The Third Man (1949)

Leuk om te lezen hoe de meningen aangaande de soundtrack uiteenlopen. Ik schaar me dan toch bij de club die de muziek afbreuk vindt doen aan de sfeer cq spanning. Ja, anders dan anders is het inderdaad wel, maar het doet wat mij betreft geen goed. Bij de eindscène vond ik het bijvoorbeeld wel passen, maar bij de meeste achtervolgings scènes haalde het volledig de spanning/grimmige sfeer er uit. Maar dit blijkt heel persoonlijk te zijn begrijp ik, want voor sommigen schijnt het dus juist positief te werken. De beelden zijn bij tijden werkelijk prachtig, het verhaal vond ik wat moeizaam op gang komen maar leverde na verloop van tijd toch wel heuglijke momenten op.

Dit moet zowat de eerste film-noir zijn die ik bewust gekeken heb. The Third Man was alvast een aangename kennismaking met een voor mij onbekend genre. En als deze film representatief is voor dit genre, dan wil ik graag nog wel een paar titeltjes checken. Ook al vond ik dan niet alles geslaagd. Vooral het cartooneske gitaarmelodietje zat een beetje in de weg, in die zin dat het ontzettend vaak herhaald wordt en na verloop van tijd het visuele gaat overschaduwen. Verder is de basis van het mysterieuze verhaaltje nogal banaal, maar het wordt gelukkig wel netjes uitgewerkt. Verrassend waren de sterke acteerprestaties. Iets wat voor die periode met al dat overacting-gedoe niet echt vanzelfsprekend is. Vind ik persoonlijk dan.

Maar het spektakel kwam van de camera met de gedurfde cadrages voorop. Geen idee hoe dat soort shots heet, maar het lijkt wel zo'n beetje of de tripod niet altijd volledig horizontaal stond. Een kort pootje ofzo? In elk geval een leuke stunt, want die off-balance shots geven het geheel een soms speelse en soms dreigende lading mee. Daar blijft het echter niet bij, want ook de belichting en contrasten zijn van uiterst hoog niveau. Vooral tijdens de twee achtervolgingssequenties werkt dit samen met de "scheefgezakte" camera voor een unieke filmbeleving. Zoiets heb ik alleen nog maar gezien in Theatre of Death en voor een stuk in Body Snatcher, hoewel het dan in The Third Man nog net een tikkeltje fraaier uitgevoerd werd.

Al bij al een enorme meevaller dus. Niet zozeer omwille van het nogal futloze verhaaltje, maar eens te meer dankzij de innovatieve visuals. Daar kunnen huidige filmmakers nog wat van leren.

Waar wij Nederlanders in de filmgeschiedenis een plekje hebben veroverd...

"Dutch Angle"

Hoewel Dutch vaak als iets negatiefs wordt gezien in de Engelse taal. Zal vast komen omdat we hun ass gewooped hebben in de gouden eeuw.

Ach ach, genoeg moderne filmers die wat mooiers kunnen maken. Daarbij ook een hoop moderne editors die ten minste weten wat ze met zulke scenes en shots moeten doen.

Je bent een voorstander voor een remake? Vind je het erg als ik die dan oversla?

Tof, weer wat bijgeleerd!

Heb er trouwens wat info over gevonden op Wiki: http://en.wikipedia.org/wiki/Dutch_angle

Liever niet, er is niet viel aan deze film wat een remake verdient. Ik zeg alleen maar daat er genoeg moderne filmers zijn die qua mooifilmerij makkelijk het niveau van The Third Man halen.

Opgezet en gelijk al die muziek. Super maar tevens luchtig en maakt dat de film al vanaf het begin boven anderen uitstijgt. Sommige gebruikers lijken wat dat betreft zo vastgeroest en beperkt in hun visie, dat ik zou zeggen, ga eens meer naar buiten. Jammer dat het niet constant aanwezig was: dan (ver) op de achtergrond en dan (nadrukkelijk) op de voorgrond.

Dit wordt gecombineerd met prima acteerprestaties en uitstekend camerawerk. Goed gebruik van licht en donker, hoewel de schaduwpartijen wel talrijker mochten zijn.

En blijkt maar weer eens dat men zelfs met een redelijk simpel verhaal toch zo'n sterke sfeervolle film weet te creëren.

4,0*

Zodat men alvast kan wennen aan het straatlawaai

Vast wel ja. Maar wat zo'n vage algemeen geldende waarheid nu in een recensie hoort te doen begrijp ik niet zo.

Kan er zelfs niet uithalen welke groep nu vastgeroest is. De liefhebbers of tegenhangers van de muziek in deze film.

Zowel vele liefhebbers als de tegenhangers zijn vastgeroest.

Hoe je het ook bekijkt, de muziekkeuze in deze film is compleet uniek. Of je het leuk vind of niet hangt dan ook niet af van conservatievisme.

Goede film die een sterk verhaal kent met prachtige beelden van een oude, deels in puin liggende stad. Er wordt op een schitterende wijze gebruik gemaakt van schaduw en licht, zoals met de schaduw van Harry Lime.

De film kent verder goede dialogen en zelfs een humoristische scène, die me zeer kon bekoren. De scène waarin Holly de lezing geeft en werkelijk geen enkel normaal antwoord heeft op de vragen van de gasten: heerlijk.

Wat me verraste, was de plotsklapse wending: Harry bleek helemaal niet dood. En de geruchten, helaas voor Holly, klopten wel allemaal. Harry was helemaal niet de goedzak die Holly dacht dat hij was. Harry was een gemene, harteloze schurk geworden. Ik had het niet zien aankomen.

De film eindigt enigszins vreemd: een bizarre achtervolging in het riool. De allerlaatste scène is niet minder raar. Holly die wacht op Anna, maar zij loopt hem voorbij omdat hij Harry verraden (en vermoord) heeft.

4*.

Martins: Listen, Callahan!

Calloway: Calloway. I'm English, not Irish.

Holly Martins, het blijft steeds geweldig wanneer dit prachtige personage Calloway met Callahan aanspreekt. De eerste keer dacht ik: ah, dat hebben de films van tegenwoordig dus uit deze film gejat. Daarna lag ik elke keer zo'n beetje slap van het lachen. Geweldig dat zo'n klein dingetje in een film toch zo'n indruk achterlaat.

In het begin had ik een beetje moeite om in het verhaal te komen, maar op één of andere manier word ik altijd snel opgezogen in een noir. De sfeer is zo prachtig en in The Third Man word er met een oud, vervallen setting nog een schepje bovenop gedaan. Het verhaal is prima uitgewerkt en de spanning word een paar keer goed opgebouwd. De scenes in het riool zijn echt prachtig en magistraal gefilmd, maar daarnaast zakt de film jammergenoeg ook een paar keer in.

De intrede van Orson Welles is erg mooi en prachtig gedaan, maar zowel hiervoor en na deze scene bevat de film een paar saaie scenes. Wanneer de dialoog tussen Cotten en Welles plaatsvind - met een geweldige quote van Welles trouwens - komt de film weer in een wat meer positief daglicht te staan. De achtervolging in het riool is mooi, spannend, maar eindigd zoals eerder gezegd een beetje vreemd.

Over het algemeen een erg mooie film, dit dankzij een sublieme uitwerking van het verhaal, goede acteerprestaties, geweldig bijpassende muziek, mooi camerawerk en een paar geweldige scenes waarin met schaduwen gewerkt word. Dikke vier sterren!

Ik kijk weinig oude films en al helemaal geen ECHT oude films. Misschien mis ik zo een hoop moois, ik weet het niet.

Tijdens de recente Moviemeter meetup werd mij deze in ieder geval aangeraden, als ik van visueel mooie films hield, met een goed verhaal en een aparte soundtrack. Daarna volgde een hele discussie, ik ging de film toch niet kijken, dachten ze. Ja, laat ik dat nu eens WEL doen.

Apart is zeker!

Visueel zeer verzorgd, zeker als je bedenkt uit wat voor tijd het komt. De rioolscenes, de straatjes, de belichting. Ook werd er vaak mooi gespeeld met schaduw. Tot zover kom ik al een heel eind.

Wat is die soundtrack echter irritant zeg. Als ik griekse muziek wil horen, ga ik wel in een restaurant zitten (was het grieks?). Sfeerverhogend was het ook al niet. Ja uniek, maar voor mij werkt het niet. nice try!

Zelf had ik niet echt door wat de film wilde wezen. Iets spannends, of een komedie. Voor mij, was het echter geen van beiden.

Veel werd gemikt op zogenaamd scherpe opmerkingen, die naar mijn mening helemaal niets scherps hadden. Die opmerkingen werden dan weer beantwoordt met weer iets semi-scherps, maar echt onder de indruk was ik niet en zo ging het erg vaak.

Spannend werd het voor mij dus ook niet, door de muziek die erg sfeerverlagend werkte.

Gevolg was, dat er nog wel mooie plaatjes over bleven, maar eventuele band met de personages, of inleving in de film, uitbleef.

Tuurlijk had er niet meer in gezeten, want was deze film anders van opzet geweest, was hij vast ook minder uniek geweest.

Dit houdt wel een 1.5* helaas en dat is eigenlijk puur voor het visuele en dan ben ik dus ruim.

Neen, de muziek is van de in Wenen geboren citerspeler Anton Karas. Door en door Weens. Met Griekse muziek heeft het dus helemaal niets te maken.

Misschien voelde Inland Rabbit zich net zo ongemakkelijk met de muziek als Holly Martins met Wenen. Trouwens mooi te zien hoe alle kleine rollen in deze film werden vertolkt door de crême de la crême van het Duitse toneel, zo vlak na de oorlog.

edit: Een fijn stukje om te lezen.

ah ok, thanks voor de info Wibro. Dat klinkt inderdaad wel erg logisch, dat het weens is. Maargoed, apart geluid, dus ik moest met mn vergelijking toch ergens heen.

In feite niet meer dan een luchtig standaard thrillertje met aardig spel. De uitwerking en visuele 'flair' geven de film een beetje dat ene extra, waardoor die net boven de middelmaat uitstijgt. Veelal mooie (schuine) camerastandpunten en prachtige fotografie. Muziek was ik niet bepaald gecharmeerd van, paste eigenlijk ook niet bij het totaalbeeld van de film, maar op de één of andere manier oogde het redelijk effectief. Personage van Cotten stond mij het meest aan, ik houd wel van dat soort cynische karakters, ook Valli en de rest deden het naar behoren. Grote minpunt is dat de film uiterst voorspelbaar is, alsof de meesten tijdens het kijken niet doorhadden hadden dat 'the third man' Lime (Welles) was. Sowieso te weinig schermtijd voor hem, om 'm echt als een beruchte schurk te zien. Nu zie ik 'm meer als een standaard oplichtertje, net als in tal van andere films. Begrijp ook niet al die ophef over hem, dat ie zo fantastisch en gevaarlijk bla bla bla is... het zal allemaal wel. Maar het mysterie aspect werd er voor mij iig veel minder op.

Nee, ik zie hier absoluut geen meesterwerk in. Het kijkt lekker weg, de film ziet er prachtig uit en de cast doet het prima, maar toch net iets te 'gewoontjes' (en voorspelbaar) om echt een hoogvlieger te zijn. De noir-liefhebber komt vast en zeker aan zijn/haar trekken. 3,5*.


PS: nu weet ik eindelijk waar TOR zijn avatar vandaan heeft.

Prachtige duistere thriller met een fenomenale cast. Deze klasieker is de moeite waard. Goed..

En dan toch maar een 3*?

Het verhaal komt op mij iets gedateerd en voorspelbaar over, maar de beelden zijn fraai. Erg fraai. Mooi sfeerbeeld van Wenen net na de oorlog, of het nou waarheidsgetrouw is of niet.........

Vind de film niet overal even sterk helaas, vandaar geen hoger sterrecijfer Vind hem wel "gewoonweg " goed.

Maar misschien moet je hier eens kijken:

http://www.moviemeter.nl/forum/2/188

Vriendelijke groet

Wat een heerlijk filmpje. Niet verwacht dat iets uit de oude doos zo fruitig en verfrissend kon zijn. De (subtiele) humor, de muziek, de beelden van Wenen en het geweldige acteren zorgen voor een sfeer die mij enorm bevalt. Ik zie hierboven wat chatter over een remake; dat zou mijn inziens compleet onzinnig zijn, het is niet het verhaal wat deze film zo geweldig maakt maar juist alles daaromheen

4.5 *

a-ha, helder. Ik kon het cijfer niet geheel rijmen met je opmerkingen, maar nu heb ik je tabelletje even gelezen.

Toen ik deze film zo'n twintig jaar geleden voor het eerst zag, was ik helemaal kapot van het weemoedige einde: zo'n vrouw die op het 'verkeerde type' valt, en ongevoelig is voor iemand die werkelijk iets voor haar zou kunnen betekenen... Ik ben vast niet de enige die daar wel iets in herkent.

Nu deed het me niet zo veel meer. Misschien al te veel andere dramatische films gezien, of een beetje te veel eelt op mijn ziel gekregen? Geen idee. Het viel me op dat het verhaal als geheel inderdaad nogal flutterig is, alsof Holly Martins het zelf geschreven heeft.

De beelden blijven sfeervol. De draaimolen, die Oostenrijke koppen, de manier waarop Welles uit de schaduw opduikt. Die rioolscene doet me achteraf gezien denken aan The Spirit van striptekenaar Will Eisner. Ik zou weleens willen weten of hij hierdoor beinvloed is.

In hoeverre de muziek erbij 'past', kan ik eigenlijk niet goed beoordelen. Voor mij is deze muziek onlosmakelijk met de beelden verbonden; ik kan het me eenvoudig niet meer anders voorstellen.

Wat betekent film-noir nou?

hier kun je wel wat vinden.

Een erg sfeervolle film-noir!

Jongens jongens wat kan ik toch van film-noirs genieten. Ik vind het een heerlijk genre en gisteren was het met deze film ook weer behoorlijk genieten geblazen. Wat bij the Third man er meteen bovenuit springt is het enorm sfeervol gebruik van schaduwen, donkere hoekjes, lichtval, waardoor de film alleen daardoor al erg mooi om te zien is.

Naast het prachtige zwart-wit gebruik bevat de film tevens een sterk verhaal. Harry Lime is onder erg mysterieuze omstandigheden gestorven en samen met Holly Martins, sterke rol van Joseph Cotton, gaan we op onderzoek uit om te proberen het mysterie boven water te krijgen. Ik moet zeggen dat ik tot het moment dat de film {spoiler] een voor mij vrij onverwachte wending neemt de film erg spannend vond en eigenlijk geen idee had hoe het allemaal verder zou lopen, laat staan dat ik dacht dat Harry Lime nog in leven was. Ook een geweldige schurkenrol trouwens. Ook daarna blijft de film best spannend met uiteindelijk een mooie achtervolging in het riool, die leidt tot het onvermijdelijke.

Ik vond het alleen jammer dat de film in het begin toch erg op gang moet komen, iets wat zeker een half uur duurt, maar misschien is dat bij een herziening wel anders. Verder is er een hoop kritiek op de muziek, iets wat mij persoonlijk niet echt stoorde. Het is wel even wennen, dat moet ik toegeven, maar na een tijdje gaat de muziek echt bij de film passen. Kortom een erg mooie film, die na al die jaren de tand des tijds makkelijk lijkt te hebben overleeft.

Dikke 4,0*

Als feiten en fictie een schimmenspel vormen, ben ik verkocht. Delicaat moment doet zich voor als de schrijver Martins (Greene?) tijdens een lezing de literatuur van een komische noot voorziet. Aan het eind kan ik het vermoeden niet onderdrukken dat Lime misschien toch weer aan een dans is ontsnapt ...??
Indrukwekkend dat ook deze uit het oude filmblik na ruim 60 jaar niets van zijn charme verloren heeft.