Brawl in Cell Block 99 (2017)

Ik vond het ook maar flauw. Ja, er is een hoop bruut geweld en Vince Vaughn verbaasde me positief in z'n rol, maar daar houdt de lol ook wel op. Bone Tomahawk beviel me nog wel aardig (al was die ook niet geweldig), maar daar haalt Brawl in Cell Block 99 het bij lange na niet bij.

Het is een lompe actiefilm, met een slap verhaal en heel veel bruut, maar ook eenzijdig geweld. Ik zie er de lol niet van in. Het is niet spannend. Het is niet grappig. Het is allesbehalve subtiel. Het is misschien rauw op momenten, maar tussen die momenten in sleept het. En na één of twee gewonnen gevechten geloofde ik het ook wel met onze superman Bradley en met de schmierende bad guys. En dan duurt het ook nog eens dik twee uur. Dikke tegenvaller.

Na Bone Tomahawk en Dragged acrose concrete de derde van Zahler afgewerkt, en hoewel de film in eerste instantie tegenviel krijgt hij toch het voordeel van de twijfel.

Het gebruikelijke zwijgzame grimmige beeld dat aangedaan wordt in DAC komt hier ook weer voorbij. En hoewel bepaalde dingen niet onaardig zijn komen andere dingen weer erg geforceerd over. De autosloopscene is na het raam en de spiegel te belachelijk voor woorden. Behalve de te gezochte acties in dat geheel straalt Vaughn geen moment iets uit qua lichaamstaal. Hij staat daar maar wat en sjokt tenslotte naar binnen. Een heel verschil met bv Tom Hardy in Warrior die een op hol geslagen stier lijkt. Dat straalt heel wat meer uit. Mocht het doel zijn te laten zien hoe sterk, stoïcijns en nietsontziend Vaughn is dan slaagt dat wel, maar toch...Sowieso vind ik het eerste deel vlak, ongeïnspireerd en matig qua tempo. Dat dan kijk ik de film dan ook met lichte verbazing.

Dan zit er in het tweede deel een opmerkelijke verbetering die vooral komt door de opsluiting, met een nieuwe situatie en de daarbij behorende koers, die het geheel een stuk boeiender maakt. Het is dan uiteraard ook het tweede deel die een stuk boeiender is in combinatie met sfeervolle locaties en veel, heel veel expliciet en grof geweld. Soms wat onrealistisch, een afloop die vrij voorspelbaar is en vooral Don Johnson in een grappige rol.

Leuk voor een keer, toch niet echt overtuigd, maar wel op de nominatie voor een hernieuwde kijkbeurt op termijn.

Het aardige aan deze film is dat het haar hoofdrolspelers telkens een stap verder richting het verderf laat gaan, en telkens de kijker shockeert doordat de personages tot dingen in staat blijken te zijn die even eerder niet voor mogelijk waren gehouden. Wanneer aan het eind van de film alles goed en wel lijkt afgelopen met de zwangere vrouw en de baby van Bradley Thomas, verwacht je dat laatste ook zijn geweld staakt en zich schikt in zijn lot. In plaatst daarvan besluit hij bij wijze van wraak het hoofd van één van zijn kwelgeesten eraf te trappen. Hier wordt op tamelijk ingenieuze wijze getoond dat de bestrijding van het kwaad door het gebruik van geweld de bestrijders zelf in de boosdoeners kan veranderen. Vooral voor de kijker is dit ongemakkelijk, omdat de gebruikelijke sympathie die we voor normaliter voor speelballen van het kwaad voelen, metterdaad verdwijnt. Hetzelfde geldt voor Thomas' zijn vrouw, die wanneer haar kidnappers haar komen halen nog tamelijk onwennig haar geweer hanteert, maar wanneer zij uit hun handen bevrijd is op verbluffend koelbloedige wijze de loep richt op een verwonde en uit de auto strompelende verloskundige die even tevoren nog zinnens was de baby uit haar buik te amputeren. De flirt met horror en smerig geweld is het stempel van deze regisseur, en maakt zijn oeuvre tenminste op dat terrein uitzonderlijk, al is het dan weer begrijpelijk dat het niet voor iedereen weggelegd is.

Heerlijk sfeertje. De vechtpartijen zijn niet al te best, maar Don Johnson maakt alles goed. Jammer van het eind.

Begint als een typische rauwe, neerslachtige misdaadfilm in de echte wereld, om uiteindelijk te ontaarden in een groteske nachtmerrie, een afdaling naar de hel. Het bij wijlen cartooneske geweld trekt de film zowat weg uit de realiteit en geeft je het gevoel in een soort bizar alternatief universum te zijn beland. Veel mensen zullen misschien weinig kunnen met het contrast dat Zahler creëert, maar ik vond het echt geweldig werken eigenlijk. Indrukwekkende film.

Een actiefilm met Vince Vaughn in een wat minder evidente rol. Dat levert een interessante film op, al is de rest van de cast dat zeker niet. De toon is wel goed gedaan met harde ruwe actie. Een wat veredelde grindhouse B-film. De opbouw probeert de clichés van de gevangenis te vermijden, al is dat niet altijd geslaagd. Later in de film is de fun er wat af, maakt de actie op zich wel veel goed, maar zie je door die actie al snel het mindere niveau van de film. Leuk tussendoortje, maar meer zeker niet.

Wauw. Echt een hele toffe film.

Heb er niks op aan te merken. Komt niet vaak voor.

Prima film,af en toe ongeloofwaardig en hard. Maar ook vol humor.

Don Johnson vond ik niks toevoegen aan het geheel.

En stiekem had ik op een goed einde gehoopt. Maar voor de rest prima..

Een aardige combinatie van een ruige misdaadfilm op drama-niveau en een harde gevangenisfilm op grind house-niveau.

Gil stuurt zijn geschoren drugstransporteur (Vaughn) op een odyssee van pijn en verdriet, zowel als de ontvangende als voor de leverende zijde, wederom op het pad van de drugshandel. Gil is een vriend van vroeger die in de drugswereld zit en daar een goede boterham mee verdient als groothandelaar. Omdat Bradley zonder werk komt te zitten, ziet hij zich genoodzaakt om opnieuw voor deze Gil te gaan werken. Zijn stijve, doelgerichte houding kooit explosief geweld en zijn brute karakter doet het allemaal voor de liefde en bescherming van zijn vrouw en hun ongeboren kind.

De film beschikt over een prima tempo en gedetailleerde, authentieke details die je normaal niet krijgt van dit soort straffe thrillers. vol met sadistische gevangenisbewakers, kerkerachtige attributen, explosieve bloed- en vleesspetters, die elke slag begeleiden en meer botbreuken dan je zult vinden in een heel rugbyseizoen.

Zahler schreef de 'R&B' nummers op de soundtrack (met Jeff Herriott), uitgevoerd door onder meer "Butch Tavares" en "The O'Jays".

Een 7.

Oe, teleurstellend.

Denk één van de meest slecht gecoördineerde vechtscenes ever in een film, of op zijn minst een waardige flop 10 nominatie. Man, wat was dat slecht. Zoals eerder aangegeven, dit is gewoon een dikke B-film. Heb hem wel uit kunnen kijken om vervolgens te grinneken om de slechte effects in de film (laatste 'shot' kan je simpelweg niet serieus nemen). De one-liners van Vince werkte niet lekker met zijn rol. Volgens mij moest hij overkomen als een indruk- en angstaanwekkende bijna 2 meter lange crimineel, maar de misplaatste humor hier en daar deed hier afbreuk aan.
Daarnaast zijn natuurlijk de laatste twee gevangenissen ver verwijderd van de realiteit en juist hier komt het sterke B-film gevoel goed naar boven drijven.

Maar, ik heb mij 'okey' vermaakt met de film. Dragged Acros Concrete is één van mijn lievelingsfilms en daar komt deze film alleen in cinematografische opzicht bij in de buurt.

Bradley Thomas' afdaling naar de hel begint wanneer een drugsklus misloopt en hij voor zeven jaar de bak in moet. Daar krijgt hij na twee dagen te maken met een misselijkmakend ultimatum. Het eerste uur verloopt vrij traag en het is dan ook pas na het stellen van het ultimatum dat de film volledig naar een hardcore actiefilm draait. Je kan misschien klagen over een vlak personage met onwerkelijke kracht. Dat is een wat loos verwijt. Brawl tapt als gevangenisfilm bewust uit het vaatje van de exploitation en grindhouse cinema, zij het niet zo gestileerd als Tarantino maar met rauw en krakend realistisch geweld in de plaats. Ernstig moet je dit niet nemen en dat wordt duidelijk gemaakt met enkele humoristische quotes. Vooralsnog : tere zielen opgepast. Thomas wordt een echte killer al zit er een gerechtvaardigd doel achter zijn daden. Bone Tomahawk vond ik troep maar gevangenisfilms hebben nu éénmaal altijd veel beter in mijn straatje gepast dan horror-westerns.

Bikkelharde misdaad- en gevangenisfilm waarbij een mislukte drugdeal centraal staat. Brad (Bradley) is er eentje met een peperkoeken hartje waarmee je sympathie creëert als kijker. Niettemin is en blijft het een drugdealer. Alleen zijn de lui waarmee hij te maken heeft nog een stuk erger en hebben die geen moreel kompas.

Bikkelhard zei ik al, en dat wordt het ook. Zeker rond het moment dat Cell 99 écht opdoemt. Botten worden gekraakt en schedels wordt verpletterd, niet één maal, maar meerdere keren. Het verschil met het begin van de film is vrij groot, van rustig opbouwend tot een rollercoaster.

Ik had er al veel van gehoord en had hem eigenlijk lang verward met een Spaanse film over een cipier of politieagent die infiltreert in de gevangenis (de naam ontgaat me even), maar dat was hem dus niet. Goed dat ik deze alsnog kon meepikken vooraleer hij verdwijnt van Netflix.

Aparte film dit. Vincent Vaugh zet sterk een onfortuinlijke (ex-)delinquent neer die in een neerwaartse spiraal zit. In de scenes gefocust op (misdaad)drama is Brawl in Cell Block 99 dan ook op zijn best. Op het vlak van actie daarentegen vliegt de film - dankzij zijn grindhouse-achtige humor en geweld - redelijk uit de bocht. Kortom: je wordt regelmatig van het ene naar het andere uiterste gesmeten. Dat levert een bipolaire maar stiekem toch ook wel weer vermakelijke kijkervaring op.

3,0 * Zet je voortdurend voor het block