The Texas Chain Saw Massacre (1974)

Heb deze Psycho (film) nog niet gezien dus.......

Ik geef in mijn visie aan, dat van de 4 TCM films die ik tot heden heb gezien mijn favoriet deze uit 1974 mijn beste versie is, die ik heb gezien. En de andere remakes uit 2003 2006 en 2013 die ik dus nu heb gezien daar ver achter blijven. Maar ik moet er nog 3 Kijken van deze TCM versies maar ik denk dat deze 1974 versie niet ingehaald gaat worden???

Texas Chain Saw Massacre part 2 - (ook gekeken) 4,5 ster.

Leatherface Texas Chain Saw Massacre part III - (ook gekeken) 3,5 ster.

Texas Chain Saw Massacre the Next Generation.

Vergeet ook House of Wax uit 53 niet...

Toch met een halve ster het meesterwerk van Tobe Hooper uit 1974 verhoogd naar 5 sterren en een verdiende 2e plaats in mijn top 10.

Ik kan het niet meer eens zijn met deze woorden.

Wat ik wel mis in deze film en wat de remake wel had is jessica biel. Oh my lawd!

(The Texas chain saw massacre) is part of the permanent collection of New York City's Museum of Modern Art. In 2012, the film was named by critics in the British Film Institute's Sight & Sound magazine as one of the 250 greatest films. - Wikipedia.

Einde discussie.

Ja, dan kan hier wel een slotje op.

Dat is teveel eer. Ook al is de film behalve rommelig toch erg bijzonder.

Rommelig? Al die ledematen en dat bloed en gegil bedoel je?

-edit- sta er wel een beetje van te kijken dat jij niet hoger komt dan 3,5*.

Ik heb het vaker gezegd, maar een groezelige, rommelige of amateuristische 'look' kan bij sommige films juist bijzonder effectief zijn en sfeerverhogend.

Zeer goede film met een vreselijk goede atmosphere.

Dat is het enige wat ik kan zeggen.

Een van m'n favoriete films, en dat zal het ook altijd blijven!

Een schijfje dat je in een oud, versleten, door roest aangevreten en ingedeukt blik zou moeten kunnen kopen. Liefst met een handvol Texaans zand erin. Mijn score gaat bovenal uit naar de stoffige, rurale, verrotte en verknipte sfeer die het in elke vezel uitademt. Brak, maar op dat vlak ook vrij leep.

De stank van plakkerig zweet en al dan niet rottend barbecue vlees druipt bij wijze van spreken van het scherm. Ik zou het ook niet willen omschrijven als eng, naar dat wel, het is vooral een horror die je door merg en been gaat en af en toe het bloed bijna letterlijk onder je nagels vandaan kan trekken.

Door de freaky klanken van de soundtrack bijvoorbeeld, maar ook vanwege het knetterende gebrom van de ronkende kettingzaak als Leatherface de achtervolging inzet. Als je hoorndol wordt van het gegil, is dat precies de bedoeling. Hoe hoger het volume, hoe beter Hoopers backwoords horror aardt.

Wat dat betreft is de stilte vlak voor de eerste moord opvallend. Pas daarna dat de unheimische muziek zich weer gaat roeren. Shotjes van afstand en schuin onder het slachtvee voeden de komende ellende op visueel vlak. Op het eerste oog ongepolijst, maar stiekem is het allemaal best geraffineerd.

Kurkdroog, dat met die vleeshaak, dat komt toch heel wat groffer over dan wanneer je allerlei toeters en bellen erbij gebruikt. Het scenario zal niet veel meer zijn geweest dan een beknopte leidraad, maar het leidt wel tot totale waanzin met uitzinnige, geschifte taferelen. Met horror ballet als afsluiter.

Amen.

Treurig

Marilyn Burns dood gevonden | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

In tegenstelling tot de meeste ''horror-klassiekers'' (Nightmare, Halloween etc.) bevalt deze me dan weer wel.

Het acteerwerk is vrij stompzinnig en zo ook het plot, alleen toch heeft de film wel iets. Een soort documenatire-achtig sfeertje wat de film erg toen goede komt en in zekere zin zelfs wat realisme toevoegt. De (lelijke) beelden in de film, het camerawerk en het veelal ontbreken van de soundtrack zou je normaal gesproken misschien zien als negatief, in deze film spreekt het eerder juist in zijn voordeel wat mij betreft.

Die ene scene bijvoorbeeld, waarin leatherface zn eerste slachtoffer neerslaat met een hamer. Geen echte spanningsopbouw in de vorm van muziek, geen liters bloed die in de rondte vliegen, geen overdreven dramatiek of geschreeuw, maar gewoon heerlijk stug en realistisch in beeld gebracht.Vond het zeker wel wat hebben.

Verder zijn Leatherface en zijn hillbilly familie een lekker geflipt groepje en gaat Leatherface gelukkig niet dood op een of andere knullige manier zoals wel vaker in dit soort slashers. Genoeg voor een kleine 4*.

Zo, ein-de-lijk deze klassieker gezien. En ook gelijk maar op de juiste manier: de sublieme 40 year anniversary blu-ray met nieuwe transfer. Ik heb de oude versies niet gezien dus ik kan geen vergelijking maken, maar dit oogt én klinkt werkelijk waar SUBLIEM!

En dan de film... Ben eerlijk gezegd nog aan het bijkomen. Waar films van deze leeftijd me meestal een glimlach op m'n gezicht bezorgen omdat ik door de toegenomen extremiteit in films niet of nauwelijks meer gechoqueerd raak door klassiekers, is deze me echt onder de huid gaan zitten. Zo extreem kwaadaardig, misselijkmakend (dat geluid ook!), ziek en ga zo nog maar even door.

Normaal trek ik niet zulke snelle conclusies, maar deze durf ik na 80 minuten wel aan: de beste horrorfilm die ik ooit heb gezien en hij gaat ook linea recta m'n top 10 in.

Duimpje

Vond er niet veel aan eigenlijk.Veel te veel geschreeuw en geroep.De acteerprestaties waren ook van sommige bedroevend te noemen.

Gister weer eens herzien en die laatste 20 minuten blijft pure waanzin .

wat een luguber schouwspel !!! de topfilm als je van slashermovies !!!

Wat een vreselijke film ! Kon beter 1 uur en 23 min. uit mijn neus eten.

Kon me helemaal niet inleven in de karakters, erg rommelig gemaakt. Pyscho daar integendeel is ook een film van vroeger en vele malen beter.

En jezus wat kan dat wijf schreeuwen zeg !

Aantal dagen geleden voor de zoveelste keer herzien (we tikken zo langzamerhand toch wel de 8 aan), en nog steeds is het hands down de beste horror film ooit gemaakt. Dikke 80 minuten aan extreme naargeestigheid. Je voelt bij sommige shots van Leatherface gewoon de angst die de slachtoffers moeten hebben. Zoals eerder gezegd inderdaad geen extreem sterke killer die telkens weer opstaat (looking at you Jason en Michael Myers), maar een lompe, psychopatische, mentaal beperkte boer. Hooper maakt zo sterk gebruik van die Texaanse hitte, die je achter je schem bijna zelf voelt. Die met zweet doodrengde kleren van de jongeren in de bus en die shots van die koeien bij dat slachthuis die staan te schuimbekken van de hitte... En dan die set dressing van dat huis... Botten, schedels, op de toppen van hun longen kakelende kippen in veel te kleine kooitjes, jute zakken als gordijnen.. En natuurlijk inclusief de naargeestige geluiden van een stressende Leatherface en de op elkaar slaande potten en pannen soundtrack.

Overigens vraag ik me al jaren af of een film die dit, bijna beangstigende, gevoel over kan brengen op kijkers anno 2015 nog gemaakt kan worden? Dan heb ik het over plaatjes als deze:

Leatherface

Leatherface 2

Sally

Leatherface 3

Leatherface 4

Ik denk eerlijk gezegd dat mede door die rauwe 70's feel/look een film met de impact als deze nu nooit meer gemaakt zou kunnen worden. Zelfs het doordringende geluid van zijn kettingzaag klint hier anders en intrigerender dan in de remakes.

Overigens is er overal echt schitterende poster art van de film te vinden:

Poster 1

Poster 2

"I just can't take no pleasure in killing. There's just some things you gotta do. Don't mean you have to like it."

Na eerder vandaag The Exorcist te hebben gezien, die veel minder eng was als ik had verwacht, besloot ik om dan meteen maar die andere 'engste film allertijden' te kijken. Ook van deze zal ik waarschijnlijk niet wakker liggen maar ik vond hem veel choquerender.

Het acteerwerk is misschien niet het sterkste punt van de film, de accentjes vond ik ook niet zo fijn zonder ondertitels. Maar toch is de film wel best uniek op dat vlak. De acteurs, en dan met name Marilyn Burns, weten angst echt heel sterk uit te beelden. Ja, het gegil is niet altijd even prettig om aan te horen maar het is wel des te realistischer.

Met het budget van slechts $83,532 heeft Tobe Hooper er toch echt wel wat van weten te maken. Dit soort goedkope horrorfilms worden vaak met zulke toewijding en aandacht gemaakt en dat is te zien. Dat huis was zo heerlijk luguber, de botten zijn allemaal echt en de meeste van mensen (menselijke resten uit India zijn goedkoper dan plastic skeletten uit Amerika). Hoewel ik wat meer had verwacht op het gebied van gore viel de film zeker niet tegen. Het duurt allemaal niet te lang en naarmate naar het einde was het een heerlijk gekkenhuis. The Texas Chain Saw Massacre is echt een slasher en geen bovennatuurlijke horror, een stel gestoorde boeren in een uithoek van Texas moorden de heleboel bij elkaar. Maar toch had de film een kleine knipoog, namelijk die opa, dat was letterlijk een lopend lijk waar zelfs nog een beetje leven in bleek te zitten toen hij bloed dronk.

Opnieuw was dit niet echt een bijzonder enge film maar het was wel behoorlijk choquerend en spannend. De gore/bloed die er was was erg sterk, en een deel ervan was zelfs echt (de vingers die worden opengesneden). Zelden zo'n lugubere film gezien.

Erg anders van wat ik al van Hooper gezien had. Poltergeist (die natuurlijk ook door Spielberg was beïnvloed) en Lifeforce hadden een heel andere stijl die mij ook erg beviel. Zal binnenkort eens Body Bags (met John Carpenter) en Invasion from Mars kijken.

Aanrader voor de horror-fan.

HIer de Nederlandse poster, die had ik nog nooit gezien: http://www.delpher.nl/nl/kranten/view?query=%22tobe+hooper%22&coll=ddd&page=1&sortfield=date&identifier=ddd%3A011206759%3Ampeg21%3Aa0067&resultsidentifier=ddd%3A011206759%3Ampeg21%3Aa0067

Zouden er nog exemplaren bestaan?

Texas Chain Saw Massacre-acteur overleden | NU - Het laatste nieuws het eerst op NU.nl

Iconische rol. Leatherface kan zich meten met de groten der horrorfiguren.

Triest, een horroricoon overleden. Zette door middel van lichaamstaal een geweldige Leatherface neer.

Voor de liefhebbers is Chain Saw Confidential: How We Made the World's Most Notorious Horror Movie - Gunnar Hansen (2013) - BoekMeter.nl een aanrader. Ook een vermakelijk figuur tijdens Q&A's die op youtube staan.

Tedere, intieme, warme film.

De meeste horrorfilms pogen het 'fysieke' te accentueren, maar degraderen het menselijk lichaam tot een verbruiksartikel. Zeker in hedendaagse 'torture porn' lijkt het einddoel: hoe verrassen we de kijker met de meest vernuftige letsels? TCM daarentegen heeft respect voor het menselijk (en dierlijk) lichaam in al zijn vormen, texturen en staten van ontbinding.

De film kwam op een scharnierpunt in de Amerikaanse maatschappij, wanneer 'vers vlees' steeds sneller bedierf: Vietnamese kinderlijven werden bedekt met napalm. Vrouwen konden na Roe v. Wade legaal tot vruchtafdrijving overgaan. Op Woodstock gebruikten tieners hun zweterige naaktheid als vorm van 'protest' – waarmee ze zich ironisch genoeg als een gemakkelijke prooi opstelden voor bedrijven die munt sloegen uit deze 'sexy' revolutie.

In dit vergevorderd stadium van collectieve corporele aftakeling, is de ambachtelijke beenhouwer de laatste die nog een wezenlijk contact heeft met het lichaam. Hij heeft liefde voor zijn beesten, verkiest een humane slachting waar de band tussen jager en prooi geprononceerd is en geen vervreemdend assemblagewerk wordt (een hamer en geen luchtdrukpistool). Niets zal verspild worden: het restafval wordt samengeschraapt en tot 'headcheese' gesmolten. De weldenkende slager ziet zijn métier als een noodzakelijk kwaad en enkel de moreel incapabele leden van het nieuw Freudiaans samengesteld gezin (een kind, een huisvrouw – niet mijn woorden, maar we bevinden ons nu eenmaal in het ultraconservatieve Texaans patriarchaat) kunnen ervan genieten.

TCM is zo subliem in zijn verering van het lichamelijke, dat de film zelfs een sensorische reactie bij de kijker uitlokt. Iets wat ik normaal gezien een fabeltje vind. Maar tijdens de scène met de vleeshaak, lopen de rillingen telkens weer over mijn rug. Niet omdat ik het allemaal zo akelig vind (ik zag TCM al ongeveer veertig keer, dus het 'shock' effect is nu wel verdwenen), maar wel omdat het het gegil, het gespartel en de grimassen van het slachtoffer mij doen reflecteren over mijn eigen broosheid.

Voorgaande neemt niet weg dat de film mogelijks onherroepelijk voor mij verpest is, nadat ik hem twee jaar geleden zag in BOZAR en het publiek het nodig achtte om te juichen wanneer Leatherface in beeld kwam. We hebben het hier niet over Chucky of zo, hipstertuig.

Quentin Jep, was inderdaad geen touw aan vast te knopen.

Rémy (de huistravistiet van het BIFFF) heeft Hooper nog een pakje headcheese laten signeren. Dat vond ik wel een mooi gebaar.