Phantom Thread (2017)

Film werd gelauwerd - en terecht - voor zijn originele muziek maar in het begin van de film is een mooie evergreen song te horen : "My Foolish Heart" en het kon niet anders dan dit iets zou te betekenen hebben en inderdaad : ge moet toch wel over een dwaas hart beschikken om in zee te gaan met een onmogelijke man als Reynolds en er bovendien alles, tot het absurde toe, voor over hebben om zijn aandacht, waardering en liefde te winnen.

Grillige romantiek, maar meeslepend, en eigenlijk een overwegend psychologische film, waarvan moet toegegeven dat oneindig veel te danken is aan de sterkte van de hoofdacteurs en dit niet alleen aan "zeldzame" Daniel Day-Lewis maar nagenoeg evenveel aan de dames Krieps en Manville.

Film die overigens met veel zorg is gemaakt en uitblinkt met zijn costumering, decors en make-up.

PTA weer met zijn visuele meesterschap, elke scene is er eentje om op de filmacademie te laten zien.

Maar het grijpt werkelijk nergens bij de lurven, althans bij mij. Jammer.

PTA 2017.

Ik moet de beste man nog een beetje ontdekken, maar dit vond ik achteraf een beetje tegenvallen. Ja, je merkt nog steeds wat PTA hier en daar, maar het is niet meer zo fris. Het cameragebruik is wat minder opvallend, de dialogen lagen me ook niet helemaal.

Mooie rol van Lewis, de ruzies tussen hem en Krieps zijn pakkend en de sarcastische opmerkingen van hem doen me weer denken aan Eastwood in Gran Torino. Visueel valt het redelijk op, maar echt schitterend was het niet.

De film zelf is ook niet altijd even pakkend, de dialogen zijn soms vervelend en Krieps straalt soms ook echt te weinig uit. Het briljante einde was wel goed gevonden, daar voor mijn complimenten, maar voor de rest vond ik dit niet al te veel hebben.

PTA is oprecht een goede regisseur, maar een meesterwerk wil ik dit nog niet echt noemen. Day-Lewis zijn prestatie was overigens absoluut oscarwaardig, en daar kan Krieps niet tegenop. Soms is de film niet even boeiend, en de locaties vond ik ook weinig echt briljant ondanks de fijne details.

Vooral de warme scenes rond de winter hebben wat sfeer, voor de rest straalt de film niet altijd even veel af op mij. Voor de rest krijgt het absoluut een voldoende. PTA ga ik in de gaten blijven houden.

Ik liet me tijdens het kijken naar Phantom Thread vooral leiden door de prachtige score van Jonny Greenwood, die op dat moment live uitgevoerd werd door het Rooterdam Philharmonisch Orkest. De volmaakte paradoxen van de muziek – elegant maar dreigend, harmonieus maar bij vlagen ook ijzig en verstokt – schijnen ook door in de film zelf, die de perfectie vrijwel op ieder vlak benadert. Karakters botsen en schuren in een sierlijk kader van cinematografische wonderlijkheid. Haast onmerkbaar verschuiven de perspectieven: het blikkenspel is ook een rollenspel. Vicki Krieps mag de geschiedenis in als de actrice die erin slaagde (een wederom fenomenale) Daniel Day-Lewis te overrompelen. Wát een vrouw – het mag, nee moet gezegd.

Briljant acteerwerk. Als je houdt van een film waar het daar om draait dan is dit een meesterwerk. Als je niets voelt na een half uur dan beter niet verder kijken. Het verhaal is namelijk in een paar zinnen te vatten. Oudere man wordt verliefd op jongere vrouw. Dus dan moet de manier waarop het verfilmd is wel bijzonder zijn voor een hoge score en dat is zo.

Verhaal gaatvtich wel veel verder dan dat. Maar je hebt wel gelijk dat het ook prachtig verfilmd is.

Hoewel een trage film is dit wel een prachtige film.

Er hoeft niet altijd veel vaart in een film te zitten zolang het scenario maar goed zit en, vooral dan in deze film, de vertolkingen goed zijn. En dat zijn ze zeker, Daniel Day-Lewis is als vanouds subliem evenals zijn tegenspeelster, de nobele onbekende Vicky Krieps.

Misschien zal niet iedereen deze film graag zien, en toegegeven ik had ok mijn twijfels, want de modewereld is niet dadelijk een thema dat me boeit, maar net omdat Daniel Day-Lewis de hoofdrol voor zijn rekening neemt wou ik de film perse zien.

En hij heeft me wederom niet teleurgesteld, de man maakt niet zoveel films, maar weet zijn rollen zo perfect neer te zetten dat het een lust voor het oog is.

Kortom, warm aanbevolen !!

Phantom Thread | Daniel Day-Lewis' Quotable Confrontations - YouTube

Net de film gezien. Zal kort maar krachtig zijn, vond het geweldig! Integendeel zoals anderen het met een hoge waardering omschrijven, zie ik het als een soort persiflage van het echte leven.

Wat ik daarmee bedoel: wat erin de film gebeurt is geen werkelijkheid, het is de gedachtengang van het hoofdpersonage, nadat hij zn moeder verloren heeft, waarschijnlijk het brein achter de jurken.

Kortom: het is een verwerkingsproces verhuld in een lange film.

Althans, de meningen zullen daarover verdeeld zijn.

Appetite for Destruction: Paul Thomas Anderson’s ‘Phantom Thread’ and the Fall of the House of Woodcock

Ben zo trots dat jij mij volgt JM

Ik weet het, ik weet het

Erg mooie film. Mooie kleuren en beelden, bijzonder verhaal. Het sleepte mij mee en ik had geen moeite met de lange duur. Ik vind ‘m een beetje vaag, maar dat vind ik niet storend. Het past wel bij de mysterieuze sfeer. Erg goed acteerwerk. De acteurs zitten goed in hun rol. 4*

Paul Thomas Anderson was nooit mijn favoriete regisseur. Creatief gezien kan hij me niet helemaal overtuigen. Maar toch straalt hij een vakmanschap uit. Toch zeker bij zijn oudere films, gaandeweg zie je toch wat moeheid te voorschijn. Ook hier is dat weer het geval. Het is een trage film natuurlijk en dat mag gerust. Maar van een film die draait rond een kostuummaker, mocht het toch wat meer aangekleed. En hoe mooi de muziek ook is, klikt het niet altijd met het ritme van de film zelf. Wel overtuigend voor mij was Daniel Day-Lewis. Als je zijn drie vorige films bekijkt - There will be blood, Nine en Lincoln - kan je je moeilijk inbeelden dat dit dezelfde acteur is. Het toont echt wel zijn verscheidenheid. Vicky Krieps en Lesley Manville zijn sterke tegenspelers.

Het geheel is een film met de nodige potentie lijkt me, maar het komt nooit echt goed uit de verf. Net niet sfeervol genoeg, net niet beklijvend genoeg, net niet adembenemend. PTA kent zijn vak, maar ik wil liever een creatieve mooie film dan enkel vakwerk.

Bod, grof en meedogenloos

Stijlvol, verfijnd en romantisch zijn misschien eerder termen die je zou verwachten bij een kostuumdrama over een modeontwerper en zijn muse. En ja, dat is de film ook, maar enkel aan de buitenkant. Onderliggend aan het verhaal over de hypersensitive kunstenaar, die zijn leven tot in de details probeert te regisseren zijn het vooral de eerstgenoemde woorden die spelen en een geweldige spanning oproepen.

Een fantastisch spelende Vicky Krieps weet uiteindelijk in te breken in het compromisloze leven van Woodcock in een film die onder je huid kruipt.

Meesterwerk!

Het drama heb ik niet echt kunnen ontdekken. Kreeg er in ieder geval geen hoge bloeddruk van.

Geprobeerd wegens de hoge waarderingen en uiteindelijk met een dubbel gevoel de film afgesloten. In eerste instantie geboeid door DD Lewis, daarna door de modehuis beslommeringen mijn aandacht meer dan verliezend, om weer geïnteresseerd te raken wanneer na een uur de relatie spaak begin te lopen, verbaasd over het einde en uiteindelijk geïntrigeerd als ik me in andere recensies en uitleg op internet duik. Kortom een film die zich in eerste instantie niet gemakkelijk laat vangen...

De film begint boeiend rond de excentrieke Reynolds, die obsessief en bijna autistisch met zijn werk, mode en vooral leefomgeving omgaat. Onmiddellijk wordt er iemand naar buiten gedrongen die niet meer gewenst is. Bijna poëtisch is zijn gang rond de jurken, klanten en zijn tevredenheid. Unsetteling is zijn tocht naar het platteland, vooral de muziek heeft daar iets raars. Alsof het de keerzijde van de onvoorspelbare en moeilijke Reynolds wil benadrukken, een wankele balans tussen genie en doordraaien. Alma eenmaal geïntroduceerd en ingeburgerd zakt het gevoel en interesse voor de film wat weg, zelfs als daar de eerste voortekenen verschijnen die vertellen hoe het haar voorganger vergaan is die in het begin weg werd gewimpeld, doet me dat allemaal niet zo veel. Reynolds zoekt slechts een soort muze lijkt het, en in zijn gestructureerde leventje vooral wanneer het hem uitkomt. Ondanks het begin is de film tegen de helft voor mij verzand in een saai kostuumdrama die hooguit een 2.5 zou verdienen.

Maar dan toch, halverwege gooit Alma de knuppel in het hoenderhok en legt zich zeker niet zomaar neer bij de grillen van Reynolds. Een moment waarop voor mijn gevoel eindelijk de essentie van de film en vooral het vuurwerk los breekt. Aantrek, afstoot en vooral kwetsbaarheid lijken daarna de hoofdingrediënten van het verhaal te zijn. Vooral dat 'aantrek' gedeelte fascineert me. Waarom laten mensen/we ons altijd zo inpalmen door één karaktertrek die eruit springt en zien we alle fouten en nare trekjes er achter niet? Reynolds is ondanks dat 'geniale' ronduit onuitstaanbaar. De afstoot reactie die komt veroorzaakt bij veel mensen een soort volhardendheid. Iets dat toch ook andersom lijkt te werken als Alma lijkt te ontglippen. Geen relatie is perfect lijkt maar weer. Ronduit verbijsterend en intrigerend is het vergiftigen en het feit dat Reynolds dit weet. Is Alma van muze verandert in het verzorgende moeder figuur waar Reynolds zo naar snakt? Of is het een crashcourse onthaastten en overgeven, in de figuurlijke zin van het woord, die hij eens in de zoveel tijd nodig heeft? Iets waar ik niet helemaal de vinger op kan legen. Reynolds ziet weliswaar zijn moeder als Alma hem weer komt verzorgen en op een gegeven moment is de verschijning weg ten teken dat Alma de plek ingenomen heeft. Het is een interpretatie die de eerst uitleg zou ondersteunen. Overigens een kippenvel momentje die zwijgende verschijning in de hoek.

De 'Spook-draad' is voor mij een beetje een raadsel, maar wel een interessant raadsel waar ik nog niet mee klaar ben. Hoewel het even lijkt te verzanden in een onbegrijpelijke kostuumdrama lijkt de film toch heel wat meer inhoud te hebben dan in eerste instantie lijkt. Het is uiteraard een PT Anderson dus had ik anders verwacht...? Nee, boeiend is de vertolking van DD Lewis die zoals zo vaak volledig verdwijnt in de rol, wat is dat toch een acteur zeg. Niet te vergeten de aparte soundtrack die op de juiste momenten de situatie benadrukt. Of Phantom Thread een meesterwerk is weet ik nog niet, bijzonder en aparte met veel interessante elementen is het zeker.

Prachtige cinema. Mooie muziek en visueel helemaal een parel. Het verhaal is boeiend genoeg en de cast is sterk. Aanrader.

Elegant en eigenzinnig.

Soms betaal ik wel eens meer dan 10 euro voor een T-shirt, maar haute couture is toch een ver-van-mijn-bed-show. Vooraf vreesde ik dan ook voor een film over rare snuiters die een half uur over de juiste kleur van het stofje discussiëren. Gelukkig heeft Phantom Thread veel meer om het lijf dan dat.

Anderson slaagt erin om de oppervlakkigheid en het snobisme van de fashion scene te overstijgen en levert een intrigerende en - verrassend genoeg - diepmenselijke film af. Hij krijgt daarbij de hulp van een zeer sterke cast: Daniel Day-Lewis en Vicky Krieps zijn geweldig afzonderlijk en nog beter tezamen.

De dialogen zijn spits en ook op visueel vlak oogt de film fris en levendig. Toegegeven: af en toe keek ik wel even op mijn horloge. Anderson had er allicht beter wat vaker de schaar in gezet. Maar goed, 130 minuten is naar zijn normen eerder kort.

3,5*

Hij heeft er op regelmatige basis al tegen aangeschurkt maar uiteindelijk blijkt Phantom Thread het meesterwerk te zijn dat er al lange tijd inzat voor P.T. Anderson. Quasi de perfectie gewoon dit.

Onwaarschijnlijk sfeervol, heerlijk gebruik makend van een bijzonder milieu en nog meer bijzondere mensen. Klinisch en toch uitermate romantisch. Droog en toch uitermate vol leven, een niet alledaags leven maar wat voor een leven. Camera zwiert en draait wanneer het nodig is en blijft stilstaan wanneer dat gepast is. Deuntjes passeren her en der, lijken niet te blijven hangen maar zijn op maat gemaakt. Uiteraard net als het divers arsenaal aan jurken, stuk voor stuk blinken ze. En de acteerprestaties maken het echt helemaal af, van Day-Lewis hoeft dat niet eens te verbazen maar ook al de rest doet het gewoon goed, om van te smullen.

Voor mij zijn beste en zijn eerste die echt gewoon zonder fouten is, al had hij misschien zelfs nog beter geweest moest er een kwartiertje of wat van de speelduur zijn afgegaan maar ik vergeef de iets te lange lengte deze film zonder enig probleem.

Prachtige film. in de uitvoering ontzettend mooi gemaakt met veel aandacht voor details en sfeer.
Day-Lewis acteert zo goed dat ik echt een hekel kreeg aan zijn personage.
wat een onmogelijke egocentrische man om mee te leven.
Alma mag geen geluid maken tijdens het ontbijt!

pas het laatste halfuur kantelt het perspectief en komt het karakter van Alma meer naar de voorgrond.

Sterk, zoals we van PTA verwachten kunnen.

Intrigerend. Een klassiek kostuumdrama zou ik dit niet noemen. Onderwerp nooit verwarren met stijl. Technisch complex, inhoudelijk ambigue. De steadycams shots bv : ingewikkeld en prachtig waar zelfs een Scorsese goedkeurend zou knikken. De 'mode show' scene bv, die vloeiende elegantie van camerabeweging en decor (door de gangen in de kamer rond cirkelen). De score : subtiel en functioneel. De piano stukjes zijn zeer ritmisch (hoogtepunt aan tafel wanneer hij de tweede keer wordt vergiftigd alla Barry Lyndon). De muziek geeft een setting (periode) weer maar creëert ook een ritme, camera is zeer veel in beweging. Een dreigende score bij de ruzies. Montage : een ritueel vastleggen zoals in het begin (een werkdag begint, alles mooi geordend laten zien, zoals ook het leven van het hoofdpersonage en zijn geest werkt). Anderson is volwassen geworden, zijn films ook. Peilen naar de hoe een mens en een relatie in elkaar zitten.
Inhoudelijk blijft het nog een beetje vaag. Twee dingen keren veel terug.
Eten. Hun ontmoeting verloopt via een overvloedig ontbijt (for the hungry boy …), een afspraak waarin iets wordt geproefd (een dessert, geloof ik), de kokkin die tips geeft aan Alma, het verrassingsdiner van de verjaardag, de vergiftiging met de paddenstoelen en dan die laatste zin als ze samen zijn (I’m hungry ??)
Geesten. De titel, zijn bekentenis in het begin dat hij voelt dat de doden toekijken (zijn moeder), geheimen in de voering naaien (een lok haar van zijn moeder bv), die scene waarin hij zijn moeder ziet en Alma komt binnen (prachtige scene trouwens).
Ik zit nog met vragen. Betekenis van de titel ? Is Alma de vervangster voor zijn moeder ? Weet hij dat hij wordt vergiftigd de tweede keer ? Waarom laat hij dat toe ?
Phantom thread laat zich niet meteen vatten, veel lijkt onder het oppervlak te gebeuren maar met eerste kijkbeurt is dit toch al meteen een meesterlijke visualisering met een tintelende en zinderende brok emotie aan vast gekoppeld.

cinemanukerke

Dank voor weer zo’n mooie review. Nu ik die zo lees valt er bij toch een muntje. Wellicht moeten we de vergiftiging niet te letterlijk nemen en staat die vooral symbool voor het gegeven, dat er in elke relatie, hoe romantisch die ook is, op den duur ook verstikkende elementen de kop op steken. Samen zijn, gaat altijd ten kostte van een stukje bewegingsvrijheid.

Niet dat het overal zo extreem uitpakt als hier.

Enfin, heb in ieder geval weer zin in herziening.

Allereerst nog maar eens "dit is een briljante film." Waarom weet ik niet precies, maar dat is het hem juist. Afijn, aanhakend op de voorgaande berichten denk ik dat in zijn streven naar perfectie, zelfs in de dagelijkse onbenulligheden, hij zichzelf niet toestaat geliefd te worden. In den beginne gebruikte hij haar als object, als (pas)model. Zij is gefascineerd in en door hem, en weet zijn diepste zielenroerselen te doorgronden. Gaandeweg accepteert zijn "zieke" (uhh, verknipte) geest dat zij hem vergiftigt, want alleen in die toestand kunnen zij elkaar innig en lichamelijk liefhebben. Schitterend.

Het verhaal kan ook symbolisch opgevat worden voor hoe mensen om hun relatie te laten werken er een vergiftigde relatie van maken.

De combinatie acteerwerk en camerawerk hier is van grote klasse.

Moeilijk om te beoordelen. Phantom Thread heeft in ieder geval een overvloed aan klasse, op élk vlak. Esthetisering, camerawerk, acteerwerk; allemaal van de bovenste plank. Daniel Day-Lewis zet hier een heel ander personage neer dan in There Will Be Blood, maar met zijn doorgedreven naturalistische aanpak kruipt hij ook hier weer volledig in de huid van het personage, en wordt het een gelaagd karakter van vlees en bloed. Tot op zekere hoogte steeds ongrijpbaar, maar wel begrijpelijk. Hetzelfde geldt voor het personage van Krieps; de beweegredenen en waarom ze doet wat ze doet liggen niet zozeer aan de oppervlakte. Je moet als kijker soms een inspanning doen en tussen de regels 'doorlezen', maar hieruit spint zich wel een narratief dat vrijwel steeds boeiend en interessant blijft. Overigens was ik niet zo onder de indruk van Krieps als anderen; maar ik vermoed dat dat voornamelijk met het haperende accent te maken heeft. Qua mimiek en fysiek acteren is ze prima. Ook het einde laat zich niet zo makkelijk ontleden; ik haalde er voornamelijk de boodschap uit dat voor beide partijen die verwikkeld zijn in een toxische of vergiftigde relatie het soms zowel onmogelijk als onwenselijk is om deze relatie te verlaten.

Ondanks dat ik het dus zeker een interessante film vond, waar de klasse van af straalt, vond ik het tegelijkertijd wel ook een lange zit. De film duurt gevoelsmatig gemakkelijk een tikje te lang, en voelt in ongeveer elke scène heel zwaarwichtig aan. Dit zijn wat gevoelsmatigere minpuntjes die ik daarom wat minder concreet kan duiden, maar ik had met momenten weinig plezier tijdens het kijken. Ter vergelijking is bijvoorbeeld There Will Be Blood ook een heel gewichtige film, maar daar zat ik elke seconde aan het scherm gekluisterd. Dat was hier gewoonweg niet het geval. 3.5*.

Hoewel sfeervolle setting en solide acteerprestaties is dit gewoon een film met een heel magere plot waardoor de saaiheid regelmatig toeslaat.