Black Panther (2018)

Aardige film, maar was niet onder de indruk.
Vond het toch niet grimmig genoeg, leek teveel op een African Fashion show.
Vond het jammer dat de bad guy Klaw relatief snel geëlimineerd werd. In het algemeen aardig geacteerd op een enkeling na. M'Baku was hilarisch. Vrouwelijke acteurs waren ok. Black Panther vond ik wel overtuigend. Acties scenes niet echt goed, toch wel storend voor iemand die al ruim 40+ jr BP fan is.
De superlatieven en hype vind ik onterecht. Beter dan Thor Ragnarok (Thor was echt een karikatuur) maar niet echt beter dan andere Marvel films. En ja ook ik zag de gelijkenis met dd Lion King ?

Het Live and Let Die verhaal is alleen door mij aangehaald om aan te tonen dat er in de jaren 70 al films geproduceerd waren die onderdeel waren van een franchise (want schijnbaar was dat voor een enkele user hier heel belangrijk in deze discussie), maar die toch gericht waren op een Afro-Amerikaans publiek. En die film was succesvol. Toen ik die film noemde was ik me ook wel bewust van het feit dat er 'blank' geld achter zat, of dat de helden van die film gewoon blank waren. Maar je vergeet dat black cinema er toen pas 2 jaar was! Vanaf Van Peebles' Sweet Sweetback's Baad Assss Song (1971), een film die geproduceerd werd door Afro-Amerikanen en met een cast die bijna geheel uit Afro-Amerikanen bestond.

Maar Black Panther is in een tijd gemaakt waarin we al bijna 50 jaar hebben kunnen genieten van black cinema en black heroes. Ook in mainstream, op het grote podium. Maar jij lijkt dat gewoon opzij te schuiven. Overigens vind ik superheldencinema ook gewoon B-cinema, dat terzijde.

Als je dan toch een vergelijking wilt maken dan kun je beter discussieren over Coming to America. (1988). Weliswaar met een blanke regisseur aan het roer, maar met een all-African-American cast (ik meen dat er 1 verdwaalde blanke acteur in mee doet in een bitpart) en die film gold (is nu ingehaald?), als het grootste 'zwarte' boxofficesucces in de filmhistorie. Het grote podium dus, een volbloed black comedy, waarin Murphy zelfs geschminkt een blanke kapperszaakklant neerzet. Ik blijf er gewoon bij; BP is helemaal niet opzienbarend. En dat heeft niets te maken te maken met 1 of andere 'positie' die ik inneem. Ik kijk puur naar de praat die om de film heen circuleert; en dan blijkt dat die film niets doet wat andere voorgaande films nog niet gedaan hebben. Ja, inmiddels nog meer geld binnenhalen, in een tijd waarin steeds meer blockbusters steeds meer geld binnenhalen.

Even advocaat van de duivel spelen, want ik heb zelf een redelijke hekel aan de ophemeling van deze film vanwege de hele rassenkwestie in Amerika, maar wanneer het gaat om grote films en blockbusters en je moet zelf al teruggrijpen naar een film die 30 jaar oud is, dan is deze Black Panther in zekere zin wel opzienbarend natuurlijk. En dat valt extra op omdat de laatste jaren nét die focus zo hard gelegd wordt op diversiteit.

Niet dat er al 30 jaar geen black-only cinema meer gemaakt is, je ziet die films regelmatig voorbij komen zelfs, maar da's toch meer het type "schappenvulling", niet een AAA-blockbuster van Marvel, of je het nu goed vindt of niet dé grootste en populairste franchise van het moment.

Of je daar dan allemaal veel waarde aan moet hechten als Europeaan is een heel ander verhaal natuurlijk

Je hoeft toch gelemaal geen 3 jaar terug te gaan. Er zijn toch een hele rits recente blockbusters met Will Smit of The Rock in de hoofdrol?. Het is meer dat er al ruim 40 jaar films zijn met donkere leads.

Zie je dan geen verschil tussen San Andreas of Bright, en Black Panther?

Dan heb je misschien toch de essentie van die hele opwinding, waarom zoveel mensen het belangrijk vinden niet compleet meegekregen

Het gaat om iets meer dan het spelen van de hoofdrol...

Het internet staat bol met artikelen erover, maar waarom niet die van de New York Times. Twee snel opgesnorde quotes (want ik moet aan het werk), maar er staat vast meer in:

Why ‘Black Panther’ Is a Defining Moment for Black America - The New York Times -

Pfff gaat het hier nu nog steeds over?

Zwolle vindt het geen interessant of belangrijk onderwerp?

Liever geen discussies op dit discussieforum. Ik krijg ook altijd gaaaappp en reacties. Ik dacht, ligt het aan mij? Maar nee, er mag gewoon niet langer dan een dag over iets gediscussieerd worden.

(Ik ben sarcastisch)

Wat John Milton ook al zegt, het gaat niet om één hoofdrol.

Ik vind het gewoon zo vermoeiend hoe er bij bepaalde films steeds één element uitgepikt wordt en het nergens anders meer over gaat. Je kunt toch ook wel verder kijken dan dat er gekleurde acteurs in Black Panther spelen of dat Wonder Woman een vrouw als hoofdpersoon heeft?

Sure en zodra iemand roept dat hij het soundtrack slecht vond, of de portrettering van de dames in de film seksistisch of vrouwonvriendelijk, dan participeer ik met alle plezier ook daarin.

Maar als iemand die dag in dag uit tussen alle culturen zit op het werk (én ook een beetje thuis), is dit voor mij persoonlijk een erg relevante discussie. Betekent niet dat ik verder geen mening over de andere elementen heb natuurlijk

Black Panther deed me op veel vlakken denken aan Wonder Woman van vorig jaar. Naast inhoudelijk - superheldenfilm waarin mensen op een verborgen stukje land op Aarde wonen - ook qua de discussie eromheen. Wonder Woman was een belangrijke film voor vrouwen en meisjes, Black Panther belangrijk voor de zwarte gemeenschap. Mooie ontwikkeling, kan ik niet genoeg toejuichen. Maar net als Wonder Woman vind ik Black Panther ook een enorm matige film.

In Civil War vond ik Black Panther al een vrij saai figuur. Akkoord, de actie die hij veroorzaakte als hij achter Winter Soldier aanging was sterk, maar het personage deed me verder niet zoveel. En wat blijkt; een volle speelfilm maakt hem niet bepaald boeiender. Sterker nog, praktisch elk ander personage in deze film is interessanter dan het titelfiguur. Ik genoot enorm van Michael B. Jordan en Andy Serkis in deze film, maar die T’Challa wordt door iedereen weggespeeld, van Bilbo tot zijn energieke zusje. Dit wordt vooral duidelijk als ons hoofdpersonage zogenaamd emotionele herenigingen met zijn vader krijgt, terwijl die kleine hereniging van Michael B. Jordan en zijn vader tien keer sterker is. Maar niet alleen het personage, ook de ‘reis’ van meneer Black Panther is oninteressant. Het eerste uur van de film is alleen maar opbouw, maar het lijkt vooral opbouw naar niets. Terwijl er een onnodig en saai duel tijdens een langdurige ceremonie wordt ingestart voor wat actie, zat ik maar te wachten tot het echte verhaal eens zou beginnen.

Vervolgens ontpopt Black Panther zich tot een soort James Bond met Letitia Wright als Q en inclusief een casino-scène. De film leeft iets op door een paar vernuftige actiesequenties zoals een auto-achtervolging, maar alsnog lijkt dit allemaal nog pure opbouw en is het echte verhaal nog steeds niet begonnen. Als het verhaal dan eindelijk in werking wordt gezet stelt deze vervolgens behoorlijk teleur, zeker rondom de climax. Iedereen vecht met iedereen, maar zo’n veldslag laat mij enorm koud. Kreeg een beetje een The Hobbit 3 flashbacks. Dan zou je verwachten dat het hoofdgevecht tussen held en bad guy nog wat interessants oplevert, maar ook dat deed me niets. Sowieso was dat gevecht nogal underwhelming qua cinematografie en choreografie. Toch gek, gezien regisseur Coogler in Creed nog hele toffe actiesequenties liet zien, maar vond de hele climax nu niet bepaald spectaculair. Er gebeurde een hoop, maar het deed me allemaal niets.

Het is prettig dat Marvel inmiddels verschillende stijlen gebruikt, zodat hun MCU niet allemaal eenheidsworst is. Het is bijvoorbeeld lastig voor te stellen dat de vorige MCU-film, Thor: Ragnarok, in dezelfde serie zit. Black Panther lijkt meer op de eerste twee Thor-films: af en toe een klein geintje, maar ook veel serieus gebrabbel. Héél veel serieus gebrabbel. Wat dat betreft zie ik mijn fantasierijke comic book superheldenfilms het liefst als Thor: Ragnarok; niet al te serieus, maar vooral een hoop lol en actie met leuke personages. Black Panther is echter meer een politiek drama met enorm veel gepraat en soms echt vermoeiend zwaarmoedig geouwehoer. Black Panther is weliswaar niet zo slecht als een Batman v Superman of Justice League, maar kon hier ook geen goede superheldenfilm in zien, was allemaal enorm ‘meh’. Black Panther is wat dat betreft op een paar vlakken uniek, maar op veel vlakken ook juist totaal niet.

2,5 sterren.

Ik zie serieus geen sarcasme in deze opmerking..

Het is off-topic, dus ik laat het hierbij.

Als politiek in films komt dan is het moeilijk om niet over politiek te praten bij die films. Maar ik heb er ook wel weer genoeg van eerlijk gezegd maar ik ga een forum topic aanmaken over ideologie vs esthethiek en dan kan ik daar mijn genderneutrale ei kwijt.

Bedankt voor het opklaren, maar we zitten niet zo gek ver uit elkaar hoor, kan me in je stuk hierboven prima vinden. En je bedenkingen ook, want op sites als Indiewire gaat het zeker wel eens die kant op met de teneur van de artikelen: dat het nogal doordraaft. En dan heb ik ook wel eens rolling eyes. Ik kan alleen voor mezelf spreken, natuurlijk. Voor mij lag het hier iets anders.

Wat stel jij voor dan voor nieuwe creatieve wind? Die het publiek óók nog eens aanspreekt.

Gewoon goede originele verhalen. Geef talent de ruimte. Shape of Water is een mooi voorbeeld, net als Three Billboards. Als een film geen 200 mijn kost, hoeft die ook geen 400 mijn op te brengen.

Leuk stuk van Thomas Heerma van Voss over Black Panther: De koning staat op – De Groene Amsterdammer

In tegenstelling tot Fortune is esthetiek voor mij altijd ideologisch, omdat elke kunst- en cultuuruiting uiteindelijk een set van ideeën, aannames, concepten, opvattingen over de wereld in zich meedraagt. Ook als dat niet per se het geval lijkt, misschien zélfs dan omdat het daarmee niet meer haar eigen vorm bevraagt en een vaststaande, onwrikbare werkelijkheid presenteert. (Ik ben het verrassend met je eens over de documentaires van Sunny Bergman, die laat de esthetiek versloffen en doet een moreel beroep op de kijker - mooie verhalen in sterk vormgegeven producties zullen het altijd winnen van een didactisch vingertje.) Ik had het eerder zelf fout: er zijn meerdere ideologieën die invloed op elkaar uitoefenen en niet één dominante ideologie die overal een beetje statisch boven hangt. Het is niet zo, omdat die kennis er nu is en mensen uit de betreffende groepen zelf meer invloed kunnen uitoefenen op hoe ze gerepresenteerd worden, dat de vroegere esthetiek meer of minder ideologisch was, maar er spelen nu andersoortige ideologieën waaruit men kritische vragen stelt bij wat kunst/cultuur vermag in de huidige tijd.

Terugkomend op BP. In die zin moet ik Ramon K. gelijk geven dat BP niet in een isolement bestaat en dat de Afro-Amerikaanse gemeenschap al veel langer van invloed is op de populaire cultuur. In de sport, in de literatuur, in de burgerrechtenbewegingen en in de muziek. De zwarte ex-slaaf Solomon Northup kon bijvoorbeeld in 1853 al de bestsellerbiografie gepubliceerd krijgen waarop '12 Years a Slave' op is gebaseerd, terwijl we inderdaad ook allemaal 'de zwarte helden' kennen die Basto ook noemt: o.a. Michael Jordan, Michael Jackson, Prince, etc. Ook valt BP inderdaad in lijn met een reeks recente films waarin men met een expliciet zwarte lead hoegenaamd bestaande genres herschrijft in films die het goed doen bij pers en publiek (o.a. Moonlight, Get Out) en zijn die interacties tussen blaxploitation, commercie en populaire cultuur niet te ontkennen. Al vind ik jou nog steeds te positief, want in genoemde films blijft de witte invloed prevaleren, zelfs een figuur als Shaft (hoe invloedrijk en populair ook) komt uiteindelijk uit de koker van een witte Brit. Zo eerlijk moet je dan wel zijn.

BP verandert ook niet per se de Hollywood-structuur waarbinnen ook zwarte filmmakers moeten opereren om te appelleren aan de smaak en het type cinema voor een massapubliek. Natuurlijk komt het geld van deze productie vanuit en gaat de opbrengst ervan waarschijnlijk naar een heleboel witte mensen, want dat is nog steeds hoe een commercieel miljoenenproduct van deze grootte werkt. Hoewel je wél gelijk hebt dat de significatie van deze film op het moment misschien overschat wordt, blijf ik erbij dat het te makkelijk is om hem daarom weg te zetten als onbeduidend. De reikwijdte hiervan is namelijk immens. Dat ik ooit nog eens Onderhond aan zou halen om mijn eigen punt te maken (hehe), maar het is tekenend dat identiteitspolitiek echt niet van gisteren is en dat die zwarte superheld nu pas uit de koker komt van Marvel. We hebben het over een periode van meer dan 15 jaar waarin dat expliciet niet is gebeurd.

In 2018 is er meer dan ooit kennis en inzicht in de onder- of misrepresentaties van zowel vrouwen als minderheidsgroepen op basis van ras, klasse, seksualiteit, sekse, disability, etc. Anders dan vrijwel alle films die jij hebt genoemd, schuift BP niet alleen zwarte mensen naar voren in alle facetten (script, regie, soundtrack, acteurs), maar doet dat door expliciet zwarte symboliek en zwarte thema's aan te snijden, terwijl het ook nog aandacht heeft voor die sterke vrouwenrollen. Dat maakt het niet een betere film dan het is (oh ironie, ik ga hem waarschijnlijk zelf 'meh' vinden), maar het gaat zeer vermoedelijk een precedent vormen voor soortgelijke genrefilms. BP gaat op zichzelf niet het systeem radicaal omverwerpen, maar het biedt i.i.g. de aanzet tot meer ruimte voor verschillende groepen om zichzelf te representeren in dit soort invloedrijke producties.

Toch teleurgesteld. Ten eerste is Black panther een coole personage. De badguy is dope en een hele toffe setting (Wakanda) . Maar de film is zo saai. Veel gepraat en af en toe een actie scène. Te weinig in mijn optiek. Is ten slot van rekening een super hero flick. Ik had er meer van verwacht.

precies.

Maar mensen praten elkaar na, en voelen zich moreel verheven omdat ze zogenaamde minderheidsgroeperingen of "onderdrukten" verdedigen, in naam van anti-racisme/Misogynie etc.., maar eigenlijk weten ze niet waarover ze praten en zijn ze - itt diegenen die ze uitmaken voor racisten of vrouwenhaters - zelf maar al te vaak te betrappen op wérkelijk racisme met hun dwangmatig zoeken naar racisme, maar gek genoeg lijken ze dit zelf niet door te hebben omdat ze in een heel vreemde identiteitscrisis en echo-chamber schijnen te zitten. Er bestaat haast geen groter cringe-gehalte dan deze.

Waren we allemaal maar zo eenvoudig om doorheen te prikken, of niet?

Ja vanaf nu dus wel blijkbaar.

We zitten er in gevangen en lijken er niet meer uit te komen, zo vind ik het zeer spijtig dat de LGBTQIAFAFEWFQZ@community niet geheel - of zelfs totaal niet - aanwezig is in deze film. TRANSFOBEN!

Eigenlijk moet "elk" soort mens in de film zitten en natuurlijk het liefst de minderheden maar even :

Dus zwarten, blanken, aziaten, latino's, homo's, indianen, vrouwen, lesbiennes, transgenders, genderneutralen, maar dan ook al die mensen die zich niets van dit alles voelen maar zichzelf een "worm" voelen of een "wolf" (die heb je), amerikanen nederlanders duitsers belgen indonesiërs egyptenaren turken zweden, samengevat: iedereen.

en precies gelijk natuurlijk, evenveel! en niemand mag meer iets zeggen want wellicht vertegenwoordig je daarmee je "volk" of "gender" op misplaatste wijze.

Ik kan Ramon K. niet op alle punten volgen, maar hij laat met z'n voorbeelden goed zien dat er altijd al een interactie geweest is tussen een zwarte (sub-) cultuur en Hollywood. Die invloed van Chinese investeerders (vlak overigens Arabische investeerders niet uit) laat niet onverlet dat een film als BP nog steeds gemaakt kan worden en ook nog in lijn is met een reeks andere pers- en publiekslievelingen. Deze ontwikkelingen bestonden en bestaan naast elkaar.

Dat iemand met een avatar van Kevin Spacey zich ietwat aangesproken voelt is natuurlijk niet helemaal verwonderlijk, maar in de eerdere discussie heeft nog niemand het gehad over dat anderen vrouwenhaters of racisten zouden zijn. Je werpt dat hier zelf als drogreden op.

In het kader: 'extreem gehypet'.

In de reacties wordt gesproken over witte- en zwarte mensen, ik ken geen witte- en zwarte mensen, wel als wit en zwart geschminkte fantasiefiguren zoals pipo de clown en zwartepiet. Maar goed, we gaan de wereldbevolking indelen in kleur, dan heb je witte-, zwarte-, gele- en rode mensen. Als Hollywood te wit is dan is Bollywood te geel en als zwarte- en rode mensen hun -wood hadden gehad dan zouden die ongetwijfeld te zwart dan wel te rood zijn geweest, dus??

Vanwege de zwart-wit discussie sla ik deze film over want die blijft in je achterhoofd hangen.

Sowieso zijn wit en zwart geen kleuren.

Nollywood. Nog niet veel films gezien, maar op basis van wat ik gezien heb (films en trailers) gok ik dat er niet veel blank/Aziatisch te vinden is.