Den Skyldige (2018)

De kracht van de verbeelding

Uniek filmpje. Dit zit hem niet zozeer in het verhaal (tijdens een dienst op de alarmcentrale ontvangt een politieagent een verontrustend telefoontje), maar meer om de uitwerking die hoge ogen gooit. De opzet klinkt saai en voorspelbaar, maar is het niet.

Eigenlijk kun je Den Skyldige zien als een combinatie van Cinema en het horen van een luisterboek, omdat je verbeelding veel van het werk dient te doen om een beeld bij de personages te krijgen. Naast politieagent Asger die op de poster staat, komt namelijk geen van de relevante personages in beeld en speelt alles zich af over de telefoon. Wel moet ik zeggen dat op een bepaald punt de verassing er wel een beetje af is, en dat de aanleiding waarom Asger de telefoondienst moest draaien een beetje als een slap excuus voelde om hem in deze setting te plaatsen. Toch vond ik dit over de gehele linie een sterke Deense thriller waarvan ik verwacht dat liefhebbers van het eveneens deels Deense Broen hier ook van zullen gaan genieten. Dit komt niet alleen door de taal, maar komt ook omdat ik de sfeer - met een hoog realisme gehalte- wel vergelijkbaar vond.

3,5*

Ok.

Deze film deed me een beetje denken aan The Call, een film waarvan ik het eerste gedeelte zeer spannend vond. Met een beetje hetzelfde concept schept deze film verwachtingen. Ik hoopte weer op een lekkere, intense en beklijvende thriller. Scandinavische cinema heb ik daarnaast ook hoog staan.

De film heeft in ieder geval wel potentie. De alarmcentralekamer is sfeervol ingericht, de cinematografie grauw en spannend en de omgeving geloofwaardig. Het ziet er allemaal goed uit, en daarmee is het makkelijker om sterke spanning op te bouwen.

Die spanning wordt ook wel degelijk keurig opgebouwd, zeker in de eerste 20 minuten. Zoiets als een medewerker bij een alarmcentrale is een onderwerp waar ik wel meer van zou willen weten, en deze film speelt zich eigenlijk volledig af in een alarmcentrale. Kassa.

Jammer dat de film de opgebouwde spanning niet vast weet te houden, mede door een gebrek aan vaart. Het tempo wordt dreigend opgebouwd, maar zodra Iben van de telefoon wordt gehaald is de vaart compleet weg. Na een bepaalde tijd herovert de film de vaart, maar verliest hem vaak weer direct daarna.

In de tweede helft was de film zelfs soms gewoon niet interessant of intrigerend meer. Zodra de twist uit de doeken werd gedaan geloofde ik het allemaal wel. De spanning knalt er eigenlijk gewoon uit. Jammer, want spanning lijkt een beetje centraal te staan in deze film. De spanning wordt vaak ook een beetje teniet gedaan door het hoofdpersonage die te makkelijk betrokken raakt bij zijn beller.

Desondanks is het concept intrigerend en het acteerwerk van Cedergren solide. Die drama-achtergrond had weggelaten mogen worden, dan was zijn personage wat mysterieuzer. Dat mag ik iets meer. De omgeving van Cedergren is keurig in elkaar gestoken. Maar uiteindelijk weet de film gewoon de spanning en vaart niet vast te houden, waardoor het als geheel in elkaar begint te vallen.

Adembenemend film met onverwachte wendingen . Geweldig acteerwerk die geen seconde verveeld

Verassend goede film die uitermate boeit ondanks die ene acteur en locatie. Wat dat betreft een prestatie opzich vergelijkbaar met Tom Hardy in het uitstekende Locke en in mindere mate Phonebooth.

De film start rond Holm waar meteen enige wrijving merkbaar is met andere collega's en tevens het gevoel dat dit baantje te min is. Holm oogt als karakter ingeperkt door de bureaucratie van de alarmcentrale telefonist als doorgeefluik. Een functie die in die zin dient in de structuur en niets meer of minder. Bureaucratie die vanuit zijn oogpunt als gemakkelijk, kil en afstandelijk wordt afgeschilderd maar wel degelijk functioneel is in dergelijk werk en eerder zelfbescherming, iets waar we vanzelf op terug gaan komen.

Holm lijkt aanvankelijk sympathiek met zijn aanpak, bemoeizucht, bedreiging en eigen onderzoek. Je zal toch dergelijk werk doen, de schier onmetelijke machteloosheid die Holm voelt als gebonden aanpakker is voelbaar. Toch laat zich daar ook subtiel de reden voelen waarom er überhaupt een onderzoek naar Holm is die emotie en zakelijkheid niet lijkt te kunnen scheiden. Iets dat hem ook in dit geval ernstige problemen veroorzaakt en evens voor spiegelwerking zorgt. De emotie druipt er dan ook af, voor mij dan, en de gesprekken zijn bij tijd en wijlen zenuwslopend. De 'un public' biecht aan Iben komt plichtmatig over, om de cirkel tussen beide rond te krijgen, zelfs wat gedwongen pathetisch. Toch raakt het verhaal daar wel op boeiende wijze mee rond, en komt er een interessante tweedeling naar boven die gedurende de hele film al aanwezig was. Bijvoorbeeld je werk doen of je boekje te buiten gaan. Bewust kwaad doen versus onbewust. Iets interpreteren tegen de werkelijkheid en vooral toe kunnen en durven geven als je fouten gemaakt hebt. Aldus 'De Schuldige'.

Dit alles maakt Den Skyldige tot een buitengewoon interessante en boeiende film die ik zeker niet voor het laatst gezien heb. Met overigens een uitstekende Cedergren

Sterke thriller met een psychologisch randje. Met de eerste paar telefoontjes krijgen we een inkijk in het werk van de alarmcentrale, maar krijgen we ook hints van de carrière van de hoofdpersoon. Dat het subtiel blijft, is een pre. Het is sterk hoe het hoofdverhaal opgepakt wordt. Eigenlijk duurde het best een tijdje voordat ik doorhad dat het een film zal blijven op één locatie, dat betekent dus dat het acteerwerk (ook die aan de andere kant van de telefoon), de sfeer en de dialogen prima in orde waren. En dat zijn dan ook de pijlers waar deze film op drijft. Het is een kunde om de aandacht er zo bij te houden, terwijl er visueel weinig gebeurd. Alsof je een boek leest, waar je beelden zelf bij vormt. En er zijn keurige twists. Je voelt zijn drang naar veldwerk.
Het doet denken aan The Call, maar waar die film op zijn Hollywoods compleet uit de bocht vliegt, blijft het hier geloofwaardig en klein. Kanttekeningen zijn er ook. Zijn gecommandeer naar zijn partner is best irritant. Ergens over de helft begint de traagheid wat tegen te staan.
Al met al een fijne verrassing en maar weer een bewijs dat je geen knallende locaties en actie nodig hebt voor een aantrekkelijke film. (7,5)

Toen ik aan deze film begon, was ik toch terughoudend en verwachtte ik er niet echt veel van.

Maar wauw, wat werd ik verrast!

De film is erg klein opgezet en speelt zich af op één locatie. De gesproken taal (Deens) is niet mijn favoriete taal, maar over het algemeen wordt er goed geacteerd. De hoofdrolspeler is zeker meer dan gewoon goed.

IIn het begin zie je een man die gewoon als telefooncentralist bij de alarmcentrale werkt. Hij lijkt niet echt blij te zijn met zijn nieuwe functie. De man was namelijk eerst een agent. Na wat “gewone” telefoontjes, krijgt hij een bijzonder telefoontje. Er belt een vrouw, die zegt dat ze ontvoert is. En …..

Verder zal ik niks verklappen.

De film is zeker de moeite waard. Ik was onder de indruk van het verhaal en over de manier waarop deze in beeld is gebracht. Je wordt uiteindelijk echt meegesleurd met de centralist en hoe hij zich op dat moment moet voelen.

Doet zeker denken aan The Call maar haalt wat mij betreft dat niveau niet. Misschien omdat Halle Berry uiteindelijk zelf actie ondernam en het hier single-location blijft. Dat wordt na een tijd eentoniger. Er zit op zich wel een goede twist in maar ik voelde me nooit echt erg aangesproken door het verhaal. Dat Antoine Fuqua er nu een remake van aan het maken is met Jake Gyllenhaal vind ik eigenlijk ook overbodig. Er zijn toch betere films als dit en zoals ik al zei aan The Call komt deze wat mij betreft echt niet. Ik vond Halle Berry ook veel empathischer overkomen dan deze man. Maar het was gewoon de spanning die nooit echt zo fel was als The Call. Misschien als je die film niet gezien hebt dat het beter is maar nu blijft het bij een goede poging om een alternatief op die film neer te zetten.

Tsjonge, zo kun je dus ook een film maken! Een man in de alarmcentrale krijgt een verwarde vrouw aan de telefoon en behandelt haar voorval. Het enige wat je in de film ziet is de man in de telefooncentrale en verder niets. Je hoort de telefoongesprekken die hij voert. En toch is de film van begin tot einde boeiend. Een soort hoorspel dus. Je eigen voorstellingsvermogen als kijker maakt deze film zelf. Heel bijzonder om dat te realiseren. En ook erg origineel en gedurfd van deze filmmaker. Het is toch wat om de kijker zijn eigen film te laten maken aan de hand van wat telefoongesprekken. Erg knappe film.

De Deense versie

Ik heb een tijdje terug de Amerikaanse versie gekeken en was wel benieuwd hoe de Deense versie was, aangezien deze een stuk hoger scoort. Waarom? Ik weet het eigenlijk niet? Ik ben een beetje bias, want ik vind Jake Gyllenhaal een uitstekende acteur, maar ik vind de 2 films redelijk gelijkwaardig. Misschien vond ik Jake nog wel overtuigender overkomen in het Amerikaanse deel.

Ik geef ze beide 3 sterren.

Gisteravond was de film op NPO3.

Mijn interesse was meteen gewekt in de eerste paar minuten en ik bleef kijken.

Het mag dan gaan om een film, de audio speelt in dit geval de hoofdrol. Het laat de kijker zelf de beelden erbij (be)denken.

Goed concept, benieuwd nu naar de Amerikaanse versie.

Een Deense film die zich afspeelt in één plaats, met één persoon, alsook meerdere stemmen via de telefoon. Zou dit niet een beetje saai zijn ? Zeker niet. Het verhaal start wel wat traag, maar eens het noodtelefoontje van de verwarde vrouw stijgt de spanning en ook mijn aandacht. Goed menselijk verhaal zonder teveel tamtam, het leven zoals het kan zijn, zonder extra sensatie, stunten en emoties, zoals men dat graag bij Amerikaanse films doet.

Jammer, al die hokjes en vergelijkingen. Ik vond het een geweldige film met fantastisch subtiel acteerwerk. De opkrullende mondhoeken als Asger een bekende aan de lijn krijgt... top!

Wow!! Wat een dijk van een film. Als je kunt genieten van films zoals Phone Booth (Film, 2002), Buried (Film, 2010), Searching (Film, 2018) en Locke (Film, 2013), dan kun je hier zeker ook van genieten. Het basisconcept is hetzelfde: een film die feitelijk draait om één hoofdpersoon, is opgenomen op één locatie en vertelt wordt vanuit slechts één perspectief. Ook hier: opgenomen in een alarmcentrale met één hoofdpersoon die een ontvoerde vrouw probeert te redden. De andere fysieke acteurs zijn eigenlijk figurant. Het zijn de stemacteurs die je alleen via de telefoon hoort die samen met Jakob de film moeten maken.

De film houdt je van van het begin tot het einde op het puntje van je stoel en je voelt de spanning die Agent Asger voelt tijdens het afhandelen van de telefoontjes en het wachten. Het is allemaal erg realistisch in beeld gebracht en er wordt ijzersterk geacteerd. Weinig sub plotjes die van het verhaal afleiden en je leert Asger gedurende film ook beter kennen. Met zijn mooie kanten en zijn schaduwkanten.

Ook dit is zo'n film waarbij de grijstinten worden opgezocht: de personages zijn niet allemaal 100% goed of slecht. Alle karakters worden genuanceerd neergezet. Wat ook mooi is, is dat uiteindelijk iedereen heeft gehandeld vanuit vanuit de juiste intenties. Alleen intenties en gevolgen liggen helaas niet altijd op één lijn.

Duur van de film is ook prima (hij voelt langer aan, wat positief is.... vaak heb ik bij korte films een gevoel van 'gejaagdheid' maar daar heeft deze film geen last van omdat er voor gekozen wordt om niet met allerlei sub verhalen te werken.

Al met al een geweldige film als je van het genre houdt. Aanrader!

Dat hoofdpersoon en politieman Asger niet bepaald de volmaakte vriend en helper in de nood is, etaleert de film al snel. De man die tijdelijk in de alarmcentrale van de politie is gestationeerd, heeft geen aimabele uitstraling. De apathische manier waarop hij noodoproepen afhandelt en de norse en onvriendelijke manier waarop hij zich tegenover zijn collega’s in de alarmcentrale opstelt, spreken boekdelen. Verder zijn er de insinuaties die regisseur en coauteur Gustav Möller subtiel in het script heeft ingebouwd die impliceren dat Asger zich in zijn werk niet altijd eerbiedwaardig heeft gedragen.

Zijn achtergrond wordt in de loop van de film stapsgewijs ontrafeld. Die stapsgewijze ontrafeling geldt ook voor de ontvoeringszaak die in de film centraal staat en waarover Asger door het slachtoffer wordt gebeld. Een ontvoeringszaak die minder simpel is dan hij lijkt. Hoewel de film tamelijk rechtlijnig en doorzichtig is, bevat de afwikkeling van de ontvoering een aantal spectaculaire wendingen die verrassen en de film spannend houden.

De gehele film speelt zich in een ruimte af. In de alarmcentrale. Asger op de voorgrond. Narrig. Gefrustreerd. Bellend. Op de achtergrond zijn andere politieagenten zichtbaar die samen met Asger de alarmcentrale bevolken. Ze dienen als behang en spelen geen rol van betekenis. De camera focust op Asger en brengt onder andere door de vele close-ups zijn stijgende stressniveau goed in beeld. Een mooie spanningsboog ontstaat die mede wordt gevoed door intensief telefoonverkeer en grote onzekerheid over de hoedanigheid van de ontvoering. Met minimale middelen weet de film die spanningsboog strak gespannen te houden.

Tegen het einde sluipen wat minder plausibele momenten de film binnen. Het is de makers vergeven. De mengeling van thriller en karakterstudie steekt in de basis goed in elkaar en zorgt over de hele linie gewoon voor uitstekend beklemmend vertier.