Phantom Thread (2017)

Jammer dat het je niet aansprak, maar het leven van een modekoning in Londen is natuurlijk ook een groot theater. Hij was natuurlijk een enorme dandy.En kijk als types als Pim Fortuyn, die maken van hun leven ook een groot theater. Maar als je niet mee wilt gaan in z’n psyche, dan snap ik dat de film leeg voor je lijkt.

PTA heeft weer een geweldige film neergezet, met weer een geweldige rol van Daniel-Day Lewis; man man man, wat kan die man toch acteren! Ook Vicky Krieps vond ik een zeer sterke rol neerzetten.

Maar de ontwikkeling van het verhaal vond ik misschien wel het sterkste aspect van de film. Het verhaal weet zich langzaam te onwikkelen tot een verhaal die je vanaf het begin niet ziet aankomen, maar die zich toch subtiel weet te ontwikkelen.

Ben nu al weer benieuwd naar de volgende film van PTA!

Vicki Krieps wordt volledig van het scherm gespeeld door een geniale Daniel Day-Lewis en een eveneens excellerende Lesley Manville in dit fascinerende, maar ook wat morbide psychologische drama over charismatisch, maar neurotische modeontwerper Reynolds Woodcock (Day-Lewis), die een eenvoudige serveerster [Krieps] onder zijn vleugels neemt als zijn muze en vast model voor zijn kledingontwerpen. Wanneer zij haar intrek neemt in het modehuis ontstaat er een koude oorlog tussen haar en Cyril [Lesley Manville, Woodcocks beschermeling en loyale assistent.

De film heeft veel weg van "Rebecca" [1940], temeer daar ook hier een overleden persoon een schaduw werpt: Woodcocks moeder, die hij (letterlijk) altijd bij zich draagt! Lewis verdwijnt volledig in zijn personage en geeft een beheerste, zeer genuanceerde vertolking. Hij weet zijn emoties probleemloos over te brengen door een oogopslag en een hoofdbeweging en zelfs op de meeste emotionele momenten blijft hij ingetogen, met dat zachtaardige stemmetje dat een vlijmscherpe tong verhult. Mark Bridges won als een BAFTA voor de prachtige kostuums en is favoriet voor een Oscar, maar de nominatie voor de prachtige score van Jonny Greenwood is eveneens dik verdiend.

Lang geleden dat de homepage van MoMe er zo mooi uitzag, met deze prachtige poster.

Is er op de huishoudbeurs reclame gemaakt? Want de zaal zit vol met een bepaald publiek.

tbouwh schreef:

(quote)

Andersom bedoel je?

Ja, dat wilde ik ook schrijven, ze speelt m bijna van tafel.

Welk publiek moet ik mecdaar bij voorstellen? Verwacht dat de film vooral ouderen en vrouwen zal trekken, maar de link met de huishoudbeurs zie ik niet direct. Hadden ze volle tassen bij zich?

Edgy. Nee dus, Krieps is een openbaring. Kennelijk heeft Luxemburg naast bankgeheimen ook geheim acteertalent.

Nog een keer gezien en de 4,5* blijft staan. Net geen 5* omdat het tempo wat verslapt in het laatste deel. Maar ik acht de kans niet groot dat ik dit jaar een betere romantische film ga zien.

Ik vind films van Paul Thomas Anderson altijd erg moeilijk te waarderen of te beoordelen omdat ze altijd op de grens van saaiheid en leegheid zitten met hooguit iets groots erachter waar ik echter niet goed bij kan dan wel vol subtiliteiten zit die mij enigszins ontgaan. Misschien valt het kwartje bij een tweede kijkbeurt maar op dit moment kan ik nog niet veel met deze film.

In feite zit je een lange 130 minuten te kijken naar een hele moeilijke relatie tussen een oude high brow kledingontwerper die koningen kleedt (Reynolds) en een simpel meisje van lage komaf (Alma); moeilijk omdat alles suggereert dat de Reynolds homo is (noem het een vooroordeel maar ik kan me sowieso niet voorstellen dat een heteroseksuele man kleding fascinerend vindt) en (dus) elke vrouw op afstand houdt en uiteindelijk zal teleurstellen (er is zelfs een hint naar Psycho omdat ook Reynolds obsessief naar zijn moeder verlangt en geen raad weet met meisjes). Hij vernedert Alma zelfs aldoor, niet uit kwaadaardigheid maar uit een soort egoïsme en obsessie met z’n werk waarbij de gevoelens van anderen er niet toe doen, maar zij blijft vechten om zijn liefde te winnen. Wat dat betreft gooit de film het gebruikelijk rolpatroon leuk op z’n kop: waar natuurlijkerwijs de man achter de vrouw zit en aan het lijntje kan worden gehouden, is hier de vrouw degene die aan het lijntje wordt gehouden. Je vraagt je af waarom Alma zich aldoor laat vernederen en wat ze überhaupt in zo’n oude man ziet: het enige wat ik kan bedenken dat hij haar letterlijk versiert door als kleermaker haar aan te kleden en haar zo mooi maakt, hetgeen haar bevalt. Omgekeerd is zij – vanwege haar brede schouders of zo – voor hem de perfecte kapstok om zijn kleding aan op te hangen…

Hoe bizar de relatie ook is, seks lijkt er niet aan te pas te komen maar daarvoor in de plaats lijkt de relatie en dus ook het plot tot een soort psychologisch sadomasochistisch spel te ontwikkelen waarbij de liefde en afhankelijkheid onderhuids tussen Reynolds en Alma evenredig groeit met hun meer zichtbare onderlinge afstand en haat. De rollen worden zelfs kunstmatig omgekeerd door de voedselvergiftigingen: is hij gezond dan is hij sterk en zij het slachtoffer, maar als hij ziek is gemaakt door haar dan is hij teder en is zij als zijn verzorgster de baas (zij lijkt dan de plek van zijn moeder in te nemen naar wie hij zo verlangt).

Behalve deze complexe (machts)relatie lijkt de film ook te gaan over de high brow society met al haar maniërisme – de beleefdheid, de gekunsteldheid, het spel – (de stijve kleding die men draagt) dat contrasteert met het natuurlijke, het authentieke en het eerlijke (het lichaam of de passies onder de kleding waarbij Reynolds 'zijn geheimen in zijn kleding naait'). Ik weet niet wat Anderson daarmee wil zeggen. Misschien dat de relatie tussen Reynolds en Alma laat zien dat die twee niet zijn te scheiden: precies door hun spel en oneerlijkheid kunnen ze zichzelf zijn. Of misschien dat de beleefdheid en daarmee onderkoeldheid een soort van jezelf sterk voordoen is waaronder echter gevoelige wezens schuilgaat die hunkeren naar liefde en geborgenheid.

Vrouwen van middelbare leeftijd, maar dan niet het type dat zulke jurken draagt als in de film.

Niet het meest spannend klinkende plot, maar dit is vooral zo'n film die om zijn personages draait, die mooi ingekleurd kunnen worden door de acteurs. Day-Lewis kruipt weer helemaal in zijn rol en heeft zoveel grip over zijn rol, maar het was vooral Krieps die nogal mijn aandacht trok (raar dat ze amper voor prijzen is genomineerd). Het is aandoenlijk om Reynolds en Alma elkaar te leren kennen, maar vermakelijker nog om ze de confrontatie met elkaar aan te zien gaan.

Het laatste uur vond ik dat wel ietwat eentonig worden eerlijk gezegd. Woodcock is een te moeilijk personage om helemaal je hart te stelen en er zijn niet meer zoveel innemende scènes zoals Reynolds' en Alma's eerste ontmoeting of de scène met de onwaardige klant op dat feestje. Maar gelukkig wordt de film nooit echt saai. Daarvoor is het camerawerk te mooi en de score van Greenwood te zwierig (maar ook wat te nadrukkelijk aanwezig). 3.0*.

Geen enkele regisseur waarbij mijn meningen zo zijn gepolariseerd als bij de films van PTA. Haat/liefde verhouding met deze man, ben bang dat deze in de haat categorie gaat vallen maar natuurlijk toch weer benieuwd

Cineklapp 4 - Phantom Thread "Makkelijk één van de beste films van het jaar" - YouTube

Films van P.T. Anderson hebben bij mij nog nooit hoger dan een 3.5* gescoord. Ook deze film niet die bij mij over kwam als zeer boring. Ik moest in ieder geval alle moeite doen om niet in slaap te vallen. Op visueel vlak vond ik het trouwens ook allemaal maar zozo. De muziek was bovendien vreselijk en het acteren vond ik nogal theatraal. Soms had ik het idee dat ik naar een verfilmd toneelstuk zat te kijken. Het lukte mij ook amper om mij in de personages in te leven, zeker niet in die van Reynolds. Wat een klootzak van een vent, de manier hoe hij met Alma omging. Het enige personage waarmee ik mij kon identificeren was die Alma, die voor mij overkwam als een zeer zelfbewuste en sterke vrouw. Ook zeer goed gespeeld trouwens door Vicky Krieps, die voor mij een verademing was in deze verder zeer teleurstellende film. Valt er door mij nog meer positiefs te vermelden. Ja, dat nieuwjaarsbal was mooi, dat wel.

2.0*

Na een tweede kijkbeurt kan ik niet anders dan vaststellen dat PTA een subliem en tijdloos meesterwerk heeft afgeleverd. De spanning is gedurende de gehele film onderhuids voelbaar, totaan de finale, waarvan de rillingen over mijn rug liepen, maar tevens zo mooi is. Film deed me enigzins aan Cronenberg’s Dead Ringers denken, maar is zo mogelijk nog verfijnder.

Het is zeker geen crowdpleaser, want je moet als kijker meegaan in de hypersensitiviteit van de hoofdpersoon om alle nuances te voelen. Verwacht dus geen zwierige costuumfilm, het is vooral een psychologische thriller.

Wat dat betreft zou ik de film graag nog eens met 5 sterren belonen, want het gemiddelde is natuurlijk schandalig laag.

Sowieso de beste film uit de categorie Best Movie van de Oscars dit jaar. Ik weet alleen nog niet of ik deze gewoon goed of heel goed vind. Ik zal binnenkort een tweede kijkbeurt pakken en dan m'n oordeel geven. Heb sterk het vermoeden dat deze ook zo'n tweede bezichtiging nodig heeft.

Een onsympathiek hoofdpersonage kan een interessante film opleveren maar dat is hier niet het geval. De man, het haute-couture wereldje en zijn relatie konden mij snel geen zak schelen eerlijk gezegd.

Lesley Manville is de enige reden dat ik dit vermoeiend theaterstuk af en toe nog kon waarderen. Gedurende de film heb ik me uit verveling vooral beziggehouden met de vraag: waar ken ik haar ook alweer van. O ja... Another Year.

1,5*

PT Anderson.

Beetje uit het oog verloren na There Will Be Blood. Niet dat ik die film niet goed vond maar hij leek de kant van klassiek wel gevonden te hebben. Dat maakte hem wat minder interessant voor mij. Zijn twee films daarop volgend dan ook gemist. Deze toch opgepakt.

Bij het starten van de film is het duidelijk dat PT nog steeds in zijn klassieke periode zit. Stoffige wereld (pun intended) erg klassiek acteerwerk en een liefdes verhaal wat duidelijk meer wil zijn dan dat. Elitair zou je het kunnen noemen. Ik was dan ook niet meteen verkocht. Jurken boeien mij geen ene reet en Lewis was inderdaad onsympathiek.

Toch is Anderson een goed filmmaker en wist hij mij gaandeweg meer voor zich te winnen. Hij is nog steeds visueel razend interessant en het verhaal weet genoeg te boeien ondanks de jurken. Uiteindelijk is de strijd tussen Lewis en Krieps een venijnige en bittere strijd die door het sterke spel leuk is. De soundtrack is ook (om in mijn eigen thema te blijven) klassiek. Maar Greenwood is wel lekker op dreef. Uiteindelijk had ik mij toch goed vermaakt hiermee.

Hoewel ik PT Anderson toch liever wel iets speelser zie, is hij toch een meester om zelfs mij dit te doen smaken.

3.5 sterren.

Kijk dan Inherent Vice, speeldheid ten top en niks klassieks aan. Overigens is The Master ook een veel te uniek werk om het label klassiek op te plakken.

Zal die binnenkort weer eens proberen. Overigens is klassiek een versimpeling van mijn kant. Uiteraard zit er nog genoeg verschil in klassieke cinema. Maar zo een kort reviewtje moet natuurlijk wel leuk blijven tik die dingen in 5 minuten

Wat bedoel je hiermee? Zijn vorige film Inherent Vice is dus ook een klassieke film?

Zoals ik zeg heb ik die nog niet gezien. Master leek mij vrij klassiek, There Will Be Blood vond ik ook klassiek, Inherent is gezien je ergens heel graag heen wil, dat waarschijnlijk niet. Basto was je al voor. Ik zal ze eens gaan bekijken. Strekking klassiek sloot mooi aan in mijn reviewtje, niet heel boeiend om daar erg lang over door te gaan.

Het gegeven is verdraaid interessant in twee opzichten:

- De man bloeit op wanneer hij de vrouw vernedert, en langzaamaan gebeurt het ook andersom: de vrouw bloeit op, wanneer de man verzwakt.

- De man met een uiterst sterke moederbinding; een moederrol die hij verafschuwt in zijn dagelijkse leven, maar die zijn strenge bedrijfspartner niettemin vervult; en zijn geliefde die zich langzaamaan een moederrol toeëigent.

Maar hebben we hiermee ook een goede film? Eerlijk gezegd twijfel ik. Het Engels Engels is theatraal prachtig en ook weer te theatraal. De muziek is klassiek passend en ook weer te opdringerig. Het acteren is on-filmisch en daarmee weer te theatraal.

Enfin, ik ben er niet uit en wil hem zeker niet terugzien. Zoiets dus, en dat kan ook een aanbeveling zijn.

Ik snap die kritiek op het theatrale niet. Dat is juist een van de thema’s. De ruzie halverwege de film gaat er ook om dat Woodcock zijn leven tot een theater heeft gemaakt en Alma zich daarin niet wilschikken. Dat is daarnaast allerminst omgeloofwaardig, want dat is exact wat (gay) dandy’s/kunstenaars doen. Kijk bijvoorbeeld naar Fortuyn, Warhol, Liberace of modeontwerpers als Dolce en Cabana of Victor en Rolf. Allemaal artiesten die zichzelf en hun omgeving regisseren. Alle spanning komt juist voor uit het verstoren van dat theater en het ontstaan van een nieuw theater.

Ok, maar ik vroeg me af wat je precies met klassiek bedoelt?