The Third Man (1949)

Daar heb ik ook een lange tijd over nagedacht, maar uiteindelijk vond ik het beter om bij een zeer goede 4,5 te blijven.

Waarom maken mensen zich dan ook zo druk om een half sterretje, dat zal toch echt niets uitmaken

Leuk dat je de film leuk vond, Italian, maar heowel The Third Man wel humor heeft gaat het mij wat ver om het een komedie te noemen.

Geen wonder: de liefde was een mislukking. Het moest ook niet werken voor de film.



Cotten handelt inderdaad als een personage uit zijn eigen pulpboekjes. Hij wil graag zo'n typische held zijn, maar faalt daarin. Er zit zeker humor in zijn manier van doen, het is eigenlijk maar een trieste vent. Maar verder is The third Man niet een parodie op genre-clichés. Deze film weet als beste alle clichés juist tot een kloppend geheel te brengen. Daarbij zit er goed drama in de film. De acteurs acteren dan ook allemaal serieus.



... is gebaseert op de volksmuziek van Wenen. Erg passend dus. Is er eens iemand die zich er niet aan ergert, vind ie het grappig... Ben ik de enige die de muziekkeuze voor The Third Man briljant vind?

Ik vind de muziek heel sfeervol en het beviel me wel, maar ik had toch ook moeite om de Griekse stranden uit mijn gedachten te houden.

Zucht. Ik ga hem maar eens herzien, maar met mijn sterk antigevoel voor musical en volksmuziek, wordt het dan doorbijten

Waar is trouwens de mooie poster gebleven hier ?

Welles hoort op de poster.

Uitbundig gelachen heb ik ook niet echt gedaan, maar de subtiele knipoog naar andere genregenoten met dat soort pulpverhaalt maakten de film zo vermakelijk dat er altijd wel een grote glimlach op mijn gezicht te zien was
En daarbij valt er nog veel meer om op te letten !



Het ging mij er meer om dat het natuurlijk spel van de acteurs in andere scenes helemaal plaats ging maken voor opgeblazen acteerwerk met heel wat tragikomisch gelul. Schitterend gewoon



Helemaal mee eens



Geen zuivere parodie, neen, en zoals je zelf zegt : "Deze film weet als beste alle clichés juist tot een kloppend geheel te brengen." Juist, maar daarmee gaat de film nog een stapje verder, door die clichés eens stevig op de hak te nemen. In dat opzicht is de film volledig geslaagd.
Over dat van de acteurs... als ze de humor er van hebben ingezien zullen ze denk ik niet echt serieus gespeeld hebben. Al zou dat ook wel in het geheel grappig overgekomen zijn.



Het was vooral leuk om voor een keer niet een vreselijk bombastisch dramatische score, maar meer een luchtiger muziekje dat je al onmiddellijk laat vermoeden dat deze film niet echt als een seriueze film-noir is bedoeld.
Muziekkeuze is inderdaad even prachtig, blijft een paar dagen in je hoofd naspoken, als briljant !

* Anton Karas op de cither

Enorm jammer. Had erg grote verwachtingen gehad van deze film en toch bleek ik na de film met een leeg gevoel zitten.

"The Third Man" stelt, vind ik, als verhaal niet veel voor. De romance tussen Joseph Cotten en Valli is daarvoor te onnauwkeurig uitgewerkt. Geen greintje chemistry vond ik tussen die 2. De soundtrack was nu eens magistraal, dan weer komisch, en beter passend bij een Laurel & Hardy-film.

Wat die film toch de hoogte in doet rijzen is het prachtige werk van de gehele crew die aan deze film heeft gewerkt. De sets zijn prachtig belicht en als er gebruik kan gemaakt worden van een schaduw doen ze het op een al even briljante wijze (Welles die over de brokstukken naar het café kijkt!). En dus natuurlijk, die charmante Orson Welles, die vanaf vandaag voor mij niet meer alleen (Citizen) Kane zal zijn maar ook Harry Lime De scene waarin we hem voor de eerste keer zien is zo geweldig dat ik hem meteen nog is wil terug zien, al is het maar om die heerlijke glimlach nog eens te zien als het kamerlicht op Welles' gezicht valt. En die overbekende scene-riool kan al in de gallerij van mooiste scenes ooit. Zo spannend, zo geweldig belicht, zo heerlijk gewoon...

Jammer dat het daar dan ook bij blijft. Goede film-noir maar ik had meer willen zien. Meer Welles dan vooral!

3.5*

Het hoofdthema van The Third Man is niet een romance. De film vertelt vooral over grenzen in een mannenvriendschap. Het verhaal draait om Holy Martins en zijn 'vriend' Harry Lime. Als bijthema heeft elk van deze twee mannen een ander soort relatie met Anna Schmidt.

Je mist het punt. Er is geen chemistry, omdat die er niet hoort te zijn. Valli is totaal niet geïnteresseert in Cotten. Wel op blijven letten, natuurlijk. Ze slaagt er zelfs nauwelijks in de naam van Cotten's personage te onthouden. Cotten probeert haar te versieren, maar doet dat op een knullig-heroïsche wijze die gedoemt is te mislukken.

The Third Man valt op in twee categorien. Het camera-werk en de muziek.

Over het camera-werk zijn de meesten het wel over eens: geweldig. De muziek daarentegen is een ander verhaal. De citer van Anton Karas jengelt. Maar dan in de positieve zin van het woord, want de muziek staat geheel in dienst van de film. The Third Man is geen puur rauwe film noir of thriler. De humor speelt een belangrijke rol in de film, The Third Man is veelal luchtig. De citer onderstreept dit feit, maar weet zelfs tijdens de spannende scenes spannende akkoorden tevoorschijn te toveren.

Het enige minpunt van de film vond ik de scene met de kleine Hansl die Holly Martins aanwijst als de moordenaar. Een en al knulligheid, iets te veel over-the-top, te melig wellicht? Geen goedkeuring mijnerzijde.

Over de rest valt er mijns inziens weinig te twisten. 4,5* voor deze klassieker.

De film bevat zeker humor en ik vind het daarom ook raar dat je juist over zo'n onbenullige scene valt. Maakt toch gewoon deel uit van dit hele over-the-top gebeuren, anders zou je zo meerdere scene moeten afkeuren.

Ik vond de rest van de humor in de film verre van over-the-top. Dit was gewoon schrikken van, inderdaad, de onbenulligheid.

Wat voor soort humor zag je er dan in ? Heb je er geen enkele vorm van satire in kunnen terugvinden ?

Ik vind het vooral subtiele humor. De humor zit hem eerder in kleine handelingen en gebaren dan in uitbundige grappen. Vooral Holly Martins heeft iets tragikomisch over zich. Overigens heb ik niks tegen die scène waar Mug wel iets tegen heeft. Ik kreeg ook niet de indruk dat die echt grappig bedoelt was.

Het lijkt trouwens wel alsof we een komedie aan het bespreken zijn. Ondanks de humor gaat mij dat wat ver, want The Third Man heeft genoeg serieuze momenten.

En juist die ene scene had naar mijn mening een serieuze scene moeten zijn. Het is de kentering van het verhaal nota bene, de spanning wordt verlegd, Holly Martins is niet meer de zoekende, maar de gezochte. Ik vind de scene een farce, en qua humor kluchtig.

Ik zie The Third Man als een uiterst serieuze film, met briljant drama. 4* heb ik er voor over. Eens met mug daarover, maar dat stoorde minder dan de verschrikkelijke muziek.

Alsof "oostenrijk" Zither is Vreselijk denigrerend. Dat jullie dat niet snappen is logisch, maar een citer wordt zo weggezet, alsof jullie (Oostenrijkers) nog erger dan de Duitsers waren. Waar wel wat op te zeggen is, maar deze manier, dat kan ik niet verkroppen.

ps: De Citer werd ingezet tijdens Nazi-Duitsland om de Gasten (hoge nazi's dus) te plezieren !

Ik begrijp je punt/woede omtrent de citer niet. Zeker niet met zinsneden als "denigrerend" en dat "Oostenrijkers nog erger dan de Duisters waren". Vreemde conclusies.

edit: (na de edit van FK). Ook voor en na die periode werden gasten vermaakt met citer-muziek. Heeft niks met het nazisme an sich te maken.

Tja koper-fanfare werd ook gebruikt voor als Hitler ergens op bezoek ging. De zither is van oorsprong ook een gebruikelijk instrument binnen de Oostenrijkse volksmuziek. Ik zie het probleem absoluut niet. Dat het stoort, is een ander verhaal. Het is gelukkig geen cliche, want anders zou iedereen het wel meteen linken met Oostenrijk . Dan stoort het veel sneller bij mijn inzien. Maar goed het gaat nu even niet om de storende factor. Het is iig niet van proporties als de eeuwige acceordeon die altijd het Franse gevoel probeert over te brengen op die typische manier.

Tja, als je de muziek niet kan aanhoren is het normaal dat je The Third Man een uiterst serieus film vindt.

Het is juist dankzij de citer, en nog wel andere zaken, dat Reeds film zich onderscheid van zijn andere 'zwaardere' en serieuzere genregenootjes door er een humoristische ondertoon aan toe te voegen en een beetje te spotten met het genre.

Maar er zijn blijkbaar verschillende interpretaties mogelijk.

Graham Greenes script spot niet met 'het genre'. Het is niet voor niets dat de film nog steeds niet onder een bepaald kopje valt (film noir? mystery? thriller? humoristisch?). Tevens zei Greene dat The Third Man gewoon een luchtige misdaadfilm is.

De satire zit hem niet in het genre. Wel in een aantal andere zaken. De lezing die Holly Martins dient te geven, is een reactie op een ware gebeurtenis die Greene zelf heeft meegemaakt. En natuurlijk Trevor Howard in de rol van Major Calloway, het Britse hoofd van de politie in Wenen. Zijn rol was een daadwerkelijke kopie van de destijds functionerende Britse hoofd van de politie. Het was zo geloofwaardig dat hij in Wenen vaak werd aangezien als de echte hoofd van politie.

Het is geen satire op de film noir, het is een bewuste mix van verschillende genres. Tevens zitten film noirs ook boordevol 'witty' dialogen, om even te ontkrachten dat dat genre alleen maar gezien mag worden als 'spannend'.

Ik vond The Third Man puur een spannende film. De scene waarin dat kleine jochie Martins aanwijst als moordenaar, vond ik dan ook, net als Mug, een minpunt. Maar ik kon het alleen maar zien als bijzonder knullig en niet als poging tot luchtigheid.

De citermuziek vond ik juist mooi en passend. Ik geloof niet die ooit eerder zo in een film te hebben gehoord, dus kan ik het ook niet stereotiep en daarmee storend vinden.

Puur spannend? Ik kan dat gewoonweg niet geloven. De voice-over in het begin van de film is al één grote grap. En moet ik dat boekenclubje nog vermelden, en de vele grappen omtrent Holly's western-boekjes. En wat te denken van de papegaai die Holly in z'n vinger bijt en de grappen die daarop volgen en natuurlijk de allerbekendste, de meest gerefereerde quote uit de film, de koekoeksklok, (die overigens niet in Greenes script stond). Sowieso is Holly Martins gewoon een schlemiel, een Mr. Bean ultra-light.

Dat de film ook boordevol spanning zit, hoor je me niet ontkennen natuurlijk. Maar de humor zit niet verborgen, het is 'luidkeels' aanwezig.

Ik merk wel dat ik de film hoognodig moet herzien.

Natuurlijk kent de film wat ironie en zit er hier en daar een wat satirisch toontje in. Is bij wel meer film noirs zo. Neemt niet weg dat de film ook serieus en spannend is.

Luchtige misdaadfilm? Prima duiding.

Vreemd trouwens, die genre-aanduiding. Film noir is toch een subgenre? Waarom samen met de thriller-aanduiding?

Ja, daar kon ik ook erg om lachen. Vooral Trevor Howard lijkt er telkens op terug te komen als Cotten weer eens iets doms zegt. "Zijn er werkelijk slangenbezweerders in Santa Fe?" Het leuke aan het personage Holly Martins is dat hij zich ook lijkt te willen gedragen als een van de helden uit zijn detectives en westerns, maar daar gewoon totaal niet in slaagt. Zoals je inderdaad al aan geeft in Martins toch wel gewoon een grote loser.

Maar Fisherking, denk je niet dat wat overdrijft met je afkeer voor de cither. Om het nou als Nazi-element te bestempelen gaat wat ver. Het levert een prachtig melodietje op, dat de film op unieke en geweldige wijze ondersteund.

Ik overdrijf uiteraard ja. Ik ben beinvloed door een aantal vakanties in Oostenrijk waar zo'n Citherfiguur in een restaurant mijn smaak bedierf door continue te tokkelen met dat instrument. That's my personal problem, denk ik.

Ik geef nooit een film in 1 keer 5*, een film verdient dat in mijn ogen pas echt als ie bij de 2de kijkbeurt precies hetzelfde (of meer) weet je bereiken bij me. 4.5* worden dan ook vaak 5* bij mij bij een 2de kijkbeurt.

Deze film is trouwens zeker een 5* geworden en verdiend ook een plekje in mijn top 10.

** DVDcomparison re-release The Third Man: Link

Mijn favoriete zinnetje uit de film, volledig te danken aan de improvisatie van Orson Welles:

"In Italy for 30 years under the Borgias they had warfare, terror, murder, and bloodshed, but they produced Michelangelo, Leonardo da Vinci, and the Renaissance. In Switzerland they had brotherly love - they had 500 years of democracy and peace, and what did that produce? The cuckoo clock ..."

Geweldige quote ja. Ook een van mijn favoriete filmquotes allertijden.