Elle (2016)

Zojuist gezien, wat geweldige film zeg. Heerlijk hoe Paul Verhoeven met het publiek speelt.

Wat me opviel is hoe verlamming/vergeving steeds in het verhaal terugkomt: Michele die haar verkrachter 'vergeeft' en zelf een seksuele obsessie voor hem ontwikkeld. En komt dit dan doordat ze als kind een trauma heeft meegemaakt en daardoor emotioneel 'verlamd' is? Haar zoon wiens baby niet zijn echte zoon is, maar hij lijkt er niets om te geven en het niet eens te willen zien. En Micheles beste vriendin, die het uiteindelijk ook allemaal wel prima vind dat haar beste vriendin een verhouding heeft gehad met haar man.

Elle is een briljante film die gestaag te werk gaat en daarbij op een bizarre manier ontzettend komisch is. Het middelpunt daarbij is de fenomenale Isabelle Huppert, die wordt omringt door allerhande interessante karakters.

Zeer aparte en interessante film, dit uitstapje van Paul Verhoeven naar Frankrijk, na zijn eerdere Nederlandse en Amerikaanse successen. Ik betwijfel trouwens of een dergelijke film in Amerika geproduceerd zou kunnen worden.

Isabelle Huppert schittert als een cynische zakenvrouw met een bijzondere familiegeschiedenis. De film bevat veel zwarte humor, ook nog eens in verband met een moeilijk thema als verkrachting.

Ik was ook verrast door de rol van de Duitse acteur Christian Berkel (o.a. "Das Experiment", "Der Untergang") in de film. Hij spreekt uitstekend Frans, maar dat komt natuurlijk omdat hij gedeeltelijk is opgegroeid in Frankrijk.

Vreemd dat je moet wennen aan de Franse taal, terwijl dit een officiele taal is bij onze zuiderburen en Frankrijk historisch gezien toch een van de grotere filmlanden is. Is voor mij ook weer een bevestiging dat de televisie in Nederland en de Nederlandse bioscopen erg monotoon zijn met hun programmering van vooral Engelstalige films.

Opent niet slecht (voor een Franse arthouse film) in de Nederlandse bioscopen, zesde plek in de top 30 met €149,141 op 53 prints.

Volgens mij zijn de recensies door de linkse elite geschreven. My god wat een saaie film.

De film is goed gemaakt en goed geacteerd, maar echt totaal niet spannend.

Ik beoordeel een film toch met een zekere entertainment waarde. Voor mijn 10 euro wil ik een spannende avond hebben ( in geval van een thriller) , maar je hebt al snel door wie de ' verkrachter' is en het ' spel' wat daarna volgt is ook niet spannend. De verhaal lijnen eromheen leiden alleen maar af en voegen niets toe aan de film. Ik ben een groot fan van Paul Verhoeven zijn films, maar dit vind ik echt een misser. Dat de film 16+ is begrijp ik ook niet, dat beetje bloot en wat geweld wat er in voorkomt zie je op een gewoon tv avondje ook wel voorbij komen.

Dat duurde best nog lang.

Haha, het moet niet dommer worden.

Het begint als een thriller en mondt uit in een psychologisch mysterie. Michèle zelf is bijvoorbeeld een mysterie. Ze doet - zoals anderen al schreven - denken aan het personage van Isabelle Huppert in La Pianiste. Het dwangmatig beleven van seks. Vrouwen zijn de machtige genenverspreiders, mannen zijn vooral het slachtoffer van hun seksuele driften, vanwaar er rollen zijn weggelegd voor een verkrachter en een psychokiller. Liefde ontbreekt in Elle. Elke verhouding in de film is gebaseerd op lust en gebakken lucht. Seks, geweld en op de achtergrond speelt de ondergang van het christendom.

Er zal nog veel meer spelen op de achtergrond maar daarvoor zal ik 'm nog een keer moeten zien. Verhoeven noemt zelf La Règle du Jeu als inspiratiebron, maar die ga ik niet kijken, want geen zin in.

In ieder geval onder de indruk na de eerste kijkbeurt.

4,5*

Veilige score John Milton

Verwachtingen niet ingelost?

Feck, betrapt.

Ja, ik twijfel nog heel erg als tussen 3,5 en 4*. Ik vond het aan de ene kant echt prachtig, maar aan de andere kant kon ik me heel moeilijk in de karakters en hun beweegredenen verplaatsen. Heb ook nog wel wat vraagtekens. Ik laat hem nog even sudderen, en ga nog wat dingen uitzoeken. Dikke kans dat ik hem alsnog (of bij herziening, zou hem zo nog een keer zien) ophoog.

Ik wist vooraf niet echt wat ik kon verwachten en weet na afloop eigenlijk niet goed wat ik ervan moet vinden. Elle is om te beginnen een eindeloos interessante film die bomvol zit, misschien zelfs wel ietsje te vol. Met tal van plotlijnen en personages die ieder op hun eigen manier geschift zijn. Het is het soort film dat genres zover overstijgt dat het bijna een eigen genre wordt. Iets dat het midden houdt tussen thriller, komedie, drama en softporn. Een paar achterliggende thema's heb ik kunnen ontwaren, maar de meeste waarschijnlijk niet. Over de val of hypocrisie van het christendom, over vergeving en gerechtigheid, over de duistere kant van erotiek en de rol van de seksen. Voorlopig hou ik het op 4*. Want dat ik me uitstekend vermaakt en geamuseerd heb, staat vast.

Na een paar uurtjes bezinken (daar was gisteravond geen tijd voor, it was straight to bed na de film) hoog ik toch alvast een halfje op. Ook voor mij was Elle niet precies wat ik verwacht had, maar dat is bij nader inzien niet iets nadeligs. Integendeel, het zindert behoorlijk na.

Elle is beslist geen whodunnit, en de meeste mensen, waaronder ook ikzelf, zullen niet verrast zijn als we op tweederde van de film de identiteit van de verkrachter leren kennen. Het is met name fascinerend om te zien hoe Michèle (een fenomenale 62-jarige Huppert) omgaat met wat haar is overkomen, omgaat met de mensen om haar heen en de wisselwerking die nadien ontstaat tussen haar en haar verkrachter. We zijn als kijker inmiddels zowat geconditioneerd om wraak te verwachten, maar dat gebeurt dus niet. Het is vaak bizar, zwart en droogkomisch en de woorden die Verhoeven zelf in het NRC interview meermaals uitspreekt, heb ik tijdens en na het kijken van de film ook meermaals gemompeld: 'waarom...waarom...'. Misschien is het ook hier zoals Verhoeven daar antwoorde: 'Er is geen waarom, dat soort dingen gebeuren...'? Ook nu kruipen zaken zoals welke kaasrasper hierboven aanroert, nog door het hoofd.

Op 77-jarige leeftijd nog zo'n film maken is inderdaad iets bijzonders, en ik kan weinig voorbeelden bedenken van regisseurs die that late in the game stug nieuwe paden verkennen. Een Lynch is ook behoorlijk non-conformistisch, maar vindt hij zichzelf ook nog steeds weer opnieuw uit? Ik weet het niet. Verhoeven doet dat hier in elk geval wel. Elle is overigens meer een drama dan een thriller denk ik. Het is af en toe even spannend, maar de droge humor en tegendraadse plotontwikkeling maken het moeilijk te kwalificeren. Mijn aanvankelijke 3,5* gisteravond zijn vermoedelijk illustratief voor de worsteling die ik er even mee had. Veel waaroms en de nog onbeantwoorde vraag wat voor een film ik nu eigenlijk gezien had. Visueel degelijk, maar onopvallend gefilmd, was het naast het acteerwerk vooral de score van Anne Dudley die me positief opviel. Ze schreef eerder de muziek bij Zwartboek en ik vond het erg passen bij Verhoevens stijl. Ik moest af en toe zelfs even vluchtig aan Rogier van Otterloo denken, al is dit toch ook weer behoorlijk anders. It just fits.

Als ik iets meer tijd genomen had om erover na te denken, dan waren we nooit onder de acht uitgekomen. En ik ga Elle beslist dit jaar nog een keer herzien. Aardig is ze niet echt, maar biologerend is ze absoluut.

4*

Op de vraag waarom Elle de dader nadat ze hem ontmaskerd heeft zijn gang laat gaan kwam ik in een recensie een antwoord tegen wat wat mij betreft wel ergens op sloeg. Omdat ze eindelijk weer eens iets voelde. Kon ik me wel iets bij voorstellen na haar traumatische jeugd en haar cynische op het oog gevoelloze houding.

De enige vraag waar ik echt mee zat, was of de 'interventie' van Vincent, haar zoon, op het einde nu georchestreerd was of niet. Het ultieme teken dat ze alles en iedereen weer volledig in haar greep heeft?

de kat was plotseling afwezig ? Denk niet dat het optreden van haar zoon geplanned was. Bijzondere film zeer intrigerend.

Ik denk dat het wel geensceneerd is door Michelle, dat verklaart het pourquoi.

Oh ja op die manier. zou goed kunnen maar dus zonder medeweten zoon. Diabolisch dametje

Zoals altijd weer een genot om Isabelle Huppert op het witte doek te zien.

Het introverte meisje uit "La Dentelliere" is in 2016 bijna 40 jaar ouder maar nog altijd een topactrice.

Topwijf!

Een moderne klassieker. Verhoeven was nooit eerder zo subtiel, de franse invloed doet hem goed. Hij hoeft niet te schreeuwen en kan gewoon zijn ding doen: De verderfelijkheid van de mens portretteren.

Hij levert net Elle een heerlijk speels drama af (ik zou het geen thriller willen noemen), waarin Elle de kijker en haar medemens constant pootje licht. De film is op vileine wijze zeer geestig en zoals al vaak genoeg geschreven erg sterk geacteerd. Niet alleen door Huppert, de gehele cast overtuigd (op de zoon en zijn vriendin na, die mij net iets te veel een karikatuur waren).

Ik moest een beetje aan het werk van Cronenberg denken (Crash, Dead Ringers), maar daar is de komische kant minder aanwezig en zijn de personages nog explicieter seksueel geobsedeerd.

Ik hoop dat Verhoeven er nog eentje maakt, maar anders is dit een prachtige afsluiter zijn zijn oeuvre.

4,5

Wat een film. Een aangrijpende situatie is het uitgangspunt voor een karakterstudie van de hoofdpersoon Michele. De film is strak geregisseerd met een prachtige vertolking van Isabelle Huppert als Michele. De film valt van afschuw in humor en deze mix klopt als geen ander. Het hoort bij Michele. Haar acties passen bij haar. Waanzinnig dat een film die het thema misschien wel het meest realistisch benaderd niet zwaar op de hand voelt. Trots op Paul Verhoeven!

Voor mij de beste film van 2016 tot nu toe: buitengewoon origineel en Huppert speelt de sterren van de hemel. Ik ga hem volgende week nog een keer kijken (iets dat ik zelden doe).

5,0*

Elle vs Showgirls

Een prachtig tweeluik, dat een boeiende culturele analyse kan opleveren. Zijn er nog filmjournalisten onder de MM users?

Wel heel veel wannabe filmjournalisten volgens mij. waaronder een aantal die al net zo blasé zijn.

We prefereren snobistisch, Walter. Zo noem ik mezelf althans wel soms

Elle zweeft ergens etiketloos tussen Siegmund Freud, Claude Chabrol, Alfred Hitchcock en Michael Haneke, ongrijpbaar, onevenwichtig. Het is een rijk en divers psychologisch portret van een succesvolle vrouw die de controle verliest en die vervolgens vastberaden teruggrijpt. En tenslotte een samenwerking tussen twee van de belangrijkste en unieke figuren uit de moderne Europese filmgeschiedenis. Verhoeven is bijna tachtig en eindelijk een Franse cineast geworden. Chapeau.

Lees verder: Cinema Interruptus

Dit verscheen wel vandaag, Basto:

Hoe Paul Verhoeven zijn gelijk haalde met Showgirls | Cineville

Een aardige eerste aanzet. Ik verwacht echt dat Elle en Showgirls over een aantal jaar gezien worden als tweeluik dat de cultuur aan beide zijden van de oceaan bespiegeld. Ga ze zeker eens back to back kijken, zodra Elle op blu ray uit is.

Aan degenen die de film gezien hebben. Is het een film die de taboe van verkrachting wil doorbreken? Want daar heb ik geen zin in.

Ja, wegblijven dus.

Elle is een echte Paul Verhoeven film. Rauw, spannend , seksueel. Bijzonder intelligent gemaakt. Hij raakt diverse genres aan maar laat het vooral de kijker bepalen. Een thriller ? Een drama? Wat maakt het uit. De cast (inclusief de kat) is dik in orde met in het middelpunt , de prachtig acterende Isabelle Huppert.