Manchester by the Sea (2016)

Goed drama, maar niet enorm indrukwekkend. De enige écht indrukwekkende scène met Michelle Williams en Casey Affleck was gelijk het hoogtepunt van de film. Ook de Oscar voor Affleck vind ik wat vreemd. Hij speelt absoluut sterk, maar ook hier weer niet enorm indrukwekkend.

De soundtrack was wel uitstekend.

Persoonlijk vind ik dat een drama als deze toch iets meer impact moet hebben om echt goed te zijn. Zoals een 21 Grams dat wel recentelijk had bij mij. Maar dat verschilt natuurlijk van persoon tot persoon.

Ben niet mega-enthousiast. Het is zo'n film die nog boeiend en vol potentie is zolang je nog niet precies weet wat er allemaal is gebeurd. Zodra je dat wel weet, al op helft van de film, is de meeste spanning er wel uit, en zitten er ook nog eens te veel irrelevante scenes in. Met name die met Patrick en al zijn vriendinnetjes, waar was dat goed voor? Die Patrick was ook een veel te ergerlijk en aanwezig personage in een film die met name over Lee (en zijn ex-vrouw) zou moeten gaan. Dan had ik het in ieder geval wat boeiender gevonden. Ook vond ik de soundtrack regelmatig te storend.

Verder natuurlijk een dramatisch verhaal dat heus wel weet te raken met wat onverwacht pittige momenten, en de omgevingen zijn erg sfeervol en mooi om te zien. Erg verzorgd allemaal. Toch had ik er wel meer van verwacht. Vond het script en de dingen waar uiteindelijk wel en niet op werd gefocust een beetje rommelig uitgewerkt.

Affleck doet het prima, zet een boeiend personage neer. Michelle Williams vond ik wat overacteren helaas (en had meer screentime van haar verwacht).

3,5*

Goede film, maar met de bijna universele waardering had ik toch iets meer verwacht. Affleck doet het prima maar een oscar vind ik wel wat geflatteerd, het is meer het soort rol dat Sean Penn ook graag speelt, twee uur moeilijk kijken en een paar vechtpartijtjes tussendoor.

Uitgangspunt is indrukwekkend, en zorgt voor een paar werkelijk hartverscheurende momenten. Het indrukwekkendste zijn nog wel de dingen die Lonergan niet, of nauwelijks, laat zien. Alle dingen die te moeilijk zijn om hardop te zeggen, de bijna onzichtbare afwijzing die Lee ervaart als hij terugkeert naar zijn oude woonplaats...

Toch bleef ik een beetje achter met het gevoel dat de film baat had gehad bij een half uurtje kortere speelduur, en een wat minder apatische hoofdpersoon. Ik denk ook dat het 'ruwe bolster, blanke pit'-sfeertje dat om deze karakters heen hing mij persoonlijk gewoon wat minder aanspreekt.

Viel wat tegen. Misschien verwachtte ik er iets meer van dan het uiteindelijk bleek te zijn.
Het was weliswaar zoals verwacht een rauw en kleinschalig indie-drama met mensen van vlees en bloed, maar tegelijkertijd vond ik de film ook erg onevenwichtig en soms zelfs irritant.

Hoewel Casey Affleck prima acteert, miste ik een hoogtepunt in zijn arc. Je zou kunnen zeggen dat de ontmoeting tussen Lee en zijn ex (Michelle Williams) met de kinderwagen dat langverwachte moment is waarin alle opgebouwde spanning en pijn geuit wordt en er soort ontlading plaatsvindt, maar ik vond het te tam, te kort en helaas ook overgeacteerd (door Michelle Williams). Niet erg bevredigend dus.
Ook vond ik Michelle Williams maar weinig screentime hebben -terwijl de poster anders suggereert- en werd er teveel gefocust op Lee's vervelende neefje.

Verder wel erg mooie beelden van o.a. het haventje en het dorp. Qua stijl en sfeer weet de film wel te imponeren, het is het alleen inhoudelijk net niet.

Zij: You can’t just die.

Verpletterende woorden uit de mond van iemand die na haar kinderen ook nog eens haar man verloor, omdat ze dacht dat er woorden waren voor een verdriet waar woorden altijd, overal, steeds weer te klein voor zijn.

En...hij liep weg – die man. Niet voor de woorden, maar voor een schuld waarvoor er geen straf bleek te bestaan. Hij beging een misdaad, boog nederig het hoofd voor het verdict, maar mocht geen boete doen.

Dus...liep hij weg. Reed hij weg. Begroef hij zich in een ander bestaan in een andere stad met andere mensen om zich heen. Mensen waar hij geen aansluiting bij zoekt, omdat elk contact herinnert aan de pijn van het verlies dat hij door zijn dagen zeult.

Hij: "There’s nothing there."

Een man denkt dat hij voor alles immuun is kunnen worden, dat zijn oefening in verdwijnen geslaagd is, dat hij is kunnen weglopen voor de herinneringen, voor de wrok en de woede en de zelfhaat die in hemzelf leven. Niets is natuurlijk minder waar.

Maar...het is te veel om onder ogen te zien, te veel om te dragen, te veel om uit te spreken, te veel voor ocharme één mens. Toch doet hij voort, met een sprankel licht aan het eind van de tunnel: een voogdij die hij door de plek en alles wat die in hem naar boven brengt niet kan opnemen, maar vanop afstand zou willen vervullen. Ja, er is hoop. Misschien niet op geluk, maar op z'n minst op een einde van de tergende zelfkwelling.

'Manchester by the sea' is een harde, eerlijke film, gedragen door een resem sterke acteurs en aangevoerd door een ontwapenende Casey Affleck. Regisseur Kenneth Lonergan vertelt traag maar indringend, hoewel hij hier en daar de neiging heeft emoties door de strot te rammen. Zo is de soundtrack wel erg pathetisch – een schril contrast met de sobere somberte van de cinematografie.

Enfin, een geslaagde film, maar zo meesterlijk als velen beweren? Nou, nee.

3*

Mooie film, doet nogal denken aan You can count on me, en waar in die film Ruffalo uitblonk, is dat hier Affleck, die als geen ander een getroebleerd personage kan neerzetten. De wisselwerking met zijn neefje is prima en geloofwaardig, en ook de andere rollen zijn goed ingevuld, al had Broderick een mijns inziens overbodige cameo.

De rustige beelden zijn passend voor het zware thema, idem dito voor de soms serene muziek, maar er zijn ook de nodige luchtige momenten. Fijn ook dat het tot het eind toe realistisch blijft en er niet gekozen is voor een voor sommigen misschien meer bevredigend, maar ongepast positief eind.

Wegens gratis kaarten in het lokale cultuurcentrum deze Manchester by the sea nog eens gezien. Ondanks het feit dat je weet wat er gebeurd is, blijf ik onder de indruk van deze film. In mijn vorige recensie schreef ik dat ik niet werd omvergeblazen. Misschien moet ik dat toch aanpassen, want de film blijft nazinderen bij me.

Ik kon extra letten op het gedrag en houding van Lee en zijn omgeving. Lee koos ervoor de vlucht te nemen en weg te lopen van zijn problemen. Maar problemen lossen zich nooit helemaal vanzelf op, ook niet als je verhuist. De terugkeer naar zijn geboorteplaats rijt oude wonden terug open. Ook moet het vreselijk zijn met de gedachte te spelen hoe eenieder je bekijkt (zelfs tijdens de kerkdienst of de koffietafel). Voor de één ben je een monster, voor de ander mogelijks een zielig geval die je uit medelijden beleefd toeknikt. En dan heb je het nog niet over je eigen schuldgevoel en zou je niets liever willen dan weg te rotten in de diepste kerker. Schuld bekennen, maar geen boete kunnen doen. Schuld bekennen, maar geen straf vermeld in het strafwetboek. Vreselijk...

Mensen staan steeds klaar met hun oordeel en zich zichzelf vaak als vroom. Ook Lee bezondigt zich hieraan en blijft in hetzelfde starre patroon zitten wanneer Patty's moeder ter sprake komt.

De film kent een aantal ijzingwekkende scenes die ook nu erg zwaar beladen zijn: de ongemakkelijke scene in de ziekenhuisgang, het politiebureau, het telefoongesprek met Randi, de begrafenis, de kinderwagenscene, ... Gelukkig maakt de film ook plaats voor enkele luchtige ontspannen momenten. Het enige wat me stoorde en waar in dit geval Kyle Chandler de mist inging, was zijn paniekaanval over de bevroren kip. Niet zo fijn geacteerd, leek me. En als je er bij stilstaat, veel gef*ck in de film. Dat viel me de vorige keer minder op.

Verder viel de serene muziek en de boeiende korte flashbacks op. Die gaven de film extra vaart en brachten diepgang aan de personages.

Desalniettemin blijft de 4,0* zeker gehandhaafd, net geen 4,5*. Sterke emofilm, niet iets voor tussen de soep en de patatten.

Ingetogen drama met een overtuigende Casey Affleck. Aangrijpend en meeslepend. Knappe opbouw die de aandacht vergt maar daardoor zeker boeit.

Naast het sterk verhaal van een man die harde klappen te verwerken kreeg, verder nog wat verplichtingen op zich ziet neerkomen is er de mooie fotografie en dito, vaak meewarige, muziek. Mede door zijn eenvoud verdient deze film gelauwerd te worden.

Een mooie drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Michelle Williams...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima camerabeweging...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prachtige film over een gekwelde man die voor de zoon van zijn broer moet zorgen na diens overlijden. Een film over rouwverwerking die langzaam groeit en waarbij de personages ook langzaam mee groeien. Mooie, kleine momenten, maar ook een aantal sterke scenes. Ondanks de zware onderwerpen wordt sentiment vermeden. Casey Affleck draagt de film met gemak, maar Michelle Williams en Lucas Hedges mogen ook niet onvermeld blijven.

'Manchester by the Sea' (2016) weet de twee grootste Hollywood-clichés - ongeschikt familielid krijgt een kind onder zijn/haar bewind; een getraumatiseerd iemand keert terug naar een dorpsgemeenschap - een frisse invulling te geven. Het narratief waarbij de familietrauma's als in een mysterie-verhaal naar voren komen in de subtiele flashbacks. De scènes waarin de kleine irritaties en onderhuidse spanningen het symptoom blijken van de verstoorde familierelaties, terwijl de hartverscheurende momenten snoeihard binnenkomen als de personages door psychisch leed hun decorum verliezen en daarbij hun emoties de vrije loop laten. En toch is het ook een hele grappige film in hoe het herkenbare zaken in beeld brengt als van die typische mannenmaniertjes en die pijnlijk ongemakkelijke sociale situaties. Misschien niet een film die de originaliteitsprijs verdient omdat het iets wezenlijk nieuws doet met de aangesneden thema's (rouwverwerking, een disfunctionele familiedynamiek, trauma), maar door de steengoede uitwerking weet het precies op de juiste manieren te raken.

In Manchester by the Sea neemt regisseur Kenneth Lonergan een opzet die op een heel clichématige en melodramatische manier uitgevoerd zou kunnen worden. Hoe vaak hebben we niet gezien hoe een outsider terugkeert naar de plek waar hij vandaan komt en een groot verlies moet verwerken. Lee wordt echter nergens overdreven emotioneel en de personages gaan zich ook niet ineens als heiligen gedragen. Sterker nog, eigenlijk zijn Lee en Patrick best wel eikels. De zoekt ruzie in bars en de ander heeft doodleuk twee vriendinnetjes. Toch leef je wel degelijk met hen mee, wat mede te danken is aan het sterke acteerwerk.

Ben doorgaans niet zo'n fan van Casey Affleck maar hier en in The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford vond ik hem wel sterk. Je kunt je voorstellen hoe verbaast ik was om Matthew Broderick tegen te komen in een film als deze, maar hij was toch wel sterk gecast in de rol van Christelijke huisvader.

De cinematografie van de film was misschien niet heel erg indrukwekkend, maar omdat deze niet heel erg aanwezig was, leidde het ook geen aandacht af van het acteerwerk. Vond het ook geslaagd hoe er klassieke muziek in de film verwerkt zit.

Al met al een onverwacht sterke film, omdat het een erg meeslepend drama was.

Dicht tegen de volle vijf sterren aan. Wat een geweldige film is dit zeg. Laat ik vooraf alvast wel waarschuwen dat je wel in de stemming moet zijn om een film als deze te kunnen waarderen/verdragen.

Het is namelijk een gitzwart drama wat je bij de strot grijpt en voorlopig niet meer los laat. Gelukkig is er wel iets ruimte voor wat humor zodat je niet compleet depressief bent bij de aftiteling. Goede keuze van Lonergan om ook af en toe een glimlach op het gezicht van de kijker te toveren.

Maar het grootste gedeelte van de film is doorspekt van verdriet, drama en narigheid. Het verhaal wordt niet chronologisch verteld, zodat je aan het begin van de film goed moet nadenken of de scène zich nou in het verleden of heden afspeelt.

Na zo'n veertig minuten wordt alles duidelijk wanneer zich een groot drama afspeelt. Immens sterke en dramatische scène wat je als kijker een poos achtervolgt.

Dan pas wordt ook alles duidelijk, ook waarom het personage Lee, de hoofdpersoon in de film, zich zo gedraagt. Weergaloze vertolking van Casey Affleck, uiteraard volledig terecht dat hij de Oscar gekregen heeft. De scène met Michelle Williams, de zogeheten kinderwagenscène, is de beste scène die ik in tijden heb gezien wat acteerwerk betreft. Een regelrechte masterclass acteren.

Het einde past precies in de stijl van de film. Een film die je niet snel meer vergeet en bijna de volle score krijgt. Misschien na herziening, voor nu 4.5*.

Manchester by the Sea had net zo goed Down by the Sea kunnen heten. En met al die Engelse plaatsnamen zou je zowaar verward kunnen raken, maar goed het is dus echt in Amerika. Vond de film zeker goed in elkaar steken, maar heb hier en daar ook wat flinke minpuntjes. Zo is het drama wel erg aangedikt en hebben we hier niet een maar twee traumatische ervaringen al lijkt de altijd down face Casey Affleck daar meer mee te zitten. Zijn monologen stem helpt daarbij ook niet mee. Opvallend en dat vind ik echt een minpunt is dat je geen schakelmoment ziet. Hij is gewoon zo. Ook voordat het gebeurde. Zag laatst Eden (2012) waar het meisje compleet veranderde door wat haar is aangedaan. Dat zien we hier helaas niet. De vrolijke noot is er nooit en das best gek. Misschien dat ik geen fan ben van Casey. Daarnaast had de film ook een mooie omslag kunnen maken zoals hier ook al werd gezegd bij de kinderwagen. Maar ook hier blijft de film helaas vlak. Er wordt nooit wat uitgesproken. En misschien wel het vreemdste moment uit de film. na de brand komt ie aangesjokt is zijn vrouw is absolute hysterie en staat hij er bij als een pierlala. Dan zou je toch wat meer emotie verwachten, maar nee hij blijft dezelfde man als minuut 1 tot het eind.

Een ander gek punt is zijn min of meer aangekregen zoon. Beetje vreemd dat zo'n iemand niet wordt bekeken. Alsof hij eerst mocht proefdraaien. Dat gaat bij echte adoptie tien keer anders. En dan is er nog een zeer gek moment van de verder goed spelende zoon Lucas Hedges. In de auto pal na het bezoek van zijn overleden vader wordt er gesproken over veilige sex en het hebben van sex. Ik denk dat je kop wel ergens anders naar staat. Zo krijg je totaal geen empathie dat het hem wat doet.

Naast de genoemde minpunten de plussen voor de mooie locaties muziek (op het eind na dan) en de mooie opbouw. Het ziet er bovendien allemaal zeer naturel uit. Maar een echte topper vind ik dit drama zeker niet.

Film 3 sterren
Beeld 5 sterren
Geluid 4 sterren
Extra 2 sterren

Redelijk. Ik kwam er niet helemaal in en ik miste wat meer emotie bij het personage van Casey Affleck. De jongen vind ik een leuk personage en Lucas Hedges speelt zijn rol goed. Het is mij nogal tegenvallen. 3*

Emotioneel zwaarbeladen film waarbij de emoties van de personages volgens mij niet allemaal realistisch waren. Ik zet sowieso altijd vraagtekens bij films die enkel op het sentiment willen drukken met een opeenstapeling van ellende, maar dat even ter zijde. Met wat meer diepgang van de karakters had deze film wat beter uit de verf gekomen. Bleef mij allemaal wat te oppervlakkig om het serieus te nemen.

Wat een prachtige film. Ik vind het altijd zo mooi om weer een juweeltje te ontdekken op film en ook muziekgebied. Tussen al het lawaai, slechte commerciële films en afschuwelijk overgewaardeerde filmhuis films zitten er ook gelukkig nog films tussen die gewoon in balans zijn. Zoals deze. Je krijgt een eerlijk drama met een vleugje humor te zien. De acteurs zijn allemaal op en top en de dialogen lijken puur en echt. Heerlijk om naar te kijken. Het verveelt geen moment. Mooie plaatjes van de stadjes in het noorden van Amerika. De muziek is ook prachtig. Vooral de koortjes van zangstemmen zonder muziek. Echt een aanrader.

Traag en naar, maar ook realistisch en soms domweg komisch. Een hele knappe emotionele rit met een cast die ingetogen schittert. Een absoluut stukje vakwerk.

Een typische Oscarwinnaar die vooral vakwerk uitstraalt. Goed gemaakt, goed geacteerd en een interessant verhaal. Nergens echt speciaal en hier en daar zelfs wat geforceerd. Het duurt volgens mij ook net iets te lang. Casey Affleck past wel in de hoofdrol, maar of dit nu een memorabele acteerprestatie is, lijkt me nu ook weer niet. Als het verleden van zijn personage Lee Chandler in beeld wordt gebracht, krijgen we toch even een hoogtepunt. Sterk is ook de ongemakkelijkheid die je soms ziet als mensen met Lee praten.

De film oogt op zich wel mooi en de grootste troef is vooral de klassieke muziek die gebruikt wordt. Niet origineel, maar het past perfect bij de film. Ipv met dramamuziek de sfeer op te zwepen wordt de sfeer net meer wat spannend gemaakt door die klassieke muziek.

Het geheel is niet zo bijzonder. Ik liet de film trouwens lang liggen vanwege de geweldig saaie filmposter. Dit was niet een film die mij direct aantrok. Het valt over het algemeen best wel mee, waarschijnlijk omdat ik er niet zoveel van verwachtte.

Hoeveel ellende of tegenslag kan iemand verdragen? Zeker als die gebaseerd is op een (sorry hoor) enorme stommiteit. Het onnadachtzame dat ie uitstraalt voor DE gebeurtenis gaat over een voor de meeste mensen denk ik peilloos verdriet. Michelle Williams was groots ondanks de veel minder grote rol in de film. Goed om ook Matthew Broderick te zien. Gut, wat straalt de eenzaamheid af van de huizen waar het allemaal afspeelt. Dikke 3*. Maar geen must see. Affleck kon gewoon doen waar ie altijd al goed in was: veel overpeinzend en beschouwend acteren.

Een vakkundig drama.

Normaal trek ik dit soort films wat moeilijker. Het heeft echt kracht in de regie nodig om deze bij mij tot een goed einde te brengen. Gelukkig is Lonergan zo'n regisseur, die een redelijk standaard plotje toch nog goed kan afleveren in een film van 137 minuten.

Ik keek van tevoren al tegen de speelduur op van 137 minuten. Dat zijn meestal van die films die heel erg potentieel willen zijn en daarom een zwaar verhaal vertellen en daar dan vervolgens uitgebreid de tijd voor nemen. Manchester by the Sea is gelukkig niet zo'n film, die dat soort zaken niet prominent in beeld brengt.

Affleck in een erg sterke rol. Ik heb hem al eerder sterk zien acteren, maar hier overtreft hij zichzelf echt volledig. Ik moet toch echt wat meer met Afflech gaan kijken, want hij laat hier op een indrukwekkende wijze zien dat hij dit soort films goed kan spelen.

Qua regie is het allemaal ook best sterk. De uitvoering dan, want bij vlagen laat het visuele gedeelte van de film het wat afweten. Maar Lonagan weet een groot deel van de film interessant te houden. De dialogen zijn vaak scherp en de beelden boeiend.

Het verhaal is niet het meest origineel. Ik vreesde al even omdat het weer die standaard onderwerpen raakt die we al vaker zijn tegengekomen. Maar de manier waarop daarmee wordt omgegaan is gelukkig best boeiend en weet te boeien voor een groot deel van de speelduur.

Hier en daar kakt de film wat in met wat saaiere stukjes. Het is visueel ook met weinig detail gebracht en redelijk deprimerend. Dat op zichzelf best passend is bij zo'n film als deze, maar de kaalheid van de film gaat op den duur wel opvallen helaas.

Alles is wel heel erg troosteloos gebracht vond ik. Dat is wel een dingetje waar veel van dit soort films naartoe neigen. Maar gelukkig valt dat wat minder op, en bovendien is het nooit overdreven dus heel veel kan ik er niet voor aftrekken.

Film steunt soms wel op het goede acteerwerk van Affleck, zonder hem was het wellicht meer naar een 3,0* gegaan. Afflech is een grote schakel in de film. Maar de regie zelf is ook gewoon kundig in een prima, klassiek verteld verhaal. Het is wel deprimerend, maar een echte impact geeft het dan weer niet. Desondanks een goede film.

Zelden valt er in een loodzwaar drama zoveel te lachen als in Manchester by the sea. Regisseur Kenneth Lonergan weeft subtiel humor in in het verhaal en zo glimpt er toch wat licht in het leven van de arme klusjesman Lee. Hij verwacht niets meer van het leven. Dat stadium is hij voorbij. Aan sociale conventies doet hij niet en degene die hem verkeerd aankijkt kan een klap op zijn bek krijgen. Naast het voortreffelijke acteerwerk van Casey Affleck valt vooral op hoe geraffineerd Lonergan de vele flashbacks inzet. Het levert een kraakheldere film op.

Trage film, en soms niet te volgen. Flashbacks lopen soms ook door elkaar. Werkt heel verwarrend. Daarom 3*.

Mooie, sfeervolle film. De karakterontwikkeling en het acteerwerk zijn super. Casey Affleck de grote ster in deze film, hij haalt een zeer hoog niveau. De dialogen zijn zeer sterk, op slechts een enkele scène na (gesprek/confrontatie tussen Lee en ex-vrouw met babywagen). Andere subtiele details tillen de film dan weer naar een hoger niveau (wanneer Lee bij de kerkdienst zijn ex ziet en er heel kort een klein glimlachje op zijn gezicht te zien is tussen het machteloos kijken door). Daarnaast is het verhaal zwaar maar niet overdreven en het enigzins open einde ben ik gaan waarderen, deze film werkt niet naar een einddoel maar laat een ontwikkeling zien waarbij tussendoor de achtergrond duidelijk wordt. Het is een heftig verhaal dat de ellende die sommige mensen overkomt helder naar het grote scherm weet te brengen.

Door enkele mindere scènes en soms wat hak op de tak door de flashback scènes later in de film nog (kan aan mij liggen) komt deze voor mij niet aan de 5 sterren. Sterkste punten zijn de dialoog, de sfeer, acteerwerk, het verhaal en de karakterontwikkelingen. Toch de zaken waar een sterk drama op bouwt. 4 sterren voor vandaag, mogelijk later meer

Onderhoudend.

Een rustig en behoorlijk sober drama - zowel in plotontwikkelingen als stijl. Behalve het kabbelende tempo en de realistische en menselijke benadering heeft het niet veel om het lijf. Casey Affleck is wel in goede doen - ik hou wel van dat soort uitgebluste karakters -, maar met een speelduur van 2 uur 15 had het toch net iets meer mogen zijn. Ofwel gewoon een half uur korter. Een drama als dit mag wel wat compacter, me dunkt.

3

Casey Affleck is een held.

Bij goed acteerwerk denken we misschien wat snel aan bekende namen, grote gebaren en emotionele uithalen. Maar weinig acteurs weten zoveel emotie over te brengen middels nuance als een getergde Casey Affleck, die aan de voorkant een functioneel mens weet te blijven, maar toch in iedere uiting een plekje vindt voor zijn hartverscheurende voorhistorie.

En hartverscheurend was het, want de tragiek van de sleutelscene wordt prachtig neergezet. Het moment dat Lee zijn voogdijschap over Patrick verneemt, hem onherroepelijk dwingt om zijn trauma, de oorsprong van zijn aversie jegens Manchester te herbeleven, is niet alleen een realistische weergave van een kortstondige doorbraak van een suppressief geheugen; het is visueel ongelooflijk knap en invoelend naar beeld vertaald. De scene op kantoor wordt opbouwend versneden met de uiteindelijke flashback die Lee's trauma bloot zal leggen. Het is licht fragmentarisch, op momenten beroofd van geluid, maar met een emotioneel crescendo waar je u tegen zegt. De scene op het politiebureau komt zo mogelijk nog meedogenlozer binnen. Groot respect voor de regie waarmee dit scharnierpunt is vormgegeven.

Het biedt genoeg draagkracht tot de eindstreep, want qua verhaal gebeurt er eigenlijk niet bijster veel. Wat worstelingen in rouwverwerking, regelingen voor de uitvaart die getroffen moeten worden en verwikkelingen rond de voogdij van Patrick, maar Lee's interne gevecht is constant sluimerend aanwezig. Het krijgt misschien geen evident emotionele uitspattingen meer, maar galmt wel na in iedere scene en iedere handeling van Lee die, nogmaals, zo bewonderenswaardig genuanceerd en doorleefd geportretteerd wordt door Affleck.

Fijne wisselwerking ook tussen Patrick en Lee, waar er tussen de littekens en onkunde toch genoeg ruimte gevonden wordt voor humor. Niet van het 'grappen-soort,' eerder de situationele variant die op herkenbare wijze relativering en lucht geeft in tijden van intens verdriet (bijvoorbeeld wanneer een verhit moment in de auto doorbroken wordt door een miscommunicatie die Lee doet optrekken, terwijl Patrick net uit wil stappen).

Patrick geeft de film sowieso iets luchtigs en bovendien een blik vooruit, uit de ellende. In dat uitzicht (op hoop, toekomst of überhaupt zingeving) schuilt voor mij de schoonheid die Manchester By The Sea uniek maakt. Want hoewel de film voornamelijk handelt over de verpletterende werking van verdriet groter dan de man die het moet dragen; nihilistisch wordt het nooit. Lee's pogingen zijn verleden het hoofd te bieden mogen dan vruchteloos blijven, er schuilt iets fantastisch menselijks in de manier waarop hij het blijft proberen - en vooral in de wisselwerking met Patrick komt dat telkens naar voren.

Groot, meedogenloos woekerend verdriet, verpakt in een paar grote, maar oh zo veel kleine momenten en gebaren. Door regisseur Lonergan in een vorm gegoten die eer doet aan de emoties; ze niet via short-cuts probeert te bereiken of over te brengen. Misschien wat traag, maar wie Affleck met aandacht observeert, ziet genoeg om 137 minuten mee te vullen. Halfje erbij na herziening 4,5*

”You Don’t Understand, there’s nothing.. There’s nothing there.”

Een erg mooie film, dat is het zeker. Maar een tranen trekker of een depressieve film is het niet. Het is zeker geen zware film. De film gebruikt ook een licht kleur pallet, wat de zwaarte van de film sowieso minder maakt.

De film vertelt het verhaal van een loodgieter, dat veel moeite lijkt te hebben in de interactie met mensen en sociaal nogal onhandig is. Gaandeweg leren we ook hoe dat komt. Lee is namelijk zo geworden, door een traumatische gebeurtenis wat hij zichzelf nog steeds verwijt. Ondertussen moet hij ook ineens het geen weer doen, wat hem deze traumatische gebeurtenis heeft opgeleverd..

De film heeft zeer mooie shots, en een zeer hoog acteergehalte. Casey Affleck, kreeg hiervoor zijn wel-verdiende Oscar. Hoogtepunt was de sterke scène op het politiebureau. Zelfs als je de film nog nooit gezien hebt, zul je die scène vast wel eens voorbij hebben zien komen.

Aardig. Eerste helft - tot en met de traumatische brand en de scène bij het politiebureau - is veel sterker dan de tweede. Die laatste helft kabbelt wat door met af en toe een sterke scène. De confrontatie met Randi die voortdurend in de lucht hangt valt wat tegen. En dan is de film op een gegeven moment gewoon klaar. Lee maakt niet echt een ontwikkeling door in de film. We leren hem slechts langzaam kennen. Dat is prima, maar ook weer niet echt indrukwekkend. Vond Hedges eigenlijk meer indruk maken van Affleck. Gezien de hoge scores en daarmee gepaard gaande verwachtingen dus wel een tegenvaller.

"And if you're gonna freak out every time that you see a frozen chicken, I think we should go to the hospital. I don't know anything about this.”

Prachtige film maar, niet helemaal zoals ik verwacht had. Deze film komt nou al enige tijd bij mij opzetten, en dan voornamelijk de scene waar hij het pistool van de agent pakt en zichzelf door zijn hoofd wou schieten. En elke keer wil ik deze film kijken maar daar kwam het eigenlijk nooit echt van. Eén mei wil ik mijn top 1000 inzending insturen en daarvoor wou ik nog enkele top genoteerde films kijken, en daar stond deze ook tussen. Dan is het makkelijk uitgekozen en koos ik voor koningsdag om deze film te gaan kijken, ik had niet zoveel zin om uit te gaan. Echter bleef ik maar denken dat deze film dus opgenomen zou zijn in Manchester in het Verenigde Koninkrijk maar, het is dus blijkbaar ook een kustplaats in Amerika. Wel heb ik tijdens deze film de voetbalwedstrijd van ‘Manchester United’ op gehad, daar praat ik verder liever niet meer over.

De film is echt prachtig, al viel dat kwartje bij mij wel erg laat, en na een ruim uur wist ik zeker wat ik nou precies moest zoeken in zo'n film. Vooral ‘Casey Affleck’ vond ik heel vaag in deze film, zeker dat eerste uur. Was hij wel goed gecast? Kende de beste man wel enige vorm van emotie in plaats van dat hij zo emotieloos acteerde. Echter wanneer je er een beetje achter bent waarom hij zo is, en wat de reden van zijn rol is vond ik het echt werkelijk prachtig. Een depressieve man zonder emotie, voor veel mensen in de maatschappij is dat niet mogelijk maar het bestaat wel. Vooral wat hij ook op het einde tegen ‘Randi’ zegt, het gevoel is weg, zijn innerlijk is weg, zijn emoties zijn weg. Affleck zet hier werkelijk een prachtige rol neer, die misschien met vlagen ook wel een tikkeltje confronterend is voor mij persoonlijk.

De film is zeker geen tranentrekker nee, daarvoor raakte de film te weinig gevoelige snaren en is de film ook niet te triest. Wel is de film zwaar depressief, en daar moet je achter zien te komen tijdens het kijken van deze film. Want niet alleen de rol van Affleck speelt hierin een rol, ook ‘Lonergan’ weet met de omgeving, de setting en de natuur deze depressieve setting te creëren. Want de beelden in deze film zijn prachtig, uiteraard een koude en kille omgeving met aardig wat sneeuw, het wordt er niet beter op. Ik moest zelf wel even wennen aan de manier hoe we teruggaan in de tijd, het werd daardoor niet altijd even makkelijk maar de logica was na een tijdje wel te vinden. De film vertelt je eigenlijk twee verhalen maar, beiden leiden uiteindelijk wel naar een einddoel, en met een bepaalde boodschap. Rouwen is niet makkelijk, praat vooral met anderen!

Voor de rest is deze film erg mooi. Mooi op zichzelf althans, want het verhaal is eigenlijk niet heel leuk natuurlijk. Ikzelf vond die ‘Lucas Hedges’ een vrij irritant persoon, wellicht moesten ze dit ook wel zo bouwen omdat het natuurlijk nogal moeizaam gaat tussen die twee. De boodschap is duidelijk. Lee is een man die na een tragisch ongeluk eigenlijk niet meer wat en wie hij is. Hij gaat nogal zielloos door het leven heen, want hij heeft de openhaart aangedaan maar was het rooster vergeten, hierdoor is mogelijk een houtenblok er af gerold en heeft het huis in de fik gestaan waardoor zijn (?) dochters om het leven zijn gekomen. Hij kiest ervoor om te vertrekken naar Boston, en daar een nieuw leven te starten tot zijn broer Joe komt te overlijden. Hij wordt gedwongen terug te keren naar Manchester (USA) en daar de voogdij voor zijn neefje op zich te nemen wat hij in eerste instantie niet wilt. Hij wilt zo snel mogelijk weg, alleen gaat dat niet zo makkelijk omdat Patrick ook nog eens moeilijk doet. Doordat hij lang blijft komen steeds meer herinneringen naar boven, en komt hij oude bekenden tegen waarmee hij liever niet mee praat.

Ja, dit was oprecht echt wel een mooie film en ik heb op veel momenten genoten, als je het genieten mag noemen trouwens. Maar, ik had er echt wel wat meer diepere scenes verwacht en dat bleef in mijn ogen gewoon vaak uit. Dat is spijtig maar, niet per direct heel slecht te noemen verder.

Een prachtige film waarin Casey Affleck een geweldig rol speelt samen met Lucas Hedges dragen zij de film. Waar de Amerikaanse films vaak over de top gaan in de emoties gaat het in deze film prachtig.

Een drama van de bovenste plank. Geweldig geacteerd, prachtige beelden en muziek, waardoor je meegesleept wordt in het verhaal. Het deed mij beseffen hoe bijzonder of gewoon je leven ook is, het drama ligt altijd om de hoek.

Manchester by the Sea was zo'n film waarbij ik puur afging op de interessante omschrijving. Het is een grauwe, sombere, winterse vertelling geworden over een man die kampt met rouwverwerking en ondertussen nieuwe problemen voor zijn kiezen krijgt. Enkele droogkomische opmerkingen maken de sfeer hier en daar wat luchtiger, maar het is toch vooral een ernstige bedoening allemaal. Die sfeer wordt best verdienstelijk overgebracht, maar het zorgt er wel ook voor dat de film op den duur wat begint voort te kabbelen. Zeker in de tweede helft vond ik het af en toe lastig om de aandacht erbij te houden.

Casey Affleck zet zijn enigszins afstandelijke, stoïcijnse en vrij complexe personage best goed neer en ook Lucas Hedges is op dreef. De momenten tussen hen behoren tot de sterkere scènes in de film. Ook de beruchte brand is schokkend en treffend weergegeven, evenals het monoloog dat volgt waarin wordt uitgelegd hoe en wat. Bovendien mag niet onbenoemd blijven dat de film bij vlagen ontzettend mooie shots toont. Door deze factoren heeft de film echt wel wat te bieden, maar tegelijkertijd zijn er naar mijn mening weinig échte hoogtepunten en voelde ik te weinig binding met de personages om de film me lang te laten bijblijven.

3*