The Jackal (1997)

Omdat ik de oorspronkelijke verfilming uit 1973 van Frederick Forsyths boek zo geweldig vind, heb ik me na al die jaren nog maar eens gewaagd aan déze versie. De eerste keer (20 jaar geleden?) vond ik er niet veel aan, en helaas is dat bij deze tweede maal niet veel anders. De luchtige charme van Edward Fox is veel effectiever dan de gekunstelde kilheid van Bruce Willis met z'n zuinige mondje, Sidney Poitier is een prima acteur maar krijgt hier gewoon te weinig te doen, het Ierse accent van Richard Gere is lachwekkend, en het meeleven met zowel de jager als de prooi zoals in het origineel lukt hier voor geen meter vanwege de onderontwikkelde en oninteressante personages. Ik weet het wel, ik zou deze modernere versie niet moeten vergelijken met het origineel, maar ik kan The day of the jackal nou eenmaal niet "ont-zien", en de vergelijking blijft zich aan me opdringen. Vanaf de scène in de jachthaven wordt de film wel wat sterker en spannender, dus ik hoef niet naar de minimale score af te dalen, maar twee kijkbeurten is wel genoeg voor de rest van mijn leven.

Onnodige remake van een Klassieker.

Goed begin, daarna verliest de film zijn diepte en verwordt tot t zoveelste Amerikaanse eindduel. De stappen van Willis zie je van mijlenver aankomen en Gere als Ira member met ierse tongval past niet. En dat terwijl er meer mogelijk was icm Koslova en Tarek om de film verder een verdieping mee te geven. Russisch Amerikaanse samenwerking vanuit de Jeltsin tijd is interessant gegeven. 2,4* Slechte kopie van The day of the Jackal. 1973 (4*)

"Just think: If I could do this to one I love, what could I do to someone I hate?"

Een actie/thriller uit de '90s, en dus zitten we weer in de V.S. vs USSR, al is het tegen dan al uiteengevallen en omgevormd tot Rusland. Meteen ook wel wat het rare aan deze film, aangezien het een remake betreft van The Day of the Jackal (1973), zij het dus eerder een vrije herbewerking, want daarin wordt een Brits huurmoordenaar in 1963 ingehuurd door Fransen om hun president Charles de Gaulle te vermoorden, in de nasleep van de waargebeurde moordaanslag op de Franse president in augustus 1962. Beide films vallen terug op de spionageroman van Frederick Forsyth uit 1971. De recente televisieserie The Day of the Jackal (2024) is juist volledig gemoderniseerd en speelt zich af in de huidige tijd.

Zowel de oudere film (helaas) zowel als de nieuwere serie heb ik nog niet gekeken, noch het boek gelezen. Maar we krijgen hier voor in die tijd toch wel de crème de la crème aan acteurs, met Bruce Willis, Richard Gere, J.K. Simmons, Sidney Poitier en zelfs Jack Black draaft hierin mee op. Grappig overigens dat Willis er met dat snorretje (zonder de rest van z'n vermomming) er enigszins uitziet als David Arquette in Scream. Om huurmoordenaar 'The Jackal' [Bruce Willis] te bestrijden, wordt er zoals in The Rock (1996) beroep gedaan op een gevangene. In dit geval Declan Mulqueen [Richard Gere], een Ier met een IRA-verleden i.p.v een Schot.

Over schot gesproken, dat komt niet meteen in de zaak, aangezien er eerst aan een rondje terroristisch sightseeing wordt gedaan. Er komt wel wat voorbij. Naast uiteraard het Russisch geboefte, dus ook IRA-invloed, Baskische separatisten (ETA), Azerbeidzjaanse maffia, Canadese 'Hi-Jackers', een Libische link, de Amerikaanse Special Forces en de drieletter-acronymen worden wat vervolledigd door FBI en MVD/KGB. Een bonte mix die helaas schering en inslag was voor de '90s spionagethrillers, alsof ze de kijker wilden inpeperen hoe het alom verweven zit.

Er zitten ook wel wat verwijzingen naar Greta Garbo in deze film. Allereerst de naam van de zeilboot, 'Miss Garbo'. Er zit ook een scène in met de quote "She's the Garbo of music", verwijzend naar het mysterieuze, teruggetrokken en ongrijpbare karakter dat de iconische actrice had. En het personage Valentina Koslova was ook nog wel een directe knipoog naar Garbo's beroemde rol als de ijskoude Sovjet-gezant in de komedie Ninotchka (1939). Wel leuk om dit erin te ontdekken.

"Declan can't protect any of his women."

De scène met het testen van dat machtig peperduur schietwapen is wél het neusje van de zalm in deze film. Het tekent het psychopathisch karakter van 'The Jackal', wat later in de film op nog wat manieren tot uiting zal komen. Meteen ook wat deze film nog enigszins de moeite waard maakte om te kijken, en me hem een voldoende doet geven. Ik had ooit wel al eens flarden van deze film gezien, maar nooit eerder in volledigheid zoals nu. En hij is me zeker wel bevallen (3 à 3,5), al is m'n nieuwsgierigheid nu wel enorm gewekt naar de film uit 1973.