XX (2017)

Mnee, erg mak. Deze anthology faalt op twee belangrijke punten.

Allereerst op het zijn van een goeie anthology. Dit is hét formaat om een beetje te experimenteren met vanalles en nog wat. Het ligt in de verwachting dat niet elk fragment even goed zal zijn, maar elk fragment is redelijk kort dus kan je als regisseur al eens een risico nemen. Dat is hier jammer genoeg niet het geval. De 4 kortfilmpjes zijn braaf en kleuren veel te veel binnen de lijntjes, zowel inhoudelijk als qua stilering. Mission failed dus.

Maar ook op het doel dat deze film zichzelf gesteld had, namelijk bewijzen dan vrouwen ook hun plaats hebben in de regisseursstoel. Nu ben ik daar al van overtuigd en hoeft een geadverteerd project als dit mij daar niet verder op te wijzen, maar het is toch zuur om dan met 4 filmpjes te komen die werkelijk niks substantieels toevoegen. Het lijkt wel of ze schrik hadden iets slechts te doen en daarom maar veel te braaf de regeltjes gevolgd hebben.

Van de vier filmpjes is enkel de eerste nog ietwat memorabel. Vooral vanwege één bloederige scene en redelijk creepy make-up naar het einde toe. Maar daar moet je het dan ook mee doen. Interessants aan deze anthology zijn de tussensegmenten, jammer dat Carrillo geen short voor haar rekening genomen heeft, dat had deze film nog het nodige karakter kunnen geven.

Slecht is geen enkel filmpje, dus ook geen lage score, maar voor 80 minuten middelmaat kijk ik niet naar een anthology, dan mis je nét de kracht van deze formule. XX is gewoon een gefaald project, als doorsnee filler nog wel aanvaardbaar, maar meer hoef je echt niet te verwachten.

2.5*

What a time to be alive. SJW's dringen door tot het horrorgenre. Die arme vrouwen hebben een platform nodig! Volgend jaar de transseksuele shorts? Beetje jammer dat zo'n nietszeggend product als XX dan, voor zover het doel überhaupt al zinnig was, behoorlijk counterproductive is. Zijn dit dan typische vrouwen-horror shorts? Wat is überhaupt vrouwelijke horror? De laatste short komt dan misschien het dichtst in de buurt, omdat de angsten van een alleenstaande moeder met kind een veelvoorkomend thema is ( The Babadook (2014) ), maar is uiteindelijk een zéér matige short en óók nog eens afkomstig van de enige ''bekende'' naam.

The Box van Vuckovic toont potentie voor haar als filmmaker, omdat zij als enige begrijpt hoe belangrijk het weghouden van informatie is. De stop-motion is ook sfeervol, valt niets op aan te merken. ''St. Vincent'' ( ) mag de regiestoel laten voor wat het is, die heeft het genre niets te bieden... behalve dan dat ze vrouw is. Nou zeg, wat een nobel uitgangspunt heeft XX toch. Pohhhh.

“Are tou taking any of this seriously?

Of course I am. I’m their mother.”

“XX” is een anthologie die het vaandel horror meegekregen heeft, maar eigenlijk niet echt angstaanjagend is. Er is geen echt verband tussen de vier verhalen. In eerste instantie dacht ik dat het telkens te maken had met de moederfiguur en haar dagdagelijkse beslommeringen in haar gezinssituatie. Maar dan kwam het derde verhaal, dat dan weer een heel ander thema aansneed. Misschien is het dat in elk verhaal een vrouwelijk personage de hoofdrol speelt. Achteraf maakte de korte inhoud op IMDb me duidelijk dat het hier over vier kortverhalen ging die geschreven en geregisseerd werden door vrouwen. Ik zat er dus niet echt ver naast.

Het meest fascinerende en op een bepaalde manier angstaanjagende verhaal hebben ze ditmaal niet bewaard als apotheose. Het eerste verhaal “The Box” is echt wel het meest creepy en is ook het enige verhaal waar een redelijk goor tafereel in voorkomt. Een choquerend verhaal waarbij de weigering voor het nuttigen van noodzakelijke maaltijden centraal staat. En nee, het was niet het kannibalistisch feestmaal dat verwarde. Of het verontruste gevoel dat over je heen kruipt als je bedenkt dat je eigen kinderen in zo’n situatie zouden terechtkomen. Het was vooral die finale beelden van uitgemergelde lichamen dat me trof. Het enige dat ik me afvroeg was hoe ze dit beeld hadden kunnen bewerkstelligen. En natuurlijk de ultieme vraag : wat zat er nu in godsnaam in die doos?

“The Birtday Party” was eerder een slapstick waarbij ik het gevoel kreeg dat ik naar een film uit de oude doos aan het kijken was. Een soort spelletje “Waar-verberg-ik-het-lijk” dat eerder op de lachspieren werkte dan angst aanjoeg. Een Hitchcockiaans verhaal dat zich profileerde als een deurenkomedie. Eigenlijk is dit het enige verhaal dat niet echt te klasseren is als horror. Het is eerder een belevening van een gênante situatie. “Don’t fall” valt dan weer onder de categorie “Bekend horror onderwerp” waarbij een verzameling petrogliefen voor een regelrechte nachtmerrie zorgt voor een aantal jongeren. Hun kampeertrip ergens in een woestijn eindigt niet zoals ze het verwacht hadden. Het finale verhaal “Her only living son” is het meest diabolische verhaal. Het is zoiets als “Rosemary’s Baby” maar ditmaal vlucht de moeder met haar zoon en probeert ze zijn lotsbeschikking te beïnvloeden. Een moederlijk instinct dat opborrelt om haar enige zoon te beschermen tegen het ultieme kwade.

Misschien is het feit dat deze vier beknopte kortverhalen geregisseerd zijn door vier vrouwen dat ze niet uitermate griezelig zijn maar eerder een demonstratie zijn van moederlijke angst als het over hun opgroeiende kroost gaat. Elke moeder wil tegenwoordig dat een verjaardagsfeestje van hun lieftallige dochter kost wat kost geslaagd is? En daar doen ze dan ook alles voor. En welke moeder heeft niet nachtmerries over anorectisch opgroeiende kinderen of zonen die het warme nest de rug toekeren vanwege een schadelijke invloed? Het is op een gewiekste manier verwerkt in de meeste kortverhalen (buiten “Don’t fall”). De grootste bron van frustratie in elke van de vier verhalen is dan wel het onverklaarde. Op het einde van elk verhaal blijft men zitten met enkele pertinente vragen. Inderdaad, wat zat er nu in die doos? Pleegde David zelfmoord in “The Birtday Party”? Wat waren die petrogliefen in “Don’t fall"? Zelfs het stop-motion filmpje dat diende als bindmiddel tussen de kortverhalen was redelijk verwarrend.

Hoogst origineel was het niet. Hoogst interessant was het dan weer wel. Film technisch was het wel puik te noemen. De stillevens van samengestelde maaltijden in “The box”. De geslaagde transformatie in “Don’t fall” gezien het beperkt budget. Het zwartgallige in “The Birtday Party” en het wreedaardige in “Her only living son”. Ik had alleen het gevoel dat de verhalen qua inhoud veel meer omvatte dan dat ze in zo’n korte film konden tonen. Kortom, de tijdspanne heeft het briljante in deze films een beetje gefnuikt mijn inziens.

2.5*

Heel vermoeiend om naar te kijken.......met moeite af gekeken dus.

Filmpje een is wel aardig maar de rest is verschrikkelijk!!!!

De stop-motion filmpjes tussendoor waren het tofst.

pffff .....erg tegenvallend.

The Box was nog het beste deel : 3,0

The Birthday Party : 1,5

Don' Fall : 2

Her Only Living Son : 2

Dus een 2 gemiddeld.

Voordat ik naar de bioscoop ging om de Thriller / Horror film "It (2017)" te bekijken, heb ik eerst nog thuis via Netflix deze Horror film bekeken, welke eigenlijk maar weinig te maken heeft met Horror, op de laatste twee filmpjes na dan. Deze film bestaat ook niet uit één verhaal, maar uit vier verschillende verhaaltjes (met een lengte van 15 a 20 minuten), die wel fraai geïntroduceerd worden met hele korte animatiefilmpjes waarin een pop, die tevens een poppenhuis is, centraal staat. De vier filmpjes (en die ook in deze volgorde te zien zijn) heten overigens:

"The Box" (geregisseerd door Jovanka Vuckovic), vooral mysterieus en met als sleutelwoord "Niets" (en dat zowel letterlijk als figuurlijk), waarbij het draait om een doosje, waardoor drie personen uit een gezin opeens niets meer willen eten en uiteindelijk ook dood gaan.

"The Birthday Party" (geregisseerd door Annie Clark die bekend staat als St. Vincent), vooral komisch, waarbij het draait om een verjaardagsverkleedfeestje en waarbij de moeder van het jarige dochtertje (verkleed als spook), de dood in een stoel gevonden vader probeert te verbergen (o.a. in een Pandabeer pak).

"Don't Fall" (geregisseerd door Roxanne Benjamin), heeft wat weg van een slasher en dan met een wezen, waarbij het draait om twee koppels, die samen met een kamper aan het kamperen zijn in de woestijn en waarbij iemand van hun opeens verandert in een dodelijk wezen.

"Her Only Living Son" (geregisseerd door Karyn Kusama), vooral mysterieus (hoewel je al snel door hebt hoe de vork in de steel steekt), waarbij het draait om een gevluchte moeder met haar zoon die binnenkort 18 jaar wordt en wiens vader de duivel is.

Hoewel de vier verhaaltjes allemaal weinig voorstellen (hebben eigenlijk ook geen echt einde en laten je vooral ook achter met vragen) en ook totaal niet spannend of eng zijn, zijn ze wel nog enigszins vermakelijk om naar te kijken en zeker wat betreft het verhaaltje "Don't Fall", welke nog best hard is (het wezen/monster zag er ook best fraai uit), maar tevens gelijk ook het minste verhaaltje is qua verhaallijn. Het meest interessante verhaaltje vond ik "The Box", omdat ik nieuwsgierig was wat er nu eigenlijk in het doosje zat en welke je helaas niet te weten komt en waarop steeds geantwoord wordt "Niets", als er gevraagd wordt wat er in het doosje zat. Het verhaaltje "The Birthday Party" is vooral komisch en heeft eigenlijk niets te doen met Horror.

Drie van de vier verhaaltjes kijken zich overigens ook lekker weg, omdat er best veel mooie vrouwen in te zien zijn zoals Natalie Brown (als de moeder Susan Jacobs in het verhaaltje "The Box", die daarin o.a. geserveerd wordt als eten. Vooral geweldig in dat verhaaltje is als haar man Robert Jacobs tegen haar zegt terwijl ze aan het eten is "Hoe jij kunt eten terwijl onze kinderen verhongeren ?" en zij daarop antwoord "Ik moet toch eten ?" ), Sheila Vand (als de huishulp Carla in het verhaaltje "The Birthday Party"), Angela Trimbur (als Jess in het verhaaltje "Don't Fall") en Breeda Wool (als Gretchen in het verhaaltje "Don't Fall", zij is het overigens ook die verandert in een wezen).

De vooral onbekende cast (ik kon eigenlijk alleen Melanie Lynskey, in de rol van Mary, die de moeder is in het verhaaltje "The Birthday Party") deed het opzicht nog leuk en verdienstelijk, maar weten nergens echt te overtuigen. Al met al leuk om eens gezien te hebben deze kortdurende (circa 75 minuten) Horror film welke bestaat uit vier verschillende niet hoogstaande verhaaltjes (zouden niet misstaan hebben in de leuke jaren 80 televisieserie "The Twilight Zone (TV Series 1985–1989)"), maar meer zeker ook niet en zoals "keimpeS" hierboven al aangeeft, zal ook bij mij geen van deze verhaaltjes blijven hangen.

P.S. hoewel ze niets met elkaar te makken hebben, vind ik het wel geinig dat ik nu zowel de films "X (2011)", "XX (2017)" en "xXx (2002)" heb gezien

Best goed geslaagde 4-delige anthologie horrorfilm(s).

1. The Box - Dit vind ik gelijk de beste van de 4; vanaf de eerste minuut eigenlijk al een aangrijpend en vooral mysterieus (WAT zat er in vredesnaam in die doos?) verhaal. En bij het kijken ervan kreeg ik ook gelijk enorme trek; wat had dat gezin iedere avond heerlijk eten op de dinertafel staan zeg!
Die soort droom-scène waarin de moeder op tafel ligt en beetje voor beetje opgepeuzeld wordt vond ik aan de ene kant cool en lekker goor, maar aan de andere kant ook weer wat belachelijk. Maar gelukkig leek vrij snel dat dat maar alleen maar in haar hoofd afspeelde.
Je hoopt natuurlijk de gehele tijd dat ze zullen verklappen wat er voor iets angstaanjagend vreemds er in die doos van de vreemdeling in de trein zat, waardoor de zoon, daarna zijn zus en dan ook nog zijn vader niet meer durven te eten. Maar ergens weet je eigenlijk al dat ze dat niet zullen prijsgeven maar overlaten aan je eigen fantasie.Het enige wat je te weten krijgt is "Niets.", wat dan hoogstwaarschijnlijk een kleine woordspeling is omdat ze daarna "niets" meer eten. 3,5/5

2. The Birthday Party - Erg vreemd stuk. Er is wel enige vorm van spanning aanwezig omdat je niet precies weet wat er nou aan de hand is met de nanny Carla, en waarom de moeder zo wanhopig en duidelijk zeer angstig het lichaam van haar (plots??) overleden man probeert te verbergen in plaats van gewoon de politie of 911 te bellen. We krijgen er geen verklaring voor of antwoord op. Gewoon vreemd. Wel leuk om Rose van Two and a Half Men hier in te zien. 2/5

3. Don't Fall - Een sterk hoofdstuk vanwege de ijzersterke FX. Helaas was deze het kortste van ze alle 4, en heeft het verder niet veel te bieden omdat er niks van een verhaal in zit, karakter-diepgang of spannings-opbouw. Wanneer Gretchen overgenomen is door "het wezen uit de grot" ziet er wel echt supervet uit, maar helaas is zij maar heel kort in beeld, dat is naar mijn mening echt zonde van het werk wat de special-effects artists hier aan gehad hebben. Maarja, vanwege die gruwelijk goede make-up krijgt deze 3/5.

4. Her only living son - Een spannende afsluiter omdat je ook hier niet weet wat er precies aan de hand is, hoewel je zo'n dik 10 minuten later al wel een duidelijk vermoeden hebt wat er speelt.
Het gesprek in het kantoor van de schooldirecteur is uitermate bizar en wanneer de postbode de moeder aanspreekt wordt het wel glashelder.
Maar het hoe (ze zwanger is geworden van Satan) en het waarom krijgen we dan helaas weer niet te weten, terwijl ik dat altijd wel het leukst en interessantst vind.
Het einde vond ik best oké, maar zogenaamd iets te makkelijk. Die vrouw heeft blijkbaar ook een soort superkrachten als ze haar zoon letterlijk dood kan knuffelen. 3/5

De hoofdstukken worden aan we elkaar geweven door mooie animatie en stop-motion scènes van een levend poppenhuis in een oud, verlaten gebouw met een paar licht grimmige shots.

In totaal toch een 3/5 van mij; maar een 6,5/10.

Anthologies, altijd fijn. 4 voor de prijs van één. We beginnen hier met The Box en daarmee zitten we helemaal op volbloed Twilight Zone-niveau. The Birthday Party dat is een misser, soort van comedy horror, maar de grimmigheid ontbreekt volkomen. Don't Fall, te kort, kortste filmpje met 10 minuten. Een hele fijne 10 minuten, maar waar zijn die andere 10 minuten gebleven? Had de regisseuse er geen zin meer in? Dacht ze dat ze haar punt al gemaakt had? Jammer dit was gewoon te kort. En dan blijft de meeste tijd over voor "Her Only Living Son" dat kabbelt een beetje te veel, is ook het oh ja dat ... verhaaltje, niet goed genoeg uitgewerkt en het einde is ook een beetje van de spreekwoordelijke nachtkaars. Tussendoor de filmpjes door nog mooie creepy poppenhuis-animaties.

Jammer dat het geweldige The Box hier een beetje omlaag getrokken wordt door de matige rest.

4 films van 4 vrouwelijke regisseurs. Leuk concept, redelijk uitvoering.

1: The box: mysterieus, houdt je vast en laat je achter met vragen. 3.5/5.

2: The birthday party: ronduit slecht. 1/5.

3: Don't fall: Spannend, echter zeer kort met slechte SFX (make-up) en verhaal/uitleg. 3/5

4: Her only living son: Best oké eigenlijk. Redelijk spannend met een verhaallijn, einde is een beetje bijzonder. 3.5/5.

11:4 = 2.75. Krappe voldoende. Eigenlijk net niet de moeite waard, daarom afgerond naar beneden.

Redelijk.

Niet een al te verkeerde anthology dit, jammer dat ze zo vaag worden verbonden. In vergelijking met een hoop rotzooi anthology's vind ik dit zeker een verademing om te zien, maar goed is dit absoluut niet natuurlijk.

Framing Sequence 2,0*. Vond ik nergens op slaan, ondanks de creepy sfeer en de prima gemaakte animatie die behoorlijk weird is soms. Jammer dat ik het verbinden daarmee niet bepaald aantrekkelijk vond en de animatie zelf vrijwel nergens op sloeg

The Box 3,5*. Behoorlijk sfeervol filmpje dat uiterst aangenaam is om te volgen. Veel horror zal je hier niet aan beleven maar de mystery is sterk uitgewerkt en uiterst goed geacteerde karakters.

The Birthday Party 1,5*. Dit was vrij zwak en behoorlijk flauw. Probeert soms nog weleenswaar eng te zijn ook, maar faalt hier ook in. Niet al te best acteerwerk en een flauw verhaal dat soms ook behoorlijk voorspelbaar is.

Don't Fall 3,0*. Eindelijk een puur horrortje, en niet eens zo'n slechte ook. Slecht verhaal, dat wel, sloeg ook vaak helemaal nergens op, maar de horror erin is acceptabel. Nergens heel spannend, maar dat beest zal er leuk uit.

Her Only Living Son 2,5*. Dit was ook redelijk, al ontspoorde het verhaal na een gegeven moment behoorlijk. Gelukkig was het best boeiend om te volgen al is de horror wat matig uitgewerkt.

Een van de betere anthology's die ik heb gezien, maar alles behalve perfect. Gemiddelde komt uit op 2,5*, dus dat krijgt de film ook.

Horror-anthologie die bestaat uit vier verhalen, verbonden door een stop-motion-segment en die als enige bindende factor heeft dat alle filmpjes zijn geregisseerd door vrouwen.Volgens eigen zeggen om een beetje evenwicht te brengen aan de ongelijkheid van vrouwen in horror achter de camera. Een ambitieuze doelstelling! Heel jammer dat het een nogal middelmatig resultaat oplevert.

Het omhullende segment van Sofìa Carrillo is wat mij betreft het leukste; stijlvol en griezelig poppenhuis-stop-motion maar waar dit eigenlijk de afzonderlijke verhalen losjes met elkaar had moeten verbinden, doet het dit hier niet!

Het eerste segment "The Box" is van voormalig-redacteur van het horror-magazine "Rue Morgue" Jovanka Vucokic. Als regisseur heeft ze paar erg leuke shorts op haar naam staan maar gek genoeg was ze hier niet echt overtuigend. Er is hier als enige segment een klein beetje gore maar vooral door het gebrek aan tijd, komt het niet goed uit de verf. Wel is het het verhaal nog het meest interessant. En juist net dat verhaal heeft Vuckovic gebaseerd op een kort verhaal van een man (Jack Ketchum)?

Tweede segment "The Birthday Party") komt van Annie Clark aka St. Vincent, een singer-songwriter uit Amerika met geen ervaring op haar naam. Is het dan echt zo dun gezaaid met vrouwen achter de camera? De hoofdrol is weggelegd voor Melanie Lynsky (I Don't Feel at Home in This World Anymore) en Sheila Vand (the girl uit A Girl Walks Home.., Prospect, Triple Frontier) is te zien een bijrol. Dochterlief (tenminste...) is jarig echter een benarde situatie bedreig dit kindergeluk. Als moeder probeer je dit voorkomen... Het verhaal bevat nergens horror-elementen en is eigenlijk niets anders dan een luchtige makkelijke komedie.

Derde segment "Don't Fall" van Roxanne Benjamin (Southbound (segment "Siren") en Body at Brighton Rock (2019) Ze schreef zowel dit verhaal, als ook dat ze mee schreef aan het voorgaande segment. Hier volg je een groep vrienden (waaronder Angela Trimbur uit The Final Girls) die gaan kamperen in de woestijn, ze belanden op heilige grond. Tja...wat zal er toch mis kunnen gaan? Dit is een eenvoudig standaard horrorverhaal. Het creatuur-design was best goed, maar mist impact doordat het einde te snel kwam.

Vierde segment "Her Only Living Son" geschreven en geregisseerd door Karyn Kusama, deze heeft als filmmaker met (ten tijden van deze film) vier films op haar naam de meeste ervaring. Helaas was deze (net als haar lange speelfilms) maar middelmatig; moeder en zoon op de vlucht voor satanische club, goh wie zal de vader zijn...? Echter als climax krijg je een bitterzoete en emotionele eindstrijd.

Hoewel de verhalen wel interessante ideeën bezaten, waren de meeste niet voldoende ontwikkeld, misten ze durf, een goed script of waren gewoon te licht op horrorelementen. Erg jammer had de film veel meer gegund maar nu is het in het beste geval een alledaags allegaartje.