

Ik vond er niet veel aan eerlijk gezegd, een film over racisme en politiegeweld tegen zwarte mensen is ook niet erg origineel meer, bovendien vind ik de film vrij soft. Het weet tevens nergens echt indruk te maken, er zit niets in deze film wat we nog niet gezien hebben. En het tienerleventje van een braaf zwart meisje op een rijke, blanke school en haar liefdesleven interesseert nog minder. Het acteerwerk is nog redelijk maar ik was blij dat deze film was afgelopen, ik heb me behoorlijk verveeld.

Het is jammer dat dit sociale drama over Starr [Amandla Stenberg, een meisje dat, nadat haar jeugdvriend en drugsdealder Khalil [Algee Smith] tijdens een aanhouding wegens een verkeersovertreding voor haar ogen is doodgeschoten door een agent [Drew Sterkey], moet beslissen of ze gaat getuigen of niet, op het einde nogal prekerig wordt. Dat is wel de enige smet op dit verhaal dat het leven in een (grotendeels zwarte) achterstandswijk op een andere manier laat zien dan gebruikelijk is. Geweld en criminaliteit liggen weliswaar constant op de loer, maar Starr maakt deel uit van een stabiele, liefdevolle familie en afgezien van het feit dat ze op de (veelal blanke) school waar ze zit 'Starr versie 2' speelt, is haar leven vrij normaal. Zoals fred1946 terecht opmerkt, spreken de tieners hier beschaafd en net Engels, zonder ook maar één 'yo', 'dawg' of 'nigga'! Scenarist Audrey Wells, die het gelijknamige boek van Angie Thomas bewerkte, weet bovendien op knappe wijze veel sociaal-politieke elementen in het verhaal te verweven: vader Maverick [Russell Hornsy] laat Starr op haar 9e het 'Black Panther 10 Point Program' leren en de 'Black Lives Matter'-beweging, alsmede de hypocrisie waarmee welgestelde blanke kinderen zich daarmee identificeren, speelt eveneens een sleutelrol. De film is foutloos geacteerd en tussen de sociaal-politieke kritiek door, weet Stenberg in de hoofdrol de aandacht volledig op haar personage te houden. Maar was die preek op het einde nou echt nodig?

Blijkbaar bestaat er iets als de politieke film want dit is er zonneklaar eentje: alles in deze film is een functie van de politieke boodschap – ‘Black Lives Matter’ – die het wil brengen. De film heeft als verhaal/drama/spanning eigenlijk niets om het lijf: het enige verhaal dat er in zit – dat is het conflict met King – is nota bene erg gekunsteld want berust op een heel ongeloofwaardige aanleiding (waarom zou Starr als getuige in hemelsnaam de grote drugsdealer, die er niets mee te maken heeft, erbij lappen?). En hoe de film is gemaakt is ook bepaald niet verrassend of verheffend: het volgt braaf alle Hollywood-conventies waardoor het een dertien-in-een-dozijn-film is zoals we die al veel te vaak gezien hebben. Als film is het gewoon een zeer matige film.

Kortom, ik kan me niet voorstellen dat mensen die deze film goed vinden – en dat zijn er nogal wat – de film om iets anders goed vinden dan om haar politieke boodschap. Nu is die boodschap wel ‘links’ maar ook weer niet radicaal: het standpunt van de film is vooral een heel politiek correct dus veilig standpunt. Het standpunt is dan ook best genuanceerd: alle partijen mogen hun zegje doen en worden tegelijk aangesproken. Ongeacht of je het met dat standpunt eens bent of niet, dat zo’n politieke film zelfs in haar politieke boodschap de veilige weg kiest bevestigt voor mij alleen maar hoe matig en hoe clichématig Hollywood de film is.

Overigens, wat me in deze film net als bij BlacKkKlansman (2018) bevreemdt is dat de Black Panthers als de good guys worden afgeschilderd. Ik was er natuurlijk zelf niet bij maar ik heb weinig literatuur gelezen die de Black Panthers als anders dan gewelddadig en crimineel afschilderden. De Black Panthers predikten geweld, maakten zich schuldig aan alle denkbare misdaden van moord en verkrachting tot corruptie en drugshandel en ze waren ook nog antisemitisch en openlijk seksistisch. De film lijkt dat echter niet eens te ontkennen maar goed te praten: ‘ja, logisch, dat The Black Panthers en andere zwarten gewelddadig en crimineel zijn want hun leven is ook zwaar want zij hebben niet onze white privileges!’. Zo rechtvaardigt Starr het feit dat Khalil drugs dealde op grond van het harde bestaan als zwarte in een zwarte buurt en het feit dat de demonstraties tegen politiegeweld gewelddadig zijn op grond dat men het zat is. Daarmee lijkt de film toch best extremistisch maar uiteindelijk wordt natuurlijk toch een boodschap van verzoening en hoop gebracht, gesymboliseerd door de relatie tussen de zwarte Starr en de blanke Chris, en een opdracht tot de zwarte gemeenschap to ‘break the circle’ van drugs, geweld en misdaad, gesymboliseerd door Sekani op het eind, waardoor ook blanken zich prettig kunnen voelen bij de film.

Ikzelf denk overigens dat niet racisme de reden is van het politiegeweld tegen zwarten maar dat de reden die vicieuze cirkel is van drugs, geweld en misdaad die de zwarte gemeenschap in de greep houdt. Dat maakt dat de politie er sowieso als vijand wordt gezien (alle criminelen zien de politie als vijand) en vanwege het vele vuurwapengeweld door bendeleden betreden politieagenten er in wezen een oorlogsgebied waarbij ze vooreerst zelf levend willen thuiskomen. Het zijn dus geen superioriteitsgevoelens (‘ik ben blank dus superieur en jij bent zwart dus minderwaardig dus ik zal jou eens neerschieten’) maar angst waardoor politieagenten soms te snel schieten in een zwarte buurt. Ik vermoed dat zwarte politieagenten net zo vaak schieten. De film is ook wel zo realistisch dat het geen ‘onschuldige’ zwarte jongen is die wordt neergeschoten maar een zwarte jongen (die drugs dealt al is dat hier slechts indirect relevant) die geen vragen beantwoordt en de bevelen van de politie niet opvolgt, zodat hij zelf al een gespannen situatie creëerde waarbij een verdachte handeling fataal kan worden. Nu begrijp ik dat gedrag wel – men wil niet weer worden aangehouden terwijl je niks gedaan hebt en je wil je rechten doen gelden – maar het tegenwerken van de politie lokt dat politiegeweld wel uit. Ook in dat opzicht is er een vicieuze cirkel van geweld die ook door de zwarten zelf in stand wordt gehouden.

Een film met een ingewikkeld maar belangrijk thema, die in zijn geheel toch net niet overtuigt. Starr (Amandla Stenberg) is een 16-jarig zwart meisje dat woont in een zwarte buurt die gekenmerkt wordt door werkeloosheid, armoede en criminaliteit (met name drugs- en wapengeweld). Om haar kansen op een betere toekomst te vergroten, gaat zij naar een witte school in een rijke, witte buurt. Haar leven lijkt zonder al te veel moeilijkheden te verlopen, totdat Khalil, een zwarte jeugdvriend, in haar bijzijn door een politieagent wordt neergeschoten, onterecht zo blijkt achteraf, en overlijdt. De buurt is in rep en roer en protesten volgen. Het leven van Starr staat op zijn kop en zij ziet zich gedwongen moeilijke beslissingen te nemen, die gevolgen hebben voor haarzelf en haar omgeving.

The Hate U Give blinkt voor mij vooral uit in de schizofrene situatie waarin Starr zich bevindt: in haar eigen buurt hoort ze er net niet helemaal bij, omdat ze door de bewoners wordt gezien als dat meisje van die witte school en op school kan ze ook niet helemaal zichzelf zijn, maar past ze zich aan om niet al te veel op te vallen. Ook het trauma van het getuige zijn van het neerschieten van Khalil en zijn overlijden in haar bijzijn komt krachtig naar voren. Wat dat betreft overtuigt Amandla Stenberg in haar rol als Starr. Sowieso wordt er over de gehele linie sterk geacteerd in deze film.

Keerzijde van The Hate U Give is voor mij dat de film aan kracht verliest door de melodramatische, enigszins belerende en ook te weinig genuanceerde manier van vertellen. Ik deel daarbij de analyse van De filosoof in grote lijnen, met name de laatste alinea.

Het is vooralsnog wachten op een film die dit complexe onderwerp breder en genuanceerder weet te behandelen, al is The Hate U Give misschien wel een opstapje daarvoor.

Heh, dat einde met dat jochie, kun je het er nog dikker opleggen .

Ik maar overal lezen dat deze film zo hardstikke actueel was,

blijkt het gewoon een simplistische RTL4 versie van alles wat 25 jaar geleden als systeemkritiek al overal in de afro-American community, media, hiphop en muziek te horen en te zien was. Maar dan veel slechter.

En dan godbetert ook nog met verwijzingen naar 2 Pac als een 2de MLK. Manman.

Toch een goede film die sterker begint dan eindigt. Eerste deel is heerlijk genuanceerd, zonder stereotypen en cliché 's wordt een realistische weergave gebracht van een afro gezin in het actuele Amerika. In het tweede gedeelte slaat Tillman helaas wat door en wordt opzichtig toegewerkt naar een positief en te sentimenteel slot. Dan mis je dan toch de wat ongepolijste visie en woede van een vroegere John Singleton of een Spike Lee aangaande dit soort mistoestanden. Vooral de moeite waard door de aanwezigheid van hoofdrolspeelster Stenberg, wat een natuurtalent! De film doet haar recht maar had absoluut nog beter kunnen zijn.

“It's a complicated world.”

“It's not that complicated.”

Fantastische film. The Hate U Give is een verfilming van het boek van Angie Thomas, en de combinatie van Young Adult en serieuze thema’s werkt uitstekend. Subtiel is het niet, en vooral op het laatst gaat regisseur Tillman Jr. als een sloopkogel te keer. Maar die boosheid past bij het verhaal en belangrijker, het past bij de ontwikkeling die Starr doormaakt.

Stenberg is een openbaring, en ook Hornsby als vader van Starr is ijzersterk. Hun gezamenlijke scenes zijn hoogtepunten in de film, en ik zat zelf als kijker ook vol emotie naar sommige scenes en gebeurtenissen te kijken. Knap als een film dat kan bewerkstelligen. De boodschap die de film uitdraagt wordt niet subtiel gebracht, maar het is wel een relevante en helaas nog steeds broodnodige boodschap in de Verenigde Staten. ‘The Hate U Give Little Infants F***S Everybody’. Ware woorden van Tupac Shakur.

Op young adults gerichte film geïnspireerd door de schietincidenten tussen politie en zwarten in de VS. Je zou de film kunnen verwijten om teveel te hameren op de verschillen tussen de twee bevolkingsgroepen; toch is dit helaas de realiteit van elke dag en worden op juridisch vlak twee maten en twee gewichten gehanteerd; het juridisch systeem benadeelt of negeert nog steeds meer de zwarten. The Hate U Give klaagt dit onrecht aan en drijft een nog steeds gapende wig tussen blank en zwart, zonder daarom al the hard het woord racisme te schreeuwen. Racisme is niet de verklaring alleen. Starr heeft een blank vriendje maar vader Maverick heeft er wel een probleem mee. Aan de kant van de politie zie je soms ook wel een zwarte rondlopen. Er wordt ook nergens ontkend dat de blanke politie onder grote druk moet werken. De nuances die gelegd worden geven de film flink wat frisheid mee en maken een goed afgewogen balans van de situatie, met sociale problemen in beide bevolkingsgroepen.

Je kan alleen maar concluderen dat er nog steeds een lange weg naar gelijkheid is, en dat we in een generatie van protestbewegingen zijn beland die een middel zijn om diverse vormen van onrecht aan te pakken. Actuele sociaalkritische film die zeker discussies zal teweeg brengen maar net iets te braaf en sentimenteel om mij écht verontwaardigd te laten voelen.

Zoals de werkelijkheid het beaamt. Prima film met sterke vertolkingen in dit aangrijpend dramatisch misdaadverhaal. Verwacht niet een pure misdaadfilm vol met actiescènes, plotwendingen en spanning...maar gewoon een goed degelijk verhaal met een mooie boodschap. 7/10

Goede film. Het verhaal wordt vertelt vanuit het perspectief van een puber. Het is dan ook meer een (zware) jeugdfilm geworden, maar die makkelijk ook goed voor volwassenen te kijken is. Het probleem is bekend. Agenten in (vooral) Amerika schieten te snel op donkere mensen. Interessant in deze film is dat de vijand niet alleen de politie is, maar ook hun eigen volk onder elkaar. Er heersen bendes en niemand is echt veilig in die buurt.

Ik zelf krijg altijd het gevoel dat deze mensen in getto wijken zo snel in een slachtoffer rol gaan zitten. Geen werk, geen geld, dus dan maar in het criminele circuit terecht komen? Zijn er echt geen andere mogelijkheden? En moet je waarde hechten aan dure auto's, Nike schoenen, groot huis, etc.? Gaat het daarom in het leven? Start met vrijwilligers werk, ga mensen helpen, zoek iets positiefs, doe iets nuttigs, ga sporten, wandelen, mediteren. Volgens mij komen er dan vanzelf betere dingen op je pad. Maar misschien heb ik makkelijk praat hier in een verwend westers rijk land als Nederland.

Ik denk dat het voor het gros van de mensen in Europa moeilijk voor te stellen is wat de daadwerkelijke situatie is in de Verenigde Staten. Vanuit historisch perspectief hebben Afro-Amerikanen sterk verminderde kansen om te klimmen op de sociale ladder: geen grondbezit om mee te investeren, lenen tegen hogere rente terwijl ze geen hoger risico vormden, immense racisme d.m.v. Jim Crow wetgeving en de nasleep daarvan (Afro-Amerikanen hebben 5x zoveel kans op een strafblad dan blanken), dan is het veilig om te stellen dat Afro-Amerikanen niet vrijwillig economische achterstand hebben ten opzichte van de blanke bevolking.

Als ze daarnaast veel vaker veroordeeld worden voor een misdaad en ook nog eens veel langer voor exact dezelfde misdaad, dan is er iets mis met het systeem en vergroot dat ook nog eens de achterstand.

Het goede aan deze film is dat het uitstekend demonstreert dat de wetgevende macht (in dit geval politie) anders reageert bij Afro-Amerikanen, zeg maar paranoïde, maar tegelijkertijd laat zien dat in hun huidige gedrag de Afro-Amerikanen natuurlijk ook niet perfect zijn. (overigens is over het algemeen de individuele agent geen racist, ze zijn in hun gedrag een product van de maatschappij en training en zit vooral daar de crux van het probleem)

Scene die ik enorm voelde was hoe Maverick Starr bijbracht hoe ze om moest gaan met de politie: Doe. Wat. Ze. Zeggen. Ik heb een jaar in de Verenigde Staten gewoond en ben daar met veel Afro-Amerikanen omgegaan, zij hebben dit allemaal van kinds af aan mee gekregen van hun ouders. Waarom? In de hele regio waren in het jaar dat ik er woonde alleen maar Afro-Amerikanen doodgeschoten bij aanhoudingen. Toeval?

Heftig. Er komt veel geweld voor in deze film, en daar houd ik niet van, maar het verhaal liet mij niet koud. Het maakte indruk op mij, ik vind het acteerwerk ontzettend goed, met name Amandla Stenberg, en ik vind het heel goed uitgewerkt. Het is een film met een boodschap, en daar heb ik geen probleem mee, want dit soort dingen gebeuren echt, en dat is niet oké. Het ontroerde mij erg, vooral dat stuk waarin Starr “Khalil lived!” roept. Ik ben het boek aan het lezen. Ik heb het nog lang niet uit, dus ik kan niet zeggen of ik het beter vind dan de film, maar ik geef de film een ruime 8. 4*

Starr groeit op in twee verschillende milieus: een probleemwijk en een school met tieners uit de hogere middenklasse. Ze past haar gedrag en haar taalgebruik aan, ontwikkelt twee persoonlijkheden. Het centrale incident, gebaseerd op verschillende ware voorvallen, is een gevolg van de Amerikaanse polarisatie tussen blank en zwart, maar vooral ook van een aanslepend sociaal-economisch probleem. In de grootsteden zijn er kansarme buurten met veel drugs en geweld waar de politie sneller tot schieten overgaat. Khalil misdroeg zich tijdens de politiecontrole, maar dat was geen reden om zonder waarschuwing te schieten. Typisch is dat de politieman niet vervolgd wordt, wat aanleiding geeft tot protesten als Black Lives Matter.

Het is gedurfd om zo'n actueel, geladen thema aan te pakken. Bepaalde stukjes dialoog op de lichtere momenten zijn wat banaal, maar de dramatische scènes zijn confronterend. Het standpunt is genuanceerd. Beide kanten worden bekritiseerd; verschillende personages kijken verder dan het hokje waarin ze opgroeien. Amandla Stenberg, bekend als de kleine Rue in The Hunger Games, heeft een voornaam die in het Xhosa kracht betekent, en ze speelt haar rol dan ook met bezieling.

Goeie film waarin een meisje getuige is hoe haar vriend door een politieagent wordt doodgeschoten tijdens een verkeersovertreding. Een film over racisme en vooral over verdeeldheid. Verhaaltechnisch ligt het er wat dik bovenop en komt het soms geforceerd over. Dit neemt echter niet weg dat er genoeg sterke scenes zijn. Redelijk meeslepend en prima acteerwerk. Met gemak 3.5 sterren.

Een film die veel weg heeft van het echt gebeurde Fruitvale Station (2013) en ook in Widows (2018) van Steve McQueen zag ik het onderwerp heel even passeren. Een schrijnend onderwerp waarbij beide kampen loodrecht tegenover elkaar staan. In vele discussies ook vaak de cirkelredenering van de kip of het ei. Feit is wel dat de statistieken boekdelen spreken, niet alleen in de VS, maar ook in ons eigen land (gelukkig bij dit laatste zelden met dodelijke afloop) waarbij allochtonen of zwarten makkelijker of vaker geviseerd worden door de ordediensten. Dit paranoïde gedrag is eerder te wijten aan het systeem dan aan het individu.

Interessant aan deze film is dat hij nog wat verder gaat en het plot breder gaat dan louter dit onderwerp. Starr Carter zit gevangen tussen twee werelden en kan geen keuze maken tussen beide. Het jammere is dat ze dat überhaupt moet overwegen. Niets is zwart-wit en haar achtergrond en leefmilieu bepalen wie ze is en hoe ze zich zou moeten gedragen.

De cast acteert sterk en het plot wordt goed gebalanceerd weergegeven. Het einde misschien iets te eenvoudig en mooi opgelost, want laat ons wel wezen. Het is niét opgelost, niet met de King, niet met Chris, haar vriendje, en ook niet de spanningen tussen haar beide werelden.

"Division is how they win. Unity is how they crumble."

De realiteit heeft de fictie ingehaald...

De opening waarin de jonge Starr tezamen met haar broertjes van hun vader het gesprek krijgt over hoe te handelen wanneer je als Afro-Amerikaan in aanraking komt met de politie is eigenlijk al een voorbode van wat gaat komen. Haar jeugdvriend wordt tijdens een zogenaamde routinecontrole namelijk door een blanke agent voor haar ogen doodgeschoten. Dit plaatst Starr in een tweespalt die de nodige gevolgen hebben.

Je maakt van dichtbij mee hoe Starr in een innerlijke strijd verwikkeld raakt. Enerzijds is er de wereld op de privéschool die voornamelijk bevolkt wordt door blanke studenten en anderzijds het onrecht in de zwarte gemeenschap. Het laat je nadenken over de schrijnende ongelijkheid en hoe racisme nog steeds een belangrijk onderwerp is.

Amandla Stenberg weet de film uitstekend te dragen, waardoor je als kijker elke emotie meekrijgt. Hierdoor kijk je ook makkelijker door enkele oneffenheden heen, omdat bepaalde dingen nogal gepolijst overkomen; ik mis een beetje de rauwheid in het geheel. Desondanks staat de boodschap als een paal boven water. En dat is iets wat relevant blijft.

Al met al is 'The Hate U Give' een gedegen drama dat in de huidige maatschappij actueel blijft.

3,5 Sterren.

Tsa past helemaal in deze tijd met Floyd George. Had erop gebaseerd kunnen zijn. Film heeft veel drama, en een tweestrijd tussen 2 werelden. Goed geacteerd en geloofwaardig.
Amandla Stenberg en Russell Horn spelen hier erg goed en overtugend.
En ondanks de lange speelduur zot er nergens een verveeld moment in. En het rijke blanke vriendje zorgt voor een feel good moment. Normaliter in films is dit gedoemd te mislukken.

Een brandend actueel probleem in de States, verhoogd door de emotionele gemoedsschakeringen bij een tienermeisje die het allemaal van nabij zag gebeuren.

"Haal de haat uit onze maatschappij" is een waardevolle slotbedenking. Kon dat maar...

Te doen.

Oorspronkelijk zat ik in tegenstelling tot heel Amerika niet zo te wachten op dit soort films. Tegenwoordig lijkt het alsof alles van Twitter wordt omgezet naar films, en ik zit eigenlijk niet zo te wachten op al die onzin. Deze film werd echter positief genoeg ontvangen om het toch maar een kans te geven, en het viel nog mee ook.

Probleem is alleen wel Stenberg, die totaal niet normaal kan overkomen. Elke scene voelt onnatuurlijk en onoprecht aan. Elke lach, elke beweging. Ik kan de pleister niet helemaal op de wond plakken, maar ik wilde het maar niet geloven. Gelukkig wordt de film wel versterkt door wat sterke bijrollen. Hornsby maakt een behoorlijke indruk en de charme van Mackie is perfect. Bij de tweede alleen het personage wat minder.

Probleem met deze film is dat het een belangrijke kern kent, maar er allerlei onzinnige stukken omheen bouwt. Zo kon al dat gedoe met de drugsdealer me gestolen worden. Zal vast op een of andere manier wel een connectie met de kern hebben, maar in The Hate U Give voelt het eerder aan als opvulling en Hollywood-gebrabbel. Past ook niet echt bij het karakter van de film, want dan krijg je weer zo'n idiote finale die de rest van de film wat onderuit haalt.

Jammer, want binnen zijn soort is dit duidelijk een stuk eerlijker en genuanceerder. Voor het eerst dat ik het echt eens met de kwestie van de film kon zijn. Mooi hoe de film niet eenzijdig te werk gaat maar vaak argumenten toelicht voor beide kampen. Begrijpelijke argumenten nog wel. Ik was even bang voor de eenzijdigheid in de eerste helft, maar na enige tijd maakt de film dit meer dan goed. Maakt zo'n film als deze al een heel stuk minder zeikerig. Ik mag het graag.

Beetje jammer van de onnodige bijzaken, maar verder absoluut een belangrijke film die zichzelf soms wat verliest in domme scenes. Binnen zijn soort absoluut een beter werkje waar andere (dommere) films een voorbeeld aan mogen nemen. Ik zie liever dat dit soort films worden gewaardeerd dan idioterie als Antebellum en Karen. Als er dan toch politiek geladen films moeten worden uitgebracht, laat ze dan meer het pad van deze film opgaan aub.

Sterk drama over racisme, leven tussen twee werelden, jezelf zijn, vriendschap, loyaliteit, familie... Als eerst moet genoemd worden de acteerprestaties van Amandla Steinberg... wow!! Ze draagt de film en acteert onwaarschijnlijk goed! Hier gaan we nog veel meer van horen (hoop ik). Maar ook de andere acteurs doen het prima en overtuigen. FIlmmuziek is passend. Hoewel de film uiteraard het verhaal vertelt van het perspectief van Starr, laat de film laat toch beide kanten zien van de problematiek (maar neemt wel positie in). Duur was voor mij prima. Ik vond het geheel realistisch in beeld gebracht en de crew overact niet. Wat ook knap is, is dat het gelukt is om een immens zwaar thema zo te brengen dat het je niet gaat verstikken. Het geeft je stof tot nadenken, wellicht je visie te heroverwegen en het heeft mij de emoties die we op TV zo veel gezien hebben nog beter doen begrijpen. Maar je loopt niet in zak en as de filmzaal uit: er blijft hoop en perspectief, maar we moeten er zelf aan werken lijkt de boodschap van de film te zijn.

Grootste manco van de film is dat het soms wat klunzig vertelt wordt. Pas halverwege de film had ik door hoe de familieverhoudingen lagen wie de vader/moeder van wie was (ondanks de uitleg hierover in het begin). Ook zijn niet alle ontwikkelingen even logisch. Het blijft voor mij vooral een raadsel waarom de King zo benadeeld is door de verklaring van Starr. Maar dit is de film vergeven. 4 sterren.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

The Hate U Give

Angie Thomas schreef een veelbesproken boek: The Hate U Give. Nu is het verfilmd en is het belangrijke verhaal dat zij heeft geschreven te zien in filmvorm. Ik heb het boek niet gelezen. Je kunt nou eenmaal niet alles lezen, in dat soort gevallen ben ik érg blij met verfilmingen, haha. Ik kijk niet vaak films met een (bijna) all black cast, maar dat is puur omdat de cultuur en sfeer van die films mij persoonlijk niet altijd even veel aanspreekt. Dat heeft niks met discriminatie te maken. Ik vind het absoluut belangrijk dat dit soort verhalen verteld worden en indruk maken op mensen.

THUG life

The Hate U Give is een lange film, maar dit voelt gelukkig niet zo. Het is denk ik ook belangrijk dat ze er zoveel tijd voor hebben uitgetrokken om het verhaal goed te kunnen vertellen. The Hate U Give vertelt wat angst voor en vooroordelen over mensen met een andere huidskleur of de ghetto kan doen. Het is eigenlijk van de zotte dat je als kind met een donkere huidskleur instructies moet krijgen over hoe je je moet gedragen als je aangehouden wordt door de politie. Dat het al zo vanzelfsprekend is dat er anders naar jou gekeken wordt. Maar de film verteld ook over gangsters die overal mee weg lijken te komen en over een meisje dat haar afkomst verhult en hiermee niet volledig zichzelf is.

Discriminatie

The Hate U Give laat overigens niet alleen de kant zien van deze zogenaamde thugs. Lichtelijk bespreekt het ook de kant van de politie, en de diversiteit in reacties ten opzichte van de verschillende huidskleuren. Maar je ziet ook hoe bijvoorbeeld een vader met een donkere huidskleur het witte vriendje van zijn dochter discrimineert. Dit zie je bijvoorbeeld in het vooroordeel dat hij denkt dat de jongen haar chauffeur is (omdat hij wit is), en hij niet wil dat zij een relatie heeft met een witte jongen.

Vandalisme en geweld

Waar ik zelf door deze film automatisch over na ga denken is het gebruik van geweld. Ook een punt van aandacht in deze film. Vandalisme en geweld worden gebruikt om een punt te maken. In mijn ogen is dat nooit de oplossing. Dat geldt voor zowel de politie als voor de mensen die denken dat hun onrecht is aangedaan.

Conclusie

Zoals wel duidelijk mag zijn zorgt The Hate U Give ervoor dat je gaat nadenken over de onderwerpen die in deze film aan bod komen. Dit komt enerzijds door het verhaal dat heel sterk is neergezet door schrijfster Angie Thomas. En anderzijds door het fantastische acteerwerk van onder andere Amandla Stenberg. En tot slot natuurlijk door de manier waarop de filmmakers alles in beeld hebben gebracht. De film laat zien hoe gecompliceerd de wereld is en hoeveel invloed discriminatie en vooroordelen hebben. Deze film zorgt voor aandacht voor een belangrijk onderwerp. Ik ben tegen discriminatie; of het nou gaat om racisme of homohaat. Laat iedereen in zijn waarde en laten we er samen een mooiere wereld van maken.