A Quiet Place (2018)

Wat een verademing deze film. Echt weer eens een origineel juweeltje na alle 13 in een dozijn remakes. Ik heb tot de laatste minuut met het zweet in mijn handen gekeken en merkte dat ik bijna niet durfde te ademen. Ineens realiseer je je (hetgeen ook heel goed uitgewerkt is in de film) hoeveel lawaai wij maken in ons dagelijks leven. Fantastisch acteertalent ook. Valt niet mee om zonder veel gesproken tekst en alleen gelaatsuitdrukkingen het geheel spannend te houden. Ze deden het fantastisch. Ja deze film het ik tot in mijn vezels gevoeld en dat was lang geleden. Toppertje!

Film gister avond gezien, en vond hem zeer teleurstellend, na alle positieve reacties hier.

Het concept van geen geluid maken trok me aan in deze film, dacht weer eens wat anders maar helaas.

Een horror film is het al helemaal niet, meer een "spannende" triller. Dat de vrouw zwanger zag, en hoe dit zou gaan verlopen zag je van mijlen ver aankomen, en zo waren er nog wel een paar dingen. Nee, gemiste kans.

Een simpel plot, maar doeltreffend uitgewerkt. Het naargeestige post-apocalyptische sfeertje is niet bepaald vernieuwend, maar gelukkig zijn veel details dat wel en doet de film grotendeels toch fris en energiek aan. De prima cast helpt, alsmede de vele effectieve enge momenten.

Erg onderhoudend. Redelijk fris idee zo'n bijna woordloze thriller, heb me zeker vermaakt. Wat er aan ontbrak was een kop en een staart, je valt in den beginne al midden in de actie en het open einde is ook wat makkelijk en onbevredigend, waardoor je in zijn totaliteit toch nog met wat vragen blijft zitten. Maar Krasinski weet hoe hij een spannende scène in elkaar moet zetten, heeft daar A Quiet Place dan ook mee volgestopt, verwacht echter geen 100 % samenhang. Stijlvolle film, bijna ongemerkt ook goed gespeeld door de voltallige cast, één van de betere horrorfilms van de laatste jaren.

A Quiet Place is een film met een leuk concept dat voldoende wordt uitgewerkt maar als horrorfilm is het minder geslaagd. Het is toch vooral een thriller. Wat de film wel goed doet is dat het weinig gebruik maakt van muziek en dat is in dit geval maar logisch ook. Het zou het geheel helemaal verpesten en de spanning wegnemen.

Wat mij betreft is er dus weinig horror aan, er is wel wat bloed maar niet direct expliciete scènes waar je van gaat gruwelen. Maar ik ga niet te negatief wezen want al bij al is het een prima film met wat spanning. Tegen het einde aan begon ik meer mee te leven met de familie. Al begrijp ik niet waarom je in zo'n wereld nog aan kinderen begint. Huilen doet een baby sowieso. Natuurlijk weet ik niet hoe het er 9 maanden geleden aan toe ging, maar het lijkt me straf dat het leger hier niets tegen kon beginnen. 1 headshot en zo'n "alien" is dood, plus ze zien geen steek.

Meer achtergrond over hoe het was begonnen had ik wel fijn gevonden want dit vond ik wat simpel. Wie zijn ze, wat doen ze en wat drijft hen? Misschien krijgen we meer antwoorden in deel 2?

Ssssssssssssssstt….!

De hoge verwachtingen worden meer dan waargemaakt. A Quiet Place is een ijzersterke horrorfilm waarbij ik eindelijk weer eens echt een gevoel van spanning en plaatsvervangende angst voelde. De eerste scenes zijn al perfect omdat je als kijker gelijk deze bijna dystopische wereld ingetrokken wordt, en ook gelijk alle informatie toegereikt krijgt om te kunnen begrijpen waarom de personages geen geluid mogen maken. Sterk en effectief regie- en schrijverswerk van Krasinski.

Het belangrijkste is dat je ook echt meeleeft met de personages. Lee en Evelyn Abbott, maar misschien nog wel het meest met hun dochter Regan. Fantastisch geacteerd van de jonge Millicent Simmonds. Blunt is, zoals gewoonlijk, geweldig op dreef, en het hele gedeelte in het huis met de bevalling, een spijker en de alien is nagelbijtend spannend. Krasinski weet de spanning in bepaalde scènes naar het ondraaglijke op te voeren. Origineel, spannend, gruwelijk, emotioneel en tragisch, meer van dit soort horrorfilms graag.

In tegenstelling tot sommige anderen, hebben wij echt van deze film genoten.

Voldoende verhaal en dito spanning.

Het draait om de stilte waar je als bewoner van deze planeet serieus rekening mee moet houden. Zo niet, dan wordt dit op een of andere manier verrekend. Na het zien van deze film zijn wij van mening radicaal veranderd en hopen serieus dat er elders geen leven in het universum aanwezig is.

Normaliter heb ik echt een grondige hekel aan (horror)films waarbij de scares komen van OPEENS HARDE GELUIDEN tussen de aanzwellende strijkers door. Hoe simpel kan het zijn om iemand te laten schrikken, denk ik dan. Maar Krasinski pakt het hier handig aan door een goed excuus te verzinnen voor de plotselinge audio-explosies en bovendien voel je je niet geflikt want ze komen bijna allemaal uit de filmomgeving zelf.

Ja, bijna allemaal. En dat is toch wel doodzonde. Krasinski laat zich af en toe toch verleiden tot wat goedkoop effectbejag, bijvoorbeeld als die oude vent opeens in beeld verschijnt. Doe dat dan gewoon af zonder geluid! Of kom erin op het moment dat hij begint te schreeuwen en laat personages en publiek daarmee schrikken. Schoonheidsfoutjes die de verder goede spanningsopbouw behoorlijk in de weg zitten.

Vraag me toch daarbij af of een ietsje groter brein dan dat misplaatst opstandige dochtertje niet al voor de apocalyps had kunnen verzinnen dat superscherp gehoor zo z'n nadelen kan hebben. En ook ik ergerde me een beetje aan wat dommige fouten van de familie, maar goed. Functioneert alles perfect op de boerderij, heb je ook geen film natuurlijk. Geeft wel weer aan dat je meeleeft met de personages, pluim voor script en acteerwerk dus. Bovendien klonk de Atmos-track overheerlijk in m'n huiskamer en in ieder geval de vriendin hield het niet meer, dus al met al toch wel geslaagd, lijkt me.

3,5*

Trouwens wel benieuwd of het niet nog beter was geweest om maar gewoon helemaal geen muziek te gebruiken, of misschien een iets atmosferischere score in plaats van deze generieke soundtrack.

Heeft zijn zenuwslopende momenten. Op dat vlak stelt A Quiet Place niet teleur. Uitermate origineel gevonden, want de stilte versterkt de scares wanneer die eraan komen. Vanaf het moment dat Blunt op een spijker trapte ontvouwde zich een heel goede scène. Soms wil het script slordig zijn: day 46.... waarvan? De film mist een minimum aan contextinformatie. Een opener als "day 46" vraagt daarom anders lieten ze dit best achterwege. Ik vond ook dat de film een waardig einde miste; denk vooral dat dit de deur op een kier moet zetten voor de sequel. Er werd nogal wat geboft in de media met deze film maar een echte uitschieter? ... nee, niet voor mij. En Blunt valt me altijd tegen; één van die weinige actrices die ik echt niet kan luchten.

Who are we?

We can't protect them.

“Upgrade” verdient de titel “Beste SF van het jaar”. En vol overtuiging roep ik “A quiet place” uit tot de beste horror van het jaar 2018. Ook al is het niet echt een horror maar meer een SF. Ik kijk al heel mijn leven horror en heb dan ook al een hele lijst afgewerkt. Eerlijk gezegd was ik als de dood voor engerds zoals Dracula en Frankenstein tot ik ongeveer 14 jaar was. Had ik ook maar een klein fragment gezien, dan ging ik met bibberende knieën slapen en kroop ik achter een reuzegrote knuffelbeer. In mijn jeugdige fantasie vormde deze beer mijn enigste bescherming tegen de creaturen van de nacht. En toen ik voor de eerste keer “Evil Dead” zag en tot mijn verbazing deze zonder al te veel problemen (bijna gevoelloos) helemaal uitkeek, wist ik dat mijn angst voor horrors met de noorderzon was verdwenen. Sindsdien kijk er naar met een zekere vorm van onverschilligheid. Ik zag vorige week de artikelen over de trailer van “The Nun” en het verwijderen op YouTube wegens te angstaanjagend. Op het einde van de trailer vroeg ik me af wanneer het nu eens angstaanjagend zou worden. Nooit dus. Maar “A quiet place” is andere koek.

Niet dat bij mij het angstzweet constant uitbrak of dat ik het in mijn broek deed vanwege de oplopende spanning. Maar ik geef toe dat ik op een bepaald moment op het puntje van mijn stoel zat en dat de gespannen sfeer op het uiteinde me naar adem deed snakken. Ik kan me geen film herinneren waarin de constante dreiging en angst zo expliciet aanwezig was. En de voortdurende stilte in deze film is oorverdovend. Toch een gewaagde keuze om deze noodzakelijke stilte te gebruiken in een horrorfilm waar meestal de plotse harde geluidseffecten voor het schrikeffect zorgen. De scriptschrijvers van “A quiet place” hadden niet bijster veel werk met dialogen in deze film. Het grootste gedeelte van de film worden handgebaren gebruikt of permitteert men zich het om het eens op een fluistertoon te doen. Een noodzakelijkheid, anders zal je geen lang leven beschoren zijn.

Bij aanvang vraag je je af (tenminste als je zonder voorkennis aan de film begint) waarom deze familie zich op deze manier gedraagt en wat het gevolg zal zijn indien ze zich niet aan de opgelegde regels houden. Geloof me vrij, daar kom je snel achter. Eerst op een wel echt wrede manier. En vervolgens door het sporadisch passeren van nieuwsartikelen die Lee (John Krasinski) verzamelt. Ik ben van mening dat hetgeen deze familie belaagt en reageert op elk willekeurig geluid de meest angstaanjagende creaturen zijn die ik ooit heb mogen aanschouwen in dit soort films. Ze zijn zo moorddadig en wreed als een Xenomorph uit “Alien”. Ik heb ademloos gekeken naar de design en de anatomie van deze dodelijke creaturen wiens voornaamste lichaamsorgaan een uit de kluiten gewassen gehoororgaan is. Ze hebben zo een indruk gemaakt op mij dat ik ze nog voor ogen heb na enkele dagen. Zo fascinerend dus.

Achteraf bekeken is deze film quasi perfect. Op alle vlak. Inhoudelijk is het een briljant verhaal. De speciale effecten zijn onwezenlijk goed. En het acteren is subliem. Elk personage levert degelijk acteerwerk. John Krasinski als Pater familias die de taak van beschermer voor zijn familie fungeert. En ook (in alle stilte) een werkend gehoorapparaat tracht te ontwikkelen voor zijn dove dochter Regan (Millicent Simmonds). Zonder twijfel de beste vertolking wordt door haar geleverd. En niet alleen omdat ze in het werkelijke leven echt doof is en op die manier op een realistische manier deze rol speelt. Maar als onderdeel van het verhaal spreekt zij het meeste tot de verbeelding. Emily Blunt speelt de hoogzwangere, zorgzame moeder Evelyn die op punt staat om te bevallen. Een blijde gebeurtenis die de nodige kopzorgen met zich meebrengt. En als laatste Noah Jupe in een misschien kleinere rol als de jongste zoon Marcus, maar die toch van cruciale betekenis is. En dan is er tenslotte Cade Woodward. Maar spijtig genoeg was zijn bijdrage wel echt van korte duur. Stuk voor stuk topprestaties.

Wees gewaarschuwd dus. Deze briljante film is een regelrechte nagelbijter en zal je bloed doen stollen op bepaalde momenten. En dit dankzij het strakke script en de enge sfeer ondersteund door een dreigende soundtrack. Soms wordt er wel eens een horror-cliché gebruikt. Zo zal in een wereld van stilte een uitstekende spijker in de houten keldertrap vanzelfsprekend voor de nodige consequenties zorgen. Maar dat is dan ook het enige in een film die qua originaliteit uitblinkt. Hetgeen je wel beseft na deze film is dat wij mensen ons dagelijks terugvinden in een uiterst lawaaierige wereld. En er is geen “mute”-knop voor het moment dat we zulke creaturen op bezoek krijgen. ’t Zal rap stil zijn dan.

4.5*

Dit is werkelijk de beste horrorfilm die ik dit jaar heb gezien en kan maar overtroffen worden nog door 1 andere film en dat is "The Nun".

Deze film biedt schrikmomenten en suspense a volonté.

Geen seconde duikt er verveling op bij het kijken.

Het acteerwerk is top en de setting is fantastisch.

Deze film heeft een 5 score voor mij.

Om te beginnen heb ik de film niet gezien in de bioscoop ( bewust ) waarbij ik nu een dubbel gevoel heb want dit moet magnifiek zijn geweest in de zaal. Al had ik ook wel schrik voor andere mensen die heerlijk genieten van popcorn, chips en drank. Lekker storend geluid Daarom toch maar thuis waar me niemand kan vervelen.

En dit is cinema van de bovenste plank ! Wat ze hier allemaal weten te doen met geluid en creëren van spanning is gewoon subliem. Origineel gedurfd idee om een hele film zo op een intense, stille manier aan de kijker te brengen. Ik kan me voorstellen dat dit niet iedereen zijn ding is. Maar voor mij werkte dit wel.

Daarbij zijn de actiescènes en de wrede creaturen duidelijk en mooi in beeld gebracht. Wat voor bizarre nietsontziende creaturen waren me dat ? De cast speelt voortreffelijk waarbij vooral het dove meisje ( Millicent Simmonds als Regan ) opvallend aanwezig was. Haar handicap zal later in de film een troef worden. Daarom dat sommigen hier misschien de film eens opnieuw moeten zien, want ik heb de indruk dat ze het niet begrepen hebben. Als men op voorhand niet weet hoe je ze moet bestrijden, heeft de mensheid weinig kans op slagen met al hun lawaai. Trouwens men weet uiteindelijk ook niet hoe het allemaal juist begonnen is. De film krijgt door sommigen ook onterecht kritiek op de reacties van de creaturen die op die geluiden afstevenen. Er bestaat nog altijd iets van hoge en lage tonen, frequentie, luid en zacht. Dus bv. die auto die van het bergje komt....op dat moment nog niet zoveel geluid...maar naderhand was er ene toch wel daar hé. Qua spanning en sfeer dus top ! Wat ik wel een minpunt vond was de baby. Kon het niet begrijpen dat je als familie voor dit idee nog zou kiezen (en je hebt al kinderen) in een wereld vol gevaar voor geluid. En dan de komst van een baby ? Conclusie : prachtige film met een originele insteek rondom geluid en spanning waarbij dan ook nog de cast en de beelden pluspunten zijn. Wat wil je nog meer? Een film die bij al sowieso in de top 10 van het jaaroverzicht zal staan. 8,5/10

Daar kan ik me inderdaad ook volledig bij aansluiten. Heel veel aan deze film is erg tot zeer goed. Maar het op zich sterke basisprincipe zit zo boordevol gaten, dat het simpelweg vervelend is.

Aardig concept, maar ik had verwacht dat het iets specialer zou zijn, zeker gezien het gemiddelde hier. Ik vond het op een gegeven moment eigenlijk best standaard uitgewerkt (en dan ben ik nog niet eens heel erg doorgewinterd in het genre).

Het deed me behoorlijk denken aan Signs (oke, ook door dat maisveld), en dat lijkt me niet per se heel positief meer voor een film anno 2018. Punt bij dit soort films is natuurlijk ook dat de ergste spanning er wel vanaf is als je die beesten eenmaal hebt gezien.

Acteerwerk is dik in orde, er zitten hier en daar zeker sfeervolle momenten in en toffe spannende scènes - de geboorte van de baby is wel echt het hoogtepunt in de film - maar daarna vond ik het eigenlijk nergens echt heel boeiend meer en zelfs wat zwakjes eindigen.

Beetje overgewaardeerd wel.

3,25*

Viel eigenlijk best tegen. Het gebruik van geluid (of het gebrek eraan) is an sich interessant en er wordt qua audio design genoeg mee gedaan (de manier waarop het gezin probeert te leven met zo min mogelijk geluid, de manieren om de monsters af te leiden), maar tegelijkertijd wordt het al snel wat eentonig om naar te kijken.
De personages zijn ook niet zo heel interessant namelijk. Het meisje met het CI is op zich een leuk gevonden contrast met de audiofiele monsters, maar ze speelt niet echt een belangrijke rol in het geheel.

Dan het plot van de film, dat eigenlijk neerkomt op het overleven in een wereld met stilte. In dat opzicht vond ik het idee om een kind te verwekken in een wereld waarin stilte nodig is om te overleven al dom, dus veel medelijden had ik niet toen Emily Blunt haar kind moest baren. Ja, de timing was vervelend en de omstandigheden ook, maar dat neemt niet weg dat ze onnodig risico's nemen. Eigenlijk zijn alle situaties waar het gezin in verzeild raakt, hun eigen schuld.

Dan de monsters zelf; ik denk dat de film veel enger had kunnen zijn als het gevaar onzichtbaar en sluimerend was gebleven, dan gelijk in de intro al de monsters te laten zien als het kind wordt gegrepen. Ook omdat de monsters er niet echt angstaanjagend uitzien (een soort Venom-achtige Starship Troopers-wezens) is er van een horror-element niet echt sprake. Het deed soms zelfs wat aan de aliens in Signs denken, helemaal als je de zwakke climax in ogenschouw neemt.

Al met al maakte het dus niet al teveel indruk. Het acteerwerk is prima in orde (vooral Emily Blunt) maar het horror-element is te weinig aanwezig. Daarom ben ik ook verbaasd dat de film zo hoog beoordeeld wordt.

was zeker aangenaam verrast door deze film waarin redelijk wat spanning zit , het acteerwerk met name van de kinderen is van hoog niveau en het design van de aliens is origineel gedaan .
Ook de special effects zijn goed .
Toch zijn er ook wat minpunten en inderdaad ik moet het commentaar van hierboven wel delen dan het vrij onbegrijpelijk is om een baby op de wereld te zetten waarin geluid je doodvonnis kan zijn
Ook was het weer een standaard cliche om de vader zichzelf op het laatst te laten opofferen iets waar ik me flink aan kon ergeren want dit hebben we al meer dan genoeg keren gezien .
Toch wegen de voordelen wel zeker op tegen de nadelen , ik heb er verder wel van genoten .

Goeie film waarin een gezin probeert te overleven in een post-apocalyptische wereld, door zo stil mogelijk te zijn. Een prima en ook wel origineel gegeven waar filmtechnisch gezien leuk gespeeld mee kan worden. En dat gebeurd hier dan ook en levert een aantal behoorlijk spannende scenes op. Misschien niet altijd even logisch, maar toch een dik verdiende 3.5 sterren.

Spannende film met een fijne cast en die bovendien mooi en in rustige shots geschoten is. De ontknoping is voor mij dan ietwat teleurstellend maar het verhaal an sich vind ik origineel en goed gevonden.

Misschien is het spannender als je deze film in de bioscoop ziet, op het grote scherm. Uit nieuwsgierigheid heb ik de DVD van de bibliotheek geleend en ik moet zeggen dat hij mij is tegengevallen. Het is sowieso niet mijn favoriete genre, ik hou meer van arthouse films en ik vind een film niet gauw eng. Ook deze niet. Het acteerwerk vind ik goed en het beeld ziet er goed uit, maar ik kwam er niet in en het verhaal sprak mij niet aan. Ik vond het bovendien erg vaag en het eind voelde voor mij vrij abrupt. Ik vind de stilte wel origineel, maar nee, het is niet mijn ding. 2*

Iets te quiet voor mijn smaak, wist niet dat ik de titel zo letterlijk moest nemen. De film moet het teveel van dat concept hebben zonder veel aandacht te schenken aan andere zaken, waaronder het script. De gebeurtenissen in de film bevatten teveel grote fouten, jammer dat ze moedwillig zo'n slordige film hebben afgeleverd. Het gebrek aan geluid is geen excuus als je ziet hoe inventief de vele silent movies daarmee destijds zijn omgegaan. Hele magere 2,5*.

de volledige film op het puntje van mijn stoel gezeten met hartkloppingen en spanning ten top....tot....het einde, dat alles als 1 knip net zoals je een lamp uit doet, afbreekt....... dan heb je een film gezien waar je minut na minut van hebt genoten en maakt het einde van de film alles gewoon....stuk....sorry maar deze film heeft naar mijn bescheiden mening geen volwaardig einde, echt dood jammer.... de film is gewoon weg niet af (punt!!)

Horror zoals die hoort te zijn. Spanning die je op het puntje van de stoel zuigt en dit met naargeestige aanzwellende muziek. Zo heb ik deze film ervaren. Of het allemaal niet geloofwaardig is of dat sommige dingen niet kloppen, dat zal me een worst wezen. Om dit soort sfeervolle films juist te kunnen beoordelen moet je je verstand op nul zetten en je helemaal laten leiden door het gevoel. Nou, ik kan je zeggen dat de spanning mij af en toe zo groot werd dat ik soms even een pauze moest inlassen. Het spannendst vond ik deze film trouwens in de momenten dat je de monsters nog niet te zien kreeg maar wel duidelijk de spanning van het naderende onheil voelde. Beste scène vond ik die van in het begin (day 89) waarin de jongste van de familie met het speelgoedvliegtuigje speelde en waarin hij door het geluid dat dat vliegtuigje veroorzaakte door zo'n aliën in een flits werd weggegrist, zo snel zelfs dat we van dat monster amper iets te zien kregen. Zo kende deze film trouwens nog wel andere zeer mooie schokkende scènes en niet te vergeten; ook op visueel vlak was deze film bovendien toppie joppie.
In het kort gezegd: ik heb mij uitstekend geamuseerd met dit bijzonder sfeervolle horrorfilmpje en ik durf zonder meer te zeggen dat deze zeer geslaagde en originele horrorfilm bij mij in de top 10 komt van beste films van het jaar 2018.

4,5*

Aardige ietwat minimalistische horror/thriller film in apocalyptische sfeer met origineel verhaal over ruimtewezens die de mensheid uitgemoord hebben en op geluid reageren.

Een familie probeert te overleven en heeft zich verschanst in een deels ondergrondse woning met allerlei beveiligingsmaatregelen. Deze film laat zien dat je in een genre toch heel lang vernieuwend kan blijven. Met leuk acteerwerk van de hoofdrolspelers.

Post apocalyptische films is mijn ding. Echter té veel fouten in de film.
Er gebeurt niets met de spijker en de vader had zich niet hoeven op offeren. Plus nog ca 10 andere vreselijke fouten.

Bird box is een stukje beter uitgediept.

Stilistisch is dit niet meteen een topfilm, het moet het vooral hebben van de originele insteek en de toch wel verrassend goeie cast. Het geheel komt over als een lowbudgetfilm, maar de regisseur heeft er het beste van gemaakt. Less is more en met suggestie en spanning wordt de film mooi opgebouwd. Het is weer eens iets anders dan de bezeten huizen of spoken die achter krakende deuren staan te kijken. Deze film zal snel verouderd aanvoelen vrees ik. Er mocht meer met de sfeer gedaan worden. Het begin van de film gaat nog wel, maar eens de 'actie' volgt, raakt de trein van haar spoor.

Omdat deze film door de MovieMeter-stemmers was gekozen als derde beste film over 2018, was ik wel nieuwsgierig naar deze Drama / Horror film en omdat hij gisteren al te zien was op "Film 1", heb ik hem toen gelijk ook maar gekeken.

Toegegeven die film was best origineel (tegenwoordig best moeilijk) en er zitten ook best sterke en spannende scènes (zeker vanaf de tweede helft van het verhaal) in, maar omdat het vooral te stil (wat natuurlijk wel perfect bij het verhaal paste) is, en hier en daar ook wat saai (met name de eerste 30 minuten) is, vind ik dit persoonlijk geen topfilm.

De cast is eigenlijk beperkt tot het gezin Abbott, waarvan ik Emily Blunt (als moeder Evelyn Abbott) en John Krasinski (als vader Lee Abbott) het best verdienstelijk vond doen. Wel vraag ik me bij hun af waarom ze nog aan een nieuw kind waren begonnen, of had dit te maken te maken met het verlies van hun jongste kind ? De kinderen deden het eigenlijk ook nog wel verdienstelijk, maar zelf ben ik geen fan van kinderen in een film.

Maar al met al is dit best een aardige Drama / Horror film om eens gezien te hebben (duurt met circa 83 minuten ook niet lang) en het einde van het verhaal mag je als kijker zelf invullen.

Naar deze keek ik al een tijdje uit en hij is me goed bevallen. Vond het een spannende film, ondanks dat je de wezens niet zo veel ziet. Less is more en dat hebben ze hier goed aangepakt. De cast deed het ook prima, de vreemde beslissingen moet je er wel bijnemen.

Ik vond het wel een originele film die kon boeien van begin tot einde. Een aanrader!

Mijn eerste stem dit jaar... (en het jaar is al een tijdje begonnen)

Ja, hier keek ik al heel lang naar uit en mijn verwachtingen zijn toch wel waargemaakt. Dit is een bijster originele horrorfilm waar het vanoudse ruimteinvasie thema als inzet wordt gebruikt.

Want... jawel. We krijgen te maken met een... verwoeste omgeving, een gezin, en doodse stilte; waarbij er in gebarentaal wordt gecommuniceerd. Want eenmaal ze je kunnen horen... ben je de pineut.

En ja, dat is toch zeker niet zomaar iets en het lijkt er al op dat het gezin al zodanig erop getraind is om hun stembanden volledig uit te laten schakelen. Het rouwen om het jongste zoontje hebben ze overduidelijk al die tijd moeten laten. Het feit dat de film, na de voorwoord in Day 89, al heel snel een tijdsprong maakt naar Day 473, is al goed gevonden. (Ze hebben echter wel een foutje gemaakt in de film door eerst Day 473 aan te kondigen, en pas later Day 442. Had andersom gemoeten) Inmiddels is het gezin al zodanig geïntegreerd in de situatie en proberen ze de tijd te doden door in de stilte de rituele bezigheden te ondergaan. Dit zorgt toch wel voor een behoorlijk sterk geheel op psychologisch gebied; lees: de typische ouder-kind discussies, maar dan met gebarentaal. Nogmaals... geen greintje geluid geven, ook als je met je voet in een spijker stapt, zo'n monster plots voor je neus opduikt.... De stukjes bij de rivier zouden als lichtpuntjes moeten zijn.

Sfeervol kon ik het zeker noemen. De rurale desolate sfeer en de heerlijke natuurstilte... terwijl het gevaar overal op de hoek ligt. De Ook de monsters zagen er overtuigend en sterk uit. Al had het wel iets subtieler gemogen. Je maakt al erg snel kennis met de monsters, terwijl het misschien treffender was geweest als ze tegen het einde in het volle zicht zouden komen. Het acteerwerk was goed. De vader die de veiligheid draaiende houdt en toch wel een beetje de baas-rol op zich heeft opgenomen, de moeder die vrijwel vaak passief blijft en dan het zoontje die naïef en gevoelig is en de oudste dochter die rebels en eigenwijs is. Dit zorgt ook voor de nodige wrijvingen tussen de noodzakelijke momenten door.

Echter snapte ik enkele dingen niet: Die krantenkoppen bijvoorbeeld: Hoe dan? Of waarom een baby maken terwijl je weet dat je daarmee je graf graaft... en wanneer die baby dan wel geboren is lijkt het wonderbaarlijk te zijn dat ie nergens huilt. Het brabbelt daarentegen wel, maar dat lijkt door het scherpe gehoor van de monsters overgeslagen te worden. Om nog te zwijgen over die schuilkelder die ze slechts afdekken met een matras. En wegzakken in een maismolen? En dan ondertussen naar adem happen? Zullen er dan echt niet inmiddels al enkele maiskorrels letterlijk in het verkeerde keelgat schieten? Het bad ass gehalte aan het einde was opzich wel oké... en gelukkig bleef het bij een open einde. Een beetje vergelijkbaar met The Grey.

Maar ondanks dat kon dit me toch wel zeker bekoren. Jammer van de schoonheidsfoutjes, maar desondanks een aanrader. Deel 2 schijnt ook te komen had ik begrepen?

4,0*

Deze film heeft een uniek verhaal wat gesteund wordt door goed acteerwerk. Helaas is de uitwerking wat matig omdat de keuzes die in de film worden gemaakt niet allemaal even logisch zijn en je als kijker alleen de relatie tussen het wezen en de mens krijgt te zien. Enige uitleg over de oorsprong van deze wezens had de film wat meer dimensie kunnen geven.

Voor mij een film waarvan ik vooraf dacht, is dit wel wat voor mij, dus het was een gok om de Blu-ray aan te schaffen. Echter is de film me redelijk bevallen, al is er wat mij betreft weer sprake van is deze film een thriller of toch een horrorfilm. Voor mij viel deze A Quiet Place dan weer in de eerstgenoemde categorie. Het verhaal en de uitwerking van deze film is vrij sterk en de film heeft dan ook de nodige spanning en sfeervolle momenten. Positief is dat ook de speelduur vrij kort is waardoor de film op zich vrij snel voorbijvliegt. Maar desondanks zag ik na één keer niet waardoor deze film zo veel lovende kritieken krijgt. Misschien dat een herziening op zijn tijd hier nog verandering in kan brengen, maar voor nu vind ik het een aardige film, maar meer ook niet.