Rope (1948)

Hitchcock beschouwde Rope niet als een goeie film, maar als een boeiend experiment. En dat is het ook wel. Als film wil het niet altijd even vlot verlopen. Stewart heeft al beter gedaan, al is hij ook weer verre van slecht in deze film. En de rest van de cast mist wat de ervaring denk ik om het zo lang uit te houden in de lange shots. Die lange shots zijn dan weer knap om zien. De hele film was gemaakt in 10 lange takes. Dit moet volgens mij ook leuk zijn als toneelstuk. In deze film is die lijn tussen theater en film al iets dunner. Ook de eerste keer dat Hitchcock werkt met Technicolor.

De film is meer dan het experiment natuurlijk. Er speelt een psychologisch spelletje als 2 vrienden denken de perfecte moord te hebben gepleegd, om dan te zien waar ze ergens door de mand zullen vallen. Hitchcock maakt enkele mooie scènes, waaronder de meid die de kist afruimt of het touw dat in zicht is als het volk binnen komt. We zijn meer spanning van de regisseur gewoon, maar je kan de film best interessant noemen.

Beste Hitchcock die ik gezien heb.

Vooral als visueel "experiment" geslaagd te noemen. De overgangen zijn inderdaad af en toe een beetje knullig (genoeg decor om veel makkelijker op te kunnen knippen), maar die paar schoonheidsfoutjes wegen amper op tegen de takes van 10 minuten die zorgen voor een realistisch tijdsverloop én een beleving die je middenin het wat lugubere feestje plaatst. Begrijp dan ook absoluut niet hoe het door sommigen "overbodig" genoemd kan worden, het is net hetgene wat de film nog wat flair geeft.

Opzet is ook nog wel leuk, maar het gaat snel bergaf wanneer Stewart ten tonele verschijnt. Kan die vent niet uitstaan, maar in zijn verdediging moet ik ook toegeven dat het plot het hem nogal moeilijk maakt te overtuigen. Zijn achterdocht is geforceerd en komt vooral met horten en stoten aangewaaid, Stewart zelf is verder weer z'n plankerige zelf, waardoor hij dit gebrek alleen maar accentueert. Jammer want was zijn personage beter uitgewerkt dan had de film een stuk beter kunnen zijn.

Gelukkig duurt het niet te lang en weet te film verder wel te boeien. Redelijk vlotjes met Dall in een aardige hoodrol. Laatste akte is jammer genoeg teleurstellend, komt ook nog eens bij dat daar me voor het eerst een echte cut opviel (erg jammer - uitleg ten spijt).

In ieder geval de vlotste Hitchcock die ik al gezien heb. De suspense waar hij om bekend staat werkt toch nooit bij mij, dan vind ik het leuk dat hij eens wat filmischer uitpakt. Jammer alleen dat hij z'n filmpje achteraf zelf niet de credit gaf die het wel verdiende.

1.5*

Meester Hitchcock, met nog minder ruimte dan in "Rear Window", op zijn allerbest.

Schitterende dialogen, spanning en het typisch Hitchcock-sfeertje en met uitmuntende acteurs.

Rope vind ik na herziening nog steeds een geweldige film, maar ik kan een bepaald plotelement maar niet bevatten. Ik kan er niet bij dat het geen moment in de daders opkomt om het lijk te verplaatsen nadat James Stewart aanbelt om zijn 'vergeten' sigarendoos op te halen. Het is duidelijk dat hij vermoedt dat het lijk in de kist ligt. Desalniettemin blijft dit een van Hitchcocks meest vermakelijke en vlotte films. De 'one-take' techniek komt op momenten wat knullig over, maar dit is snel te vergeven.
4*

matige film. De gimmick om "niet te knippen" in de film is wel leuk, hoewel het meteen duidelijk wordt waarom dit zo weinig gedaan wordt. Het is wel een erg gehaast feestje. Waarom de moord in eerste instantie gepleegd werd is mij ook niet duidelijk, ik lees hier dat ze het doen uit nieuwsgierigheid en op zoek naar een kick. De keuze wie ze vermoorden is daarom des te vreemder, net als James Steward's achterdocht. Als er geen zinnige reden was om de beste man te vermoorden, waarom zou iemand dan uberhaubt hier achterdochtig op zijn? Erg vreemd allemaal. Het acteerwerk is matig, vooral de angstige van de twee moordenaars valt ernstig door de mand, de rest weet zich nog enigszins te redden met dit vreemde motivatieloze verhaal. Zoals mijn eerdere ervaringen met de master of suspence is de spanning ook hier ver te zoeken.

Leuk experiment van the Master of Suspense.

De "gimmick" van de film in één take werkt hier goed, hoewel men duidelijk kan zien wanneer er geknipt wordt. Er worden succesvolle en minder succesvolle trucs uit de kast getrokken om het allemaal real time te laten lijken: de skyline van New York waar langzaam de zon ondergaat en de lichten aan gaan is mooi en subtiel, maar na één real eindigen achter iemand's rug, dat viel wel op. Het schijnt tijdens nog best lastig te zijn geweest voor de acteurs om over alle kabels heen te stappen, want er kon natuurlijk niet geknipt worden tijdens het filmen.

Er zitten zeker een paar intense momenten in Rope, en alle onderlinge verhoudingen tussen de personages hebben ook echt effect op de uitkomst van het verhaal. Het zo perfect geachte plan gaat steeds meer barsten vertonen, en je voelt de spanning ook echt stijgen. De mindgames tussen Stewart en Dall zijn het hoogtepunt van de film. Prachtig om te zien hoe Stewart's personage Dall's personage steeds verder onder druk zet en zijn eigen arrogantie gebruikt om hem te breken. Farley Granger was ook sterk als Dall's steeds nerveuzer wordende partner in crime, en samen waren ze een fascinerend stel om naar te kijken, zeker met de homoseksuele ondertoon die subtiel maar toch zeker aanwezig was.

Ja, ik vond dit wel een aardige film. De spanning was goed aanwezig en er kon gelukkig ook nog wat gelachen worden met de "something something"-dialogen tussen Stewart en Constance Collier. Het mag dan allemaal niet echt verrassend zijn, maar het verhaal boeide me tijdens de gehele speelduur en alles werkt langzaam toe naar een aardige conclusie. Voor iemand als ik, die ook erg visueel ingesteld is, was deze film geschoten op slechts één set en met weinig franje een aangename verrassing...

Fraai filmpje, maar wat ik een beetje jammer vond is dat het iets te opzichtig 'in één take' gemaakt is. En dat is het dan vrij duidelijk niet. Niet dat ik het nou echt erg vindt, maar dan heeft het ook niet zo heel veel meerwaarde. Wel goed werken de dialogen en het samenspel van de acteurs, maar echt heel intens wil de film helaas niet worden. 3*

Ik kan niet meegaan met de lovende commentaren. Aan alles is te zien dat we hier te maken hebben met verfilmd toneel. Zelfs het werk van de acteurs lijkt meer op declameren dan op acteren. Bovendien doet de “Master of Suspense” het deze keer zonder elke vorm van spanning, omdat vanaf het moment dat Rupert zijn intrede doet al wel duidelijk wordt hoe e.e.a. gaat aflopen. Enkel de scène waarin de huishoudster de sarcofaag begint op te ruimen is de moeite waard. De long shots maken het allemaal wel bijzonder, maar daarmee heb je nog geen goede film. Naar verluidt was Hitchcock zelf ook niet tevreden over het eindresultaat. Terecht.

Hitch heeft zoveel goede films gemaakt en Rope is daar zeker eentje van.

Het verhaal is gewoon heel erg leuk en Hitchcock kon hier veel van zijn erg morbide humor in kwijt. Mooi voorbeeld is door mensen te laten eten van borden die op de kist staan waar de dode persoon in zit. Acteerwerk is zeer fijn om naar te kijken en ook technisch is het om van te smullen. Geweldig werk met de backings. Ook de illusie dat alles in 1 shot gefilmd is komt erg goed over. Erg veel plezier met deze film gehad, maar het kan al bijna niet misgaan met Hitch. Al zullen daar de meningen over verdeeld zijn natuurlijk.

Aardige Hitchcock met innovatief camerawerk en leuke dialogen. Maar wat de twee jongens beweegt om te denken dat ze de perfecte moord hebben gepleegd is me een raadsel. Er hoeft niet eens politie aan te pas te komen en ze vallen al door de mand, een dik uur na de moord. Het lijk moet nog kwijtgeraakt zien te worden, een detail dat ze nogal lichtvaardig opnemen. Ze hebben geen alibi, zijn zelfs de laatsten die het slachtoffer gesproken hebben, wat de vader zich nog herinnert, ze gedragen zich zo vreemd dat het zelfs de loyale huishoudster opvalt. En de hoed van het slachtoffer lag nog in hun kast.

Tel daarbij ook nog alle verwijzingen naar de moord, dat ging bijna als volgt (iets gechargeerd):

"Waar is David, ik maak me zorgen?"
"Ach, die komt wel terecht, die laat zich niet zo snel kisten mehehehe"
"Al kreeg hij wel laatst het deksel op de neus hahaha"
James Stewart: "jongens, hij ligt toch niet dood in die kist is het wel?"
"..."

Ze zouden onmiddellijk tot het rijtje verdachten behoren.

Kortom waren ze niet nu door de mand gevallen, dan had de politie het wel binnen een uur opgelost. De perfecte moord was het dus alleszins niet.

"I've always wished for more artistic talent. Well, murder can be an art, too. The power to kill can be just as satisfying as the power to create."

Rope, de Hitchcock die uit één enkel shot bestaat. Ook is het de eerste Hitchcock in kleur, ik wist niet eens dat eind jaren '40 al in kleur werd geschoten. Nu ik inmiddels aardig verslaafd ben geraakt aan de films van The Master of Suspense kon deze natuurlijk niet uitblijven.

Twee samenwonende mannen vermoorden een oude studie-vriend en nodigen zijn kennissen uit voor een diner. Een van hen geniet van de spanning om ontdekt te worden, de ander is er als de dood voor. Was het wel zo slim om ook hun oude schoolmeester uit te nodigen?

Het acteerwerk in Rope is uitstekend, ook tijdens de erg lange shots doet iedereen het nog steeds top. Het is geen film voor mensen met een korte aandachtspannen. De hele film bestaat in principe uit dialoog en de spanning zit hem volledig in de suspense dat iemand de kist zou kunnen openen en het lijk vinden.

De film bestaat niet echt uit één enkel shot, er word in de film 10 keer overgegaan naar een ander shot. Vaak is dat gedaan als een acteur met zijn rug naar de camera staat zodat het nauwelijks opvalt. Dat moest ook wel, want toendertijd kon je niet langer dan 10 minuten achter elkaar filmen. De acteurs konden het uiteraard wel, dat doen ze bij theater immers ook, maar voor de camera is het erg moeilijk. Zo zijn ze met de camera over iemands voet heengereden en viel een glas stuk dat snel buitenbeeld opgeruimd moest worden.

Ik vind het ongelovelijk knap dat Hitchcock zelfs met deze onconventionele manier van filmen ook nog goede cinematografie wist te behouden. De film heeft een aantal van de beste long-takes die ik ooit heb gezien. Hoewel de film in principe real time is, gaat de tijd in de film toch sneller als in het echt. Op een slimme manier wordt de lucht steeds donkerder gemaakt en hebben de gasten steeds minder eten op hun bord (terwijl ze nauwelijks eten).

Hitchcock's meest controversiële film. Destijds werd de film door Amerikaanse bioscopen geweerd omdat er in de film wordt gesuggereerd dat de twee hoofdpersonen homoseksueel zijn.

Hitchcock's cameo is wederom moeilijk te spotten, tijdens de opening titels loopt hij voorbij en later kan de schaduw van zijn silhouet worden gezien. Het onderwerp: Angst on ontdekt te worden, is ook weer helemaal typisch Hitchcock.

Hoewel Hitchcock de film later afdeed als een experiment of stunt en James Stewart Rope de enige slechte film van Hitchcock vind, vond ik het toch een erg sterke film. Vele male beter dan bijvoorbeeld Birdman die hetzelfde heeft geprobeerd. Hitchcock weet de aandacht van de kijker goed vast te houden en door zijn suspense is het ook nog eens erg vermakelijk.

“Nobody commits a murder just for the experiment of committing it. Nobody except us.”

Spannende en op één locatie geschoten film van Hitchcock. Dit zorgt voor genoeg suspense, en Hitchcock weet met een ingenieuze opbouw en spannende conclusie de kijker constant in zijn greep te houden. Rope laat zien dat je niet veel middelen nodig hebt om een ijzingwekkende film af te leveren.

Een inventief verhaal (het lijk dat gewoon de hele tijd in de woonkamer ligt opgebaard terwijl er een feestje aan de gang is, is geniaal) en sterke acteurs die het materiaal naar een hoger niveau tillen. Dall, Stewart en Granger zijn geweldig op dreef. Let ook op sommige schitterende camerastandpunten die Hitch inneemt. Erg origineel gedaan en Hitchcock laat zien zijn tijd ver vooruit te zijn geweest. Weer een pareltje van de Master of Suspense.

Inmiddels heb ik deze film vaak genoeg gezien om niet meer te letten op de "gimmick" (die me sowieso nooit aangetrokken of aangestoten heeft), en dan valt het me op hoe moeiteloos Rope ook qua plot, camerawerk, sfeer en vertolkingen overeind blijft. Zoals gebruikelijk een superbe vertolking van James Stewart (eerst pesterig en sardonisch, later oprecht en betrokken) bij wie je bijna ín de hersenpan kunt kijken bij zijn pogingen om de verschillende puzzelstukjes aan elkaar te passen, maar ook alle bijrolspelers geven warme en levendige vertolkingen (hoewel één rol nèt wat minder levendig is, maar dat zullen we de acteur in kwestie maar niet kwalijk nemen). Een perfecte cast, ook voor de kleinere rollen (inclusief de gepikeerde huishoudster, de rechtschapen vader en de babbelzieke tante), maar John Dall als de koele – wat zeg ik? íjskoude kikker Brandon springt eruit. Prachtige pakken, met Stewart in het grijs, Phillip in het bruin en Brandon in gloeiend blauw.

        Gezien op de fraaie Blu-ray met een 32 minuten lange documentaire uit 2000 met scriptschrijvers Hume Cronyn en Arthur Laurents, acteur Farley Granger (Phillip) en Hitchcocks dochter Pat, waarbij uiteraard de "ondergeschoven" homoseksualiteit en de extreem lange takes met alle bijbehorende problemen aan bod komen. Tevens veel behind-the-scenes-foto's (o.a. van bezoekers Joseph Cotten en Ingrid Bergman) en een zéér aparte trailer. En wat een fantastische titel had deze film in Frankrijk : Cocktail pour un cadavre !

Twisted logic

Hoog gemiddelde voor deze voorloper van de "éénlocatie" films met een beperkt aantal acteurs. Ik vind dit een minder werk van The Master of Suspense. Een beetje vergezocht allemaal maar de manier waarop Stewart het vermoeden krijgt dat de verdwenen David in het flatje ligt ligt er nogal dik op. Heel ongeloofwaardig dat de twee mannen, die zo bekommerd zijn om de perfectie van hun moord, het nalaten de hoed van hun slachtoffer te doen verdwijnen . Stewart fantastisch in zijn rol en een vrij experimentele en macabere film van Hitchcock.

Rope blijft niet alleen in al die jaren na release indrukwekkend, ook na 4x kijken blijven er nieuwe dingen opvallen, en dat is knap voor een film die net na de 2de wereldoorlog het levenslicht zag!

De dialogen zijn haarscherp en zeker voor die tijd! En de manier van filmen en regisseren was geheel vernieuwend voor zijn tijd! Heerlijk in kleur ook trouwens. Een wat mij betreft vergeten Hitchcock werkje, wat minimaal even veel aandacht verdiend dan bijvoorbeeld Psycho of The Birds! :O

eerder gaf ik een 5, toen een 4,5.. inmiddels gewoon weer terug op 5 en (misschien?) een top 10 plek.

Rope was ook een film van Hitchcock die ik al eventjes op mijn lijstje had staan. Rope is vervolgens één van mijn voorlopig lijst van favoriete films gekomen van Hitchcock. Een film uit 1948, reeds 70 jaar oud. Het is er niet aan te zien. Het kon best een film zijn van 25-30 jaar later.

Rope kent een erg fijn plot. Rope valt meteen met de deur in huis en de kijker weet onmiddellijk wat er aan de hand is. De daders komen perfect in beeld en het is aan de kijker om Columbo-gewijs uit te zoeken welke gedragingen, gebeurtenissen of gesprekken de daders de das zullen omdoen. De film kent een korte speelduur en zakt nergens in. Het blijft de volledige speelduur spannend. De twee daders zijn goed op elkaar ingespeeld. Brandon (John Dall) is de ijzige manipulatieve psychopaat die fantaseert over het recht of superieuren inferieure personen de dood mogen injagen. Het neigt wat naar nazistische praktijken. Ook de onoverwinnelijkheid en de arrogantie komt goed naar voren. Philip (Farley Granger) daarentegen is zowat het meelopertje die zijn gevoelens veel minder onder controle heeft. Het levert een leuk schouwspel op tussen beiden en dit wordt nog versterkt wanneer de derde partij op de proppen komt met Rupert (James Stewart). Fijne acteur die laatste. Steeds tevreden wanneer ik een film van hem gezien heb!

Rope wordt gefilmd vanop één locatie. Het decor met de skyline van één of andere Amerikaanse grootstad is prachtig. Het viel wel op wanneer de gordijnen werden opgedaan dat de lichtinval van de studiolampen iets te opvallend was. Rope geeft het gevoel van een toneelstuk te zijn omdat alles op één locatie (studio) wordt gefilmd met dat verschil dat de camera meeloopt met de personages. Ook het kleurgebruik is een aangenaam pluspunt. Maar wat Rope echt ijzersterk maakt zijn de meer dan uitstekende dialogen tussen het twee- en drietal. En bij momenten zelfs erg humoristisch met de woordspelingen over dood, wurging, kist, enz ...

Fijn film deze Rope, eentje die dicht aanleunt tegen de 4,5*!

Nah, het is maar goed dat deze film maar kort duurt, want meer zat er ook echt niet in. Je valt meteen in het verhaal van Rope: twee mannen die een studievriend vermoorden voor de kick van het moorden. Geen introductie of wat dan ook, maar daardoor wordt na de moord langzaam duidelijk hoe de vork in de steel zit. De film zit vol met heel veel conversaties en heel weinig spanning en daar gaat het dan ook meteen fout. De spanning is gewoon té weinig aanwezig en dan blijft er niet veel over.

Omdat ik het algehele sfeertje wel kan waarderen krijgt Hitchcock van mij het voordeel van de twijfel: *2.5

Ik vind dit beslist een mindere film van Hitchcock. Vanaf de eerste minuut is alles onafgebroken gericht op een reeds gepleegde misdaad. Andere zaken of bijzaken komen verder niet of nauwelijks aan de orde. De lange shots en het constant heen-en-weer zwenken ("pannen") van de camera, wekken bovendien de indruk van een gefilmd toneelstuk. De latere film "Rear Window" is op dezelfde manier opgenomen, maar de opbouw van die film is gevarieerder en logischer.

Meer dan een magere '3' kan ik er niet van maken.

Simpel concept wordt door Hitchcock omgezet in een film met een spannend sfeertje. Langs de ene kant is het natuurlijk nogal dom van de moordenaars om het zo te doen, langs de andere kant zou het wel eens geniaal kunnen zijn als ze hun plan goed uitspelen. Maar de vraag is lukt hun het ook om hun moord te verdoezelen?

Rope is dus een eenvoudige film die hier en daar een beetje de grenzen van de geloofwaardigheid aan het prikkelen was. Het is een single location film die niet lang duurt en door de sfeer en onderhoudende spanning makkelijk uit te zitten is. Vermakelijk maar de beste Hitchcock is het uiteraard niet.

In het algemeen zijn we dol op Alfred Hitchcock en zijn films/verhalen maar dit is voor ons duidelijk een van de mindere films. Waarschijnlijk zal het verhaal om te lezen beter zijn, vooral in de diepgang.

Hier werden bepaalde types irritant vanwege hun übermensch ideeën en zogenaamde intelligentie die zij in pacht zouden hebben.

Wel, misschien hadden ze dat maar wijsheid ontbrak helaas voor hen.

Het is een typisch jaren -50 tafereel, we zijn in een huiskamer waar net iemand de laatste adem uitblaast.

Daar omheen staan 2 studenten die menen de perfecte moord gepleegd te hebben en waarvan al snel een in twijfel raakt vanwege de komst van Rupert, iemand waarvan hij vreest dat die de moord zal ontdekken.

De film speelt zich af in 2 kamers van een appartement maar dat is voor HItchcock geen probleem.

Even terug naar de irritatie, op een bepaald moment wilden wij de deur op slot gooien en de jongeren richting hun boerderij sturen. WIjsneus Rupert is iets vergeten, wij hadden gezegt dat hij een week later wel terug kon komen voor dat voorwerp en hadden hem gesmeerd!

Verder een prima film met de juiste lengte en een goed verhaal.

Waardering is ondanks dat het een van de mindere films van Hitchcock is, toch een mooie 7+.

Amusant, maar niet uitzonderlijk. Dostojevski’s Misdaad en straf gaf de aanleiding, maar - niet verwonderlijk voor een film van wat 80 minuten? - het haalt het niet bij het boek. Toch amusante stukjes, niet alleen het afruimen van de tafel maar ook hoe de camera de reconstructie laat zien.

Maar op de een of andere manier wordt het niet écht spannend. Jimmy Stewart is wat houterig, Phillip gaat wel erg makkelijk plotseling over de schreef. Nu ja, het overtuigt niet helemaal,

Als je de film zonder enige voorkennis zou bekijken, dan zou je zweren dat ie ergens in de jaren 60 is geproduceerd.

Allereerst is het natuurlijk een kleurenfilm. Toch wel ongebruikelijk in 1948. Na de kleur valt meteen het real-time principe op. De film maakt geen sprongetjes heen of terug in de tijd. De film begint met een moord en houdt zich daarna in een aaneengesloten tijdsbestek bezig met de verwikkelingen die daar het gevolg van zijn. Een bijzondere verteltechniek voor een film uit 1948, lijkt me.

Ook opvallend is dat de film in één take gedraaid lijkt te zijn. Aangezien een filmrol in die tijd goed was voor 10 minuten film, is dat schijn. Hitchcock zoomt dus elke 10 minuten in op een bewegingsloos object om daarna met een nieuwe rol exact vanaf die positie verder te filmen. Geen one take dus maar het effect is hetzelfde. Bijzonder.

Fijne benauwende setting. De setting is een appartement, dat bestaat uit twee ruimtes. Twee podia als het ware. Door op die podia geen tijdsprongen te gebruiken en geen zichtbare cuts te laten zien, heeft de film veel weg van een theaterstuk. Dat is niet vreemd want de film is daadwerkelijk gebaseerd op een toneelstuk.

De camera gedraagt zich echter niet als een statische toeschouwer maar beweegt als een personage over het toneel en geeft de kijker aldus het idee zelf gast te zijn op een verontrustend en luguber feestje.

En luguber is het zeker. Het feestje vindt plaats nadat de bewoner en zijn vriend zojuist een moord hebben gepleegd en het lijk in een boekenkist in het appartement hebben verstopt.

In 1948 zijn de principes van het naziregime nog stof tot discussie. Op het feestje komen Nietzsche en zijn übermensch voorbij. De discussie wordt geïnitieerd door de kille gastheer, die besmet met een superioriteitsgevoel net een moord heeft gepleegd. De hamvraag in de discussie luidt of een mens op grond van zijn intellectuele overwicht het recht heeft om de lotsbeschikking van een intellectueel minderwaardiger mens te bepalen. De onaangename sfeer die vanaf het begin over de film hangt wordt er nog onaangenamer door.

Behalve dat de film een fijne onbehaaglijke sfeer heeft, is de film ook gewoonweg spannend. En eigenlijk is dat een beetje vreemd, want de film is van begin tot eind voorspelbaar. De daders zijn vanaf de eerste minuut bekend en het einde ligt met de inbreng van de emotieloze James Stewart (als intellectuele filosoof) ook voor de hand.

Waarom dan toch zo spannend? Dat komt vooral omdat de kijker meer weet dan de personages. Zelfs onschuldige uitspraken en handelingen krijgen in het licht van die alwetendheid (bedoeld of onbedoeld) een minder onschuldige lading. De onderlinge interacties zijn soms ongemeen spannend.

Het appartement speelt als lokatie uiteraard ook een spannende rol. Binnen dat kleine dichtbevolkte speelveld dat beheerst wordt door een akelig geheim, komt een gevoel van beklemming al snel tot leven.

Fijne film. Toch heb ik iets gemist. Een leuk spelletje is het herkennen van Hitchcock in een Hitchcockfilm. Zijn cameo is mij in deze film ontgaan. Beetje balen. Volgens deze site zouden het er zelfs twee zijn...

Wist het publiek in 1948 dat de twee hoofdpersonen in deze film een homoseksueel koppel speelden? Uit de lichaamstaal en de nabijheid die beide spelers ten opzichte van elkaar innemen wordt subtiel gespeeld met dit gegeven in een tijd waarin bekende acteurs als homo zijnde hun hele leven in de kast moesten blijven. Rope is een bijzondere film. Hitchcock geeft de kijker bij aanvang informatie waardoor deze een zekere voorsprong heeft op de spelers, de vraag is niet óf maar hóe Rupert de misdaad blootlegt. Het camerawerk is subliem en de acteurs, vooral John Dall, spelen hun rollen overtuigend. Hitchcockiaanse suspense is er in de scene waarin mrs Wilson na afloop van het feestje de boel opruimt, heen en weer tussen en kamer en keuken pendelt en de kaarsen één voor één uitblaast en vervolgens de boeken in de kist wil opbergen waarin het lijk ligt. Minpuntje in de film is de moralistische slot-preek van James Stewart die in die tijd dat de film uitkwam waarschijnlijk als vanzelfsprekende noodzakelijkheid werd aanvaard door het publiek: Times are a changing.

Brandon: I've always wished for more artistic talent. Well, murder can be an art, too. The power to kill can be just as satisfying as the power to create.

Rupert Cadell: After all, murder is - or should be - an art. Not one of the 'seven lively', perhaps, but an art nevertheless. And, as such, the privilege of committing it should be reserved for those few who are really superior individuals.

Brandon: And the victims: inferior beings whose lives are unimportant anyway.

Rupert Cadell: Obviously. Now, mind you, I don't hold with the extremists who feel that there should be open season for murder all year round. No, personally, I would prefer to have..."Cut a Throat Week"... or, uh, "Strangulation Day"...

Alfred Hitchcocks expermimentele film Rope, gebaseerd op de Leopold - Loeb moordzaak uit 1924, waarin twee studenten een moord pleegden om hun superieuriteit te laten zien, kan worden gezien als Hitchcocks kritiek op het fascisme en Nietzsche en diens theorie over de supermens. De kritiek van Hitchcock is dat een dergelijke ideologie ertoe leidt dat een groep mensen die zich superieur achten aan anderen op willekeurige wijze mogen gaan beslissen over het leven van die andere mensen en dat ze daarbij denken dat normale wetten niet op hen van toepassing zijn. Hitchcock pareert dit door de enorme arrogantie van de twee daders ten toon te stellen en door de vader van het slachtoffer als het geweten te laten optreden en later door Rupert Cadell (Stewart) te laten zeggen dat ze geen god zijn. Stewarts character kunnen we wel als de spirituele vader van de moord beschouwen.

Het experimentele element is dat Hitchcock met deze film een poging deed om het editen compleet uit te bannen en opnames van elk 10 minuten zonder enige onderbreking te maken (een filmrol kon maximaal 10 minuten aan film bevatten). We zien dus dat de camera na elke 10 minuten iets afwijkends doet, bjvoorbeeld inzoomen op iemands rug, waarna de camera weer uitzoomt en de scene weer verder gaat. Later gaf Hithccock toe dat juist in het editen zijn film werd geboren en heeft dit experiment dan ook nooit meer herhaald.

Een belangrijk element in de films van Hitchcock is het isolement, en vooral in zijn films die zich in slechts één kamer afspelen. Rear Window (1954) is daar ongetwijfeld het bekendste voorbeeld van, zij het dat voyeurisme in die film het belangrijkste element is, maar hij experimenteerde hier al eerder mee: eerst in Lifeboat (1944) en dus ook in Rope. Rope is in feite een ensemble stuk dat zich in één kamer afspeelt, een kamer overigens die een van de beste set-designs heeft, compleet met werkend uitzicht op de grote stad en weersveranderingen.

Een ander subtieler element is de homoseksualiteit van de twee moordenaars, oftewel 'het'. Hitchcock wist hoe zwaar het taboe erop was dankzij de restricties van de Production Code, en 'het' wordt dan ook nooit genoemd, maar de Master of Suspense wist deze altijd handig te omzeilen, iets dat hij later weer zou doen in Strangers on a Train, (eveneens met Fairley Granger).

Het acteerwerk is goed, en vooral John Dall maar ook Fairley Granger stelende de show met hun weergave van de twee moordenaars. Er is veel gezegd en geschreven over Stewarts interpretatie van Rupert Cadell (en de naam James Mason, die in de film wordt genoemd, valt nogal eens in dit verband als mogelijk alternatief voor Stewart), maar Stewarts subtiele interpretatie van zijn personage maken het moeilijk iemand anders in die rol te zien.

Deze cocktail van elementen zorgen voor een uitstekende film en daarbij komt dat Hitchcock op zijn best is als hij het isolement in zijn ensemble stukken goed weet te exploiteren zoals hij hier doet en later nog beter in Rear Window. Hier is het thema niet voyeurisme, maar arrogantie en waartoe een dergelijke arrogantie kan leiden, en waarbij de kijker de rol van getuige krijgt toebedeeld.

Tevens doet Hitchcock op bepaalde momenten zijn naam als 'Master of Suspense' eer aan door de spanning op te voeren, met name in het derde bedrijf.

Rope is een ensemble stuk dat niet tot de toppers van Hitchcock wordt gerekend, maar waarin hij er wel in slaagt de bovengenoemde elementen goed te exploiteren en tot een prettig geheel te combineren.

Zoals een andere user eerder opmerkte, gaf deze film mij meer een Oscar Wilde dan een Dostoevsky indruk. De nonchalante reactie van het personage van John Dall na de gruwelijke daad is zó extreem speels, dat je nooit echt 'geloofd' dat er daadwerkelijk iets ergs is gebeurd. Het acteerwerk van de vertolkers van de heren psychopaat is ook niet erg goed, vooral de constante kunstmatige aarzelingen van Dall maakten dat ik geen suspension of disbelief had. Tevens is het personage van James Stewart ook veel te snel achterdochtig naar mijn smaak, terwijl het gaat om zo'n onwaarschijnlijk feit. En als laatste versterken de expliciete referenties naar andere films van Hitchcock (Notorious) en naar Misdaad en Straf het gevoel van naar een luchtige comedy of manners te kijken.

Dit klinkt allemaal negatief, maar ik vond de film op zich wel interessant wegens het technische gegeven, en wegens de absurde premise dat de moordenaars expres een etentje met de ouders en vriendin van het slachtoffer hebben gepland op de plaats delict. Ik ken de filmwijsheid dat plegers altijd terugkeren op de locatie van hun misdaad, maar zij maken het wel heel bont! Hierdoor kijkt Rope, en mede vanwege de betrekkelijke lengte, al met al vrij makkelijk weg (als ik mijn zin zou hebben, zouden de meeste films 80 minuten zijn:D). Mijn initiële opmerkingen slaan dan ook meer op het feit dat in mijn ogen je het gehele verhaal never nooit als een daadwerkelijke suspense kan kijken.

En maar weer eens aan de Hitchcock met deze onbekende titel.

Men laat er geen gras over groeien en als kijker val je eigenlijk in het moment van de moord en vooral de nasleep. Interessant in eerste instantie is het verschil in reactie tussen Phillip en Brandon, de ene vol twijfel en angst betrapt te worden, de andere vol van zichzelf en hun daad, en in staat de inzet van het spel te verhogen. Tussen de twee heren is meteen een soort wrijving voelbaar waarvan het duidelijk is dat deze veel spanning gaat veroorzaken.

Toch vind de film zijn sterkste fase wanneer de gasten binnen stromen en met name wanneer Rupert Cadell arriveert. Dit heerschap legt onmiddellijk, zonder te weten wat er speelt, de vinger een aantal keren op de zere plek waarna hij argwaan krijgt. Uitermate boeiend is het steekspel dat daarna volgt en door de heren daders verschillend ontvangen wordt. Phillip voelt zich steeds verder in het nauw gedreven maar de arrogante en narcistische Brandon ziet het nog steeds als een spel en gooit olie op het vuur waar hij kan. Boeiend is de discussie die op een gegeven gevoerd wordt over het om mogen brengen van domme mensen, iets dat tegenwoordig bekend staat als een 'purge'. Raar is dan weer de fout waarbij de wond op Phillip zijn hand verdwenen is.

Rope is vergeleken met Vertigo en Psycho zeker niet Hitchcocks beste, een compliment voor het innovatieve camera- en montagewerk dat tegenwoordig de 'one shot' stijl genoemd wordt, kan er ook zeker af en wellicht dat Hitchcock de eerste was die dit ooit toepaste. Dan zijn de dialogen vooral rond Rupert Cadell scherp te noemen en mag James Stewart ook een compliment verwachten die voor een keer een andere klank aanslaat dan de holle boerse geknauw dat bij anders uitbrengt. Dan moet John Dall nog even genoemd worden als de zelfingenomen egocentrische Brandon. Zoals gezegd er is beter werk van Hitchcock, maar een degelijke en sterke film is Rope zeker.

Brandon [John Dall] en Philip [Farley Granger] hebben de subversieve denkbeelden uit de lessen van hun voormalige docent Rupert Cadell [James Stewart] zo serieus genomen dat ze de daad bij het woord voegen: ze vermoorden hun studiegenoot David [Dick Hogan], verstoppen het lichaam in hun appartement en organiseren daar een etentje waar Davids vader [Cedric Parker] en tante [Constance Collier], zijn verloofde [Joan Chandler] en diens ex-vriend [Douglas Dick] voor op komen draven, evenals Rupert Cadell. Gefilmd in real time als één doorlopende take, waarbij meubels en decorstukken geruisloos wijken voor de camera, is dit zowel voor de regisseur als voor de acteurs een tour-de-force. Dankzij de sprankelende dialogen en het uitstekende spel is dit vermakelijk, maar dit is vooral een technische stunt en het behoort dan ook niet tot de allerbeste Hitchcockfilms. Maar tweederangs Hitchcock is nog altijd prima te verteren.

Derde kijkbeurt. Deze keer als onderdeel van een projectje om alle Hitchcocks te (her)bekijken. Het blijft voor mij een briljante film. Het ziet er ook ogenschijnlijk simpel uit op visueel vlak maar dat was het allerminst. Omwille van de lange cuts werd er heel de tijd geschoven met wanden en meubilair om het allemaal goed in beeld te krijgen. Maar daar merk je als kijker uiteraard niks van. Het zit helemaal goed met een creepy sfeer en acteurs helemaal in hun rol. De dialogen zijn echt gesofisticeerd en komen niet gedateerd over.

Toen ik de film 25 j geleden voor het eerst zag, was ik mij niet bewust van de homoseksuele connotatie maar blijkbaar draait het daar wel om in deze film, na bekijken van de ‘making of’ en wat lectuur. Beide hoofdrolspelers waren in het echte leven ook gay en de scenarist had effectief een relatie met Farley Granger. Maar verder is het enkel een ondertoon ( mij eerder dus niet opgevallen is) bij een verhaal dat gebaseerd is op een true crime uit de Jazz Age.

hitchcock challenge # 2

Ik houd van Rope, om een aantal redenen.

James Stewart.
Het samenspel van John Dall en Farley Granger - de spanning tussen die twee.
De locatie. Het langgerekte appartement waar we heen en weer wandelen, de raampartij, de overgang van dag naar avond en nacht.
De regie van Hitchcock. Briljant, blijf ik de scène vinden waarin de camera stilhoudt achter het 'altaar'. Ik hoor de gasten praten over David, terwijl mevrouw Wilson de kist afruimt en boeken aandraagt - ik weet: die gaat ze in de kist leggen...

Toen bekeek ik, zo'n vijftien jaar geleden, bij de extra's op mijn pas aangeschafte dvd de making of. Zo leerde ik veel over de manier van filmen (het voortdurend schuiven met meubels en decor). Tegelijk raakte mijn beleving van de film vertekend. De film zou vooral draaien om homoseksuele aspecten die niet uit de verf komen, vooral Stewart zou daardoor niet op z'n plek zijn (in het originele toneelstuk zou Rupert Cadell een relatie met een van de jongemannen hebben gehad), het filmen in takes van tien minuten zou gekunsteld zijn, de film zou veel sterker zijn geweest zonder de openingsscène, want dan zou ik als kijker alleen maar het vermoeden hebben dat Brandon en Philip iemand hebben vermoord - iemand wiens lichaam mogelijk in die kist...

Nu heb ik die 'making of', Rope Unleashed (op het moment van schrijven ook te vinden op YouTube) nog eens herkeken. Al die zogenaamde minpunten, die zich toch ergens in mijn achterhoofd hadden genesteld, blijken alleen de mening van mede-scenarioschrijver Arthur Laurents. En ik stel vast, dat ik het nergens met hem eens ben. Hij lijkt ontstemd omdat Rope niet zo succesvol was als hij had gehoopt. En daarvan moet iemand de schuld krijgen.

Allemaal verkeerde keuzes van Hitchcock? Welnee, Hitchcock zag het goed.

Stel, ik was in het ongewisse gelaten over de moord, waarom doen die twee jongemannen dan zo spastisch over die kist, over het touw dat eruit hangt, over het plaatsen van de kandelaars en het eten? Dat laat toch weinig aan de verbeelding over...
Hitchcock plaatst de spanning elders - geheel terecht.

Het filmen in die lange shots vind ik geweldig. Het verhaal blijft tot deze ene ruimte beperkt. Het is alsof ik naar een toneelstuk kijk, maar dan terwijl ik me tussen de spelers op het podium bevind. Ik krijg bijna een rol in het geheel, wil haast zelf de huishoudster ervan weerhouden die boeken... Wat nou... krijg ik sympathie voor moordenaars? Well done Hitch!

Toen ik Rope bijna een halve eeuw geleden voor het eerst zag, ontging mij enige homo-erotische spanning totaal. Nu, bij de zoveelste keer kijken, voel ik die wel - zinderend, zelfs. Ik stel mij voor, dat het mede die spanning is, waardoor 'het publiek' wat lauw reageerde op dit meesterwerk. Als het al de vriendschap tussen Brandon en Philip herkende als homoseksueel, beantwoordde die herkenning waarschijnlijk niet aan stereotiepe beelden die 'dat publiek' nu eenmaal lijkt te hebben bij homoseksualiteit. "Je kunt het niet aan ze zien..." De gedachte dat deze twee keurige, correcte, nergens verwijfde, netjes geklede, goed opgevoede, hoogopgeleide en maatschappelijk geaccepteerde jonge heren 'het' met elkaar... moet verwarrend zijn geweest. En dat is het, vrees ik, voor veel mensen nog.

Laat ik alle ballast aan interpretatie weg, dan is Rope ook deze keer een heerlijk spannende, tijdloos onderhoudende film, met een ten slotte zo verstikkende atmosfeer, dat ik blij ben dat James Stewart een raam opengooit.

Ik verhoog mijn waardering tot de max.