Manchester by the Sea (2016)

Drama’s zijn over het algemeen niet mijn ding, zij werken zelden op mijn gevoel, maar…. er zijn gelukkig uitzonderingen en Manchester by the Sea is daar een van. Ik kon mij uitstekend in de personages inleven en dat is ook een voorwaarde wil een drama mij emotioneel raken. Bij Moonlight kon ik dat in de verste verte niet en die film liet mij dan ook siberisch koud. Deze film van de toch voor mij vrij onbekende Kenneth Lonargon wist mij daarentegen vol te raken. Behalve het mooie verhaal en het uitstekende acteerwerk zijn het toch enkele hartverscheurende scènes die dit drama voor mij zo buitengewoon mooi maken. En dan heb ik het over de flashback van het brandende huis waaruit de drie kinderen van Lee niet gered konden worden. Ook de droomscène van Lee waarin zijn dochtertje tegen hem zei dat ze in brand stond en natuurlijk niet te vergeten de wondermooie scène dat Lee zijn ex-vrouw tegenkwam en dat zei hem vergaf. Wat valt er nog meer te zeggen. Te veel eigenlijk. Maar goed, laat ik het verder kort houden. Manchester by the Sea is voor mij het beste drama dat ik de afgelopen 15 jaar gezien heb en die de oscar voor beste film zonder meer verdient en de oscar voor beste acteur mag gaan naar Casey Affleck. De rest mag gaan naar La La Land, uiteraard ook een uitstekende film maar haalt het qua verhaal in de verste verte niet bij dit hartverscheurende drama.

5.0*

Kenneth Lonergan levert een meesterwerk af, vooral door een voortreffelijk scenario dat erin slaagt zowel hartverscheurend als humoristisch te zijn en alle acteurs de ruimte geeft om te schitteren. Ook lof voor de non-lineaire structuur van de film: we zien in de eerste twee scènes de 'oude' Lee Chandler, die de grootste lol heeft met zijn broer en [vooral] zijn neefje en vervolgens de afstandelijke, uitgebluste Lee die een weinig verheffend leven leidt als klusjesman in Boston. We krijgen niet alleen te zien wat er gebeurt wanneer Kyle hoort dat zijn broer is overleden en dat hij aangewezen is als voogd van zijn neef Patrick [Lucas Hedges], maar in flashbacks ontdekken we ook waardoor Casey zo is veranderd en waarom hij absoluut niet in Manchester wil wonen.

Michelle Williams, als Lees ex-vrouw, maakt opnieuw grote indruk in slechts enkele scènes, waarvan de laatste de meeste indruk achterlaat. Xe grootste openbaring is echter de 20-jarige Lucas Hedges, die zich niet alleen met verve staande houdt naast de ijzersterke Affleck, maar die uitblinkt in de bij vlagen hilarische scènes waarin ze over van alles en niets kissebissen. Lonergan, Williams, Affleck, en Hedges verdienen het overladen te worden met prijzen. Let ook op het effectieve gebruik van klassieke muziek in enkele scènes die veelzeggend zijn zonder dat er woorden aan te pas komen. De beste film van 2016!

Degelijk drama, maar bijzonder? Nee niet echt. Er wordt wel goed gespeeld, Casey doet het sowieso beter dan zijn broer, maar het verhaal mist iets bijzonders. Een hoogtepunt, een dieptepunt of een verrassende wending zit er niet echt in, het blijft nogal gewoontjes. Sommige mensen vinden dit misschien een pluspunt maar ik niet, ik zie graag iets bijzonders of iets wat je aan het denken zet. Zeker wel een voldoende waard maar meer ook niet.

Indrukwekkende dramafilm die vooral dankzij de fenomenale Casey Affleck de moeite waard is. Hij is, net als de film zelf, opvallend ingetogen en sober. Daardoor zijn de momenten waarop het gaat knetteren direct indrukwekkend. Ook de kleinere rollen worden erg goed ingevuld. Desondanks ben ik toch niet helemaal weg van Manchester by the Sea. Dat komt omdat ik de plot, zeker in de eerste helft, veel te episodisch vind. Ook vond ik het einde wat te gemakkelijk. Maar buiten dat: erg sterke film.

“I can't beat it. I can't beat it. I'm sorry.”

Hartverscheurend, beklemmend en naargeestig, maar op momenten ook ontroerend en met humor als uitlaatklep. De mokerslag komt na een uur en daarna is het even jezelf bij elkaar rapen. Net zoals de personages. De beklemmende sfeer blijft maar er zijn momenten waarop Lonergan de kijker wat lucht gunt. Vooral de momenten tussen Affleck en Hedges zorgen voor wat verlichting. Maar ook de eetscene met Patrick en zijn moeder en stiefvader is op een ongemakkelijke manier grappig. Het schuurt constant.

Maar Manchester by the Sea is vooral een puur familiedrama en komt keihard binnen. Met de scene tussen Affleck en Williams als dramatisch “hoogtepunt”. Let vooral ook op de grafsteen op het laatst met de ouders van Lee en zijn broer Joe die samen begraven liggen. Lonergan laat naast Joe nog ruimte voor een vierde naam. Symbolisch voor Lee, dramatisch, macaber, ontroerend en met veel gevoel voor zwarte humor. Het omschrijft Manchester by the Sea perfect.

Manchester by the Sea

Minder is meer zegt men wel eens. Kenneth Lonergan lijkt dat begrepen te hebben. Een simpel verhaal, waarin weinig gebeurt, zet hij heel krachtig neer. Omdat de film voor een Oscar genomineerd is moest ik hem dus wel zien. De vraag is of de film echt zo goed is als de hype doet vermoeden.

Tot op zekere hoogte is Manchester by the Sea net zo goed als de hype doet vermoeden. Lonergan kiest voor een plot dat zich heel langzaam ontvouwt. Zowel het verhaal als de personages ontwikkelen zich op laag tempo. Hij weet daarbij elk karakter een unieke, eigen ontwikkeling te geven, die in alle gevallen even boeiend is. Het verhaal grijpt je bij de keel. Vooral het stuk waarin Lee zijn huis ziet afbranden is bijzonder sterk. Daarmee heb je eigenlijk ook wel het hoogtepunt gehad. De film zakt iets af in niveau, wordt een herhaling van dezelfde zetten en duurt zeker 17 minuten te lang. Toch kent de film ook richting het einde sterke oplevingen, zoals de confrontatie tussen Lee en Randi bij de begrafenis en op straat.

De film wordt dan ook hoofdzakelijk gedragen door Casey Affleck, die hier laat zien de meest getalenteerde acteur van de twee broers te zijn. Hij weet in zijn eentje een bizar goede sfeer neer te zetten, is zowel in de dialoog als solo zeer sterk en laat de worsteling van zijn karakter uitstekend zien. Echt een klasse rol, zeker een Oscar waardig.
Michelle Williams speelt ook goed, maar haalt lang niet het niveau van Affleck. Het moment dat zij er weet uit te springen is in de confrontatie van haar karakter met die van Affleck op straat. Verder is ze vrij doorsnee.
Lucas Hedges gaat naarmate de film vordert steeds beter spelen. Hij lijkt in het begin moeite te hebben om in zijn rol te komen, maar als hij eenmaal op stoom is lijkt hij niet meer te stoppen. Met name in combinatie met de vriezer zet hij een sterk staaltje acteerwerk neer.

Ook cinematografisch steekt de film sterk in elkaar. Lonergan benut optimaal de prachtige omgeving. Het rustige, stabiele camerawerk zorgt voor een fijne balans waarin de nadruk op het verhaal met zijn karakters komt te liggen. De omgeving staat in dienst daarvan, maar werkt zeker mee om een melancholische, dramatische sfeer op te bouwen. Die sfeer blijft de hele film aan, al zwakt hij tegen het einde ietwat af.

Manchester by the Sea is een prima werk geworden, waarin vooral Casey Affleck laat zien dat hij een Oscar verdient. Toch duurt de film iets te lang en houdt het het hoge niveau niet tot het einde vol. Dikke 8.

4*

Een heel mooi dramafilm. Ik begrijp dat de regisseur van huis uit scenarioschrijver is en dat de film is genomineerd voor een Oscar Beste Scenario, maar juist het verhaal vond ik wat tegenvallen: er is niet echt een opbouw en climax of iets dergelijks, maar misschien is dat ook de bedoeling omdat zo’n drama in het echte leven ook geen ontknoping kent maar iets wat men moet dragen. En waar de film wel voortreffelijk in slaagt is weergeven hoe Lee Chandler zijn vreselijke verleden draagt en eronder lijdt. Doordat elke scene c.q. dialoog wel enorm goed is geschreven en Affleck zijn rol als Lee enorm goed neerzet, komt het verhaal wel heel authentiek over en is de film wel van het begin tot het einde een genot om naar te kijken en zeker niet saai. Net als de meeste bioscoopbezoekers zat ik af en toe zelfs met betraande ogen te kijken, maar ik denk dat simpelweg het gegeven van stervende kinderen voldoende is om emotioneel te raken zodat ik dat niet echt op het conto van de regisseur wil schrijven. Blijft over een hele mooie film over rouw en schuld. Wel vind ik dat de Oscar niet naar het scenario van deze film moet maar wel naar Affleck voor zijn rol in deze film. Tussen de vier en vier-en-een-half sterren.

Goed melodrama over een onmogelijk te verwerken trauma. Lonergan wisselt intens aangrijpende momenten af met comic relief. Het geheel wordt daardoor toegankelijk, evenwichtig en ontroerend.

Over de gehele linie is Manchester by the sea net niet zo goed als ik had gehoopt, maar twee scenes maken zoveel indruk dat ik toch niet minder dan vier sterren kan geven.

Zoals danuz al opmerkt is er filmisch niet zoveel te beleven. Ik vond daarnaast de muziek wat te gemakkelijk: overbekend klassiek werk (o.a. uit Handels Messiah) op een trage manier uitgevoerd. Bijvoorbeeld de condoleance-scene in slow-motion neigt naar het kazige.

Maar, daar tegenover staat de uitstekende verhaalstructuur. De flashbacks worden goed ingezet, zonder de overgangen nodeloos te benadrukken. De personages zijn levensecht in de zin dat geen van hen onverdeeld sympathiek is. Met name het contrast tussen de puberaal-egoistische maar levenslustige Patrick en hoofdpersoon Lee wordt, zonder het er te dik op te liggen, goed uitgewerkt.

Zoals gezegd bevat Manchester by the sea twee bijzonder indringende scenes (de eerste zal iedereen duidelijk zijn, de tweede vond ik de excuses in tranen van Randi). De dramatische kracht van deze momenten is enorm, waarbij het spel van Casey Affleck echt onderscheidend is. De film die bij me opkomt als het gaat om vergelijkbare emotionele impact is The broken circle breakdown. Vier sterren dus onontkoombaar.

Leuk is anders, maar het is een onwijs sterke film. Deprimerend dat wel, maar ach dat kan wel zo nu en dan. Het verhaal zit ontzettend goed in elkaar en heel sterk opgebouwd met de flashbacks. Er zitten echt een paar ijzersterke scenes in de film en dat komt natuurlijk ook mede door de cast en dan vooral Casey Affleck. F*ck wat speelt hij goed zeg. Ook de kleine bijrol van Michelle Williams maakt veel indruk. Dat Lucas Hedges genomineerd is voor een Oscar vind ik wel een beetje opmerkelijk. Vond hem niet heel overtuigend in de echt dramatische scenes.

Maar de film heeft verder een heerlijke score, geweldige setting en is erg passend gefilmd. Wel een film waar ik nog even van moet bijkomen.

4.5*

Zonder al te veel verwachtingen ben ik dit zoetzure (vooral het laatste) en ingetogen drama gaan bekijken en het is best aardig meegevallen. Over het acteerwerk ben ik niet zo laaiend enthousiast als anderen maar slecht was het niet. De film neemt de tijd en het duurt even voor het op gang komt, maar daarna wist het me wel te grijpen en op den duur vliegt de tijd voorbij. Dramaliefhebbers kunnen hier het beste blanco instappen, zonder van tevoren veel erover te lezen.

Het verhaal draait rond Lee Chandler, die als gevolg van een traumatische gebeurtenis chronisch depressief is geworden. De tekst (niet de titel) van het liedje van Queen "Too much love will kill you" is op hem behoorlijk van toepassing. In de film loopt heden en verleden parallel waardoor langzaam naar voren komt waarom Lee alleen maar een schaduw is van wie hij ooit was en het moeilijk heeft met het zorgen voor de zoon van zijn onlangs overleden broer. De film is best hard, niet alleen vergeeft hij zichzelf niet, maar ook zijn omgeving heeft het hem onmogelijk gemaakt en accepteert hem niet, waardoor hij in zijn vroegere woonplaats geen leven meer kan opbouwen. Eigenlijk is het niet eens een kwestie van zichzelf vergeven, want het lijkt erop dat hij emotioneel op de betreffende dag zelf ook in rook is opgegaan. Knap ook hoe de film clichésituaties weet te ontwijken, met al die ritten langs het kerkhof zou je denken dat vroeg of laat daar drie graven in beeld zouden komen, maar dat wordt netjes ontweken. Een film die mooi en wrang is tegelijk. Ruim 3,5*

Casey Affleck is wederom solide en begint tegenwoordig gelukkig meer erkenning te krijgen mede door deze film. Robert Ford is voor mij nog steeds zijn beste rol en film waarin hij acteert.

Ik had vooraf hoge verwachtingen en die zijn deels ingelost, de setting is bij vlagen erg mooi en zoals gezegd is Casey Affleck zeer sterk alleen wist het me allemaal net bij de keel te grijpen, de film mist ook wat richting hier en daar voor mijn gevoel. Wat overblijft is een bovengemiddelde film die toch wel wat overgewaardeerd wordt.

Goede avond

Na de vreselijke film la la land nu weer een film die genomineerd is voor een Oscaop zich zeker geen verkeerde film. Redelijk verhaal maar oh wat langdradig. Letterlijk in slaap gevallen.....

Nee niet zo mijn ding en zeker geen 4 sterren waard,

Tijdens de pauze van de film zei een vrouw achter mij tegen haar metgezel dat ze zo rustig werd van de film. En dat was exact de juiste typering. Want ondanks al het zware drama en ellende was dit vooral gewoon een hele fijn film om te kijken. Natuurlijk met het sfeervol in beeld gebrachte dorpje in New England, maar ook door het rustige camerawerk en nauwelijks aanwezige montage. Mediterend haast, nog net geen Hou maar op zijn beste momenten kwam dit in de buurt. Daarnaast kent de film enkele scènes die daar nog ver bovenuit steken, vooral in impact op je gevoel.

Het tweede uur (na die pauze) is wel iets minder. Vooral het gekibbel tussen Lee en zijn neefje is wat te veel herhalend en leek voor mijn gevoel een beetje uit het niets te komen. Daarnaast kan Chandler niet meer wonen in Manchester doordat ook de dorpsbewoners hem vreemd aankijken. Maar dit gebeurt echt een enkele keer vanuit het niets dat je je als kijker afvraagt: oké, en nu. En dan komt er niets. Er is dan een verschil tussen weten wat de filmmaker wil tonen en dat ook daadwerkelijk voelen. Dat tweede ontbrak nogal eens op dat punt.

Affleck is daarentegen wel beter in het tweede uur. Of beter, je snapt hem dan (na die éne scène halverwege). Het eerste uur stoorde ik me nogal eens aan hem (behalve in de wel sterke flash backs), het tweede uur blijkt wat hij voor moois neerzet. Van alle mannelijke acteurs dit jaar voor de Oscars de enige die indruk achterliet. De overige acteurs doen ook hun best en staan soms te schitteren, al is het allemaal in de schaduw van Affleck. Williams is goed maar heeft een veel te kleine rol, de jonge Hedges irriteert niet (en dat is heel wat in zo'n rol) en coach Taylor is altijd erg fijn, hoe klein zijn rol ook is.

De film eindigt wel geweldig, simpel met een volstrekt andere afloop dan je normaal ziet. Affleck die gewoon aangeeft niet te kunnen veranderen, met de beste oplossing voor neefje Patrick en verder geen kwaad woord of ruzie tussen de twee. Erg mooi en ontroerend. 4,0*.

Goede fillm. Maar geen meesterwerk voor mij. Casey Affleck speelt goed. Dit soort rollen liggen hem wel. Ik hoorde ook geluiden dat Michelle Williams zo goed speelde. Why? Voor die 10 minuten die ze meespeelt?

Kenneth Lonergan lijkt de overdracht van realiteitszin te hebben gemaakt tot zijn primaire handelsmerk. Manchester by the Sea is een filmische neerslag van het leven zelf, met finesse overgedragen door een excellerende Casey Affleck. Tragisch en zwaar zijn enkele sleutelscènes, maar verrassend genoeg valt ook de overdaad aan (zwarte) humor op. Het is jammer dat niet alle zijplotjes evenveel ter zake doen. De vertolkers van de belangrijkste bijrollen (Williams, Hedges) hebben daarnaast te buigen onder de eenzame klasse van een gedoodverfd Oscarwinnaar.

4*

De Afflecks zijn de laatste tijd goed in films verzinnen waarin ze weinig emoties moeten laten zien. Hoewel je hier zou zeggen dat het omgekeerde nodig was. Ik vond Casey Affleck enorm statisch en te monotoon praten voor zijn rol. Ik vond hem veel beter dan zijn broer acteren in andere films maar in deze film moest ik meteen aan Ben denken.

Iedere mens heeft een andere manier om te rouwen. Het is dus moeilijk te duiden hoe goed Affleck hier daadwerkelijk acteert aangezien iedereen op een andere manier omgaat met verdriet.
Casey Affleck is een gebroken man en dat zie je aan zijn houding. Toch vind ik het raar dat er bij Affleck amper tranen aan te pas komen. Je kinderen verliezen in een brand die jezelf dan nog veroorzaakt hebt moet zowat het ergste zijn dat een vader kan overkomen. Je ziet wel hoe overbeladen hij is door schuldgevoel en hij toont ook op een typisch mannelijke manier hoe hij alles opkropt vanbinnen en langzaamaan hoe hij erdoor wordt verteerd. Maar ja, toch vind ik het raar dat hij zo goed als nergens weent, een sterke man als Casey die weent had deze film volgens mij nog harder gemaakt.

Al bij al wel een drama dat erg realistisch overkwam op mij. Een ongeluk is snel gebeurd en het leven kan enorm snel voorbij zijn zoals bij zijn broer het geval is. Maar qua inleving vond ik de film net niet sterk genoeg. Ook mocht de film iets korter zijn van mij, het was een behoorlijke zit.

Triomfantelijke terugkeer van regisseur Kenneth Lonergan, wiens vorige film, het zeer wisselvallige Margaret, terecht in de vergetelheid is geraakt. Hier kiest hij wijselijk voor een verhaal dat parallellen heeft met zijn debuutfilm, het geweldige You Can Count On Me. Casey Affleck is uitstekend in de moeilijke hoofdrol, maar eigenlijk is de hele cast subliem. Iets aan de te lange kant, dat wel, maar de film is prachtig in balans en weet beladen onderwerpen eerlijk en met veel humor te brengen.

Film waar ik met enige argwaan aan begon. Leek me een tamelijk zwaarmoedig gebeuren, en dat ruim twee uur lang. Maar het viel 100 % mee, gewoon een goede film, die helemaal klopt en door enkele grappige momenten ook niet zo zwaar op de maag ligt als gedacht. Regisseur Lonergan heeft pas drie films op zijn cv, maar lijkt zich te specialiseren in portretten van ordinary people die na een vreselijke gebeurtenis een flinke mentale tik hebben gehad. Dat dit niet altijd even goed uitpakt zagen we bij zijn vorige film(Margaret), welke wisselend werd ontvangen, en gekenmerkt werd door een vrij irritante, zenuwzieke hoofdrol van Anna Paquin. Het goede van Manchester by the Sea zit hem dan m.i. ook in een klasse rol van Affleck, die zich realiseert dat minder vaak meer is. Prima zoals de man door niets te zeggen eigenlijk heel veel kan zeggen, lijkt me duidelijk dat dit de 26ste beloond gaat worden met een oscar. Wel jammer dat Williams zo'n kleine rol heeft en word onderbenut. Anderzijds is ze wel betrokken bij de meest geslaagde, emotionele en sterk gespeelde scène aan het slot. Gedenkwaaridge film, al met al.

Een loom portret van een slaperig provinciestadje maar schijn bedriegt...

Drama met een hoofdletter D. Ruim 2 uur lang worden thema's als rouw, opgroeien, copingsmechanismen, aanpassingsproblematiek en gemeenschapszin op een ingetogen wijze aan de kijken voorgeschoteld. Het is allemaal heel zwaar op de hand maar wel mooi gebracht. Onder de indruk van het spel van Casey Affleck, voornamelijk verdoofd door zijn verleden.

Aardig.

Bij Moonlight las ik toch wel vaak dat men dat wel vaker hadden gezien. Dat verbaasde mij toch, want dat had ikzelf helemaal niet. Bij deze film had ik die opmerking dan wel veel meer.

Het is geen slechte film. Acteerwerk is top notch. Hoewel ook ik de bijrol van Williams ook wat overdreven vind om een oscar nominatie in de wacht te slepen. Ook het verhaal werkt wel doordat niet alles op zijn Hollywoods lukt of goed komt. Ik had vooral wat moeite met de montage en het camerawerk. Veel shots waar ik de bedoeling wat miste. Vaak is de camera observerend maar die lijn trekt het lang niet altijd door, waardoor ik een bepaalde visuele flow wat miste. Soms kiezen ze gewoon voor traditioneel close/medium en dan opeens a la Ozu camera op 1 plek. Het werkte bij mij niet zo. Ook de montage is daar debet aan. Op een gegeven moment krijgt Casey Affleck ruzie met de een man (is de regisseur cameo) Hij zegt dat hij zijn kind beter moet opvoeden. Dan loopt de man weg. Dan krijgen we een totaal random shot dat hij nog weg loopt. Ik had helemaal het idee dat we hem nu gingen volgen in het verhaal. Maar het was gewoon een random shot.

Ik klink nu als een wannabe filmmaker. Maar het hield me een beetje uit de film het voelde wat slordig. Neemt niet weg dat de scene met de dood van zijn kinderen sterk is en het nooit langdradig aanvoelde.

3 sterren.

Hele degelijke dramafilm met een prima spelende Casey Affleck, maar ik vraag me ook af waarom mensen hier nou totaal ondersteboven van zijn. Er zit natuurlijk die ene hartverscheurende scene in die iedereen wel kan benoemen die de film heeft gezien, maar verder vond ik te weinig smaak aan de film zitten. Wel gaf dat ene moment natuurlijk de stemming van de hoofdpersoon en de film goed weer.

Ik miste nog een paar hoogtepunten van scenes die als een bom nog in zouden slaan, had er echt meer van verwacht door alle lovende reviews. De film duurde me ook een tikje te lang, maar dat was te overzien als het me allemaal wat meer had gepakt. Nu is het gewoon oké.

3*

Intens, bij vlagen ongemakkelijk drama waar je stil van wordt. Een intrinsiek pijnlijk verhaal over een ernstig getraumatiseerde man en diens moeizame relatie met een eigenzinnige, puberende neef.

De hele cast is op indrukwekkende wijze bezig, Casey Affleck voorop. Wat mij betreft mag hij voor zijn rol in deze film komend weekend de hoofdprijs pakken. Dat geldt ook voor de bijrol van Michelle Williams. Haar verzoeningscène (zie poster) is een showstopper in de ware zin des woords. Toen ik vele jaren geleden af en toe eens een episode van Dawson’s Creek voorbij zag komen, heb ik nooit gedacht dat Williams zou uitgroeien tot de uitstekende actrice die zij inmiddels geworden is. De hele reeks voortreffelijke acteerprestaties, die ondertussen achter haar naam staan, bewijzen mijn ongelijk van toen.

I can't beat it...

Alweer haast een generatie terug maakte Lonergan de fabelachtige debuutfilm You Can Count On Me en nu heeft hij opnieuw familierelaties centraal gesteld in deze Manchester by the Sea.

Het is een zware en ook wel tikkeltje onevenwichtige film geworden met, dat zeker, een paar fascinerende karakters. Ten eerste natuurlijk Lee, een fenomenale Casey Affleck die met het gewicht van de wereld op zijn schouders de zorg voor zijn neefje in de schoot krijgt geworpen na het sterven van zijn broer. Dit neefje is dan weer een verhaal apart, constant tegen het irritante aan en er vaak genoeg overheen. De relatie tussen de twee is ook erg weird, zonder dat het ooit tot een echte uitbarsting komt.

Lonergan lijkt namelijk veel meer interesse te hebben in het kleine gebaar; hoe stapt iemand de deur binnen of neemt afscheid, hoe raapt iemand een doekje van de vloer, hoe kijken mensen op een begrafenis, dat soort dingen. Voor een film van ruim twee uur is dat soms even doorbijten, al haalt de niet-chronologische structuur en bij tijd en wijle wat aparte humor voor een groot gedeelte het gevaar van saaiheid weg.

Gelukkig zit er in Manchester by the Sea één scene die het altijd waard maakt deze film te kijken, en dan heb ik het uiteraard over de ontmoeting tussen Affleck en Michelle Williams naar het einde van de film; een staaltje filmische krachtpatserij van de bovenste plank; jongens jongens wát een scene...

Fijn avondje cinema deze Manchester by the Sea. Een big budget indie drama met een eenvoudig verhaal maar met complexe emoties en waarbij je je als kijker makkelijk bij inleeft; een man krijgt de voogdij over de zoon van zijn broer, die onverwachts aan een hartaandoening is overleden, maar sleept zelf al een zwaar verleden achter zich die hem bijna heeft vernietigd .

De film vergt aandacht want er wordt vaak met flashbacks gewerkt die tussen het verhaal in het heden gegooid worden. Thema's als berouw en boetedoening staan centraal. Het is vrij zwaar; toch vindt Lonergan de ruimte voor lichtere momenten waarbij een glimlach niet weg te denken is. Eén van Afflecks fijnste rollen; ik had wel liever wat meer Michelle Williams gezien want haar aanwezigheid blijft redelijk beperkt. Matthew Broderick (Ferris Bueller's Day Off) zien we ook nog eens in de rol van de nieuwe vriend van Patricks moeder; het moet gezegd, de knul uit de jaren '80 is nog amper te herkennen.

De film valt lang uit; gelukkig verveelde het niet dankzij het imposante acteerwerk maar veel langer mocht het niet geduurd hebben. Positief om te zien dat ook grote Hollywoodstudio's in dergelijke van sentimentaliteit ontdane drama's willen investeren.

Deze film is vooral erg traag. Daar is op zich niets mis mee, maar dan moet er wel anderszins iets geboden worden. Dat is niet echt het geval. Het acteerwerk van Affleck is zeer behoorlijk, maar verder zijn er weinig interessante personages of verhaallijnen te ontdekken. Hoewel de film enkele dramatische ontwikkelingen / onthullingen kent, wisten die mij nergens echt te raken.

Als een knoop in mijn maag, enkele scènes van deze film. Uiteraard op een positieve manier, aangezien het acteerwerk geweldig was. Affleck (Casey) speelde ongelooflijk overtuigend als een soort van zuurpruim. Michelle Williams, ondanks de kleine rol, kan ik al sinds haar rol in Dawson's Creek zeer waarderen. Geweldige actrice! Een grijze, grauwe film die best zwaar valt, maar je ongetwijfeld gezien moet hebben.

Wauw..

Wauw..

Zo liep ik de bioscoop uit. Waar ik opteerde voor een avondje fijn vermaak groeide uit tot een van de meest memorabele bezoeken ooit. Dit was voor het eerst dat ik bij een film echt een brok in mijn keel kreeg. De emotie spat van je scherm, mede door het betrokken camerawerk, overweldigende acteerprestaties en de karakterontwikkeling die plaatsvindt. Tevens is Manchester een prachtige setting voor een dergelijk verhaal. Heel apart grauw sfeertje. Qua acteurs vind ik Tom Hardy op dit moment veruit de beste acteur, maar Affleck kan zich door o.a. deze prestatie absoluut meten met de groten der aarde. Paar fantastisch emotionele scènes zoals het brandende huis, op het politiebureau (schrok mij rot), en de verzoeningsscène met Randi. Geen seconde verveeld, baalde dat mijn trip naar Manchester al na 137 minuten voorbij was. Dat is dan ook het enige minpunt.

Verder kan ik hier helder over zijn. Dit is by far de beste film van 2016. Tevens een van de mooiste films die ik heb gezien. Daar past maar één cijfer bij, pas mijn 5e keer de volle mep, en daarmee tevens een plek in mijn top 5.

Weergaloos.

"I can't be his guardian."

Deze titel stond al langer bij mij op de radar, maar vanwege een gelimiteerde distributie heb ik moeten wachten tot deze eindelijk in mijn stad ging draaien. Het winnen van Oscars maakt het opeens wel mogelijk.

Als kijker volg je een teruggetrokken conciërge die ogenschijnlijk gelaten verscheidene klusjes opknapt, maar ook één die plots enorm opgefokt gevechten uitlokt. Het is dan ook verwonderlijk dat hij door zijn overleden broer benoemd wordt als voogd van zijn neefje. Vanzelfsprekend vraag je je lange tijd af wat hierachter schuilt.

'Manchester by the Sea' weet op een behendige manier gebruik te maken van zijn verhaalstructuur, gesteund door een opmerkelijk trage pacing. Maar juist door deze gelaagde lijn door te trekken gaat de film beter resoneren; door niets te zeggen gebeurt er eigenlijk al heel veel. Hierdoor wisselen - emotionele - flashbacks en het heden elkaar naadloos af. Zo kom je stukje bij beetje achter de neerslachtigheid van Lee, wat erg hartverscheurend is.

De confrontatie met de harde realiteit is er één die tegelijkertijd somber en met humor wordt gebracht. Als geheel is de film zo uit het leven gegrepen. Wat dat betreft is het sterke, doch ingetogen spel van Casey Affleck ontroerend om aan te schouwen. Om vooral Michelle Williams niet te vergeten die ondanks haar geringe speeltijd je een emotionele stomp in de maag geeft. Het enige wat me tegenstaat is het neefje die geregeld irritatie kan opwekken.

Al met al een mooi drama dat wellicht lang van stof is, maar je wordt er zeker voor beloond.

3,5 Sterren.

Elders in het forumdeel van MovieMeter heb ik al aangegeven dat ik Manchester by the Sea de beste film van de laatste jaren vind. De beste sinds 2013 om precies te zijn. Daarbij is het niet eens zo dat ik de afgelopen jaren zwak vond. Nee, Manchester by the Sea is van grote klasse.

Wat me het meest aanspreekt is de manier waarop Kenneth Lonnergan een plaats weet te vangen. In Margaret, zijn vorige die nog altijd te weinig gezien is, liet hij al zien met een enorme cast aan personages overweg te kunnen en een sterk individu te maken uit ieder karakter, of ze nu een hoofdrol of slechts één scène hebben. Manchester by the Sea heeft op het eerste gezicht iets meer focus, maar ook hier komen kleine rollen net dat beetje beter tot hun recht dan gewoon is.

Neem de zuster die aan het begin in het ziekenhuis aanwezig is om Affleck te ontvangen na de dood van zijn broer. Vanuit een plotoogpunt gezien is zij een puur functioneel personage. Ze verdwijnt dan ook snel weer uit de film. Let echter wel op de casting; Lonnergan en zijn casting team hebben voor iemand gekozen die niet alleen een specifiek uiterlijk heeft, maar ook een bepaalde manier van praten, een eigen stem. Waar veel films hier gaan voor het standaardidee van een dokter of zuster (of zelfs voor een absurd cliché, zoals Jennifer Garner in Dallas Buyers Club), maakt Lonnergan er iets meer van. Op kleine schaal maakt dat misschien niet zo veel uit, maar als dit volgehouden wordt op een complete speelduur krijg je iets dat verrassend levendig is. Hier zijn een groep mensen die lijken te bestaan buiten het verhaal om.

Daarom vind ik het ook zo jammer om hier veel berichten tegen te komen die het camerawerk niet bijzonder noemen. Nou wordt goed camerawerk toch al vaak verward met in-your-face, opvallende kijkhoeken, flitsende kleurenfilters, extreme belichting en bewegingen die niet van ophouden weten. Echter, goed camerawerk is iets dat precies moet passen bij wat de film wil uitdragen. Manchester by the Sea gaat op de eerste plaats over mensen en hoe die zich tot elkaar verhouden. Wat me aanspreekt aan de cinematografie hier is dat er vaak voor gekozen wordt om zo veel mogelijk mensen in één keer in beeld te brengen. Ook kleine bijrollen, zoals die zuster. Er wordt zo min mogelijk gebruik gemaakt van standaard shot-reverse shot en personages worden over het algemeen alleen om praktische redenen los van elkaar gefilmd. Dit soort camerawerk draagt bij aan het gevoel dat iedereen met elkaar verbonden is. Dat de wereld open staat.

Zo’n aanpak is cruciaal voor een diep-menselijke film. Het wordt niet bevolkt door de meest makkelijke personages om mee te leven, maar iedereen komt er verrassend sympathiek mee weg, van de verstilde Affleck, tot de ogenschijnlijk oppervlakkig rouwende Lukas Hedges, die toch vooral probeert zijn losse leventje door te zetten. Mensen worden vaak pas echter interessant als je ze leert kennen, als je met ze om gaat en Lonnergan is een van de weinige regisseurs die weet hoe hij zoiets in filmtaal moet omzetten.

Oké, hij laat één steekje vallen. De casting van Matthew Broderick in slechts één scène leidt af, omdat hij een te grote acteur is met ook een specifieke persona die verwachtingen schept (die van komiek, zelfs al is dit niet zijn eerste rol in een drama). Aangezien de scène meer draait om moeder en zoon was de rol wellicht beter gecast met behulp van een bijrolacteur. Ik neem aan dat Brodericks casting een vriendendienst is, aangezien Broderick ook al in Lonnergans debuut zat.

Dat is ook meteen de enige echte fout die ik kon vinden en het is geen grote. Nee, ik behoor niet tot de mensen die de keuze van klassieke muziek in enkele scènes een vergissing vind. Het mag niet de meest originele selectie zijn, maar het viel voor mij prachtig samen met de beelden. Dit is de film van een regisseur op de top van zijn kunnen en dan moet er nog bij gezegd worden dat hij net zo goed is als scriptschrijver. De scène tussen Michelle Williams en Affleck bij de kinderwagen had op honderden manieren mis kunnen gaan, maar door het meesterlijke spel, de rustige filmstijl en het precieze script wordt het een scène die mij naar de keel greep.

Alles culmineert in één van de meest eerlijke momenten die ik uit films ken: waarbij Affleck de verantwoordelijkheid voor Hedges afstaat. De woorden die hij gebruikt zijn van een simpele directheid die mij echt raakte: “I can’t beat it. I can’t beat it.” Kalm uitgesproken door Affleck en zonder fanfare gebracht komen ze echt binnen. Veel films zouden Affleck compleet de kracht hebben gegeven om voor Hedges te zorgen, maar Lonnergan ziet dat hier meer tijd voor nodig is en dat verantwoordelijkheid tonen soms betekend dat je toegeeft iemand niet de liefde te kunnen geven die van je verwacht wordt.

Een wijze en volwassen film waarvan er te weinig gemaakt worden. Al is het niet gek, want zoiets als Manchester by the Sea is snel te veel van het goede. Dat het zo overeind staat al hij doet is een klein wonder.
4,5*, neigend naar 5*