XX (2017)

Redelijk.

Niet een al te verkeerde anthology dit, jammer dat ze zo vaag worden verbonden. In vergelijking met een hoop rotzooi anthology's vind ik dit zeker een verademing om te zien, maar goed is dit absoluut niet natuurlijk.

Framing Sequence 2,0*. Vond ik nergens op slaan, ondanks de creepy sfeer en de prima gemaakte animatie die behoorlijk weird is soms. Jammer dat ik het verbinden daarmee niet bepaald aantrekkelijk vond en de animatie zelf vrijwel nergens op sloeg

The Box 3,5*. Behoorlijk sfeervol filmpje dat uiterst aangenaam is om te volgen. Veel horror zal je hier niet aan beleven maar de mystery is sterk uitgewerkt en uiterst goed geacteerde karakters.

The Birthday Party 1,5*. Dit was vrij zwak en behoorlijk flauw. Probeert soms nog weleenswaar eng te zijn ook, maar faalt hier ook in. Niet al te best acteerwerk en een flauw verhaal dat soms ook behoorlijk voorspelbaar is.

Don't Fall 3,0*. Eindelijk een puur horrortje, en niet eens zo'n slechte ook. Slecht verhaal, dat wel, sloeg ook vaak helemaal nergens op, maar de horror erin is acceptabel. Nergens heel spannend, maar dat beest zal er leuk uit.

Her Only Living Son 2,5*. Dit was ook redelijk, al ontspoorde het verhaal na een gegeven moment behoorlijk. Gelukkig was het best boeiend om te volgen al is de horror wat matig uitgewerkt.

Een van de betere anthology's die ik heb gezien, maar alles behalve perfect. Gemiddelde komt uit op 2,5*, dus dat krijgt de film ook.

Anthologieën zijn niet echt mijn favoriet - het blijft toch lastig om genoeg spanning en empathie op te bouwen in zo'n kort verhaal, en uiteindelijk zullen de verhalen je ook niet altjd even goed liggen. Maar die bezwaren daargelaten, was XX een best vermakelijke anderhalf uur horror van vier vrouwelijke regisseurs. Het begon niet zo heel sterk met The Box waarin drie gezinsleden zich doodhongeren na in een geheimzinnige doos gekeken te hebben, maar met dat gegeven werd niet zo heel veel gedaan. Gelukkig waren de drie andere verhalen vermakelijker, en gelukkig ook nog redelijk afwisselend - met een luchtige komedie met Melanie Lynskey (het duurde een beste tijd voor ik haar gezicht kon plaatsen) in de hoofdrol, al zit er eigenlijk nul horror in, en een tof en redelijk creepy outdoors-reisje waar het natuurlijk mis gaat. De laatste was wel oke, maar vond ik toch een slagje minder, met een soort van variant op The Omen en Rosemary's Baby. Zeker geen topper, maar het keek niet vervelend weg.

Horror-anthologie die bestaat uit vier verhalen, verbonden door een stop-motion-segment en die als enige bindende factor heeft dat alle filmpjes zijn geregisseerd door vrouwen.Volgens eigen zeggen om een beetje evenwicht te brengen aan de ongelijkheid van vrouwen in horror achter de camera. Een ambitieuze doelstelling! Heel jammer dat het een nogal middelmatig resultaat oplevert.

Het omhullende segment van Sofìa Carrillo is wat mij betreft het leukste; stijlvol en griezelig poppenhuis-stop-motion maar waar dit eigenlijk de afzonderlijke verhalen losjes met elkaar had moeten verbinden, doet het dit hier niet!

Het eerste segment "The Box" is van voormalig-redacteur van het horror-magazine "Rue Morgue" Jovanka Vucokic. Als regisseur heeft ze paar erg leuke shorts op haar naam staan maar gek genoeg was ze hier niet echt overtuigend. Er is hier als enige segment een klein beetje gore maar vooral door het gebrek aan tijd, komt het niet goed uit de verf. Wel is het het verhaal nog het meest interessant. En juist net dat verhaal heeft Vuckovic gebaseerd op een kort verhaal van een man (Jack Ketchum)?

Tweede segment "The Birthday Party") komt van Annie Clark aka St. Vincent, een singer-songwriter uit Amerika met geen ervaring op haar naam. Is het dan echt zo dun gezaaid met vrouwen achter de camera? De hoofdrol is weggelegd voor Melanie Lynsky (I Don't Feel at Home in This World Anymore) en Sheila Vand (the girl uit A Girl Walks Home.., Prospect, Triple Frontier) is te zien een bijrol. Dochterlief (tenminste...) is jarig echter een benarde situatie bedreig dit kindergeluk. Als moeder probeer je dit voorkomen... Het verhaal bevat nergens horror-elementen en is eigenlijk niets anders dan een luchtige makkelijke komedie.

Derde segment "Don't Fall" van Roxanne Benjamin (Southbound (segment "Siren") en Body at Brighton Rock (2019) Ze schreef zowel dit verhaal, als ook dat ze mee schreef aan het voorgaande segment. Hier volg je een groep vrienden (waaronder Angela Trimbur uit The Final Girls) die gaan kamperen in de woestijn, ze belanden op heilige grond. Tja...wat zal er toch mis kunnen gaan? Dit is een eenvoudig standaard horrorverhaal. Het creatuur-design was best goed, maar mist impact doordat het einde te snel kwam.

Vierde segment "Her Only Living Son" geschreven en geregisseerd door Karyn Kusama, deze heeft als filmmaker met (ten tijden van deze film) vier films op haar naam de meeste ervaring. Helaas was deze (net als haar lange speelfilms) maar middelmatig; moeder en zoon op de vlucht voor satanische club, goh wie zal de vader zijn...? Echter als climax krijg je een bitterzoete en emotionele eindstrijd.

Hoewel de verhalen wel interessante ideeën bezaten, waren de meeste niet voldoende ontwikkeld, misten ze durf, een goed script of waren gewoon te licht op horrorelementen. Erg jammer had de film veel meer gegund maar nu is het in het beste geval een alledaags allegaartje.

Maken vrouwelijke regisseurs betere horror shorts dan hun mannelijke collega's. Ik zie eerlijk gezegd weinig verschil. Ik ben er niet meteen fan van omdat de tijd meestal te kort is om een verhaal behoorlijk uit te werken. Het enige dat nog leuk is zijn de poppenanimaties van de creepy poppetjes die we tussen de verhalen door te zien krijgen. Het eerste lijkt het meest in de smaak te vallen bij de kijkers die al eerder reageerden maar dit was gewoon weird for the sake of being weird, een mysterie dat eigenlijk niet boeit want er wordt niets weggegeven. Nummer 3 heeft pôtentieel maar is te kort en nummer 4 lijkt gewoon een onofficieel vervolg op Rosemary's baby. Mijn favoriet was het verjaardagsfeestje dat had nog wel wat kunnen worden en ja naar mama in haar ochtendkleed kijken was geen straf. Maar ik kom toch niet verder dan een 3/10.