Papillon (2017)

Charlie Hunnam en Rami Malek lijken wat te nadrukkelijk op Steve McQueen en Dustin Hoffman, die de hoofdrollen speelden in de klassieke eerste verfilming van dit verhaal uit 1973. Het onderstreept het gebrek aan starpower in deze overbodige, maar verrassend geslaagde hervertelling van het waargebeurde verhaal van Henri Charrière [Hunnam], die in 1931 de schuld kreeg van een moord die hij niet had gepleegd en dientengevolge uit Frankrijk wordt verbannen en zijn straf moet uitzitten in een gevangeniskamp in Frans Guyana. Zijn enige hoop om te ontsnappen is Louis Dega [Malek], een tengere man die vastzit wegens vervalsing maar wel over de contacten en de middelen (lees: geld) beschikt om zo'n ontsnapping mogelijk te maken. Henri besluit Dega's beschermheer te worden en beraamt al snel zijn eerste vluchtpoging, wetend dat mislukking betekent dat hij een nog zwaardere straf zal krijgen... mogelijk zelfs de doodstraf.
Regisseur Michael Noer weet de erbarmelijke omstandigheden op indrukwekkende wijze voelbaar te maken, daarbij geholpen door sterk werk van de twee hoofdrolspelers, ook al doen die zowel qua uiterlijk als qua speelstijl teveel denken aan McQueen en Hoffman. Maar deze versie van het verhaal is grimmiger van toon, iets wat vooral zichtbaar is in de scènes waarin Henri's fysieke aftakeling tijdens zijn verblijf in een isoleercel op Duivelseiland te zien is. Veel beter dan ik had verwacht, gezien de klassieke status van de eerste verfilming.

Had me er best wel wat van voorgesteld en ging met een goed humeur naar de bios maar werd zwaar teleurgesteld. Echt een waardeloze film meer kan ik er niet van zeggen

Moet eerlijk bekennen dat ik het origineel nooit heb gezien. Zal vast nog wel komen in de toekomst. Scheelt wel weer dat ik daardoor het verhaal niet echt kende. Heel erg indrukwekkend verhaal natuurlijk. Ondanks de lange speelduur geen moment verveeld. Mooi verfilmd en sterk gespeeld door de cast.

4*

Ja het is een remake.

Ja de versie van 1973 vind ik beter.

Nee, deze is zeker niet slecht.

Dit is zelfs de eerste film waarin Charlie Hunnam een lead rol heeft die hij ook echt kan dragen.

Zijn (lichamelijke) aftakeling komt wel goed over, sodeju zeg.

Het verhaal blijft heel bijzonder natuurlijk en verdient het om herverteld te worden.

O ja, de Sons of Anarchy reünie vond ik dan stiekem toch best grappig.

Het is alweer 45 jaar geleden dat de klassieker 'Papillon' uitkwam. Gezien de ideeënarmoede die Hollywood al jaren kenmerkt (eindeloze reboots, superheldenfilms, vervolgen) móest hier natuurlijk vroeg of laat een remake van komen. Nu is het dan zover.

In eerste instantie kon deze versie van Papillon mij best bekoren. Michael Noer kiest ervoor om er geen letterlijke remake van te maken, maar hier en daar de nuances te verleggen. Iets meer geweld en wat meer nadruk op de toestanden op het schip. 'Moderner' zou je bijna kunnen zeggen. In eerste instantie herinneren slechts het moment dat de hoofdrolspeler zijn hoofd door de deur haalt of zijn stappen in de isoleercel telt, 1 op 1 aan het origineel uit 1973.

Noer maakt helaas een grote fout in de casting. Charlie Hunnam acteert weliswaar uitstekend, maar Rami Malek brengt veel te weinig. De chemie die McQueen en Hoffman hadden, is in geen velden of wegen te bekennen. Het 'uitleggende' karakter stoorde mij ook een aantal keer. In het origineel werd het soepkommenverhaal in een paar minuten verteld door de beroemde 'kreeftscène'. Nu duurt het een kwartier terwijl het veel minder krachtig overkomt. Ook de nadrukkelijke aanwezigheid van de directeur voegde mijns inziens niets toe.

Qua belichting en camerawerk is het origineel ook sterker. Het broeierige sfeertje is er wel degelijk, maar het geheel komt gewoon wat vlakker over. Wel mooi waren de zwart-wit foto's en eindcredits. Een vermakelijke film, maar toch enigszins overbodig.

3,5*

Net naar Papillion geweest en ik ben m nu alweer bijna vergeten. Degelijkheid troef, te gepolijst, saaie boel.

5je.

Redelijke remake van een zeer geslaagde boekverfilming. Helaas wel jammer dat Steve McQueen en Dustin Hoffman door de inzet van Charlie Hunnam en Rami Malek te veel van een kopie bleken te zijn. Daarentegen werden er in het verhaal bijzondere details uit het "origineel" vervangen voor wat brutere details. Deze keus is begrijpelijk, maar maakt het zeker niet beter. Niettemin redelijk geslaagde interpretatie.

Redelijk sterke film. Het verhaal is bekend en ook deze variant weet de kijker te raken, hoewel minder impactvol dan het origineel. De opbouw is goed en ondanks dat er soms weinig gebeurt verveelt de film geen moment. Hij blijft boeien tot het eind. Het acteerwerk is prima, hoewel Malek wat moeite heeft om zijn karakter body te geven. Visueel ziet de film er verder goed uit. 3.5/4.0

Verrassend goed, iets minder dan het origineel(welk destijds ook met zeer verdeelde reacties werd ontvangen), maar zeker de moeite waard. Intens drama, met sterk spel van Hunnam en vooral Malek. Met de kritiek dat ze hier McQueen en Hoffman imiteren kan ik niet zo veel, misschien geven ze, net als het eerste duo, een geslaagde imitatie van de echte Papillon en Louis Dega . Verder lekker intens, jammer alleen van het andere begin(nodeloos uitleggerig, voegt niets toe) en het wat afwijkende einde. De slotbeelden van de 1973 versie(met eindelijk de ontsnapping van Papillon) waren bij nader inzien behoorlijk legendarisch en emotierijk, hier wordt die climax veel te snel afgerafeld en mist daardoor zijn doel enigszins. Ook een gemiste kans voor onze Yorick van Wageningen die te weinig maakt van zijn rol als gevangenisdirecteur, en wat al te anoniem door het beeld schuifelt. Uiteindelijk een film die zeker gewaardeerd zal worden door degene die het wat gedurfdere, minder gelikte origineel nooit gezien hebben.

De hoge score hIer is denk ik omdat het aanbod behoorlijk middelmatig is .

Heel veel remakes , zijn bewijs van het ideeen armoede van Hollywood ( denk daarbij aan alle Disney CGI remakes als dumbo en lion king).

Dit is dan wel weer een redelijk gewaagde kans , omdat het geen typisch commerciële film is , dan wel blockbuster .

Het origineel sloeg mij in als een mokerslag , die mij altijd is bijgebleven .

Natuurlijk is dit nog steeds ontzettend Goed, met de juiste hoofdrol spelers , goed geregisseerd ., absoluut .

En het blijft een geweldig ervaring . Maar of dit je nog jaren nablijft ? Ik vraag het me af .

Rami malek is wel overduidelijk een top acteur , maar dat is niks nieuws , vond hem in de oorlogs serie pacific al overduidelijk een mega talent .

Maar of het echt iets toevoegt ???

Dikke voldoende , en ook voor mij geldt : als je het origineel niet kent , geweldige mooie film,.

Maar voor mij in dit geval een dikke 3* .

Erg Goed.

Een extreem goeie, opbouwende film. De drama is extreem hard te merken bij het einde van de film Toen Louis Dega nog op Duivelseiland wilden blijven. Een betere remake dan Papillon (1973). 5.0 *****

Goeie film waarin een dief uit Parijs terecht komt in een kamp voor gevangenen in Frans Guyana. Deze remake haalt het wellicht niet bij het origineel, maar is wel gewoon een onderhoudende film. Het ziet er allemaal goed uit en is hier en daar best rauw. Uitstekend gecast ook.

Zeker de. Moeite waard blijft boeien deze film goed gecaste acties ook

Remakes zijn vaak minder dan het origineel, maar zou dat in de eerste plaats niet komen doordat je het plot al kent? De laatste remakes (Ben Hur) (King Arthur) en Robin Hood zijn inderdaad niet al te best en staan ver verwijderd van het origineel, maar deze Papillon voegt toch iets anders toe waardoor hij beter te pruimen valt. De versie van '73 duurt bijvoorbeeld wel erg lang(dradig) en zijn de dialogen spaarzaam. De bombastische muziek toentertijd deden hem ook al geen goed. Dat is in de versie van '17 een stuk minder. En we zien ook wat meer (lees acties) uitstapjes die je in '73 helemaal niet zag al is het al weer een tijdje geleden dat ik hem heb gezien. Mijn geheugen zegt van die film indrukwekkend, maar best wel saai en lang.

Papillon uit 2017 heeft iets meer spektakel te bieden en kijkt daardoor wat fijner weg. Het begin had van mij niet gehoeven. Allemaal leuk en aardig in hartje Parijs, maar het voelde bij mij wat geforceerd aan. Enigszins ook gechargeerd. Daarna wordt Papillon een heel stuk beter. Het uitstapje naar Columbia is leuk en mooi maar duurde wat te kort. Het vervolg naar Devil's Island ziet er goed uit, maar doordat de film wat korter duurt 151 tegenover 133 mis je een beetje de lange rit van het zitten en de uitzichtloosheid wat in 73 wel weer heel sterk naar voren kwam. Toch is de laatste versie prettig om naar te kijken en wordt er goed geacteerd. Charlie Hunnam en Rami Malek spelen hun rollen uitstekend.

Het eind ziet er goed uit en vond ik niet vluchtig gemaakt, alleen was dat stuk op Devil's Island gewoon wat korter. Mooi vond ik ook de aftiteling met echte beelden van Saint-Laurent du Maroni en de hoofdpersoon Henri "Papillon" Charrière. Hij ontsnapte overigens 9 x waarvan de laatste succesvol Opvallend dat de eerste film is gemaakt in het jaar dat hij ook overleed op 66 jarige leeftijd aan keelkanker.

Film 3.5
Beeld BD 4.5
Geluid 4.5
Extra's 2.0 klein interview dat niet is ondertiteld.

Ik zag de film uit 1973 ook enige poos geleden en ik moet zeggen dat deze nieuwe versie zeker geslaagd is en zijn voet(je) mag zetten tegenover het origineel. Sommige nostalgici kijken misschien met heimwee terug naar de tijd waarbij Hollywood nog de nodige inventiviteit had, maar jammer genoeg zijn remakes heden tn dage niet weg te denken uit het bioscoopbeeld. Deze Papillon zondigt hier ook aan, maar boet in aan kwaliteitsverlies. Deze versie is wel wat korter en dat komt de vaart van de film ten goede. En karakteracteurs als Steve McQueen en Dustin Hoffman vervang je niet zomaar al doen Hunnam en Malek het zeker niet slecht.

Malek bvb geeft mooi gestalte aan de schriele kwetsbare Dega die om te kunnen overleven in de bikkelharde gevangenis een pact moet sluiten met Papi. De ontstane vriendschap tussen beiden komt goed naar voor en ook de gruwel en (mentale) uitputtingsslag wordt sterk weergegeven. Ongeacht het feit dat de film gekend is, slaagt de Deense regisseur Noer erin de film spannend en interessant te houden. Geen extra surplus aan het origineel, maar ook geen ergernissen in vergelijking met het origineel. Ook dat is al heel wat.

Sterk verfilmd verhaal naar een waar gebeuren dat ook reeds in 1973 aan bod kwam en vooral herinnerd wordt om de mesterlijke vertolking van het hoofdpersonage door Steve McQueen.

Er ligt bijna een halve eeeuw tussen beide films. Vergelijkingen zijn dus eerder aan de broze kant en eigenlijk is het wel een pluspunt voor deze "nieuwe" dat hij toch van begin tot slot blijft boeien en geloofwaardig overkomt, wat met remakes dikwijls een probleem is.

Sfeervol is de weergave van het gevangeniswezen in deze bagno's van Fr Guyana zeer zeker, heel dikwijls geciteerd en aangeklaagd in de Franse literatuur.

Charlie Hunnam en Rami Malek zetten een meer dan behoorlijke vertolking neer.

Overall een prima film, goed geacteerd, ik heb me goed vermaakt, en ze hebben zich voor het overgrote deel aan het originele script gehouden, er zijn stukken die zelfs vrijwel identiek zijn aan het origineel (in mijn herinnering van de laatste keer dat ik die zag).

Zoals anderen ook opmerken, is het origineel wel een stuk sterker, die kruipt echt onder je huid, en dat doet deze film voor mij nergens. De originele Papillon is nog steeds de enige film ooit (in 48 jaar tijd) die ik meer dan 2 keer gekeken heb, deze 2017 versie zal ik waarschijnlijk niet nog een keer kijken.

In de 2017 versie blijft het allemaal toch wat oppervlakkiger, en zijn vooral de relaties (waar Papillon het in mijn ogen van moet hebben) niet zo goed uitgewerkt als in de 1973 versie. Maar de 1973 versie duurt ook een half uur langer, dat scheelt misschien net dat kleine beetje. En wat ook scheelt, ik ben een fan van La Dust (Dustin Hoffman), en vond bovendien de chemie in de 1973 versie tussen Hoffman en Steve McQueen echt geweldig, daarmee valt de chemie tussen Ramek en Hunnam in het niet, hoe (best) aardig die hier ook is om naar te kijken.

Voor mij een 3.5*

Nou, eindelijk een GOEDE film waarvan ik van het begin tot het 2 uur en 19 minuten durende einde van heb genoten ?

Helaas is het altijd weer ‘net mis’ en gaat het niet zoals bedoeld en dat is jammer...

Maar toch een dikke 9 !

(EDIT moderator: signature verwijderd)

Sterke en mooie film! Een must om te kijken!

Wat een ellende. Alles wat de film uit 1973 had, heeft deze film niet. De mooie natuur mist, de emotie is er niet, de erbarmelijke omstandigheden zijn slecht in beeld gebracht en het verhaal klopt van geen kant. De film met Steve McQueen Is ook wat anders dan het boek omdat het geschreven verhaal nogal uitgebreid is, maar het verhaal klopt tenminste enigszins. In deze remake is echt alles veranderd. Het deed me denken aan de film Commando met Schwarzenegger waar hij zijn dochter van een eiland moet redden, maar die film is eigenlijk nog beter. Je kunt beter het boek lezen, de film uit 1973 bekijken en deze in de vuilnisbak gooien. En als je het boek leuk vond, dan is het vervolg Banco ook zeker de moeite waard. Iets minder spannend wellicht, maar weer een mooi avontuur!

Escape from Devil's Island

Altijd leuk gevangenisontsnappingsfilms. Vooral als ze gebaseerd zijn op waargebeurde feiten.

Misschien mede door de zonovergoten-setting had ik toch het gevoel dat het allemaal niet zo grimmig, uitzichloos en naargeestig was.

Ook vond ik vond dat Papillon na 5 jaar eenzame opsluiting toch bijzonder fris uit zijn cel kwam wandelen. Dat was niet zo overtuigend.

Het origineel heb ik nooit gezien maar zal hem zeker ter vergelijking een keer bekijken.

De kracht van de impact

Even vooropgesteld: Papillon is over het algemeen een goede film. Het feit dat de film gebaseerd is op een waargebeurd verhaal zorgt alleen maar voor meer verwondering met betrekking tot de bizarriteit van deze gebeurtenissen. Het grootste mankement aan deze 2017 versie is het gebrek aan impact. Dit komt omdat de schrijnendheid van de situatie waar Henri "Papillon" Charrière in terecht komt wel zichtbaar, maar niet voldoende voelbaar is. Wat hier naar mijn mening een invloed op heeft, is dat het verhaal op sommige momenten wat te snel verteld wordt. Op het moment dat Papillon opgepakt werd had ik nog geen sympathie voor het personage opgebouwd, terwijl je als kijker vervolgens wel meteen al in een aaneenschakeling van gebeurtenissen terecht komt.

In de kritieken vind ik veelal terug dat de emoties niet voldoende voelbaar zijn ten opzichte tot de versie uit 1973. Hoewel ik het origineel nooit gezien heb viel het gebrek aan impact mij eveneens op en voelde ik mij nooit écht betrokken bij het hoofdpersonage. Zelfs niet na 5 jaar eenzame opsluiting. Het verhaal bleef te sterk op afstand, en de gebeurtenissen werden op de een of andere manier te klinisch gepresenteerd. Een opsomming van gebeurtenissen die wel zichtbaar waren, maar waarbij de hel waar Papillon doorheen ging, emotioneel nooit echt goed uitgediept/voelbaar gemaakt werd.

Hoewel ik het gebrek aan emotionele betrokkenheid binnen deze setting als een voelbaar gemis ervoer, viel er gelukkig ook genoeg te prijzen. Te beginnen met de bizarheid van het verhaal, maar ook de spanning die steeds om de hoek kwam kijken als er een volgende ontsnappingspoging gerealiseerd werd. Als dit verhaal niet op ware feiten gebaseerd was had ik de hele film als volstrekt ongeloofwaardig beschouwd, en dus is het des te meer indrukwekkend hoe ver de wil om te overleven een mens kan brengen.

3,5*

Papillon.

Toen ik de film op Netflix voorbij zag komen, moest ik twee keer knipperen. Heeft de originele film uit 1973 echt een remake? Omdat ik nog maar 26 jaar jong ben en de originele film van liefst 46 jaar geleden nog nooit heb gezien, vond ik het een mooie kans om achter te komen wat ‘Papillon’ nou precies inhield. Ik besloot om niet eerst de originele film te zien want deze versie hoort bij mijn generatie. Dus, maar alvast een pizza besteld en op de X-button van mijn PS4-controller gedrukt.

Eerlijk gezegd had ik eerst twijfels over Charlie Hunnam. Als je Sons of Anarchy hebt gezien, dan weet je dat hij de top nooit zal bereiken. Wetend dat de originele film uit 1973 een klassieker is, moesten ze wel veel vertrouwen hebben om Hunnam zo’n rol te geven. Dat werd meteen duidelijk in de openingsscène. Ik kreeg er kriebels van. Wat deed hij dat goed. Zijn stomme loopje in zijn tijd in Parijs was uiteraard gênant om ernaar te kijken, maar dat is toch een piepklein detail. Dat zag je niet eens meer terug in Camp de la Transportation.

Rami Malek was ook echt goed. In het begin kwam hij een beetje sukkelig over, maar dat heeft hij dus uitstekend geacteerd. Hartstikke mooi om te zien hoe hij in de film groeide. Hij leerde bijvoorbeeld dat geld niet alles kan oplossen en dat mensen totaal anders kunnen zijn dan je denkt. Hij speelde in sommige scènes ijzersterk. Vooral wanneer Hunnam zijn eerste poging doet om te ontsnappen. Genieten.

De vriendschap tussen Hunnam en Malek was prachtig om te volgen. Heel knap uitgewerkt door Noer. In het verloop van de film werd het tempo steeds hoger wat alles spannender en realistischer maakte. Ik heb me totaal geen moment verveeld. Natuurlijk waren er minpuntjes. Hunnam als bejaarde was bijvoorbeeld niet om aan te zien. Maar je weet wat ze zeggen. Geen film is perfect. Ik heb veel van de geweldige duo genoten.

Nooit verwacht dat de film mij zo zou raken dat ik na het kijken steeds weer moest denken aan het avontuur van de twee mannen. Ik overwoog om de film een mooie negen te geven. Maar de volgende dag wilde ik tot mijn grote verbazing de film opnieuw kijken. Dat doe ik zeer zelden. Ik had gewoon het gevoel dat ik nog niet alles had gezien. Na de herziening overtrof het al mijn verwachtingen. De liefde tussen Hunnam en Hewson was om van te kwijlen. De scènes in de beruchte cel waren uitmuntend gedaan. Ik sta nog steeds versteld.

Voor mij was er absoluut geen gebrek aan impact. De film deed mij heel veel. Ik voelde mij zeer betrokken bij Papillon en Dega. Dit meesterwerk uit 2017 heb ik daarom enthousiast aan mijn lijst van favoriete films toegevoegd en verdient van mij een hele dikke 10.

Ik heb het origineel nooit gezien, dus een vergelijking kan ik niet maken. Wat me wel de kans geeft om deze film op eigen kwaliteiten te beoordelen. Papillon is best onderhoudend, maar niet echt pakkend en te weinig grimmig. De film begint vrij aardig, met de introductie van het kamp, met de eenzame opsluiting. Maar hoe langer je kijkt, des te meer de film begint te vermoeien. Het duurt te lang en er zijn maar weinig momenten echt memorabel. De mannen hadden wat meer mogen lijden, zoals het vermoedelijk echt zou zijn geweest in zo'n plek. Het kamp voelde ook niet al te gruwelijk aan, ik kan me niet de indruk onttrekken dat dit wel zo had moeten zijn. Visueel is het verder prima. Over een tijdje ook het origineel maar eens bekijken.

3*

Zoveel beter dan verwacht! Ik vond de film ontzettend spannend en boeiend van begin tot eind. Het sleepte mij helemaal mee en ik kwam er écht in. Het origineel heb ik (nog) niet gezien, maar deze remake vind ik zeer goed gemaakt, sterk acteerwerk en geen saai moment te bekennen, wat mij betreft. Ik vond het jammer toen het afgelopen was, en dat heb ik niet heel gauw. Een fijne verrassing! Een 9. 4,5*

Origineel niet gezien, maar wel een goede film. Niet alle gedeeltes konden me evenveel boeien. Wat in de film 2 jaar duurde, duurde voor mijn gevoel ook echt 2 jaar. Vooral Rami Malek vond ik goed. Dialogen konden me niet altijd evenveel boeien, maar zijn af en toe ook wel echt heel sterk. Wel mooie beelden en een interessant verhaal, dat som net wat te langzaam en soms net wat te snel voortkabbelt naar mijn mening.

Als liefhebber van de '73 versie en het meer dan uitstekende boek van Henri Charriere, die nog veel verder gaat dan beide films met het onthutsende en wrede beeld van het gevangeniswezen in die tijd, moest ik deze versie dan toch wel een keer zien. En het moet gezegd dat dit absoluut geen slechte film is, toch kan de film zich natuurlijk niet meten met het orgineel.

Anders dan in de '73 versie waar Papillon al met de mars naar de boot bezig is, maken we hier kennis met Papi voor zijn ontmoeting met het noodlot. Eigenlijk voegt het niet veel toe, toch is het kleine stukje beeld van Parijs jaren '30 leuk om te zien. Eenmaal op de boot is het toch de parallel met de '73 versie die herkenbaar is wat natuurlijk niet raar is. Het is ontegenzeggelijk mooi gemaakt en de cgi omtrent locaties ziet er mooi uit. De ontberingen worden ook prima gebracht en vooral de aftakeling en halicunaties van Papi in de isoleer vallen echt niet tegen, toch kan het zich net niet meten met de verlopen kop en fletse ogen die McQueen op dat moment heeft.

De film vervolgt zich daarna prima met verschillende ontsnappingen en de ruzie met Celier, wat een indrukwekkend figuur is die Møller toch, beter bekend als de harde sergeant uit Under Sandet. En het moet gezegd dat Malek het prima doet en Hunham zowaar eens niet als Jax Teller overkomt maar nu toch eens meer in zijn mars lijkt te hebben. Tegelijk is dat ook de manco van de film, want beide mannen zijn niet in staat het zelfde te brengen dat Hoffman en McQueen wel doen. Wellicht iets dat aan de regisseur ligt want verder dan een beeld van alle ontberingen en wreedheid lijkt deze Papillon niet verder te komen dan dat. Opvallend is toch wel dat Dega en Papi in de '73 versie sneller ouder worden dan in deze versie, het is weliswaar zo dat er slechts een periode van 13 a 14 jaar in beeld gebracht wordt maar een 'wellness' is het natuurlijk verre van, en dat terwijl de koppies toch behoorlijk strak blijven en slechts wat grijze haren tonen.

Slecht of saai is Papillon 2017 zeker niet, de film ziet er prima uit en Hunham en Malek zijn degelijk. Zoals gezegd ziet het er vooral allemaal erg mooi uit, de soundtrack van Buckley is prima en de oude beelden op het einde zijn echt wel van meerwaarde. Grootste probleem voor deze versie blijft toch dat '73 gewoonweg niet te evenaren valt. Het zijn erg grote schoenen om te vullen, iets dat meer zegt over de kwaliteit van de film met McQueen en Hoffman dan iets anders. Daarom is deze versie meer dan te doen voor een keer.

Spannende en goed gemaakte actiefilm. Verveeld geen één keer.

De acteurs spelen prima. Onbegrijpelijk dat dit een waargebeurd verhaal is.

Zeker de moeite waard.

Ik ben misschien nog de enige, maar authentieke Franse verhalen (verwijzingen naar plaatsen, Franse opschriften, etc.) die in het Engels worden verfilmd, het blijft voor mij een afknapper. Het boek kende ik wel, de film uit '73 zag ik (nog) niet. De film zit best goed in mekaar. Papillon of "Papi" wordt een moord in de schoenen geschoven en zo komt hij in een werkkamp in Frans-Guyana terecht. Tijdens de reis daarnaartoe komt hij de veroordeelde miljonair Louis Dega tegen. In ruil voor geld om een ontsnapping te beramen staat hij in voor de bescherming van Dega.

De band tussenbeide is op zich wel mooi weergegeven, maar het gaat allemaal wel nogal plots van een soort van transactie naar ware vriendschap. Het sentimentele stuk op het einde van de film (het afscheid op Devil's Island) sloeg bij mij ook niet zo aan. Misschien omdat het naar het einde toe een stuk sneller vooruit gaat dan in de rest van de film.

Hunnam doet het goed, Malek vind ik misschien ietwat overschat. Hij voegt als Dega nogal weinig toe aan de film. Hij straalt te weinig uit, ook niet in zijn conversaties. Andere nevenfiguren zoals Castili en Jugot zijn zeker een meerwaarde.

Geen misse film, goed in beeld gebracht hoe het er in die tijd aan toe ging voor gevangenen die werden overgebracht naar overzeese gebieden. Film mist bij momenten misschien wat punch en chemie.

"Do you think a person knows when he's going mad? Or do you think it's blissful ignorance?”

Toen deze in 2017 uitkwam was ik best geïnteresseerd maar, op een bepaalde manier heb ik deze film toch altijd links laten liggen. Ik meende destijds dat de film te lang duurde, goed die mening is nu wel erg veranderd dus het kostte me ook geen moeite om deze film gisteravond aan te zetten en, ik heb best een vermakelijke filmavond gehad. Ik verwachtte er eigenlijk niet héél veel van, en daardoor pakte de film toch wel erg goed uit. Ik hou op zich wel van dit soort type films, waarbij het om een bepaald strafkamp gaat en waar eigenlijk het ontsnappen op nummer één staat.

Ik ben zelf natuurlijk best een fan van Hunnam, aangezien Sons of Anarchy één van mijn favoriete series is. Ook leuk trouwens dat Tommy Flanagan nog even langskwam hier, al was het voor drie minuten. Rami Malek is ook een prima rol, al kan ik niet meer normaal naar hem kijken na zijn rol als Freddie Mercury, al is dat natuurlijk opzich wel een probleem aan mijn kant.

Voor de rest is het allemaal niet heel spannend. Er zit een leuke dosis aan actie in, de introductie is extreem kort (dat is misschien wel jammer) en de film gaat vrij rap door zijn verhaal heen. Het werd nergens heel irritant alleen het einde vond ik toch niet zo spectaculair. Opzich best een leuke en vermakelijke tussendoor filmpje die wat dat betreft prima te kijken is.

Dus al om al een best vermakelijke film hoor, alleen het einde vond ik toch ene beetje minder. Goed je kunt niet alles hebben, en duidelijk dat Noer het vooral wou hebben over de tijd in de eerste gevangenis, alles daarom heen deed er niet echt toe, naar mijn gevoel.