Some Like It Hot (1959)

Een echte klassieker die je gezien moet hebben. Jack lemmon zie ik altijd graag op het witte doek. Om eerlijk te zijn was dit mijn eerste film die ik gezien heb met Monroe en dit was een zeer aangename kennismaking.

Alleen het genre klucht is niet zo aan mij besteed, ik heb dan wel met veel plezier gekeken maar echt gelachen heb ik niet.

Daarom 3.5.

Vanwege het overlijden van Tony Curtis deze film vandaag maar weer eens herzien. Nou, om eerlijk te zeggen vond ik het allemaal niet zo bijzonder. Af en toe een lach en een traan, niet vanwege Tony Curtis - die maakte op mij niet veel indruk - maar van Jack Lemmon die ik in deze film toch wel het beste vond. Ach ja Marilyn deed het ook wel aardig maar voor de rest vond ik dit toch echt een film die thuishoort in het jaren vijftig tijdperk, behoorlijk gedateerd dus. In zijn geheel gezien vond ik de humor nogal flauw. Vroeger kon ik er nog hard om lachen, nu lukte mij dat bijna niet meer. Ach ja, alles is relatief, niets heeft blijvende waarde. Dat geldt ook voor deze film, of hij nu als een klassieker te boek staat of niet. Ik zal deze film in ieder geval niet meer bekijken en mijn eerdere waardering van 4,5* gaat flink naar beneden.

3,0*

Mooi...

Zo, die Marilyn Monroe is écht betoverend! Ben de film vrij 'blank' gaan bekijken, en had ook niet helemaal door dat zij erin zou spelen, maar haar verschijning liet weinig misverstand over. Die stem, die blik, en sja, dat lichaam... je zou bijna vergeten dat er een heuse film om haar heen is gebouwd.

De film dus. Maar ook dat was een prima ervaring, vanwege een aardig plot, vlotte scenes en voldoende de charmante Marilyn Monroe in beeld. Man man, wat een genot om naar te kijken. Sowieso is het een bijzondere ervaring te zien hoe zo'n film ook daadwerkelijk om bepaalde sterren lijkt te draaien. Je merkt op een of andere manier dat de personages van Monroe en ook Curtis wat meer cachet hebben, opvallender zijn.

Tegelijk valt ook hier genoeg op aan te merken, zaken die veelal vallen in de categorie van gebreken bij de typische jaren-'50 Hollywoodfilm, zoals dat vreemde personage van die miljonair, onrealistische plotwendingen, de idiote vrouwenstemmen (vooral Lemmon was eigenlijk niet om aan te zien), de verschrikkelijk belegen 'blikken van verstandhouding' tussen twee vrouwen in het begin, en niet te vergeten het belachelijke einde. Je kunt een film veel credits geven vanwege een feel-goodsfeer en een schitterende vrouw, maar dit einde was echt te gemakkelijk.

Maar dit zijn voor een belangrijk deel kanttekeningen achteraf, want ondanks dit alles wordt de filmbeleving nauwelijks verpest. En bovenal, ik heb Marilyn Monroe in een film gezien, en dat vergeet ik niet meer...

Verdorie

Zit ik zo te zoeken achter deze film. Wanneer ik hem eindelijk heb zie ik dat ze hem binnen 2 weken op Canvas geven

Grappige film uit de oude doos, die in zijn genre zeker een klassieker is. eenmalig het bekijken waard als was het alleen maar om Marilyn te kunnen bewonderen in haar poging om als actrice over te komen.

Gisteren weer op tv en ik heb toch wel genoten. Er zit voor die tijd een goed tempo in en ook het verhaal zit bijzonder goed in elkaar. Jack Lemmon is hier van grootse klasse.

Eigenlijk is dit best wel een slechte film (afgezaagde, niet leuke grappen en slecht acteerwerk), maar uit respect voor de dode legende toch nog een magere 3.

Geestige film; mooie rollen voor Marilyn Monroe, Tony Curtis en Jack Lemmon. Voor zijn tijd erg flitsend gefilmd. Grapdichtheid is hoog en het script is origineel. Mooi gefilmde locaties en fijne mise-en-scène. Scènes in bijvoorbeeld de trein en het hotel zien erg goed gemaakt uit. Snelle montage maken ook dat deze film lekker weg kijkt en nergens verveeld.

4 sterren

Nobody's perfect

Ik kwam zaterdag terug van een kerstfeestje bij de grootouders en toen ik de televisie opzette, bleek dat ze deze gaven. Ik heb de film zelf op DVD, ken hem praktisch vanbuiten maar toch bleef ik wederom hangen. Hoewel de film dus al een tijdje bezig was, ze zaten op de trein, kon ik het toch niet opbrengen om een andere film op te zetten.

Veel is daarvan natuurlijk te wijten aan de ultieme schoonheid, Marilyn Monroe. Deze Some Like it Hot was de eerste film ooit waarbij ik het genoegen had om het blonde sexsymbool op het scherm te zien en vanaf de moment dat ze op het televisiescherm verschijnt, ben ik weer een aantal jaren terug in de tijd gekatapulteerd en ben ik terug diezelfde jonge knaap. Een heerlijk gevoel want Monroe is zo'n actrice waar je naar kunt blijven kijken. Ze is oogverblindend mooi, heeft een heerlijk zwoele stem maar weet ook nog eens op comedyvlak fantastisch uit de hoek te komen. Onvoorstelbaar als je bekijkt dat ze ten tijde van deze film alweer zwanger was maar dat het, jammer genoeg, alweer een miskraam zou blijken te zijn. Miss Monroe was dan ook geen simpele om mee te werken doordat ze vaak haar teksten vergat, Wilder zou hier zou kwaad om worden dat ze niet zou worden uitgenodigd op het feestje na het afronden van de film, maar haar performance maakt voor mijn part alles goed. Ze was een vrouw met veel problemen maar ondanks al die problemen deed ze toch altijd moeite voor de cinema, een beroep dat haar meerdere keren een mes in de rug heeft gestoken. Some Like it Hot zou één van de bekendste titels van Marilyn Monroe worden, naast The Seven Year Itch, maar voor een keer is de status niet compleet te wijten aan de bloedmooie blonde meid. Neen, ook Tony Curtis en Jack Lemmon zijn werkelijk geniaal in hun rollen. Curtis, jammer genoeg recentelijk overleden, neemt de rol van Josephine/Joe op zich en doet het met verve. De metamorfose man-vrouw is werkelijk perfect gespeeld en had ook door niemand anders beter kunnen worden gedaan volgens mij. Hetzelfde geldt voor Jack Lemmon. Oorspronkelijk was het zelfs het plan dat Jerry Lewis de rol van Daphne/Jerry op zich zou nemen maar die wou niet en heeft er zijn hele leven spijt van gehad. Gelukkig dat Lemmon de rol speelt want hij doet het uitmuntend. Het trio is perfect op elkaar ingespeeld en de conversaties en situaties zijn dan ook hilarisch. Toch blijf ik het nog altijd een wonder vinden dat het zo'n succes is geworden want de tandem Curtis - Lemmon werkte perfect maar aan Curtis - Monroe ontbrak er toch een serieuze ketting. Curtis zou later ooit zeggen dat Monroe de vreselijkste actrice is waarmee hij zou werken en dat haar kussen ongeveer even erg is als het kussen van Hitler. Onbegrijpelijk in ieder geval hoe je die laatste vergelijking in godsnaam kunt maken.

Afgaande van de tijdsgeest is dit natuurlijk wel een redelijk gewaagd filmpje. Mannen die zich vrijwillig in vrouwen verkleden en die daarbij dan nog eens in een treinwagon vol met vrouwen komen te zitten. Ik vindt het in ieder geval heerlijk. De situaties zijn erg leuk en de film kent genoeg verscheidenheid om te blijven boeien. Zo weet Wilder een perfecte mix te brengen van misdaad en humor die zelfs een halve eeuw na datum niets aan kracht heeft ingeboet. De keuze om in het zwart-wit te filmen is een keuze waar ik zelf wat minder achter sta. De reden is simpel, Monroe blijft het mooiste tot haar recht komen in kleurenfilms. Normaal gezien ben ik een sucker voor zwart-wit maar het blonde haar, de heerlijke rode lippen, ... Het ziet er allemaal nog een stuk aantrekkelijk uit in kleur. Monroe wist dit zelf ook want in haar contract stond zelfs dat alle toekomstige films in kleur moesten zijn maar om de een of andere bizarre reden sloeg de make-up van Curtis en Lemmon groen uit wanneer er in kleur werd gefilmd dus slaagde Wilder er in haar te overtuigen. Misschien maar goed ook want hoe graag ik ook Monroe in kleur zie, een groene Lemmon of Curtis hoeft voor mij ook niet. De langere speelduur was iets waar ik vroeger altijd tegen op zag, een komedie van 2 uur moest wel een paar zwakkere momenten hebben, maar Wilder slaagt er in om alles razendsnel voorbij te laten komen zonder enige vorm van inzakking. De film kent dan ook een aantal geweldige scènes en erg memorabele quotes om nog maar niet te spreken over de invloed die de film heeft gehad.

Jammer van de werkelijk spuuglelijke poster want voor de rest is dit een fantastisch Marilyn Monroe filmpje, al gaat mijn voorkeur nog altijd naar The Seven Year Itch dat toevallig ook van Wilder is. De film kent een leuk verhaal, een fantastische cast en een groot blik vol hilarische scènes. Ik krijg alweer zin om hem op te zetten.

4.5*

Na ongeveer 30 minuten had ik niet verwacht dat ik deze Some Like It Hot zó leuk zou gaan vinden. Ik heb niet bepaald goede herinneringen aan dit basisidee - mannen verkleed als vrouwen; als dat maar goed gaat... Ik moest er even inkomen, maar Billy Wilder zorgde er (weer) voor dat het goed kwam!

Wat een film zeg, alleen die Osgood al; die onnozele lach, die opmerkingen en natuurlijk de laatste quote; ''Well, nobody's perfect''. Jack Lemmon was al geweldig in 'The Apartment' en ook hier is-ie geweldig, samen met z'n vriend(in) Tony Curtis. Het begin vond ik niet altijd even geslaagd, maar vanaf het moment dat de meiden in die wagon zitten gaat het met de minuut bergopwaards.

Heb van elke seconde genoten. De prachtige zwart-wit beelden zorgen voor een onbetaalbare sfeer, het hotel, de boot, het strand en natuurlijk Marilyn Monroe... prachtig! Billy Wilder haalt echt alles uit een simpel basisidee en waar ik (in het begin) eerst dacht dat de grappen nogal flauw en simpel zouden zijn, druipt de scherpte er echt van af. Lemmon die ''echt'' met Osgood wil trouwen, wat een humor.

Ja, Billy Wilder weet me weer te trakteren op een geweldige film. En dat had ik niet gedacht, zeker niet na het eerste half uur. Gelukkig zorgt het verkleedpartijtje voor de één na de andere leuke scéne in een uiterst vermakelijk, sfeervol en grappig geheel. Op naar de volgende van Wilder, nu al zin in!

Herzien en een herwaardering is op zijn plaats. Het is een film met een grote naam. Dat heeft bij de eerste kijkbeurt verwachtingen geschept die niet werden waar gemaakt. Ben niet zo voor die travestie-slapstick humor. Nu ik dat al in het achterhoofd had, kon ik me op andere zaken concentreren. Meer accepteren dat er als vrouwen verkleedde mannekes rond rennen, dat de humor natuurlijk niet die van nu is maar van wat jaartjes geleden enz. Dankomik tot het volgende:

Verhaal: eigenlijk een prima verhaal voor een komedie.

acteerwerk: overhet gehele front nergens brilliant maar ook bijna nergens slecht (op wat bijrollen na).

Humor: vooral waar de film heel grappig probeert te zijn viel dat wat tegen, het ligt er wat te veel boven op. Die stereotype figuren waren voor mij een beetje over the top, niet mijn smaak. Maar de terloopse grappige humor en terugkerende elementen ('type O') zijn toch wel goed gevonden en goed ingepast.

Het blijft voor mij verre van een topfilm maar een 3,5 past toch beter dan een 3.

p.s.: het kan aan mij liggen, maar naar mijn mening had Monroe toch wel een beetje een dikke reet hoor..........maar een lief kopje.

Is dat ooit een issue geweest dan, of Marilyn een dikke reet heeft of niet?

Zoiets noemen ze het perfecte voorbeeld van het zandlopermodel...

Sowieso gaan perfectie en Monroe hand in hand. Sterker nog, zij heeft perfectie uitgevonden .

Amen to that

Met hier wel wat om grinniken hoor. Ik schrijf een regel of 15 en dan wordt die opmerking over Monroe eruit geplukt. Maar goed. Het verbaasde me wat, aangezien ze zo te boek staat als een super-babe van weleer en zo ook in nogal wat posts hier wordt geroemd. Mijn smaak is het dus duidelijk niet, maar wellicht ben ik daarin de enige.

Perfectie en Monroe hand in hand? Ook een gewaagde stelling. Op welk vlak dan? ls het op het uiterlijke vlak is, dan is het nogal vreemd dat dit niet tot uiting komt in de verkiezing van de mooiste actrice in het forum. Maar goed, we hoeven geen discussie te hebben over de uiterlijke kwaliteiten van de dame in kwestie. Let's talk movies.

Tjah, zo'n opmerking over één van mijn favoriete actrices springt wel in het oog natuurlijk. De reden waarom (althans zo voel ik het toch aan) waarom Monroe niet 'geliefd' is bij het forum is doordat de echte schoonheid van Monroe in haar films zit. Ze weet altijd een perfecte mix van sexy en onschuld te brengen terwijl dat op foto al een stuk moeilijk is af te brengen. Op het forum worden trouwens ook niet altijd de mooiste foto's uitgezocht waardoor mensen vaak nogal negatief zijn. Maar je hebt gelijk, we hoeven inderdaad geen discussie te hebben over de dame zelf

Op de rest van je post ook niets aan te merken. Vroeg me af waar je eindregel op sloeg.

Veel babes met dikke konten zijn behoorlijk populair. Het kan zijn dat het je ding niet is, maar dat is ook helemaal geen punt hoor.

Ook puur mijn mening, zou het niet objectievelijk willen of durven beweren hoor. Dat ze niet won bij zo'n verkiezing is ook te wijten aan het feit dat veel toch naar 'nu' kijken en dat Monroe misschien wel de meest onbegrepen actrice in de filmgeschiedenis is. Word door vele omschreven als een verwaand, dom wicht die geen acteertalent bezat. Verder kan je er niet naast zitten.

Amen to that.

Kan me nog geen goede mening vormen over de acteertalenten van de dame. Heb haar pas in twee films gezien. Deze en All about Eve. In beide speelde ze waarvoor ze vaak wordt uitgemaakt: een dom blondje. Of ze dat echt was weet ik niet. Wellicht het gevolg van type-casting. Ze heeft natuurlijk zo'n speelpoezerig, snoezerig naief knap gezicht. Dan wordt er al snel een oordeel geveld. Ikzelf zal me eens aan meer films met haar wagen. En dan hopen dat ze vooral van voren wordt gefilmd

Don't Bother to Knock is wel een aanrader als je eens een alternatieve rol van Monroe wilt zien.

Toch nog even over het gat van Marilyn, er is daar nog een leuke anekdote van ten tijde van deze film. Een kleermaker zei, toen hij Marilyn haar jurk was aan het passen, tegen haar: Tony Curtis has a nicer butt than you. Marilyn draaide zich om en zei tegen de kleermaker: Yes, but does he have tits like these? En ze deed haar blouse open. Dat is zo typisch Marilyn waardoor ik toch een fan ben geworden.

Ik ben een fan van Marilyn maar ben toch vooral een fan van Norma Jeane. Het mens achter de hologram, het niet zelfverzekerde maar het onzekere, naïeve en fragiele meisje, die naar zichzelf zocht in de maatschappij maar zichzelf nooit vond, die in bijna onzichtbare maar subtiele gebaartjes liet zien wie zij echt was. De vrouw die buiten de opnames door verdronk in het werk van Joyce, Dostojesvki, Spoto etc., haar interesse in de Italiaanse Renaissance. Monroe was ook een eigen huis dichtster, en haar dichtwerk apprecieer ik enorm. Vooral omdat het oprecht en niet gekunsteld is. Eigenlijk al die kleine dingen die haar op een tegenovergestelde manier definiëren dan hoe ze bekend was en nog steeds is. Ik hou van het fragiele, gevoelige en naïeve meisje die zich schuilt achter het icoon.

Eén van haar gedichten uit haar journals zal altijd in mijn geheugen gegrifd staan.

Oh damn, i wish i were dead - absolutely non existent - gone away from here - from everywhere but how would i - there is always bridges - the Brooklyn bridge - but i love that bridge - everything is beautiful from there

Erg mooi hoe ze van diep in haar depressie haar pijn wegcijferde en iets 'moois' zag. Haar spelfouten die alleen voorkomen als ze een verlangen uitspreekt. Uit meerdere van haar dichtwerk blijkt ook hoe moeilijk ze het had met hoe er tegen "Marilyn" aangekeken werd. Ze voelde zich ondergewaardeerd, en helaas was ze dat en is ze dat nog steeds.

Maar ik dwaal af, back on topic .

Don't Bother Knock is zeker een aanrader. Niagara en The Misfits vond ik ook erg goed.

Heren, ze heeft not steeds een shot-filling bum, maar deze zomer ga ik op zoek naar de genoemde films.

Heerlijk toch? Je zou 'm eens in widescreen moeten zien .

Toch ergens wel een verrassend vrolijk filmpje met een lekker tempo. Hele grappige en leuk gevonden personages die in de tegenwoordige komedies behoorlijk zeldzaam zijn. Eerste film die ik van Marilyn Monroe zie, geweldig. Zoveel vrouwelijkheid en uitstraling. Het maffia-verhaal is leuk erbij getrokken en is ook gewoon erg komisch. Met name een aantal dialogen tussen die verschillende bendes en die politieagent waren erg leuk. Lekkere frisse sfeer en het verveelde geen seconde.

leuke komedie die lekker wegkijkt en een paar geniale woordgrappen bevat. het kwam allemaal wel een beetje langzaam opgang maar door bovengenoemde en de schoonheid van marylin monroe is dat de makers snel vergeven... erg leuke film!

Met een plot als dit waar 2 (geniale)acteurs als vrouwen verkleed gaan moet je maar afwachten of het niet te banaal wordt. Met Wilder aan het roer hoef je je daar geen zorgen om te maken, de grappen zijn niet al te flauw en worden vaak subtiel uitgekozen. Het romantische uitje op de boot tussen Josephine(Curtis) en Sugar(Monroe) is voor mij het hoogtepunt van de film en vat het eigenlijk goed samen. Het is grappig, opwindend(Monroe) en lekker over de top.

Film duurt net wel eventjes te lang, waardoor het op het einde wat heen en weer geren is. Maar met de extreem sexy Monroe in de hoofdrol wil je daar toch snel doorheen kijken. Mijn god wat zag zij er sexy uit in deze film.

3,5*

En dat is negatief?

ik kan mij niet herrinneren dat ik eerder zo onder de indruk was van een vrouw in een film van meer dan 50 jaar oud en dat kwam toch vooral door de billen en borsten van der

Lastig, vond Ingrid Bergman in Casablance bijvoorbeeld prachtig. Of Audrey Hepburn in Breakfast at Tiffany's.

Al staat Monroe hier qua sex-appeal wel boven.