Mother! (2017)

Ik vind de mens ook een stel achterlijke idioten (inclusief mijzelf). Leuk dat iemand ooit een boek heeft geschreven waarin de mensheid boven de rest van het leven wordt geplaatst. En vooruit, we zijn intelligenter dan de baardagaam en papagaai, maar dat geeft geen recht op de arrogantie die we nu alom tentoonspreiden. We snappen nog helemaal niks van het universum. Onze eigen wetmatigheden komen nauwelijks verder dan de derde dimensie. Geen enkel individu steekt daarboven uit. Bovendien maken we aantoonbaar een potje van ons eigen huis.

Dus als een samenvatting van 10.000 jaar menselijke soort in anderhalf uur vind ik het verre van overdreven. Maar de laatste 10 minuten voorspellen weinig goeds voor onze komende paar decenia.

Teleurstellend.

De opbouw vond ik erg sterk en hierdoor werd ik nieuwsgierig naar wat er komen zou, altijd een pluspunt in dergelijke films. Helaas vond ik de film kelderen vanaf het moment dat de chaos de cinema in sloop. Ik houd van bizarre gebeurtenissen, maar ik vond het hier random en onsamenhangend. Bewust van de metaforen was ik al redelijk door het kijken van de film, maar zelfs na het lezen van meerdere recensies ben ik nog steeds niet van mening veranderd.

Door de opbouw, sfeer en het acteerwerk toch nog 2*

Ik denk niet in "we" en "ons" zoals jij dat doet. "we" maken er niet een potje van, individuen maken er een potje van. Dat is wat ik bedoel te zeggen. Daarom vind ik het storend dat "de mens" in deze film op deze manier wordt weggezet want zo zit de wereld niet in elkaar.

In mijn boek is de mens een sociaal wezen en doen we het allemaal samen. Zowel de goede als de slechte dingen. En als jij auto rijdt, vliegt of soja eet etc, doe je gewoon mee.

Ik was erg benieuwd naar deze film en had eigenlijk geen idee wat ervan te moeten verwachten. Ik houd niet van echte horror, maar de subtielere thriller-horror ligt me wel. De eerste helft van de film kon me dan ook goed bekoren. Mooie setting, geweldige acteurs en een goede sfeervolle opbouw. Ik werd langzaam steeds benieuwder hoe de film de verschillende vage scenes en gebeurtenissen uiteindelijk met een slimme twist op zijn plek zou laten vallen. Het antwoord bleek helaas: "Niet". Er wordt naar het einde toe alleen nog maar meer vaagheid toegevoegd en de zogenaamde climax duurt ook nog eens veel te lang. Of Mother! nu een verzameling metaforen, een bijbelverwijzing of een aanklacht tegen de mensheid wil zijn, voor mij is het vooral een hoop niks. De prachtige uitvoering ten spijt.

Zelden zo'n fantastische Bijbelinterpretatie gezien. Ben met Mother! van de ene in de andere verbazing gevallen. Pas lang na het einde viel alles voor mij op zijn plaats. En natuurlijk zitten er scenes in die zwaar over de top lijken, maar met het Bijbelverhaal in het achterhoofd klopt het precies. Niet gedacht dat mijn christelijke opvoeding zo van pas zou komen. Ter afsluiting: hulde voor Jennifer Lawrence; wat een acteur!

Blanco de film ingegaan, zonder voorkennis van het thema. Dat er sprake was van een symbolische vertelling werd me wel duidelijk naargelang de film vorderde.. maar echt ver kwam ik zelf niet. Het is me duidelijk geworden aan de hand van de overige comments hier, maar dit doet niet veel voor mijn interpretatie of scorebeeld van de film. De zoveelste Bijbelinterpretatie, verhuld in een horrorsetting.. voor mij is het geen turfwedstrijd waarbij iedere metafoor de film beter maakt oid.

Desalniettemin heb ik me wel vermaakt. Eigenlijk 120 minuten in spanning gezeten en een fijne Lawrence om naar te kijken. Vanuit dat oogpunt zeker een aanrader en 3,5*.

Ik vraag me af of de hoge score gevers hier allen voorkennis hadden van het onderwerp en of dit een extra dimensie heeft gegeven tijdens het kijken van de film...

Dat is een aardige graadmeter die je stelt om de kwalificatie 'stel achterlijke idioten' te ontstijgen: ontcijfering van de allesomvattende theorie en het uitbreken uit de derde dimensie. We zijn iig een stuk dichterbij dan de papegaaien! Afijn, verder ben ik het wel eens met je kwalificatie, maar daar zijn zat andere redenen voor.

Wie had dat gedacht, een film Aronofsky die ik zowaar zonder meer sterk vind. Wat een intensen, bizarre, bevreemdende en interessante kijkervaring was Mother! seg. Zal ik alle metaforen en onderliggende zaken gesnapt hebben? Ik betwijfel het zeer maar dat neemt niet weg dat ik erg genoten heb van deze bijzondere film.

A whole new world

Darren Aronofsky weet mij meestal wel positief te verassen en hoewel hij dit met Mother! ook zeker heeft weten te bewerkstelligen is het wat mij betreft wel een perfect voorbeeld van het gegeven dat niet alle goede ideeën altijd even leuk hoeven te zijn.

Mother! is een klassiek geval van love it or hate it, en ik neig toch meer naar het tweede kamp. Ik wil niet zozeer zeggen dat ik de film haat want ik heb veel slechter gezien, maar in vergelijking met ander werk van Aronofsky was dit toch wel een enorme teleurstelling. Ik begrijp dat deze film een bepaalde mystiek zo lang mogelijk vast probeert te houden door zo min mogelijk los te laten van waar je nu eigenlijk naar aan het kijken bent, maar het grootste probleem is dat het voor mij simpelweg te lang duurde en er te lange tijd te weinig gebeurde. Daarnaast bleef echte horror uit, en ik heb simpelweg te weinig met de bijbel om mijn aandacht er nog bij te houden toen mij steeds duidelijker werd hoe de vork in de steel begon te steken.

Mother! lijkt gemaakt voor het shockeren maar Aronofsky lijkt hier verder vergeten te zijn hoe je een film maakt die ook spannend is en de aandacht van je publiek vast weet te houden.

2,0*

Ja, dit is dan weer zo'n film waarvan mensen het echt vreselijk vinden of fantastisch. Ik kan heel goed begrijpen dat vele hier totaal niks aan zullen vinden. Ikzelf zit (op dit moment) op alles behalve slecht maar echt heel goed kan ik de film nog niet noemen. Hier is zeker een 2e kijkbeurt voor nodig.

Al lang heb ik zitten twijfelen om de film te bekijken vanwege de vele verschillende meningen, maar toch vooral op advies van Valak een kans gegeven.

Laat ik als eerst zeggen dat ik toch heel erg blij ben dat ik voor het kijken de kleine "spoiler" van K. V. gelezen had. Dan heb ik het alleen over dat ik van te voren wist dat de film iets met of over de Bijbel te maken zou hebben. Als ik dit denk niet van te voren gelezen had zal ik denk sneller gedacht hebben: waar heb ik naar zitten kijken? Al word het verhaal wel redelijk duidelijk, toch denk ik zonder dit van te voren geweten te hebben veel dingen mij misschien zou zijn ontgaan. Het is dan ook dat ik de film niet alleen keek maar met me 2 broers en moet toegeven dat ik niet degene was die zo snel wist hoe de vork in de steel stak. Ook mede omdat ik van te voren hen verteld had de film in te gaan wetende dat het iets met de Bijbel te maken heeft. Ook zij zeiden beide als ik dit van te voren niet zou weten zou ik het vast een ruk film vinden.
Toch denk ik zeker dat dit een film is die je totaal niet zal bevallen of begrijpen als je niks weet of met de BIjbel te maken heb. Zelf kon ik ook bepaalde dingen niet plaatsten totdat dit verteld werd door één van me broers, dit terwijl ik redelijk wat van de Bijbel af weet. Maar zeker niet alles.

Hiernaast is de film zeker erg mysterieus en lekker sfeervol. Prima acteerwerk van zowel Jennifer Lawrence en Javier Bardem.

Een film die nog wel even door je hoofd blijft spoken en absoluut over een tijd wel een 2 kijkbeurt nodig heeft.

Voor nu zeker wel een ruime 3,0*

Omdat deze film een prima cast heeft was ik wel eens benieuwd, en verwachtte ik er ook veel van.

Maar voor mij is deze film, ondanks de goede acteerprestaties, een tegenvaller.

Het verhaal vond ik maar saai, het sprak me ook niet echt aan.

Had er dus meer van verwacht...

Enorm spannende film maar ook onbegrijpelijk en moeilijk te volgen. PI en The Fountain vond ik de balans beter. Kunstzinnig maar voldoende verhaal om te kunnen volgen. Hier moest ik echt het internet raad plegen om alle gebeurtenissen rondom het einde te begrijpen.

Geef er niet veel woorden aan vuil maken. De film is geniaal in al zijn hectiek en symboliek en soms onnavolgbaar als het de eersten keer is dat je mother bekijkt , deze moet je meerdere keren bekijken om te zien dat het geniaal is.

Bewust ben ik zonder voorafgaande info aan deze film begonnen. En heb ook nog geen comments gelezen. Voor mij als iemand met autisme is het oppervlakkige gedeelte al mijn grootste nachtmerrie. De symboliek erachter is nog een stap verder. Al mis ik volgens mij nog een groot gedeelte van de betekenis. Dus ik zal hem nog een paar keer moeten herzien voor ik de film echt goed begrijp. Erg beklijvend. De eerste helft van de film lijkt wel op hoe ik mij in deze wereld voel. De tweede heIft is op z'n zachtst gezegd erg... interessant en indrukwekkend voor mij. Ik weet nog niet hoeveel sterren ik het ga geven. Eerst maar even een paar nachtjes laten bezinken.

Soms heb je van die films die je erg goed wil vinden maar eerlijk gezegd toch niet helemaal lekker zit. Dat heb ik met deze film. De spanning wordt prachtig opgebouwd, heerlijk beklemmend maar het diepere verhaal over moeder natuur daar moest ik toch echt even het internet op gaan. Niet dat elke film direct begrijpelijk hoeft te zijn maar hier vond ik de symboliek en parralel met moeder aarde die wordt geschetst een beetje vergezocht.

In Brazilië kapt men al het regenwoud om daar soja plantages voor in de plaats te zetten.

Sojaproductie in Brazilië is een kwestie van geweld tegen mens en natuur - Down To Earth Magazine - downtoearthmagazine.nl

als je er van houd is het denk ik geweldig, ik vond het tenenkrommend....

Tot nu toe konden Aronofsky's films niet echt overtuigen bij mij. Deze film gekeken vanwege de hoge notering in de MM top 1000 èn de Horrorchallenge en in gegaan zonder al teveel verwachtingen.

Eerlijk gezegd heb ik me vreselijk geërgerd gedurende deze film!!! Sterker: ik heb me zelden zo geïrriteerd aan personages in een film. En in dit geval is dit positief, want dat is volgens mij juist helemaal de bedoeling van Aronofsky. Ook kudo's voor Jennifer Lawrence, want ze weet haar onthutsheid en onvermogen er iets aan haar situatie te doen uitstekend over te brengen.

Aronofsky vergelijkt zijn film met een een achtbaanrit en waarschuwt de kijker alleen in te stappen als je écht bereid bent een paar keer over de kop te gaan. Een prima analogie voor deze film.

Mijn ongemak met de film zorgt ervoor dat ik niet een hoog cijfer kan/wil geven , maar een goede film is het zeker!

Na een 1ste kijkbeurt dacht ik .. naar wat heb ik juist gekeken ?

Bij een 2de kijkbeurt (nu wist ik hoe de vork in de steel zat) was het gans andere film.

Een uiterst ongemakkelijke film om naartoe te kijken, maar daarom zeker niet slecht.

Een sterke J.Lawrence en J. Bardem.

Het verhaal is misschien wat vergezocht maar kan het zeker smaken.

Na een 2de kijkbeurt geef ik toch een 3,5*

Wat een aparte maar wel zeer interessante film, die duidelijk inspiratie heeft gehaald bij Polanski. ( Rosemary's Baby, Repulsion.)
Sterker nog, Mother! zorgt er voor mij voor dat ik weer zin krijg die klassiekers te herzien.

Mother! wordt vooral belicht vanaf de kant en belevingswereld van (hoe kan het ook anders) de mother. De bizarre situaties en de verwardheid die je hierdoor als kijker ervaart zorgen ervoor dat je je erg goed kan inleven in het hoofdpersonage. Jennifer Lawrence vult die rol trouwens ook wel met erg veel overtuiging in, en los gezien van dat weet ze de aandacht alleen al vast te houden door haar prachtige verschijning.

Dat dit een typische love it or hate it film is geworden is begrijpelijk, het is alles behalve een standaard horror maar dat smaakt mij eigenlijk wel prima. Filmmakers die anders durven te zijn hebben sowieso al mijn waardering en respect.

3,5*

Een goede, maar ontzettend frustrerende film om te kijken. Geen idee of ik blij ben met dat ik de film gezien heb.

De symboliek is knap en vernuftig uitgebeeld. Tijdens de film viel niet alles direct op z'n plaats, maar bij het nalezen van de verschillende commentaren zeer zeker wel. Maar dat neemt niet weg dat ik naar een vervelende film heb zitten kijken. Op een gegeven moment is het echt een overdaad aan symboliek en metaforen en raak ik alle betrokkenheid bij de film kwijt. Vanaf dan vind ik het allemaal vrij lomp.

Als de latente horror uit Grant Wood's 'American Gothic' (1930) tot leven komt. Op het iconische schilderij staat een kleinburgerlijk koppel voor een neogotisch landhuis, terwijl hij zijn hooivork defensief naar voren houdt en zij schichtig haar blik zijdelings werpt. Een rechtgeaarde lofzang op de Amerikaanse pioniersgeest, of schuilt er een duistere diepte in die wij niet kennen? Want wat als de schichtige echtgenote dingen gezien heeft die onze verbeelding te boven gaan? En wordt ze door hem beschermd of bedreigd? Ook in 'Mother!' (2017) een picture perfect Amerikaans koppel. Hij (Javier Bardem) is een schrijver van naam en faam en zij (Jennifer Lawrence) is jong en aantrekkelijk. Samen betrekken ze een neogotisch landhuis - meer ruïne dan idylle - waar de wind door de kieren huilt en de traptreden piepen en kraken. Overal zijn de sporen merkbaar van een allesverzengende brand, die als een nasmeulend trauma op de echtelieden drukt. Zij wil renoveren en herstellen (hem helpen helen) en hij is meer bezig met de Goddelijke ingeving die hem inspiratie influistert. En terwijl hij daarmee de pijn en de confrontatie ontloopt van het trauma dat hij keurig weggestopt heeft in een afgesloten kamertje.

Het knappe aan 'Mother' (2017) is hoe naadloos het subtiele, kleine acteerwerk tussen Lawrence/Bardem overgaat in een speelse genrevermenging. Het voelt niet als een stijlbreuk wanneer het hyperrealistische relatiedrama steeds grotesker uit de klauwen loopt. Wanneer haar pogingen tot herstel niet meer op kunnen tegen zijn grenzeloze hang naar bewondering en erkenning. De deuren van hun gezamenlijke ruimte wijder openend voor die anderen. Eerst als een voorzichtige dreiging en gaandeweg welhaast als een zombieplaag die een stukje van hen wil afknappen. Zoals ook in vroeger werk van Aronofsky komen 'lagere cultuur' en 'hogere cultuur' bij elkaar en hebben ze allebei bestaansrecht in het surreële filmuniversum dat hij schetst. De onderbuikse horror en de gruwel van genrecinema met verheven symboliek die voor meerdere interpretaties vatbaar is. Is het bijvoorbeeld een kritiek op Trump's presidentschap, een verwijzing naar #MeToo of een Bijbelse allegorie? Of een kunstenaarsfilm over het samenspel tussen de kunstenaar als schepper en zijn vrouwelijke muze als drijvende kracht?

Zelf moest ik vaak denken aan het feministische sleutelessay 'A Room of One's Own' (1929) van de Britse schrijfster Virginia Woolf, waarin ze betoogt dat vrouwen in letterlijke én figuurlijke zin te weinig ruimte krijgen om zich te ontplooien. Intellectuele ambities gesmoord door maatschappelijke verwachtingen als het moederschap en louter een bestaansrecht hebben in de schaduw van een man. Of hoe Jennifer Lawrence in 'Mother!' (2017) zo akelig treffend een vrouw neerzet die het niet gegund is om haar eigen ruimte te scheppen. Hoe hard ze het ook probeert met renovatiewerk waar ze erkenning noch respect voor zal oogsten. Haar schoonheid en mogelijkheid om kinderen te dragen zijn belangrijker dan haar lichamelijke integriteit of eigen stem. Lijdzaam probeert ze haar plekje te vinden - als zijn muze, als zijn verzorgende en als één van de weinigen die een kritisch tegengeluid durft te bieden. Maar het is een gevecht tegen de bierkaai tegenover zijn autoriteit en alomtegenwoordigheid als mannelijk ego. Het kan niet anders dan dat zijzelf afbrokkelt en verdwijnt in de vergetelheid der geschiedenis.

'Mother!' (2017) is een knoert- en knoertharde feministische parabel over de tragiek van een moeder! die gedoemd is om een voetnoot te blijven. Erg aangrijpend. Erg confronterend en pijnlijk. En misschien wel één van mijn favoriete films van Darren Aronofsky, die meer dan ooit de grenzen opzoekt van genres die niet verder van elkaar af konden staan en toch thematisch verwant zijn.

Wat suf. Ik zie nu pas dat ik consequent de titel verkeerd heb geschreven omdat ik blind afging op deze MM-toevoeging, maar het is 'mother!' (2017). Ik hou wel van kleine typografische details met symbolische lading.