Brawl in Cell Block 99 (2017)

Ai, best bruut. Het is duidelijk een trucje van Zahler, want na zijn western met smakelijke gore is het nu een gevangenisdrama met wat smakelijke gore. Conclusie? Gore maakt álles beter. Zowel Bone Tomahawk als deze Brawl in Cell Block 99 zijn pure moderne exploitation. Toen ik de titel zag, dacht ik eigenlijk met een jaren 60-70-80 WIP (Women in prison) film te maken te hebben. Maar in plaats van een stel kattige en schaars geklede vrouwen achter de tralies, krijg je het kaalgeschoren en getatoeëerde hoofd van Vince Vaughn voorgeschoteld. Ook niks mis mee... staat 'm goed! Het voelt met name tijdens de gevechten nét niet helemaal goed, maar kan me niet aan de indruk onttrekken dat het volledig bewust is gedaan. Hij zei het zelf al: I'm more of a finisher

Bruut !!.. 1e film waarin vince vaughn te pruimen is wat mij betreft.. heb genoten, vooral het laatste half uur is heerlijk .. dikke 4

Lekker botte misdaadfilm, met een overtuigende atypische rol van Vince Vaughn. De gebeurtenissen worden steeds ongeloofwaardiger naarmate de film vordert, maar tegelijkertijd wordt alles steeds vermakelijker. Ultragewelddadige toestanden in ieder geval. Leuk ook om Don Johnson weer eens te zien. Het begin sleept een beetje en de film had wel iets sterker afgerond kunnen worden, maar verder een prima bruut filmpje.

Ik lees hier vaak recensies omdat ze relevant blijken te zijn, maar dit was ABSOLUTE bagger! hoe je dit 4 sterren kunt geven????! Joost mag het weten...

slecht acteerwerk, houterig en veel te lang!

Vince Vaughn blijft beter bij comedy!

0,5 voor de moeite

Wie Bone Tomahawk (2015) al zag, is enigszins voorbereid: Brawl in Cell Block 99 is een keiharde misdaadfilm, die de controverse niet schuwt. Vince Vaughn (vorig jaar nog in Hacksaw Ridge) is ijzersterk in de veeleisende hoofdrol van uitgerangeerde arbeider. Nadat hij in de openingsakte is ontslagen, kiest hij ervoor het criminele (drugs)circuit op te zoeken.

In een sterk opgebouwde film volgen we Vaughn's Bradley Thomas op zijn grauwe weg van chantage, corruptie, psychische vernedering en fysiek geweld. De sterke cinematografie (Zahlers vaste DoP Benji Bakshi) en de brute toon tillen dit misdaaddrama daarbij boven de middenmoot uit. Het vereist lef om fysiek leed zo rauw in beeld te brengen als Zahler dat doet, en Brawl in Cell Block 99 zal dan ook zeker niet voor eenieder zijn weggelegd. Wie daar overheen stapt, ziet wellicht hetzelfde als ik: een krachtige indiefilm, die door de eigenzinnige uitwerking niet aan haar narratieve clichés ten onder gaat.

Ik vond het brute in Brawl in Cell Block 99 nog goed meevallen eigenlijk. Het bruutste werk was nogal donker in beeld gebracht en vergeleken met Bone Tomahawk vond ik het een heel stuk minder expliciet. Dat scheelt dan toch een heel stuk waardoor je deze niet echt als horror kan beschouwen. Het genre actie voelt hier eigenlijk ook heel vreemd. Deze film hoort volgens mij duidelijk thuis in het drama genre.

De film is uiterst traag. Ik heb niet op de klok gekeken maar ik denk dat het toch wel 2/3 van de film duurt voordat het brute en vermakelijke deel van start gaat. Er was lang genoeg op de rem geduwd, tijd om eens wat gas bij te geven. En ja, daar heb ik me zeker mee geamuseerd. Leuk plotje.

Het is dus een beetje de speelduur dat de film de das om doet omdat de dialogen niet zo interessant waren als in Bone Tomahawk. 3*

Ongeloofwaardige film, te overdreven. Hij keek opzich wel lekker weg, maar het klopte allemaal van geen kant. De sfeer kwam er ook niet echt in, en het hoofdpersonage leek wel een terminator...

Na het zeer geslaagde Bone Tomahawk wederom een aardig film. Totdat het verhaal zich gaat afspelen in de gevangenis is het een standaard loser verhaal, waarbij het de hoofdrolspeler allemaal tegen zit ondanks zijn goede bedoelingen. Niks nieuws. Eenmaal in de bak wordt het wel erg leuk, al is het nog steeds niet hoogstaand. Eigenlijk slaat het gewoon nergens op, maar de lompje scenes weten heerlijk te vermaken.

Vaughn, als grappenmaker vrij irritant, is in de serieuze rollen beter op zijn plaats laat hij hier weer zien. Al is zijn rol stiekem wel om te lachen..

deze film is niet slecht maar heel slecht.

ik heb heel wat betere B-films gezien dan deze.

wat een bagger op alle fronten.

Vince Vaugh shame on you.

Van deze film had ik vooral meer verwacht! Zeker naar de positieve berichten over hoe bruut de actie-scenes wel niet waren. Echter naar het zien van de film bleef ik verdwaasd achter, was dit het? De film film begon nog redelijk met Bradley Thomas, een takelwagen-bestuurder, waarbij op een dag alles tegenzit. Hij wordt ontslagen en komt er achter dat zijn vrouw vreemdgaat. Maar zodra Bradley uit frustratie en woede de auto van zijn vriendin begint te slopen, komt ook het manco van de film naar boven. Vince Vaughn toont tijdens het sloopwerk maar weinig emotie. Hierdoor wordt het pijnlijk duidelijk Vaughn niet kan overtuigen met de actiescènes. Zowel in acteerwerk als ook in het knokwerk zelf. Eenmaal in de gevangenis zakt de film nog meer in. We zien harkerige vuistgevechten en wordt het plot vooral voorspelbaar. Vaughn krijg wel de nodige klappen maar aangezien dat hij de held van de film is, blijkt hij steeds de geweldenaar. Iets wat door de niet bijster effectieve gevechten naar een tijdje tegen de film gaat werken. Ook het vermeende brute stelt nogal teleur, een paar vluchtig getoonde gebroken botten of geluiden van die botten is alles wat zien of horen. Daarnaast lijkt het of de film geen keuze weet te maken tussen een meer drama ondertoon of toch de komische kant. Die twee strijd begint op een bepaald moment nogal te wringen. De aanwezige Don Johnson speelt een gevangenis-directeur maar ziet er meer uit als een soort imitatie van Hannibal uit de A-team. Doordat de film nogal geforceerd en veilig overkwam is dit voor mij toch een stuk minder genieten dan voorganger Bone Tomahawk.

Bizarre misdaadfilm die toch enigszins een hoge amusementswaarde heeft. Richting de climax wordt het allemaal wat minder qua niveau maar je blijft je zeker vermaken. Vince Vaughn liet me verrassen met deze voor hem niet alledaagse rol. Zeker het kijken waard als je houdt van harde gevangenisfilms.

De zoveelste tough guy in prison film, niet al te interessant. Het begin is nog best aardig, zonder echt goed te worden maar eenmaal in de bajes wordt het wel echt clichématig en ramt de hoofdrolspeler zich als een terminator door zijn vijanden heen. Ondanks dat de actie zelf best bruut is vond ik het redelijk eentonig. Sowieso ademt deze film uit dat het een b-film is met de cast, de dialogen, het niveau. Daar is overigens niks mis mee, maar je moet er wel van houden.

2,5*

Dit is zo slecht, dat het BIJNA komisch is.

Sterke misdaadfilm. De film wordt rustig opgebouwd en verveelt geen moment. De hele sfeer is wat duister en wordt uitstekend neergezet door Zahler met name door de muziekkeuze en de wat donkere manier van filmen. Verder kent de film spanning, emotie en is bikkelhard met een aantal keiharde grove scenes. Vaughn zet een goede rol en is prima gecast als bikkel. Beetje apart, maar goede film. 4.0

Ik ben normaal gesproken niet zo'n liefhebber van acteur Vince Vaughn en daarom heb ik deze Actie / Misdaad film ook eventjes links laten liggen (ligt al bijna twee weken bij mij op de digitale "plank"). Maar dat had ik beter niet kunnen doen i.p.v. veel slechte films bekijken in de afgelopen dagen, want deze keiharde film was gewoon puur genieten voor mij en we zien dit keer ook Vince Vaugn in een rol van hard persoon, die je niet zo snel bij hem zult verwachten, omdat hij toch vooral te zien is in flauwe komische films.

In dit verhaal besluit automonteur en voormalig bokser Bradley Thomas (Vince Vaughn) om voor een vriend, te weten Gil (Marc Blucas), drugsgerelateerde klusjes te doen als drugskoerier. Hij is namelijk zijn baan als automonteur kwijt en ook bijna zijn vrouw Lauren Thomas (Jennifer Carpenter), die al drie maanden met iemand anders omgaat, dus kiest hij voor het snelle geld. Hij verdient daarbij goed, maar al snel veroorzaken drugsvrienden van Gil voor een schietpartij met politieagenten en wordt Bradley Thomas (die afrekent met deze drugsvrienden) daarbij in de cel gegooid, waar hij gedwongen wordt om uitermate gewelddadige dingen te doen.

Hoewel het verhaal eigenlijk niet meer is dan een dertien in een dozijn verhaal, zit het met de opbouw van het verhaal wel meer dan goed en daarbij volgen we Bradley Thomas op zijn grauwe weg van chantage, corruptie, psychische vernedering en fysiek geweld. De sterke verfilming (waarbij vooral een "blauw" kleurenfilter is gebruikt) en de brute toon van het verhaal, tillen deze keiharde Misdaad / Actie (de volgorde heb ik even bewust omgedraaid en dat i.v.m. het verloop van het verhaal) boven de middenmoot uit. Omdat het geweld zo rauw en hard in beeld is gebracht (hier in daar ziet het misschien wel wat nep-achtig uit) is deze film zeker niet voor iedereen weggelegd en is het eigenlijk ook geen film om met kerstmis (vrede op aarde) te bekijken Maar ik heb er juist van genoten en daarbij vaak ook moeten lachen en een aantal harde scènes heb ik soms ook even teruggespoeld om opnieuw te bekijken.

De eerste 45 minuten van het verhaal zijn nog relatief rustig en hebben misschien ook wel een clichématig en voorspelbaar verloop en daarbij is het vooral geinig om te zien hoe Vince Vaughn tijdens de opening van het verhaal de auto van zijn vrouw met zijn handen begint te slopen. Eerst slaat hij met zijn armen en vuisten het bestuurdersraam in, daarna trekt hij de achteruitkijkspiegel eruit die hij weggooit, daarna slaat hij de linker buitenspiegel eraf met zijn vuisten, daarna begint hij met zijn vuisten op de motorkap te slaan die hij er ook aftrekt met zijn handen en daarna weggooit en daarna vernielt hij de linker koplamp met zijn vuisten en trekt hij de lamp eruit.

Maar na circa 45 minuten als Bradley Thomas in de eerste gevangenis, te weten de Franklin R. James gevangenis (oftewel "De koelkast"), terecht komt (hij krijgt overigens 7 jaar gevangenisstraf) en hij daar van iemand een opdracht krijgt (om iemand in een andere gevangenis te vermoorden), die te maken heeft met zijn ontvoerde en gevangen genomen zwangere (de ongeboren baby noemt hij overigens "Koala") vrouw die nog 80 dagen te gaan heeft, wordt het puur genieten en krijgen we vooral een geweldsgolf te zien die aanhoudt tot de laatste seconde (we zijn dan inmiddels 125 minuten verder) van het verhaal en daaruit kunnen we dan tevens afleiden dat er geen vervolg meer zal komen, of het moet dan al gaan draaien om het kind van Bradley Thomas en Lauren Thomas.

Met name de laatste 20 minuten van het verhaal, die zich dan inmiddels afspeelt in de maximaal bewaakte "Redleaf" gevangenis, zijn heerlijk bruut (voor mij tevens het hoogtepunt van het verhaal) en zijn zeker ook sterk en daarbij is het puur genieten van het keiharde geweld wat je voorgeschoteld krijgt. Zo trapt Bradley Thomas o.a. het gezicht in van een zekere Johnny (een bokser die tot het groepje slechteriken behoort, die het voorzien hebben op Bradley Thomas als wraak) via de betonnen vloer (schuift ook even een meter met zijn gezicht over deze vloer) welke heerlijk grof in beeld werd gebracht (persoon had daarbij geen huid meer op zijn gezicht), bij een andere slechterik duwt hij beide ogen in met zijn duimen en breekt hij diens nek en rug door er met zijn vuist en elleboog op te slaan, bij een andere slechterik, te weten de zekere Roman (betrokken bij de schietpartij met politieagenten in het begin van het verhaal), trapt hij wederom het gezicht in (zag er wel nep uit en daarbij werd ook overduidelijk een pop bij gebruikt) via de betonnen vloer.

De leider van de slechteriken, oftewel Eleazar (Dion Mucciacito) die een drugsvriend is van Gil, die tevens de opdracht heeft gegeven om de zwangere vrouw van Bradley Thomas te ontvoeren (dreigt daarbij met een Koreaanse gynaecoloog alle ledematen van de foetus af te knippen, waarbij de foetus dan wel nog verder leeft), bewaard hij als laatste en bij hem breekt hij in eerste instantie met zijn vuist op een heerlijke en pijnlijke in beeld gebrachte manier zijn rechterbeen (daarbij heeft de uitdrukking "Break a leg", zeker betrekking op). Als hij daarna weet dat zijn zwangere vrouw (die uiteindelijk na de bevrijding de Koreaanse gynaecoloog doodschiet) en ongeboren baby in veiligheid zijn, onthoofd hij daarna de op vloer liggende Eleazar met zijn voet (door regelmatig op zijn hoofd te trappen), waarbij hij dan zegt:

"Er wordt gezegd dat het hoofd nog even zou verder leven als het wordt afgehakt. Ik hoop het"

Het is tevens ook het laatste wat Bradley Thomas doet, want als gevangenisdirecteur Tuggs (Don Johnson) binnenkomt en hij zegt "78 dagen" (wat betrekking heeft op de zwangerschap van zijn vrouw), schiet hij Bradley Thomas helaas dood (één kogel door zijn borst en één door zijn hoofd, die beiden min of meer exploderen in zijn lichaam). Dat is gelijk ook het laatste shot van de film.

Opzicht wordt er eigenlijk niet zo heel veel gesproken en de meeste dialogen zijn ook aan de korte kant, maar er zitten wel een aantal leuke dialogen tussen, zoals de dialoog waarbij gevangenisdirecteur Tuggs het volgende zegt over "Cellenblok 99" (Voilà, een gedeelte van de filmtitel), waarbij Bradley Thomas een speciale riem moet dragen waarmee hij stroomstoten krijgt, van de "Redleaf" gevangenis:

"Cellenblok 99 is de gevangenis in de gevangenis. Amnesty International zou deze ruimte niet echt goedkeuren"

Ook dialoog waarbij Bradley Thomas slechterik Eleazar over de vloer sleurt met zijn gebroken been en daarbij telefonisch tegen iemand onderstaande zegt, was wel leuk:

"Eleazar is er al erg aan toe. Ik sleur hem naar een hoop kerels die hem tot bloedens toe zullen neuken"

Daarbij zegt hij op een gegeven moment ook tegen Eleazar, die iets in de telefoon moet gaan zeggen:

"Zeg wat je moet zeggen of wordt verkracht"

De cast in deze film is beperkt en daarbij draait het vooral om hoofdrolspeler Vince Vaughn, die ook vrijwel continue in beeld is en die het zeer goed deed als voormalig bokser, die in de gevangenis belandt en daarbij gedwongen wordt om hard op te treden. Vince Vaughn, als de koele en emotieloze (m.u.v. eventjes op het einde na het telefoongesprek met zijn vrouw) Bradley Thomas, draagt deze film in zijn eentje en hij zag er ook best imponerend uit met zijn kaal hoofd en groot kruis op zijn achterhoofd (zie filmposter) en schijnbaar had hij ook best een vrij imponerende penis, want als hij zich in de gevangenis moet uitkleden, zegt een bewaker daar het volgende over:

"Hier kijkt iedereen naar uit. Doe je onderbroek uit. Dat is wel een acht"

De overige cast heeft vooral een kleine rol in het verhaal en dan heb ik het vooral over de al eerder genoemden Jennifer Carpenter en "good old" Don Johnson (blijft voor mij altijd mister "Miami Vice"), die het beiden best verdienstelijk deden en vooral de laatste als de sigaren (rookt op het einde een "cigarillo" sigaar, die volgens hem snel op is) rokende harde SS-achtige gevangenisdirecteur (volledig in het zwart) van de gevangenis "Redleaf", die wel pas na circa 75 minuten voor het eerst in beeld verschijnt.

Verder zien we ook nog de vrij bekende Duitse acteur Udo Kier (in de rol van boodschapper zonder naam, die werkt voor slechterik Eleazar en die uiteindelijk wordt doodgeschoten door Gil als hij Lauren Thomas bij hem aflevert met de auto en wilt wegrijden) een paar keren in beeld en als hij meespeelt in een film, dan is het meestal in de rol van een slechterik en dat geldt ook in deze film. Hij brengt namelijk onderstaande lugubere boodschap over aan Bradley Thomas in de eerste gevangenis:

"Mijn baas doet je de groeten. Jouw verraad heeft mijn baas 3,2 miljoen dollar gekost. Dat kom ik nu rechtzetten. Laat via de telefoon een foto zien aan Bradley Thomas van zijn vastgebonden zwangere vrouw in een stoel. Er is een Koreaanse aborteur bij. Hij werkt voor mijn baas. Hij zegt dat hij de ledematen van een foetus kan verwijderen, maar dat het kind dan toch levensvatbaar is bij de geboorte. Die kleine operatie zal enkel plaatsvinden als jij je schulden aan mijn baas niet afbetaalt"

Buiten Jennifer Carpenter hebben vrouwen eigenlijk nauwelijks een rol in het verhaal, maar de fraaie Devon Windsor (als Jill, die de dochter is van drugsbaas Gil) mocht er zeker wezen met haar heerlijke lange benen en als Bradley Thomas aanbelt bij het huis van Gil en zij daarbij eventjes te zien is als ze de deur openmaakt in een sletterige outfit (soort van overall, een blauwe, maar dan zonder mouwen en pijpen en vanaf borsthoogte zit in een lange rits die helemaal naar beneden gaat en als schoeisel draagt ze witte instappers met een houten hakje en open tenen) en een gekleed hondje onder haar arm, wordt daarop gezegd:

Bradyley: Heeft je vader die kleren gekozen.
Jill: Ja. Vind je ze mooi ?
Bradyley: Pittig

Buiten de hierboven genoemde twee vrouwen zien we ook nog heel eventjes de Amerikaanse/ Indiase actrice Pooja Kumar (als de maatschappelijk werkster Denise Pawther en toen zij in beeld kwam dacht ik dat het verhaal een heel andere kant zou op gaan, wat gelukkig niet het geval was) en over haar zegt een gevangene, te weten Lefty (Willie C. Carpenter) die al heel lang vast zit (28 jaar vanwege een dubbele moord), het volgende:

"Je staat beter goed bij haar, dus wees beleefd. Kijk niet lager dan haar hals en zeg niets suggestiefs. De vrouwen hier zijn daar heel gevoelig voor. Ze is wel goed voorzien, hoor"

Al met al vond ik dit een heerlijke harde Actie / Misdaad film, waar ik me eigenlijk vanaf de eerste tot de laatste minuut goed mee vermaakt heb en zeker m.b.t. de laatste keiharde 20 minuten. Deze film komt dan ook op de valreep van 2017 nog terecht in mijn persoonlijk "Top 10 2017" van films en dat zelfs op de tweede plaats (op de eerste plaats staat een film welke ik gezien heb in 2017, maar die wel al uitkwam in 2016, namelijk de uitstekende Nederlands geregistreerde Western / Thriller film "Brimstone (2016)").

Regisseur S. Craig Zahler is zeker iemand die ik in de gaten zal houden, want eerder dit jaar zag ik ook al zijn debuutfilm "Bone Tomahawk (2015)" op "Film 1", welke best een aparte maar zeker ook een goede Horror / Western film is en naar zijn volgende Actie / Misdaad film, te weten "Dragged across Concrete (2018)", kijk ik al uit (bevat min or meer dezelfde cast als in deze film, zoals Vince Vaughn en Jennifer Carpenter).

Net zoals het cijfer welke Bradley Thomas voor zijn penis kreeg van een bewaker, geef ik deze film ook dikverdiende 4,0 sterren (oftewel ook een acht).

Hard-harder-hardst, weet waar je aan begint als je deze bekijkt. Een drama, voornamelijk gesitueerd in de gevangenis, en ook deze is weer zeer de moeite waard. Ik schrijf ook, want ik kan me eigenlijk maar weinig slechte films herinneren die zich in de jail afspeelden, blijkbaar brengt die omgeving voor een film een bepaalde intensiteit die altijd goed werkt. Brawl in Cell Block 99 is bovenal het verhaal van een man die wanhopig strijd levert om zijn vrouw en ongeboren kind te beschermen, daarbij tot het uiterste wil gaan, en zo'n rauw en simpel verhaal werkt dan goed. Vaughn is geen groot acteur, speelt hier ook iets te veel met een uitgestreken gezicht(echte emoties kan Vince nauwelijks tonen) maar wonderlijk genoeg werkt het wel, mede ook door zijn imponerende fysiek. Voor de rest doet het verhaal zelf zijn werk, met als resultaat een film die nog lang in je hoofd blijft spoken, en dat gebeurd met niet meer al te vaak.

Schitterend. Een film die met de minuut beter wordt en je op het einde met een dikke grijns achter laat. Het jaar is weer bijna om en je krijgt pas één van de leukste films te zien. Altijd hetzelfde verhaal.

Geen grote verwachtingen van deze film, maar mijn kennismaking met regisseur Zahler is een uitstekende. 'Bone Tomahawk' binnenkort ook maar eens zien. Vaughn is geweldig en deze totaal idiote film zit vol memorabele / harde scenes. Heb me van begin tot einde erg vermaakt. Leuke verrassing tussendoor.

Zo voor de jaarwisseling en het afscheid nemen van het nogal klote jaar (gelukkig niet op filmgebied want ik heb genoten van aardig wat films) is het altijd een wilde gok wat ik ga kijken en maakt het me vaak ook niet echt meer uit wat ik opzet. Morgen (eigenlijk vandaag) is de grote dag dat ik mijn kilo’s aan vuurwerk mag afschieten maar vandaag (of gisteren) toch besloten om ‘Brawl in Cell Block 99’ te gaan bekijken, een vrij lange film (met 132 minuten best lang) waarvan ik erg twijfel of het niet gewoon een b-matige film is want zo ziet de film er wel echt naar uit. Ondanks dit is de film me echt ontzettend mee gevallen. Ik ben toch wel dankbaar voor de mooie tip die medefilm en- metalliefhebber ‘Theunissen’ mij heeft door getipt en zeker dankzij zijn positieve recensie was ik erg enthousiast, en ik ben ook best positief over deze film.

Echter verwachtte ik wel erg veel van de regisseur: S. Craig Zahler. Na zijn zeer geslaagde debuut- horrorfilm ‘Bone Tomahawk’ had ik echt grote verwachtingen van ‘Brawl in Cell Block 99’. Gelukkig werden veel verwachtingen goed uitgebracht en heb ik me ontzettend kunnen vermaken met deze film, hij zit goed in elkaar en heeft een redelijk leuk verhaal (best wel cliché verhaal). Toch vond ik de bloederige of gore effecten nog niet echt héél erg geslaagd maar, dat zou misschien wel met de budget te maken hebben gehad. Al werd iedereen wel echt heel bruut vermoord en was Craig niet bang om dit te laten zien in zijn film, waar ik dan wel weer blij mee ben: het is geen mietje.

De film begint rustig, we zien wel gelijk Bradley Thomas die als autosleper werkt bij een lokale garage. Hij word ontslagen vanwege bezuinigingen en moet terug naar huis, waar hij zijn vrouw Lauren Thomas net thuis was gekomen of, net weg wou naar haar tweede liefde. Bradley had even een woede-uitbarsting op de auto waarop vervolgens een nogal rustig gesprek verliep, de introductie van Lauren en Bradley moeten wat dan mee krijgen met dit verhaal en ook het feit dat Bradley op het goeie pad wilt blijven. Dit lukt echter niet en hij komt weer uit bij zijn oude ‘vrienden’ die hem weer helpen om drugs te smokkelen en dan begint de film pas écht.

Op volgend dat hij zich klaar maakt voor zijn eerste klus sinds hij weer is begonnen, samen met twee andere mannen gaat hij op een boot het water op waar vervolgens kisten klaar liggen (in het water notabene) met volgens mij heroïne erin. Wanneer ze aan wal komen merkt Bradley op dat het niet snor zit en gooit zijn tas met drugs weg waarna hij dat vervolgens ook met zijn mede overvallers hun zakken wil doen maar dit lukt niet. Zijn voorgevoel blijkt te kloppen want de politie komt al snel aan gescheurd waarna de handlangers van Bradley in een gevecht komen. Bradley besluit zich geen moment en wil weg lopen maar hij ziet dat de wouten het niet redden. Wel erg leuk in beeld gebracht trouwens want één handlanger van Bradley schiet op de arm van een agent die er vervolgens af geschoten word . Bradley schiet zijn handlangers in de rug en word zelf op gepakt, niet echt slim maar omdat hij de politie geholpen heeft zat hij volgens mij wel minder in de problemen.

Dit is eigenlijk ook het moment wanneer de film overschakelt naar fictief. Bradley krijgt namelijk de straf van zeven jaar gevangenisstraf en word vervolgens naar ‘The Fridge’ gebracht. Een instelling waar het niet echt hardhandig aan toe gaat en waar de ‘lieve’ gevangen zitten. Bradley krijgt hier vervolgens bezoek. Die nacht is zijn vrouw ontvoerd en moet Bradley iemand vermoorden. Vervolgens wel erg geinig hoe zijn vrouw werd vermoord door een verdovingspijltje in haar wang en arm. Bradley krijgt opdracht om richting de instelling ‘Redleaf’ te gaan en daar iemand te vermoorden of, zijn baby word even bewerkt waar één of andere Koreaan beweert dat hij van de foetus de armen af kan halen en de baby nog in leven blijft. Hier volgen dan wel erg geinige scénes.

Bradley besluit stennis te schoppen en gaat even matten met zijn complexbewaarder. Bradley blijkt wel erg goed te vechten en tegen pijn te kunnen want hij mept de bewaarder goed neer en breekt vervolgens goed zijn arm (het bot steekt eruit). Bradley word vervoert waar hij vervolgens nog met de vijf andere bewaarders gaat nokken en Bradley komt uiteindelijk uit bij ‘Redleaf’ waar een andere gang van zaken geld en waar je makkelijk in elkaar geslagen kan worden (ook door de bewaarders). Bradley moet in de andere cellencomplex komen en valt ook in ‘Redleaf’ een bult mensen aan, om vervolgens verplaatst te worden in een zelf met allemaal glasscherven op de grond. Hij heeft ook een schokband om gekregen. Hij komt in cel blok 99 en komt daar de persoon tegen die hij moet vermoorden. Helaas hebben hun de machtige hand en kunnen ze alles controleren in dat cellen complex.

Toch laat Bradley het daar niet bij zitten en weet te ontsnappen door zijn schoenzolen bij de schokband te doen om zo de schokken niet te voelen. Hij valt wederom weer twee bewaarders aan en komt zo uit bij de beste man die hem wou vermoorden. Één of andere gekke Chinees wou tegen hem vechten waarop Bradley zijn gezicht over de grond heen schuurt en gewoon alles weg is aan de voorkant haha. Voor de rest zijn de exploderende schedels ook van de partij en word zelfs een hoofd er af getrapt waarna Bradley zelf ook dood gemaakt word door Don Johnson en de film snel eindigt.

Vince Vaughn was heerlijk in zijn rol als Bradley met het grote kruis op zijn achterhoofd. Hij zat voor de rest lekker in zijn rol. Jennifer Carpenter deed het ook goed maar die is wel vies mager hoor, brr… Don Johnson deed het ook leuk en zo kende deze film een aardige cast en heb ik me prima vermaakt met deze film.

3.5*

Een heel fijne film, kijkt goed weg en is zo nu en dan best bruut.

Ben benieuwd naar de nieuwe van Zahler...

"I'm more of a finisher."

Getuige de speelduur van zijn films is S. Craig Zahler duidelijk een regisseur die lang van stof is. Maar het knappe is dan weer wel dat hij het gedegen weet te brengen, gesteund door zijn efficiënte manier van werken; dit project is in slechts 25 dagen geschoten.

De film neemt rustig de tijd om je te introduceren met een type ruwe bolster blanke pit die door tegenslagen maar weer besluit om de misdaad in te gaan. Vanzelfsprekend gaat hij ook hier de mist in en beland hierdoor in de cel. Wat volgt is een hoogst opmerkelijke gang van zaken die je meermaals doet opkijken, maar immer vermakelijk blijft.

Vince Vaughn zet een - voor hem ongebruikelijk - sterke rol neer. Hij is bijna niet te herkennen als je hem vergelijkt met zijn oude komische rollen. De manier waarop hij zijn personage van weinig woorden portretteert is indringend te noemen, met name tijdens de kalmere momenten zegt zijn lichaamstaal veel. Wat mij betreft mag hij vaker dergelijke klussen aannemen.

Het is te merken dat Zahler inmiddels een kenmerkend handelsmerk heeft ontwikkeld in de vorm van brute, expliciete scènes getekend door gore. Net zoals in 'Bone Tomahawk' is het wederom genieten geblazen om het geweld met flinke bakken over je uitgestort te krijgen. In 'Brawl in Cell Block 99' wordt het op een dusdanig rauwe wijze in beeld gebracht dat het iets ziekelijk heeft, heerlijk. Hoewel ik wel kan begrijpen dat je als casual kijker hier helemaal niets mee hebt.

Al met al een prima actiefilm die naar meer smaakt. Ik zie ondertussen dat Zahler dit jaar nog komt met een nieuwe titel genaamd 'Dragged across Concrete' met wederom Vaughn in de hoofdrol. Ik kijk er nu al naar uit.

3,5 Sterren.

“You said you would never work for Gil.

So we're both breaking promises today.”

Vince Vaughn in een misdaadfilm waar hij een toch wel ruig uitziende drugsdealer speelt. Ik geloofde er niet echt in. Ook al verbaasde hij me al met een ijzersterke rol in “Hacksaw Ridge”. Vince Vaughn associeerde ik altijd met feel-good, romantische rommel waar ik in de meeste gevallen niet eens mee kon lachen. Hoe ongelofelijk ik me hier in vergist heb. Vince Vaughn is meedogenloos, mega kalm en ultra brutaal in deze keiharde film. Beter nog. In deze film is hij grappiger dan al de komische films waar hij voorheen aan heeft meegedaan. En dit dankzij de stoppeldroge opmerkingen die hij soms uitkraamt. Als nu iemand de naam Vince Vaughn laat vallen, dan zie ik dat getatoeëerde kruis op de achterkant van een kale schedel zo direct voor me.

Het leven van Bradley (Vince Vaughn) verloopt niet rooskleurig. Nadat hij ontslagen wordt, verneemt hij ook nog eens dat zijn vrouw Lauren (Jennifer Carpenter) hem bedriegt. Hij begint terug als drugskoerier te werken om geld in het laatje te brengen. Maar al snel kijkt hij op tegen een lange gevangenisstraf vanwege een mislukte drugsdeal. En vanaf dat moment geraakt de film in een kleine stroomversnelling. Inderdaad, echt snel is de film niet. Voordat we ook maar iets van een gevangenis zien, is de film al een heel eind opgeschoten. En dan gaat het voor Bradley van kwaad naar erger. Zijn vrouw wordt gekidnapt door de leider van de drugsbende en Bradley krijgt de opdracht om in de uiterst streng bewaakte gevangenis van Redleaf een gevangene om te brengen in cel 99.

Dit is zonder twijfel Vince Vaughn’s beste acteerprestatie ooit. Eindelijk werd dat indrukwekkend lichaam voor het juiste doeleind gebruikt. Het meedogenloos in elkaar timmeren van tegenstanders. Iets wat regelmatig aan de orde is in deze ultra gewelddadige film. Telkens lijkt het wel alsof Bradley zijn immens zware ledematen moet opheffen om ze dan met vernietigende kracht in het aangezicht van een bewaker of andere crimineel te planten. Het resultaat is telkens weerzinwekkend brutaal. Het zien van een als een overrijpe tomaat openbarstende schedel of het besef wat de Koreaan bij Bradley’s vrouw gaat uitvoeren, kan voor sommigen een beetje teveel van het goede zijn. Dit is dus zeker geen film voor gevoelige kijkers. Maar dit naar sadisme neigend geweld is niet gewoon nodeloos toevoegsel. Bradley heeft een welbepaald doel voor ogen en is daardoor genoodzaakt de gewelddadige toer op te gaan.

Er zijn toch enkele zaken in deze film die me deden schrikken. Het feit dat ik Don Johnson niet herkende. Is dat vanwege die gigantische snor? Of is het zijn gezegende leeftijd (hij is ondertussen al 67 jaar) ? Of ligt het toch gewoon aan mij ? En dan heb ik ook sprakeloos gekeken naar de vertolking door Vince Vaughn, die duidelijk afwijkt van zijn gebruikelijk acteerpatroon. Ik reken Vaughn niet echt bij mijn favoriete acteurs. Maar na deze prestatie moet ik mijn mening over hem toch herzien. En tenslotte de indruk die deze film op me maakte. Ik ben wel wat gewoon en ben niet gauw gechoqueerd. Maar ditmaal was ik op bepaalde momenten toch echt van mijn melk. En dat is niet perse vanwege het expliciete geweld. Maar ook het algemeen gevoel dat ik eraan overhield. Ik weet wel dat als ik de eerstvolgende keer nog eens een film voor ogen krijg waar Vince Vaughn een hoofdrol in speelt, ik niet meer de vanzelfsprekendheid heb om deze te mijden. Hij heeft zich helemaal naar de top van mijn lijstje met de betere acteurs geknokt.

3.5*

Aardige film maar geen topper.

De film boeit gewoonweg niet de gehele tijd in mijn ogen.

Vaughn kan zo'n rol als deze prima dragen en heeft dat eerder bewezen in bijvoorbeeld True Detective seizoen 2.

De bruutheid van de film is een leuk extra'tje voor de liefhebber zoals ik.

Maar laten we niet overdrijven......gewoon aanzetten op je eerste date

Komt heel heel heel heel langzaammmm op gang en gaat uit als een dooie kaars.

Niet best dit. Ik hoop niet dat Zahler ooit iets anders gaat maken.

Het neemt zich zelf wel erg serieus ., En het verhaal an sich is eigenlijk nog te simpel voor

een doorsnee actie B-film.

Maar mede door het intense spel van Vince Vaughn en de uiterst heftige en schijnbaar realistische geweld scene's maken dit toch zeker de lange speelduur waard .

S. Craig Zahler is er zeker een om in de gaten te houden.

Met zijn volgende met bijna de zelfde cast.

Als het verhaal niet zo eenvoudig was ( wat op zich helemaal niet erg is ) zou ik dit een zeer ruime voldoende geven .

Maar wel een prestatie dat de regisseur het aandurft voor de 132 minuten te gaan en het zeker boeiend blijft .

Mocht jij het niet super boeiend vinden ? Maar wil wel extreem realistisch en zou bijna zeggen gory achtig geweld ,,,wacht tot het laatste half uur .

Goed !

Het verhaal is simpel en weinig bijzonder maar wordt sterk en intelligent neergezet met een constante grimmige en intense sfeer en een gestage afdaling naar de hel waardoor de film blijft boeien.

Tussen vier en vier-en-halve ster.

Goeie film waarin een drugsdealer in de gevangenis terecht komt nadat het fout is gelopen. Tweede film van regisseur S. Craig Zahler die opnieuw binnen het genre weet te verrassen. Enigszins traag, maar het blijft onderhoudend. Een aantal brute vechtscenes. Vince Vaughn stelt zeker niet teleur in een voor hem a-typische rol (alhoewel zijn personage zelf wat ongeloofwaardig is). Met gemak 3.5 sterren.

Hoe kan je dit een goede film vinden. slecht verhaal en nog slechter acteerwerk. Hou normaal van gevangenis films maar dit was echt heel slecht.

Niet serieus te nemen verhaal waarbij de 'gevangenisdirecteur' er niet voor terugdeinst eerst een sigaartje te roken zodat de hoofdrolspeler, een gevangene, nog even zijn gang kan gaan. Meneer was nog niet helemaal klaar namelijk.

Het 'gevangenis in een gevangenis' thema spreekt mij niet aan, evenmin als de lange 'wandelingen' met niet mis te verstane moordpartijen waarbij overduidelijk de nadruk op goed en slecht is gelegd.

De film begon overigens redelijk tot goed, maar eenmaal in de gevangenis was het voor mij afgelopen.

Onvoldoende dus, net als de gevangenistoiletten.

Erg lekker.

Zahler, een naam die me wel een beetje is bijgebleven na de keigrove horror/western Bone Tomahawk. Deze film is eigenlijk vergelijkbaar in opbouw, alleen is het hier een stukje boeiender. Al kan dat eraan liggen omdat western niet helemaal mijn genre is, maar in het algemeen is het een lang begin waar niet al te veel gebeurd, en een grover tweede deel, hier dus ook.

Vaughn was een wat aparte keuze om een rol zoals hier te spelen, want ik ken hem eigenlijk meer van ander soort films. Maar hij wist me compleet te verrassen, want het karakter dat hij hier speelt is eigenlijk gewoon geweldig, vooral in het tweede deel leefde ik helemaal met hem mee en vond ik alles leuk wat hij deed.

Het verhaal is niet bijster sterk, zelfs wat standaard met weer een plotje van "red de vrouw" maar Zahler weet het gelukkig niet al te veel in de spotlight te zetten. De film is vrij bleek, het eerste deel is wat traag en misschien wat saaier maar het is eigenlijk vooral een inleiding van het karakter van Vaughn.

Daarna, in de gevangenis, en na de entree van Kier, trapt de film wat in zijn pedaal en is het allemaal een stuk leuker om te volgen. Zeker wanneer Vaughn alles en iedereen zowat doormidden hakt en er als een soort hulk tegenaan gaat. De actie liefhebber zal hier zeker tevreden van zijn, omdat het vaak relatief lang duurt voordat hij afgestopt wordt, waarmee de actie (eindelijk niet in slowmotion elke keer) lekker door blijft gaan.

Na wat schoppen en slaan vind Zahler het wel mooi geweest en gaat hij over in hele grove materialen dat soms zelfs dicht tegen horror achtige taferelen aanzitten. Nog steeds is Vaughn gewoon geweldig, de acties zijn lomp en de film verveelt absoluut niet.

Wel jammer dat visueel de film niet altijd even goed is, het camerawerk is saai en het kleurengebruik in het eerste stuk niet altijd even indrukwekkend. Ik denk ook dat veel kijkers het met me eens kunnen zijn dat het eerste stuk net wat te lang duurt, waardoor de aandacht helemaal niet volop aanwezig is. Film heeft af en toe ook wat last van de "standaard karakters" zoals in dit geval de gevangenisdirecteur, al voert Johnson die prima uit.

Maar uiteindelijk is dit gewoon een leuk gevangenisfilmpje dat er stevig inhakt soms en Zahler weet zijn stempel duidelijk weer er bovenop te drukken. Ik ben benieuwd naar zijn volgende werkje en de werkjes die erna zullen volgen.

Hilarische film vond ik het. Geweldig over the top. In de vechtscenes is wel duidelijk te zien dat Vaughn geen vechter is, maar tjee, ik denk dat je deze film in het algemeen niet zo serieus moet nemen

Bizarre, schrapende conversaties, grafisch geweld, geen karakterontwikkeling, maar hield toch aardig mijn aandacht vast.