Phantom Thread (2017)

Ook zij wisten dus niet van het bestaan van de houtsnip?!

Guardian

Maar het is van PTA, dus dat maakt het natuurlijk anders. De man maakt vrijwel enkel meesterwerken.

Hij was overigens gister aanwezig in de Doelen.

Mwah, vind hem zwaar overschat. PDL was zelfs een aanfluiting van jewelste.

Heel zwaarwichtig weer. Ook wat te lang. En de personagepsychologie naar het einde toe kon ik niet volgen. Maar Phantom Thread is wel zeer vakkundig gemaakt, met een onberispelijke cameravoering (die autoritjes!) en een Day-Lewis in topvorm. Beetje niveau The Master wat mij betreft, misschien een fractie beter.

Een woody is een stijve, en een cock is een lul.

Vrij vertaald betekent zijn naam dus Harde Lul. Dat leidt nogal af van de verder ogenschijnlijk bloedserieuze toon van de film.

Gelukkig heet het personage dan ook geen Woodycock.

De Y is ook niet noodzakelijk. Morning wood is een ochtendlul. (ODOL)

Punch Drunk Love? Die heb je toch gewoon 4 sterren gegeven?

Oh haha, ik was weer twee dingen tegelijk aan het doen. Bedoelde Inherent Vice.

Inherent Vice, dat is z’n beste! Kijk m nog maar eens. Het is een film die zich niet zomaar prijs geeft, maar echt geniaal in elkaar steekt en bij elke kijkbeurt beter wordt.

Hij is ook een harde lul, en de film is niet bloedserieus. Wel ongemakkelijk, soms heel geestig en bij vlagen lichtvoetig. Er is eigenlijk geen vinger op te leggen. Wederom een uniek kunstwerk.

Ergens wil ik dat wel geloven, maar die eerste kijkbeurt was zo'n taaie zit dat ik ertegenop zie.

?? waar slaat dit op. Woodcock is een doodnormale vaker voorkomende naam in de Engelse taal.

Mijn zus en ik zijn na een uur de bioscoop uitgelopen. We vonden het zó saai! Traag! Veel te veel close-ups (ik kreeg er koppijn van) en een verhaal wat maar moeilijk op gang komt. Dat geteut met die jurken, stofjes en kant. Ik had het gevoel dat ik in een modeblad zat te bladeren. Het niveau van acteren was wel goed en ook de scenes met die autoritjes waren heel apart, maar ik vind deze film zwaar overschat. Zeg maar, een 'nieuwe-kleren-van-de-keizer-film. Als je het niet goed vindt, snap je de essentie van film niet....zoiets. Maar, nogmaals, we zijn na een uur weggelopen. Misschien heb ik het beste gedeelte gemist?

Reactie op arno74: 'Waarom dan toch een 2*?' Omdat de film wel in alle details gemaakt is! Het verhaal komt alleen niet binnen. Het is gewoon suf!

Van de oscarfilms sprak deze me op zich wel aan, kreeg ook een lading goede kritieken, en ben ik het maar gaan bekijken. Fout van mij dus om zonder de trailer te bekijken en tamelijk blind op de film af te gaan. Gelijk val je binnen in een erg sober costuumdrama waarbij vooral de locatie positief in het oog springt. Een fraaie huis van stand, mooi gedecoreerd, met acteurs die in redelijke maar sobere costuums rondlopen. Oftewel ik kreeg al snel het La Grande Bellezza-idee, een prachtig decor waar werkelijk iedereen prachtige foto's kan maken maar de fotograaf alle credits krijgt voor iets wat iedereen met de nodige middelen kan schieten, en dat allemaal zonder inhoud. Al heel snel blijkt helaas dat dit het enige is wat de film te bieden heeft. Je zou haast van een style over substance-film kunnen spreken, waarbij de stijl, aangezien dit een film en geen schillderij is, erg te wensen laat.

Het acteerwerk is 100% theatraal en wordt ook nog eens opzettelijk vertraagd met onnatuurlijk lange stiltes. Het verhaal zelf is ook vrij onnatuurlijk, met vrij ongeloofwaardige vonken die op het eerste gezicht helemaal niet over kunnen springen en ook niet springen, maar dat kennelijk vanwege het verhaal toch doen, wat leidt tot een eveneens onmogelijke en onbegrijpelijke "relatie" (te groot woord), met nog meer onmogelijke situaties. Situaties die wel onmogelijk zijn, maar totaal niet interessant. Het zijn die zaken die je uit het verhaal zouden halen, indien er een verhaal was geweest. Want het verhaal hier gaat niet verder dan een arrogante slechtgemanierde en slechtbespraakte kleermaker die geklede oude dames van stand nieuwe kleren aanmeet. Het slechtbespraakte doet het altijd goed in Amerikaanse films, dus warom niet hier zal de gedachte wel zijn geweest.

Aanvankelijk hoopte ik dan, vanwege die goede kritieken, op een soort Mother!, waarbij de film wat achter de hand zou houden. Helaas kwam het maar met een dooie mus die de 130 minuten niet waard is. Het begin toont ook al enorme verschillen met Mother!, de dialogen verlopen véél slomer, het ontbreekt aan chemie, aan richting, aan een onderliggende laag, en zelfs aan gezond verstand. Een andere film die in me opkwam was A Ghost Story, enerzijds door de Phantom uit de titel, en anderzijds door een omeletbak- en eetscene. Het resultaat van de vergelijking is helaas wederom dat Phantom Thread geen partij is voor die film. De Phantom blijft in de titel en komt niet van de plaats, heeft geen enkele toegevoegde waarde, en de omeletbak- en eetscene is ook niets meer dan dat. In Phantom valt er niets te ontdekken wat je aan het denken zou kunnen zetten, is ook geen doel van de film.

Een slechte film waarbij het me uitgesloten lijkt dat het met de Oscar vandoor gaat, al is de oscarnominatie wel de marketing die het nodig had om niet straight to Netflix te gaan. Voordeel is wel dat je het snel weer bent vergeten. 1*

Nog even naar de critics consensus op rottentomatoes bekeken:

finely woven narrative? Mooi woordspel over een kleermakersfilm, maar narratief ontbreekt, en hapert.

filled out nicely by humor? De opmerking op zich is grappig, want humor ontbreekt... Filled out by emptiness...

intoxicating romantic tension? Jaja, wederom een ontzettend leuk woordspel hoor, maar zijn we hier een filmkritiek aan het schrijven of pseudograppige woordpuzzels? Romantic tension? Waar dan?

impressively committed performance from Daniel Day-Lewis. Oké, dat laatste klopt, maar dat een acteur kan acteren lijkt me eerder een voorwaarde dan een pluspunt.

Wederom een nietszeggende film van Anderson en voor mij wederom een bevestiging waarom ik geen liefhebber ben van ( de audiovisuele stijl van ) deze filmmaker ...

Uwe Boll Accuses Paul Thomas Anderson of Stealing His Poster Design | IndieWire

Daar heeft Uwe wel een punt, maar met zijn negatieve review heeft het natuurlijk niks te maken.

Het naratief ontbreekt? Misschien voor Marvel fans. Vond het juist prachtig hoe ze langzaam zijn leven verstoorde. Dat het geen gladgeplolijst romannetje is, vind ik juist een pré. Maar het had wel gewoon een begin, midden en eind.

Heb ook regelmatig moeten lachen. Zekrr die geluidseffecten waren erg geestig. Iets wat PTA ook al in Punch Drunk Love gebruikte.

En als je de romantoc tension hebt gemist, heb je de hele film gemist. Dat is waar de hele film om draaide. (En niet over het maken van jurken voor rijke dames).

Denk aan spoilertags Basto

Acteerwerk theatraal? style over substance? Hé?

Voor mij zijn subtiel en ingetogen hier sleutelwoorden, en dat strookt nauwelijks met 'theatraal'. Je doelt wellicht op de maniertjes van DDL (maar die zijn karakter-eigen) of de centrale rol die expressie inneemt - natuurlijk kun je dat altijd als theatraal interpreteren, maar ik zie juist heel veel wat niet uitgesproken en enkel geïmpliceerd wordt.

Wat style over substance betreft, ik vind juist dat de camera van PTA zelf hier de personages dient (i.p.v. een hoofdrol opeist). Alle nadruk ligt op karakterontwikkeling - substance bij uitstek dus. Zelfs die stilistisch verfijnde droomsequenties richting het einde zijn er geenszins enkel voor 'de plaatjes alleen'.

Ik heb eigenlijk gewoon het gevoel dat ik naar een compleet andere film heb zitten kijken