Black Panther (2018)

El Duderino Worden op Metacritic de B/3.5*/7 reviews ook als positief gezien? Want die zie ik ook veel langskomen. En dat zijn gewoon BP reviews waarbij er genoeg minpunten worden genoemd. Recensenten zijn dus ook gewoon kritisch, maar als een reviewer meer pro's dan con's waarneemt krijg je toch nog een zeventje.

Wakker worden zou ik zeggen want dit soort cinema had je al een tijdje kunnen zien aankomen

Films worden al een aantal jaren steeds meer politiek correct gekleurd , termen als diversity ed zijn

belangrijker dan een goed verhaal .

Niet verbazend natuurlijk als je kijkt naar de awards shows van de laatste paar jaar , die zijn doordrenkt met dit soort identity politics

Zijn het niet de vrouwen die zichzelf in de overdreven slachtofferrol drukken dan zijn het wel weer andere

zogenaamde minderheden .

Na die hele heisa van mevrouw jayden picket smit een paar jaar terug lijkt er wel uit een soort morele paniek het roer volledig om te zijn gegaan .

en natuurlijk is het nooit genoeg want in een interview pas geleden gaf viola davis ook al aan zich achtergesteld te voelen in het krijgen van goede rollen ja hoor tuurlijk .

Wat filmcritics betreft die neem ik al een tijd niet meer serieus , ik kan me nog goed voor de geest halen dat grote blockbusters een 20 tal jaar geleden vaak werden neergesabelt door de zogenaamde interlectuele filmcriticus .

Nu is het ineens niks dan lof en fantastisch zeker als het over vrouwen en minderheden gaat .

Mmmha, BP krijgt overal 3.5*/4* reviews. Niet overdreven positief, en soms zelfs minder dan bijv. Thor: Ragnarok en Spider-Man: Homecoming.

Je ziet het verschil niet tussen Hey, zwarten, jullie krijgen jullie eigen genre, hier is iets speciaal voor jullie gemaakt, ver weg van ons en hier, jullie mogen jullie ding doen in "ons" genre, de miljoenenfranchise?

Dat ze die stap pas zetten op een moment dat je gewoon weet dat het zal slagen, maakt dat het absoluut geen heroïsche of vooruitstrevende stap van de studio was, maar gewoon een berekende financiële zet. De drijfveren om ertoe te komen waren hypocriet, maar het resultaat blijft wel gewoon baanbrekend. Een project van deze proporties en met deze mogelijkheden heeft in Hollywood nog nooit zo'n dominant zwarte cast gehad.

Wel! Live and Let Die, James Bond in 1973. En dan tegen ticketprijzen van €1.40! En verder waren er geen franchises. Wel populaire genres, waarin een hoop films gemaakt werden met een dominant zwarte cast. En die films deden het ook gewoon goed.

Verder: ...Hey, zwarten, jullie krijgen jullie eigen genre, hier is iets speciaal voor jullie gemaakt, ver weg van ons!?... uh... Volgens mij weet je niet echt waar je over praat, wel? Blaxploitation flicks deden het goed bij zowel het Afro-Amerikaanse als het blanke publiek.

BP is totaal niet baanbrekend. Gewoon helemaal niet.

Een film uit de Marvel-studio. Van het brave Disney dat zorgt voor goed draaiende blockbusters, maar wel door binnen de lijntjes te kleuren. Het is leuk om te zien dat we na Blade terug een zwarte superheld hebben en dat de vrouwen zo sterk aanwezig zijn. Het zou geen issue mogen zijn en het zorgt niet voor extra sterren, die moeten van de film zelf komen. Maar het zorgt wel voor een frisse wind, en dat is altijd welkom bij dit soort films.

De sterkte van Black Panther is dat Marvel eindelijk een wat meer volwassen film levert. Er zit nog een beetje humor in, maar het is geen kinderfilm geworden met infantiele humor zoals Guardian of the Galaxy of Thor. Black Panther kent genoeg actie, is mooi gemaakt, de personages zijn boeiend, de muziek is heerlijk en het is Marvel eindelijk gelukt om na Loki nog eens een interessante bad guy te geven.

De film heeft soms weg van een James Bond film, zonder een domme parodie te zijn. Zeer toegankelijk als blockbuster ook, maar wel één die ten minste moeite doet om een publiek boven de 12 jaar te bereiken. Wat we van Marvel niet altijd gewoon zijn. Black Panther is misschien wel de Wonder Woman van Marvel. Zij was niet de eerste vrouwelijk held, en hij is niet de eerste zwarte held. Maar in de big business van Hollywood vallen beide figuren wel op. En hebben ze hun eigen plaats gekregen met een eigen volwaardige film. Geen sequel, geen talloze cameo's omdat je zelf niet in het hoofdpersonage gelooft (ja jij, Iron Man in Spider-Man Homecoming!) en geen kinderachtige mopjes omdat je ook het geld van die 5-jarige wil afnemen.

Zucht, kijken is zo moeilijk: Van de (inmiddels) 54 reviews, scoren er slechts 4 onder de 80%. Daarvan zijn drie 75% en één is 63% (wat nog steeds geen onvoldoende is). Welk gedeelte van "...dat van de 54 critic reviews op metacritic, niemand een onvoldoende heeft (of misschien durft) gegeven" snap je niet??? Ik heb toch nergens beweerd dat de film alleen maar 100% beoordelingen krijgt?

Waarom plaats je dan een reactie op iets wat nooit (door mij althans) is gezegd? Ik snap dat gewoon niet.

Dit zijn gewoon leugens, waarom doe je dit nou? Let wel dat je beweert dat BP OVERAL deze reviews krijgt. Om het voor het gemak bij metacritic te houden, de film staat daar op een 87% (van 54 reviews) gemiddelde. Moet ik uitleggen dat je niet op zo'n gemiddelde komt met alleen maar 3,5/4-tjes? Komt nog bij dat Thor Ragnarok op 74% staat (van 51 reviews) en Spiderman HC op 73% (van de 51 reviews). Dat dit alles totaal niet strookt met je beweringen, is nogal zacht uitgedrukt.

El Duderino Kerel rustig, het was gewoon een normale vraag omdat ik nooit op metacritic kijk. Niet alles is een aanval . Ik kijk wel soms op Rotten Tomatoes, en BP staat op 96%, Ragnarok op 92% en Homecoming ook op 92%. Dat bedoelde ik met het positief ontvangen van deze drie Marvel films door recensenten.

Overigens is de audience score van 77% ook uitstekend (A+ op cinemascore). Het zijn dus niet alleen de recensenten die BP positief ontvangen, ook gezien het feit dat BP in 4 dagen al meer heeft opgebracht dan Justice League in totaal...

Vond het allemaal maar net niet..

Goeie film waarin een man het koningschap van zijn vader overneemt van een land dat een geheim met zich meedraagt. De zoveelste Marvel-superhelden-film, maar toch wel een weer een goeie. Het Shakesperiaanse verhaal weet voldoende te boeien. Het ziet er prachtig uit (kleurrijke kostuums en een mooie wereld). Uiteraard genoeg actie, maar gelukkig niet overdadig.

Mwa.

Voor een marvel film dat meestal wel een groot spektakel dient te zijn, en dit was op sommige stukken ook zeker een spektakel, vond ik deze film toch niet zo goed als verwacht.

Om positief te beginnen, Jordan is altijd leuk om te zien. Hij acteert meestal wel goed, en hier was hij ook niet verkeerd. Kaluuya is ook wel een fijne acteur, en natuurlijk Whitaker. De cast was redelijk sterk, alleen het verhaal zelf sprak me niet erg aan.

Ondanks een goede actiescene hier en daar vond ik het allemaal iets te zoet, ook al is het een disneyfilm. Of tenminste, dat hoorde ik. Jammer, maar het kan ook aan mij liggen.

Marvel strooit de laatste tijd met heldenfilms. Hoewel ze op punten best wel verschillen ligt het gevaar op de loer dat het allemaal op elkaar gaat lijken. Hoewel liefhebbers geweldig aan hun trekken komen zullen er ook kijkers zijn die zo langzamerhand gaan denken "dit heb ik vaker gezien". En dat gevoel had ik soms ook. Zo'n actie op een brug springend van de ene auto op de volgende is voor mij zo'n voorbeeld. En zo waren er meer scenes. Maar ja, verzin maar iets nieuws. Gelukkig zaten er ook enkele nieuwigheidjes in waardoor de zit niet al te saai werd. Halverwege won de film aan vaart en kracht en dat was ook nodig ook.

De uitgangspunten en de high tech vond ik nogal vergezocht of overdreven en niet zo bij elkaar passen ondanks dat het SF is. Het voegde niet zo.

Desondanks mooi verfilmd met mooie creaties locaties en aankleding. Daarvoor al een 3 sterren waard.

Live and Let Die? Met Seymour en Moore in de hoofdrollen en een hoop zwarten in bijrollen. Een zwarte cast gaat over iets meer dan simpelweg percentages.

Blaxploitation is een niche-genre, gemaakt voor een specifieke doelgroep en vaak door kleine studio's. En liefst met zwarten die zich als een voorspelbaar cliché gedroegen. Dit is een megalomaan project, gemaakt door een marketingmachine waar obsceen veel geld naartoe wordt gegooid, gemaakt voor iedereen. Dat is nog nooit gebeurd. Er zijn geen filmprojecten in Hollywood geweest van deze omvang die zo hard inzetten op een dergelijk cast.

Daarmee ontkent niemand dat er ooit films zijn geweest zijn met donkere casts die populair waren of dat er soms meer dan 1 zwarte meedeed in een serieus project van een grote studio. Maar een project van deze proporties, een van de belangrijkste en grootste projecten van het jaar voor Hollywood en dan met 2 excuusblanken in bijrolletjes i.p.v. excuusnegers, nope, ongezien.

Verder geen idee waarom ik niet zou weten waarover ik het heb.

Pure blaxploitation, en een ontieglijk succesvolle ook. In een enorm grote franchise! Met een budget van $7 miljoen werd bijna $162 miljoen binnengeharkt á $2 per toegangsbewijs. Dat is precies hetzelfde! Nee, Bond en de vaste waarden (girl, Moneypenny, M) waren niet Afro-Amerikaans in het prille revolutionaire begin van black cinema, maar als je het daarop gaat gooien 'for arguments' sake, dan heb je wat mij betreft nogal een plank voor je kop. Want dan discussieer je simpelweg buiten de sociale (en economische) context.Live and Let Die richtte zich op een zwart publiek, met acteurs als Yaphet Kotto, Julius Harris en Gloria Hendry in de gelederen. Blaxploitation creeerde al 'zwarte' helden decennia voordat dit Marvel filmpje de hoek om kwam kijken. Van Shaft tot Coffy tot Slaughter en beyond... We zijn inmiddels al 45 jaar gewend aan zwarte helden op het witte doek!

En verder lijk je ook nog alles wat er tussenin zit te negeren; Spike Lee, John Singleton, Hood cinema, black comedies... films als Blade of Coming to America, The Color Purple, Bad Boys, Straight Outta Compton, Harlem Nights, Big Momma's House etc.

Dat de filmindustrie nu een nog grotere miljoenenindustrie is dan vroeger, en dat het superheldengenre momenteel hoogtij viert lijkt jou naar de mening te duwen dat BP revolutionair is... maar dan negeer je simpelweg wel inflatie, sociale context en filmhistorie. We gaan het hier niet over eens worden.

Beverly Hills Cop

Anyone?

Overigens vind ik de hele discussie nogal racistisch. Wat doet de huidskleur van de hoofdpersoon er toe? Waarom krijgen roodharige dwergen zo weinig Oscarnominaties? Wanneer gaat er iemand klagen over het gebrek aan zwarte in de rockmuziek of de ondervertegenwoordiging van indianen op het basketbalveld?

Los van de mate waarin ik het bovenstaande voorbeelden eens ben op het vlak van toepasbaarheid, vlakt dat de sociaal-maatschappelijke impact van Black Panther toch niet uit, Ramon K? Als precursors zijn ze absoluut noemenswaardig, dat ben ik met je eens. En er moet niet gedaan worden alsof dit de eerste representatie van een zwarte held is: dat klopt inderdaad niet. Maar voor de huidige generatie(s) is het nog steeds een belangrijke gebeurtenis dat juist in de Marvel franchise dit verhaal, van deze held, en niet geheel onbelangrijk: op deze manier verteld wordt. Met representatie van Afrikaanse culturen, muzikale invloeden, sterke vrouwenrollen, een African American regisseur en cast (grotendeels). Hoe lang geleden zijn Live and Let Die en Shaft daarnaast?

Het mag dan niet geheel uit de lucht komen vallen, maar dat maakt nog niet dat je het (zeker als white person (?) lijkt me dat wat problematisch) af kunt doen als zijnde onbelangrijk en onvernieuwend? Zeker dat eerste kunnen we beter door de gemeenschap laten verwoorden die dit als zodanig ervaart, toch? Wie zijn wij om dat weg te relativeren met enkele al dan niet geheel vergelijkbare voorbeelden ?

Maar je hebt gelijk, we can always agree to disagree... Overigens was mijn BP viewing ernstig gemankeerd door overlast, en heb ik zelf ook nog niet de tijd gehad een echt goed overzicht te krijgen van het bredere discours omtrent deze film, dus mijn eigen ideeën hierover mag je absoluut als voorlopig beschouwen!

Dit gevoel bekroop mij gisteren ook al. Vroeger in de videotheek nam ik Action Jackson en Passenger 57 ook tussen de Willis' en de Schwarzeneggers door en ik stond nooit stil bij het feit dat Weathers en Snipes Afro-Amerikanen waren. Ik wilde gewoon een goede actiefilm zien.

We hebben ook 6 films in het Tolkien universum achter de rug en de media schoof toch echt niet vooruit dat geen enkele Hobbit door een acteur met dwerggroei werd vertolkt (terwijl Willow in '88 dat wel deed). Het lijkt ook zo arbitrair tegenwoordig; bij de ene film doen we of iets heeeel relevant is, en bij een andere film doen we de bek niet open.

Ghe, zou me niks verbazen als die mensen er al zijn. De realiteit haalt de satire wel vaker in wat de diversiteitsgekte betreft. Ik geef je het op een briefje: een jaar of vijftig en we zitten met de discussie over waarom er zo weinig panseksuele, roodharige cis-gender aziaten met één been vertegenwoordigd zijn in heldenrollen .

En Blade 1 t/m 3 dan? Moonlight? Straight outta Compton? Ik vind het fijn dat de Afro-Amerikaanse jeugd zich op kan trekken aan Black Panther hoor, maar dat betekent niet dat de film baanbrekend is op welk vlak dan ook. En ook gewoon risicoloos hoor, binnen het altijd veilige en winstgevende Marvel Universum. Jij bent toch ook niet weggebleven omdat de held van BP 'donker' is verder? En dat lag in de tijd van Shaft toch nog wel een stukje gevoeliger zo'n 8 jaar na de Civil Rights Act? Maar zelfs toen gingen de mensen ook gewoon. Ook het blanke publiek.

Ideologie vs esthetiek. Waar vroeger esthetiek belangrijker was is ideologie nu belangrijker.

Valse nostalgie. Esthetiek en ideologie zijn altijd met elkaar vervlochten, maar de accenten komen te verliggen omdat elk tijdsvak haar eigen normen en waarden heeft (i.v.m. bevolkingssamenstelling, de heersende opvattingen over burgerrechten en de macht- en invloedsposities van minderheidsgroepen.)

Ik zeg ook niet zozeer dat het baanbrekend is

Precies de reden dat dit debat mij zo stoort. Want dat is een hele gevaarlijke verschuiving... Als er ergens ruzie van komt, dan is het van ideologische verschillen, terwijl er over smaak (esthetiek) niet te twisten valt.

Maar er is gelukkig nog nooit een oorlog uitgevochten over een meningsverschil qua smaak.

Weet je dat zeker Basto?

En dat is dus precies wat je niet meeneemt in je hele betoog: de positie die je zelf inneemt. Dat het zo zou kunnen zijn dat de mis- of onderrepresentatie van minderheidsgroepen door jou anders wordt ervaren dan door de mensen die het betreft. Het gaat niet om jou - of om wat je in een andere post zegt: blanke Amerikanen - maar omdat er nu groepen zijn die zichzelf respectvol vertegenwoordigen en vertegenwoordigd zien in een blockbuster-productie. 'Black Panther' (2018) kiest daarin een wezenlijk andere route dan bijvoorbeeld 'Live and Let Die' (1973) die zo'n beetje het summum vormt van wat we nu 'cultural appropriation' noemen. Een witte regisseur verfilmde het verhaal van een iconische witte figuur en heeft een witte acteur in een film die dan wel interactiepunten heeft met een invloedrijke zwarte stroming, maar het kwam nog altijd uit de koker van mensen die zelf die geprivilegieerde positie hadden. BP is op cinematografisch gebied geen hemelbestormer (en inderdaad: hij ís commercieel veilig) maar dat neemt niet weg dat er structureel iets is veranderd als een zwarte cast en crew zichzelf kan representeren. Niet in 'b-cinema' of als terzijde bij een grote franchise, maar op het hoofdpodium.

Eerlijk is eerlijk: je snijdt wel interessante punten aan. Fortune Ik laat een reactie voorlopig even in het midden i.v.m. werk.

Goh, als ik iets als b-cinema zou willen afdoen is het wel die superhelden hype uit Hollywood. Maar als ‘jullie’ daar zo gelukkig van worden, geniet er dan van. Persoonlijk heb ik niet het idee dat deze film iets verandert. Het zijn gewoon ‘hired-hands’ die in opdracht van witte studio bazen een commerciele opdracht om geld uit de zakken van een zwarte doelgroep te kloppen. Dat is overigens fantastisch gelukt. De rijken worden rijker en de armen worden armer. Schiet je daar nu echt iets mee op?

Nee, wat dat betreft zijn zwarte sporters artiesten (ik haat het onderscheid maken) als Spike Lee, Michael Jackson, Tiger Woods, Michael Jordan en Bob Marley nog steeds de echte helden waar het gaat om het doirbreken van de raciale discussie.

Daar zitten wel hele goede films tussen. En als die films ideologisch zijn dan is het de esthetiek die die films juist goed maakt. Het is niet de boodschap die die films bijzonder maakt maar juist al het andere eromheen. De boodschap zelf is juist totaal niet belangrijk. Oorlog is gestoord en dat weet ik al en daarvoor zet ik niet Apocalypse Now of The Deerhunter voor op. Ik heb die films daar niet voor nodig. Deze films zijn ook wel extreem authentiek en moeilijk te vergelijken met andere films en ik denk door de creatieve vrijheid.

En als Wall Street een boodschap heeft dan is het veel meer de iconische rol van Douglas die de film maakt en niet de boodschap. Wall Street kan ik nog wel een keer kijken maar Wall Street 2 Douglas never sleeps zal ik nooit meer opzetten want ik vond dat maar een matig vervolg. Die film lijdt aan vervolgitus. Een vervolg was niet per se nodig maar er kwam toch een script tot stand.

Dus bij Bergman (makkelijk voorbeeld) draait alles om de boodschap en de boodschapper en niet de wijze en de middelen waarop het tot stand komt en echt doordenkertjes zijn het ook niet. Bij Black Panther waar ik een beetje over gehoord heb hier en daar gaat het de hele tijd om de cast en huiskleur en het andere wordt een beetje weggedrukt. Wordt BP dan onthouden omdat het best een goede film was of omdat het iets speciaal toevoegt of iets dat toevoegt aan het genre superheldenfilm of omdat de cast allemaal donker was?

Nou ben ik niet zo van superheldenfilms maar vond Logan wel extreem goed. Logan kleurde wel buiten de lijntjes een beetje en had een melancholische sfeer met een behoorlijk cynisch einde althans voor superheldenfilms. Ik geloof dat die regisseur zei dat het ook kwam omdat hij creatieve vrijheid kreeg over het eindproduct. In Logan wordt ook wel iets neergezet over een toekomst en vervuiling en nou dat brengt iets teweeg en let daarop! Maar die ideologie van de regisseur over het klimaat is totaal ondergeschikt aan wat die film goed maakt. Als dat prominenter aanwezig zou zijn in die film dan zou ik dat een heel slecht idee zijn want daar gaat het echt niet om en niemand zal die film daarom onthouden. Die film zal meer in mijn herinnering zijn omdat het 'echt' iets toevoegt aan het genre superheldenfilm.

Ik vind bijvoorbeeld de muziek van Pussy Riot verschrikkelijke muziek maar Bob Dylan Masters at war een behoorlijk goed nummer wat ik kan blijven aanhoren. Pussy Riot is niet bekend om talent of het een of het ander maar vanwege protest/ideologie en als dat wegvalt hebben ze ook geen bestaansrecht.

Dus esthetiek moet belangrijker zijn dan ideologie en ik denk dat je op veel gebieden terugziet dat het juist andersom is waarbij ideologie belangrijker wordt gezien dan esthetiek waar het allemaal juist om moet draaien.