A Quiet Place (2018)

Krasinski speelt met dramatische ironie, en geeft zijn ervaren sound editors (Erik Aadahl, Ethan van der Ryn) alle ruimte om het hoofdthema van de film – het contrast tussen geluid en stilte – in combinatie met de sluimerende score (Marco Beltrami) als een klassieke vorm van suspense te gebruiken.

Ondanks die effectieve inzet van stijlmiddelen is A Quiet Place eerder sfeervol dan eng. Het prachtige shot van het rood verlichte woonerf (‘Red means Run’) beklijft eerder dan het weinig originele zenuwspel tussen de jagers en de opgejaagden. De film werkt als een compact en humaan drama, waarin de rol van Emily Blunt (Evelyn Abbott) Krasinski’s metacommunicatie nog eens versterkt: voor je acterende echtgenote ga je door het vuur, no matter the cost.

volledig stuk

Toen ik voor het eerst de trailer zag voor A Quiet Place had ik geen twijfel dat dit weleens een zeer solide horror zou kunnen worden. Het uitgangspunt is fantastisch en Krasinski (The Office US), naast regisseur ook executive producer en een van de schrijvers, leek dit klusje weleens te kunnen klaren. Maar een trailer is al eerder vals alarm gebleken.

In A Quiet Place probeert een familie in stilte te overleven op een boerderij terwijl ze bedreigd worden door mysterieuze wezens die afkomen op geluid. Als ze je horen, zullen ze op je jagen. De moeder (Emily Blunt) is hoogzwanger nadat zij en haar man (John Krasinksi) eerder hun jongste zoon zijn kwijtgeraakt aan de wezens. Hun oudste dochter (Regan Abbott) zou nog weleens een wapen in handen kunnen hebben om de wezens te bestrijden.

Laten we wel wezen, met zo’n instinctief uitgangspunt heb je op papier al snel een interessante horrorfilm. Met de juiste regisseur aan het roer zou het bijna niet mis kunnen gaan. Krasinski heeft echter nog geen noemenswaardige genrefilms op zijn naam staan dus blijven wij wat terughoudend. Hij blijkt het niet slecht te doen, maar dat is niet goed genoeg.

Krasinski doet er goed aan met weinig tot geen achtergrondinformatie te komen. We krijgen middels een krant hier en daar informatie over wat er gebeurd is. De focus ligt op het gezin, waardoor we geen tijd kwijt zijn aan randzaken. Het uitgangspunt is overleven, dus blijft er veel ruimte over om aan spannings- en karakteropbouw te werken, maar A Quiet Place voelt wat afgeraffeld aan.

Het gegeven dat het personage van Blunt hoogzwanger is en je met geluid die wezens aantrekt moet een keer voor een ijzingwekkende scène zorgen, zou je denken. A Quiet Place kent wel meer situaties die op papier ijzingwekkend zijn, maar in de praktijk niet helemaal goed uit de verf komen. Bovengenoemde scène is daar het ultieme voorbeeld van. Alles wijst op een puntje-van-je-stoel moment, maar uiteindelijk lijkt er toch wat te missen.

Het zit vaak gewoon niet helemaal lekker met de geloofwaardigheid van de film. De personages werken zich vaak in situaties waar ze makkelijk uit hadden kunnen blijven. Het gezin leeft immers al meer dan een jaar in deze situatie van overleving, wat logischerwijs veel praktijkervaring met zich mee zou moeten brengen. Toch maken ze te vaak domme fouten waardoor de scènes dat ze met de wezens te maken krijgen geforceerd aan gaan voelen.

Over de wezens gesproken: ook zij missen net datgene wat deze film boven het gemiddelde uit hadden kunnen brengen. Ze zien er zeker niet slecht uit, maar ik had gewoon wat angstaanjagenders en minder generiek verwacht. Ik kon mij er namelijk niet aan onttrekken dat ik deze beesten eerder heb gezien. Ze deden mij namelijk wat denken aan de Demogorgon uit Stranger Things.

De kritieken nemen gelukkig niet weg dat A Quiet Place goed wegkijkt en een prima toevoeging is aan de recente stroom aan goede tot zeer goede horrorfilms. Het genre heeft absoluut slechtere tijden gekend.

A Quiet Place (John Krasinski) - recensie - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Prima thriller/soft-horror film! Degelijk in elkaar gezet en goed de tijd genomen om op te bouwen. Ik hou wel van dit soort films. Wanneer je als regisseur weet dat je publiek verzadigd is door visuele bombarie en uitgekauwde cliché plots, doe het dan net iets anders of iets subtieler. En in dit geval werkt het, voor mij in ieder geval.

Geen echte hoogvlieger als je het in het horror-genre plaatst, maar hey, ik zie deze film dan ook niet echt als een horror film. Al met al zeer degelijk als geheel, met goede acteerprestaties en goede timings; deze film verdient een ruime voldoende en is prima tijdvulling! Een beetje een It Comes at Night opzet met wat Alien: Covenant als topping en het heeft volledig mijn aandacht.

In de kern is de film even simpel als clichématig: het is in wezen de zoveelste zombiefilm met een mensheid die praktisch geheel is uitgeroeid door mysterieuze (maar clichématige) monsters en we kijken naar mogelijk het laatste overgebleven gezin dat kat en muis speelt met de monsters om uit hun handen te blijven. De spanning of horror is voor een groot deel gebaseerd op schrikeffecten en precies op dat horrorcliché heeft de film iets origineels bedacht: de monsters zijn blind en komen daarom op geluid af zodat overleven een kwestie van stil zijn is en plotselinge geluiden niet alleen doen schrikken maar ook de monsters oproepen zodat geluiden ook inhoudelijk de spanning opwekken. Er wordt wel gezegd dat horrorfilms het grotendeels van het geluid of muziek moeten hebben en dat principe wordt door deze film geheel tot zijn thema gemaakt.

Het verhaal heeft een goede spanningsboog en filmlogica: met de komst van een baby is stil zijn niet meer vol te houden waarbij de oplossing eveneens in het geluid blijkt te zitten en het meisje Regan (overigens ook in het echt een doof meisje), die door een fout de monsters een ander kind liet grijpen en dus met een schuldgevoel rondloopt, later een kind redt en de oplossing vindt waarmee ze haar schuld aflost (hetgeen ook enigszins voor de moeder geldt).

Al met al is de film simpel maar effectief. Hij is niet zo briljant als bv. The Babadook (2014) - MovieMeter.nl maar toch een geslaagde horrorfilm die prima vermaak biedt.

Deze film bewijst dat stilte misschien nog wel beter werkt dan het hoop lawaai wat we in veel cliché horror filmpjes zien. Het acteer niveau en het overleven van de familie is ook interessant om te volgen, vooral Millicent Simmonds vult haar rol erg knap in.

Toch was het tegelijkertijd niet een film waar ik diep van onder de indruk was helaas, de paar goedkope schrikeffecten die in deze film zitten hadden misschien ook beter achterwegen gelaten mogen worden en in het bijzonder de bebloede hand van de vrouw des huizes, dit zorgde bij mij eerder voor een lachwekkend moment dan voor schrik of spanning. Een uitgekauwd horror cliché die dan ook niks toevoegt aan dit geheel. Voor mij persoonlijk had het monster die wel erg veel deed denken aan Alien/Predator ook wat minder lang in beeld mogen blijven, vaak is minder laten zien juist meer doeltreffend.

Maar op deze voor mij persoonlijke minpunten na heeft de film gelukkig ook genoeg sterke scenes, in het bijzonder toch wel de scene tussen vader en zoon bij de waterval, ontroerend en hartverwarmend.

Een vermakelijke horror zonder twijfel, maar voor mij geen meesterwerk.
3*

"I love you. I've always loved you."

John Krasinski ken ik eigenlijk alleen van 'The Office (US)', dus het was voor mij een grote verrassing om hem in een serieuze rol te zien. Naast het feit dat hij de film ook nog eens regisseert en zijn vrouw meespeelt. Desondanks lukt het hem om alle ballen in de lucht te houden.

Er wordt een intrigerende post-apocalyptische wereld gecreëerd waarin de mensheid moet ontsnappen aan blinde wezens die op geluid afkomen. Bij de minste of geringste productie hiervan kun je een gruwelijke aanval verwachten. In deze nijpende situatie volg je een gezin die hierin het hoofd boven water moet houden.

Het concept is simpel, doch effectief. Als kijker ga je automatisch mee in de flow van geen geluid maken, wat voor vele zenuwslopende momenten zorgt. Veelal omdat de personages geen slaak van verzuchting kunnen uiten of het überhaupt niet kunnen uitschreeuwen. Het sterke sound design speelt hier een grote rol in. Het is erg knap als je nagaat hoeveel handelingen geluid voortbrengen; het alledaagse wordt in een totaal ander perspectief gezet.

Ondanks dat bepaalde zaken niet helemaal kloppen, deert het niet. Doordat 'A Quiet Place' zich met name richt op de gezinsdynamiek wordt er niet onnodig ingegaan op de achtergrond van het hele gebeuren. Op deze manier komt het sluimerende drama goed naar voren, wat zich culmineert in een effectieve scène die je gelijk bij de strot grijpt. Krasinski en Emily Blunt doen het naar behoren, maar het is toch Millicent Simmonds (in het echte leven ook doof) die de show steelt.

Al met al een intense film die naadloos kan schakelen tussen horror en drama. Graag meer van dit.

Dikke 3,5 sterren.

Enjoy the silence

Fijne film dit. De horror zit 'm in de angst voor geluid. En de horror zit 'm in de angst dat je je familie kwijtraakt of niet kunt beschermen.

Leuk uitgangspunt wat prima wordt uitgewerkt. Door het sterke begin weet je direct waar je aan toe bent. Mond dicht dus. Gelukkig was het in de bioscoopzaal ook muisstil. Dat is wel een vereiste om de film ultiem te ervaren.

Het enige minpuntje wat ik kan bedenken is het wezen. Ik had te veel een Alien associatie en less is vaak more. Maar verder: Genieten.

Leuke film die net iets te veel steekjes laat vallen qua plot om echt goed te zijn. Ook jumpscares, wat ik nogal ongepast vind in een film die zo nadrukkelijk over geluid gaat. Toch vermaakt hij goed.

Ik heb altijd een leuk vast vriendengroepje waarmee wij bioscoopfilms bezoeken, en dan zijn de horror films vaak het populairst bij ons, ook al weten we dat ze vaak floppen omdat ze de idealistisch willen overkomen maar, we gaan vaak weer met moed en vooral veel plezier naar de bioscoop en dat was ook met deze film ook, ook al wisten we voor de helft niet wat we konden verwachten bij ‘A Quiet Place’. Maar wat was deze film machtig in zijn eigen sfeer, en zitten we weer in de silent fase waarbij de film industrie natuurlijk ooit mee is begonnen (alleen was het niet zo stil als toen destijds natuurlijk). Toch vond ik ‘A Quiet Place’ een uitdaging, een uitdaging voor ons om uit te kijken maar ook voor John Krasinski om het zo goed te doen en te maken, dat de film van begin tot eind boeiend was om naar te kijken en te volgen, en dat de film niet inkakt door de stilte.

En dat wist John Krasinski goed op te pakken, deze uitdaging en dat ging hij ook aan. De film begint goed, stelt een sfeertje op en laat al vroeg weten dat deze film erg stil gaat worden, waar hij ook naar doelt. De opening begint goed, met een al verlaten wereld en een echte leuke setting die dit ook achter laat. De ontmoeting met de familie zit er ook al leuk in, en dan begint de film echt héél sterk, voor het donker thuis komen maar vooral stilte maar, we ontmoeten ook de eerste fouten die vooral door de kinderen gemaakt worden.

“Who are we if we can't protect them? we have to protect them.”

Angst is iets wat de film over moet laten komen, het leven in angst en stilte waarbij elk geluidje cruciaal word en dat is vaak erg lastig, vooral voor de kinderen. En dat is gelijk ook weer te zien waarom ik geen fan ben van kinderen in films, en vooral niet in horror films. Ze krijgen vaak de rol van de personen die het verpesten, en dat had ik ook met deze film. Toch is het best riskant wat Krasinski doet, hoe werkt hij zich goed uit bepaalde situaties, en dan ben ik het inderdaad ook wel eens met het feit dat John het prima heeft verwerkt. Al had ik persoonlijk gezien dat dit eerste deel de aanval van de wezens op aarde voort zou zetten, dus toen het nog bevolkt was en de mensheid nog op de aarde rond zwerven want hoe deze film zich afspeelt zitten er altijd vraagtekens bij die je niet weg kan tekenen. Hoe zijn de wezens op de aarde gekomen? Hoe heeft de mensheid er tegen gevochten en hoe is deze familie overgebleven of beter gezegd, hoe hebben hun de aanvallen overleeft met hun kinderen.

De cast van de film vond ik persoonlijk wel aardig geslaagd, zo spelen vooral John Krasinski en Emily Blunt erg sterk. Maar verder is er ook helemaal geen cast te bekennen aangezien we eigenlijk geen enkel persoon tegen komen in deze film dan de familie Abbott die wisten te overleven. De kids waren leuk maar niet een bepaalde toevoeging.

Het verhaal was redelijk, we volgen de familie net na de aanval van de monsters, oftewel 82 dagen na de aanval. Ze zijn opzoek naar rantsoenen om verder te overleven op hun boerderij. Het kleine van het stel is wat aan het rondrennen en vind een ruimteschip die hij wel graag wil hebben, deze nog bijna laat vallen en na een zegje van vaders gaan ze terug. Regan geeft het schip toch weer terug aan haar broertje die vervolgens de batterijen mee neemt, wat niet mag. Bijna thuis stopt hij de batterijen terug en staat als zo’n irritant kind met zijn schip te spelen, die geluid maakt. Hier krijgen we de eerste ontmoeting met de wezens die als blinden door het leven gaan, ze horen alles super strak en jagen door middel van hoor op de mensheid, op wezens eerder gezegd.

Nu zitten we ruim vierhonderd dagen verder en je kan voelen dat er een spanning heerst in de familie. Regan neemt het haarzelf ontzettend kwalijk en is bang dat haar familie dit ook doet, vooral haard vader. Evelyn is weer hoogzwanger, iets wat ik niet snap als je in zo’n wereld leeft maar goed, ze is zwanger. We gaan verder door het leven, de spanning loopt wat hoger op. Ze komen wat vaker in aanmerking met de wezens en ze maken constant een paar stomme fout waardoor de wezens komen.

Wanneer Evelyn moet bevallen gaat het eigenlijk totaal mis, de jongens zijn weg om te jagen en Regan is boos weg gelopen naar de brug. Evelyn voelt de weeën aankomen en wil de rode lichten aan zetten en daarna alles klaar maken om te bevallen. Echter wanneer ze naar beneden loopt stapt ze in een spijker waarna ze iets laat vallen en dit trekt vervolgens de wezens aan. Ze moet nu zien te overleven na de bevalling als Lee samen met Marcus op tijd aankomen. Marcus moet het vuurwerk ontsteken en dan is het overleven om niet gedood te worden waarna Lee zichzelf laat vermoorden om de kinderen te laten overleven. Ze weten te ontsnappen en naar het huis te gaan waar ze wederom weer worden aangevallen, omdat de wezens blijven jagen op plekken waar ze geluiden hebben gehoord. Hier staat nu de hele familie en Regan merkt op dat haar gehoorapparaatje de wezens afschrikt door middel van een pieptoon. Hierna weten ze monster mee uit te schakelen maar na het geweerschot komen de andere twee er ook aan als ze het ene monster vermoord hebben en eindigt de film eigenlijk met een goeie open eind.

“Your father will protect you. Your father will always protect you.”

Ja, ik ben dan toch nog wel redelijk fan van ‘A Quiet Place’ die voor 90 minuten echt niet lang is, beter het is precies een goeie lengte om deze film niet dood te maken en nog interessant en een leuke zit er uit te persen. Ja, dit was een leuke bioscoop bezoek, alleen ben ik nog steeds anti tegen de films die mensen alleen laten schrikken door middel van een hard geluid, de monsters zagen er best goed uit en waren mooi afgewerkt. En dan is ‘A Quiet Place’ best een strakke film die op een mooi niveau weet af te spelen en me wist te boeien.

4.0*

Na de goeie verhalen heb ik A Quiet Place ook maar in de bios meegepakt, en inderdaad, het is een alleraardigste thriller/horror. John Krasinski en zijn familie leven in een soort van postapocalyptische wereld: de precieze details zijn niet heel relevant en worden ook niet uit de doeken gedaan, maar er is een soort van invasie geweest van monsters, die een groot deel van de mensheid afgemaakt hebben. Deze mini-predators zijn compleet blind, maar jagen op het gehoor: ieder (hard) geluid kan funest zijn. Met deze achtergrond bouwt Krasinski een zeer solide thriller, die nergens echt verrast maar die goed doortimmerd in elkaar zit.

Al in het begin wordt de sfeer en de dreiging goed duidelijk gemaakt als een van de kinderen opgegeten wordt. De nadruk op stil zijn, gebarentaal en de dreiging dat elk geluid dat je maakt je laatste kan zijn, werkt de spanning goed in de hand. Er komt ook wel wat familiedrama voorbij, maar dat heeft gelukkig niet de overhand gekregen in de film. In wezen gebruikt Krasinski veel elementen van zombiefilms, en ook komen er veel jumpscares voorbij. Niet superorigineel, maar er hangt wel continu een dreigende, onderhuidse spanning van een gevaar dat elk moment toe kan slaan als je even verslapt. Krasinski, Blunt en ook de kinderen weten dat ook goed over te brengen. Kortom, de originaliteitsprijs gaat de film niet voor, maar als horror-thriller-drama is A Quiet Place gewoon een hele geslaagde film geworden.

A Quiet Place

Dit is weer eens een film die qua horror-orginaliteit de boventoon voert, wat knap genoemd mag worden aangezien het ‘uitgestorven wereld’ element meer dan eenmalig wordt gekozen als onderwerp in films. Origineel is het stilte onderwerp hierin, elk geluid is fataal. Automatisch levert de film hiermee veel schrikmomenten af, en een gierende spanning. Het is een vlotte wegkijker die je na de eerste vijf minuten, waarin het even inkomen is, niet meer los laat.

Gelukkig duurt ie ook anderhalf uur, aangezien mijn blaas op springen stond.

Sterke horror-sci fi.

Dit is bij uitstek zo'n film die ik echt geen tweede keer hoef te zien, maar die voor eenmaal wel uitstekend is. Bijzonder ook dat het in de bios zo stil was. Alsof men begreep dat je gewoon je mond moest houden. Dan heb je het als regisseur goed gedaan. Direct al in de eerste scène de sfeer neerzetten zonder al te veel achtergrondinformatie en die spanning blijft de rest van de film. Een film vol goede ideeën die nog beter zijn uitgewerkt. Op momenten enorm spannend, op andere weer teder en lief maar altijd met het onheil dat erboven hangt. Fraai production design en goed spel van de acteurs.

Ja, er zijn wat puntjes op aan te merken zoals ook hierboven al vaak genoeg is aangegeven. Men is niet altijd even consequent met geluiden en daarnaast moet je als kijker erin meegaan dat men verder nooit een hard geluid maakt. Ook het feit dat men vanuit de regering of het leger, die ongetwijfeld veilig ondergronds op veel plekken zitten, nog niet erachter is gekomen wat de zwakke plekken zijn is niet heel geloofwaardig. Maar het lef van de makers en het frisse van de film verdienen een hoog cijfer. 4,0*.

Een kennis vroeg vanmiddag of ik vandaag mee zou willen naar deze film. Kom nu net uit de bios. Ik vind het opzich geen slechte film, maar er blijven een hele hoop vragen niet beantwoord, zoals: waarom zijn die monsters hier en waar komen ze vandaan. Je moet het dus maar doen met het gegeven dat ze hier zijn en niet waarom punt uit. Ik vind het ook erg dom dat ze besluiten een baby te nemen terwijl ze weten dat dat heel veel geluid gaat makenverder zijn er ook nog een hele hoop erg goede schrikeffecten waardoor je echt helemaal je stoel uit springt. Het is ook erg spannend en soms zijn de jumpscares totaal onverwacht. Het verbaasd mij ook wel dat michael bay heeft meegewerkt aan deze film, er zijn namelijk helemaal geen explosies behalve dat vuurwerk. Het einde is ook erg verrassend want die vader offert zich op. Verder is het wel een origineel en spannend verhaal. Het acteerwerk is ook gewoon prima.

Nou, ik heb eigenlijk helemaal geen zin om een te lang verhaal te typen want veel is al gezegd.
Ik heb hem vanavond gezien en ben toch wel blij verrast. Goede spanningsboog, karakters zijn likeable en ja hier en daar zitten wel wat voorspelbare dingetjes (kapotte traptrede bijvoorbeeld) maar dat heeft me totaal niet gestoord.
En ja, de zwangerschap. Tja.
Als ik me zou verplaatsen in die situatie zou ik dus écht niet zwanger raken. No way. Ik dacht wel: Ze hadden zoveel spullen en materialen dat ze vast ook wel ergens voorbehoedmiddelen hadden kunnen meenemen, maar enfin. Het maakte het verhaal net iets smeuïger natuurlijk.

Goed en geloofwaardig geacteerd, met name ook door de kids. Dikke 4*

Goed, maar niet geweldig. Geforceerde schrikmomenten en domme dingen. Bijvoorbeeld een jongetje van 4 die begrijpt hoe een speelgoedraket op batterijen (Plus en min) werkt. Daar is overigens niets mis mee. Maar hij heeft overduidelijk in de gaten dat hij stil moet zijn, anders zou dat jong wel continu praten. Daarom erg vreemd dat hij dan toch die spaceshuttle aanzet en dus ook de batterijen er weer correct heeft ingedaan. Terwijl het hem echt wel duidelijk is gemaakt dat hij stil moet zijn en dat dus ook was. En waarom wil je in deze wereld nog een kind ter wereld brengen? Ze hebben nog 2 kinderen over, dus waarom alsnog een derde? Met al die risico's! En waarom waarschuwt ze haar kinderen niet voor die uitstekende spijker waar ze eerder zelf instapte?

Tot zover mijn negativiteit. A Quiet Place zet een overtuigende/geloofwaardige wereld neer waarin er kennelijk wezens op aarde zijn gekomen die niet erg vreedzaam zijn en dus alles kapot maken wat geluid maakt. En dat we heel erg bang voor ze moeten zijn wordt al vrij snel duidelijk! We volgen een kwetsbaar gezin en ik kon mezelf er eigenlijk al meteen mee identificeren. En telkens wanneer ik dacht er mag wel weer iets spannends gebeuren, dan gebeurde dat ook. De wezens zijn erg goed gemaakt gelukkig en ik had echt het gevoel dat ze daar daadwerkelijk waren! De film is voor 95% zonder dialoog en dat is erg treffend. En je wordt als kijker midden in een situatie gegooid en je hebt eigenlijk geen idee wie, wat, waar, waarom? Dat werkt goed!

De film doet mij denken aan It Comes at Night (2017). Gek genoeg heeft deze film een matig gemiddelde. Liever enge monsters dan een psychologische film. Voor mij blijkbaar wel, want ik geef It Comes at Night 3 sterren en A Quiet Place 3,5.

Het valt niet mee om een avondvullende horrorfilm te maken waarin vrijwel geen enkele dialoog zit. Deze film is daar een bewijs van, al zijn er zeker wel sterke momenten. In een intrigerende opening maken we kennis met de familie Abbott, bestaande uit Lee [John Krasinski], Evelyn [Emily Blunt] en hun drie kinderen waarvan de dochter Regan [Millicent Simmonds] doofstom is. Een belangrijk gegeven omdat de mensheid vrijwel volledig is uitgeroeid door monsters die dingen die plotseling geluiden maken aanvallen.

Het is op zijn zachtst gezegd moeilijk te geloven dat een gezin met drie jonge kinderen 15 maanden lang weet te overleven zonder geluid te maken (spreken kan alleen op plaatsen waar veel ander geluid is, zoals bij een waterval), zeker aangezien één van hen zich geen voorstelling kan maken van wat geluid is! Nog gekker is het dat Evelyn in volledige stilte zwanger is geworden en dat ze ook nog van plan zijn het kind ter wereld te brengen! Op zijn zachtst gezegd nogal riskant, maar boven alles volslagen krankzinnig natuurlijk. Het levert wel een bizarre en spannende sequentie op, maar het slaat natuurlijk als een tang op een varken! Daar staat tegenover een uiterst goed opgebouwde en angstaanjagende scène in een silo en een prima finale, maar deze horrorthriller rekt materiaal voor hooguit een half uur uit tot 90 minuten.

Heel goede film. Is wennen die stille periods. Maar als er de muziek bij kwam prima. Het verhaal en monsters was wennen. Het acteurs werk was prima.

Eindelijk weer eens een goede horror/sciencefiction film. Leuk gegeven dat de monsters super goede oren hebben en daarmee hun prooien vangen. De film is verder vrij simpel: Gezin overleeft door zover mogelijk geluidloos door het leven te gaan. Dit gaat natuurlijk soms fout en dan moeten ze overleven. Een klein minpuntje is dat we niet precies weten hoe sterk de monsters zijn, waar ze vandaan komen en hoeveel er zijn en waar ze verblijven als je geen geluid maakt. Het gezin loopt bijvoorbeeld vrij ontspannen door de bossen, maar dan kun je toch ook een monster tegen komen? Ook al maak je geen geluid? Ook zou je veel monsters kunnen doden, door vallen te maken. Zet een wekker op een bom. En laat de bom ontploffen. Er zal nog genoeg munitie zijn op verlaten legerbasissen? Misschien leuk voor een deel 2?

Lekkere film.

Eindelijk eens een filmpje dat weer goed en dreigend is. Na het matige Winchester ben ik nauwelijks nog een redelijk horrorfilmpje tegen gekomen. The Strangers 2 was wel een leuke wegkijker, maar hij was niet echt goed. Deze is dat echter wel.

Begint ook meteen dreigend, in het begin is de film ook het engst. De spanning is om te snijden, de schrikmomenten werken en het gevoel dat je ieder moment gepakt kan worden is er zeker. Als de film over de helft komt zwakt hij echter af.

Er is veel spanning, maar aan het einde is het gewoon vermakelijk. De monsters zien er best grappig uit om heel eerlijk te zijn. Als iemand een hard geluid of schreeuw maakt gaat dit dan ook echter door merg en been. Zitten eigenlijk maar weinig minpunten in, behalve het belachelijke einde.

Eerste aangename verrassing: Meteen als de film begint ontdek je dat het hier niet gaat om een langgerekt oorsprongsverhaal. De premisse deed me verwachten dat het een gevalletje Signs zou worden - en daar had ik weinig zin in. Maar nee, A Quiet Place opent meteen in een soort post-apocalyptische wereld, waar men al gewend is om stil te leven. De premisse is simpel, maar blijkt enorm effectief. En bijzonder, want niet vaak zie je een film zo stil en met amper een zin dialoog. Je merkte dat het publiek in een bioscoop ook gedwongen wordt zo stil mogelijk te zijn, want er vallen nogal wat doodse stiltes. Daar wordt goed mee gespeeld en, hoe goedkoop of voorspelbaar ze soms ook zijn, de jumpscares werken daardoor vaak wel.

De cast doet het uitstekend, Blunt is sowieso een fijne actrice en Krasinski doet het als regisseur/acteur ook voortreffelijk. En ook hun kroost in de film, waaronder een doof meisje dat lijkt op Jeroen Woe en een jochie dat een enorm scala aan bange gezichtsuitdrukkingen heeft, zijn sterk. Maar niet alles aan A Quiet Place is een schot in de roos. De monsters zijn dreigend, maar het design is nogal lui. Niet dat ze lelijk gemaakt waren, maar vond het weinig inspirerend hoe de monsters er uiteindelijk uit zagen. Verder ontspoort de film tegen het einde. Met name het voorspelbare opoffering van vaders met dat zoetsappige 'ik hou van je' had van mij achterwege kunnen blijven. Net als moeders die nog even stoer het monster neerknalt met een shotgun. Op zulke momenten wordt de film teveel een 'film', helaas. A Quiet Place deed me meerdere malen denken aan 10 Cloverfield Lane: Een teleurstellend slot, maar verder enorm spannend, intrigerend en soms zenuwslopend, met maar heel weinig middelen.

3,5 sterren.

Fijne film, met enkele schoonheidsfoutjes.

Het uitgangspunt spreekt aan. Een "stille" film maken is niet eenvoudig, zeker niet binnen het horror genre. Stilte, geluid en contrast zijn veelgebruikte stijlmiddelen binnen het genre, maar het de hele tijd stil houden vereist toch enig geduld en aandacht, iets wat niet meteen strookt met het doorsnee horrorpubliek.

Krasinski komt ook echt wel een eind. Hij weet een fijne spanningsboog op te bouwen, hij weet nuance aan te brengen binnen de stiltes (mensen die proberen stil zijn vs het lage gebrom bij het dove meisje), zadelt de kijker op met redelijk effectieve wezens en zorgt ervoor dat het nergens saai wordt, ondanks dat de film verder redelijk primair is.

Maar op elk punt mist de film ook net dat klein beetje genialiteit om het tot een echt hoog niveau te tillen. De wezens zijn net niet eng genoeg, daarvoor weegt hun handicap iets te hard door en ogen ze vaak net wat te dom, wat een beetje van de spanning wegneemt. Na een half uur wordt de film toch ook wat luider, waardoor het concept net niet strak genoeg aangehouden wordt.

De geloofwaardigheid krijgt ook wat deukjes, vooral omdat de familie na 450+ (-1 eigenlijk) dagen vlotte stilte toch écht wel een hoop lawaai maakt op die ene dag dat we ze volgen. Net iets teveel keuzes die leiden tot spannende momenten, eerder dan dat deze op een natuurlijkere manier naar voren komen. En uiteraard het einde, waar de oplossing net wat té makkelijk aangeboden wordt. Veel van die zaken zijn op zichzelf niet ernstig genoeg om een film als deze af te waarderen, maar alles over de gehele lijn zorgt er toch voor dat dit niet het kleine meesterwerk is wat het had kunnen zijn.

Krasinski heeft verder wel talent, de film is erg solide en een bioscoop bezoekje meer dan waard. Maar de koning van de horror is Krasinski absoluut nog niet, daarvoor mag er net iets meer gedaan worden met de premisse (nu is er enkel de zwangerschap die als blijde verwachting leuk gecontrasteerd wordt met een naderend doemmoment) en mogen de horror elementen net wat scherper uitgewerkt worden.

Maar een nieuwe poging verdient hij absoluut, fijn filmpje.

3.5*

Verfrissend concept, alhoewel het natuurlijk niet helemaal nieuw is zoals we in I am legend gezien hebben en daarvoor meende ik het ook in een Aziatische horror gezien te hebben.

Makkelijk voor de acteurs hoorde ik een maat van me zeggen die naast me zat. Juist niet vond ik, vergis je niet, niet praten is juist veel moeilijker, al is het maar om gebaren taal te leren.

Monsters zien er erg gaaf uit moet ik zeggen en de spanning wordt vakkundig opgebouwd. Het is allemaal wat te braafjes om echt grote indruk te maken en de setting is iets te gelikt ( wat wil je ook ) maar mede door een sterke soundtrack word er naar een heel sterk einde toegewerkt.

4* en een dikke pluim voor Krasinski.

Indrukwekkende film die absoluut in de bioscoop moet gezien worden.

TIP! Koop geen chips want niemand durft er van te eten uit schrik teveel gehoord te worden.

In dit genre één van de beste films die ik ooit gezien heb.

Net terug van een avondje cinema in Gent. Geen kinepolis, maar een meer alternatieve cinema. Een lege zaal behoudens mijn gezelschap. Geen storende geluiden dus en dus ideaal om de film aan te vatten. A quiet place is een sterke horror/thriller geworden. De openingsscène met de overhoop gehaalde winkelrekken en tradtionele troosteloze winkelkar is niet nieuw, maar Krasinski zorgt toch voor een mooie boeiende intro.

Zeker geen feilloze film, daarvoor bevat de film hier en daar wat foutjes (de stilte wordt bvb niet altijd even consequent toegepast). Het lijkt me overigens ontzettend moeilijk een horrorprent te maken rond stiltes/geluid zonder foutjes, onmogelijk zelfs. Stilte, het is het codewoord om te overleven. En de stiltes werken ook voor de kijker. Je focust je automatisch op de kleine geluiden: voetstappen, geritsel, ademen, wind, enz ... Hier en daar de gebruikelijke schrikmomenten die je van ver zag aankomen. Ook de evidente voorspellingen met de raket en de nagel passeren de revue, maar stoorden me eigenlijk nooit. Alles is gewoon erg netjes in beeld gebracht en er wordt mooi met het geluid gespeeld (waterval, de dochter, gebarentaal, Ipod, ...). Ik was trouwens erg benieuwd hoe zich ze zich uit de slag gingen trekken als de compensatiebaby ging geboren worden. Krijg zo’n kleine maar eens stil ... .

De beesten zelf zagen er behoorlijk dreigend uit, beetje Alienachtig, maar nog wendbaarder. Die maisvelden en boerderij-omgeving deden me zelfs wat aan Signs denken van Shyamalan. Één keer ging de film écht uit de bocht met die onder water gelopen kelder en dat verstopte beest erin. Hoe kwam dat daar? En even voordien converseerde het koppel nog met elkaar ... Ook die graansilo vond ik maar zus en zo. Soit, dat bederft de pret helemaal niet, want voor de rest was het uitstekend, zeker de ellenlang durende bevallingsscène, letterlijk bloedstollend. Of toch, die kookwekker was een redmiddel, maar waarom jezelf niet bewapenen met bvb kleine bommetjes of andere geluidstriggers om de beesten op een verkeerd spoor te brengen als je in het nauw zit???.

Soit, meer dan degelijke film, pluspunt om hem te zien in de zaal, liefst met zo weinig mogelijk geluid. Jammer van de draaiende airco ...

Best origineel.

Daar is het dan ook wel een beetje mee gezegd wat mij betreft. Want hoewel er best een paar erg leuke jumpscares tussendoor komen had ik toch behoorlijk moeite om bij de les te blijven. Het verhaal is ook wat aan de dunne kant, en misschien ook niet precies overal even geloofwaardig. Krasinski speelt overigens wel goed, en dat is wel wat bijzonder - het is niet iedereen gegeven om zichzelf behoorlijk te regisseren tenslotte. En Blunt is een van mijn favoriete actrices, dat is ook wel weer een pluspunt.

De soundtrack - of beter, het gebrek aan geluidsmuur - is een erg opvallende gimmick. Dat had wat mij betreft nog veel extremer doorgevoerd mogen worden, er kwam toch best snel wat 'gewoon' geluid vond ik.

Ik vond dit echt een goede film, die buiten de gebaande paden durft te treden en hierdoor ook de aandacht van de kijker met gemak weet vast te houden. Het gebrek aan geluid en het toepassen ervan op de juiste momenten is echt een ontzettend groot pluspunt van A Quiet Place. Het acteerwerk is prima en John Krasinski bewijst naast acteur ook een prima regisseur te zijn.

4*

8/10 (IMDB)

Wat een heerlijke rust. Maar niet heus.

Weinig tekst en weinig geluid. En dan alleen maar bij hoge uitzondering en binnen de minieme volume marges die de personages uit veiligheidsoverwegingen hanteren. Als kijker weet je dan natuurlijk meteen voldoende. Dat gaat vast niet goed. Geluid betekent immers gevaar. En ja, dan is het logisch dat in de film de geluidsgrenzen worden opgezocht en dat er op die manier met het spanningsniveau wordt gespeeld.

Spelen met geluid werkt heel suggestief. En ook al is dat spel enigszins voorspelbaar, het werkt absoluut benauwend en zorgt voor zweethandjes. Met de spannende beleving zit het over de hele linie absoluut goed.

Om zeker te zijn dat de spanning ook op rustige momenten niet heel ver weg zakt, gooit regisseur John Krasinski er bij tijd en wijle nog wat jumpscares in. De heerlijke rust is meestal slechts schijn.

Plezierige personages trouwens. Niet al te moeilijk. Niet al te zeurderig aanwezig. Gewoon doeltreffend voor de film. Plezierig aas, zogezegd. Emily Blunt voorop.

Wat valt verder op. De creaturen zijn van afstand imponerend. Enigszins teleurgesteld bekeek ik de dichtbije versie die in detail een stuk minder imponeert. De geluiden die de creaturen produceren zijn daarentegen wel angstaanjagend en worden dan ook gretig ingezet.

En zo komen we wederom bij het fenomeen geluid uit. Bij de creaturen averechts in het gebruik, want niet ingehouden, maar in de uitwerking zeker zo spannend als de stilte.

Spannende film.

Zeer sterke thriller. De film begint midden in het verhaal en er volgt ook verder geen toelichting. Maar feitelijk is dat niet belangrijk. Het begin is wat stroef en als kijker vraag je jezelf af wat er nu aan de hand is. Al snel is het duidelijk en grijpt de film je bij de strot en laat je niet meer los. De ene zenuwslopende scène na de andere volgt. Dat de film vrijwel geluidloos is versterkt dat nog eens extra. De acteurs zijn verder goed op elkaar ingespeeld. Originele topper! 4.0/4.5

Niet mijn genre, maar wel erg genoten. Het soort horror wat ik wel kan waarderen. Heerlijk intens en spannend van begin tot eind. Een goed, maar simpel concept. Heel sterk gefilmd. Goede cast en ook de muziek en sound design zijn heel sterk. Wat ook natuurlijk noodzakelijk is in dit geval. Las dat er een vervolg komt. Dat vind ik dan wel weer jammer.

4*