Rope (1948)

goeie hitchcockfilm.vond de film niet echt spannend,maar hij is wel goed geregisseerd.er zitten een heleboel nieuwe technieken in,die later door vele andere filmakers zouden worden gebruikt.volgens mij was dit voor hitchcock een soort experiment.stewart is zoals altijd goed

Goede film, maar het deed me minder dan andere Hitchcock films. Inderdaad, wat neo al zegt: minder spannend dan de gemiddelde Hitchcock. En daarbij kon ik me niet echt met de karakters identificeren, behalve met James Stewart.

De film is op een locatie opgenomen en dat maakt 't ook iets saaier. Desalniettemin 3,5*

Weetje 1:

Rope werd opgenomen in takes van 10 minuten (de lengte van een 35 mm-filmrol uit die tijd) en zo listig gemonteerd dat het lijkt alsof de film bestaat uit één continue shot. Hitchcock vond z’n werkwijze achteraf 'quite nonsensical’.

Weetje 2:

De film speelt zich geheel af in een kamer, waarbij de achtergrond bestond uit een reusachtig 'cyclorama' met wolken van gesponnen glas en miniaturen van de skyline van New York verlicht door 2000 gloeilampen en 200 neonbuizen. Naarmate de voortgang van het verhaal veranderen de wolken, de zon gaat onder en langzaam gaan de lichtjes in de stad aan.

Vond 'm wél spannend, en vond het "één shot, één ruimte"-idee ook wel goed werken. Goede dialogen, sterke rol van Stewart... vond alleen het camerawerk erg irritant

3,5 *

jammer dat de film zo snel afgelopen is.

Nét gezien. Interessant camerawerk en behoorlijk spannend en zeer serieus in zijn moraal. De hoofdpersonages zijn inderdaad moeilijk om je mee te identificeren maar ik had daar geen probleem mee. Hun strijd - daarmee bedoel ik dat ze vanuit zo'n andere inzet die moord hadden gepleegd - was zeer pijnlijk. James Stewart is heel goed.

De dialogen vond ik over het algemeen wat houterig.

Na de grote drie, rear window, vertigo en psycho (moet north by northwest en stangers on a train nog wel) voor mij de beste hitchcock. Geweldig kat en muis spelletje, de gegevens zijn geweldig eten op de grafkist van de vermoorde vriend , onderhoudende dialogen, goede acteerprestaties en de veranderende achtergrond.
Duurde alleen wat te kort...

Inderdaad een van de beste films van Hitchcock, spannend, visueel interessant en erg goed geacteerd. Dat verhaal van die twee studenten komt trouwens in Compulsion van Orson Welles, het fascineert mij zo hard dat deze film gewoon niet slecht kon zijn. Maar hij is het ook niet

Een film met een motief met een hoog fascistisch gehalte. De naam Hitler passeert de revue en het karakter van James Stewart komt zeer hypocriet over. Daarom ook een zeer boeiende film om naar te kijken. Ook zie je hoe Hitcock weer eens fleurt met de homo erotiek net als in Strangers on a train.

De lengte van een film doet niks af aan de kwaliteit ervan. Hitchcock bevestigde dit met dit meesterwerkje.Rope is een sterke film met sterke dialogen waarin de karakters goed naar voren komen en, zoals hierboven al werd aangehaald, een serieus onderwerp op interessante wijze wordt besproken, namelijk het über- en untermensch onderscheid van Nietzsche. Het camerawerk geeft de kijker de indruk dat hij ook te gast is op het (macabere) feest, door de personages door de huiskamer, keuken en hal te volgen. Wel jammer dat de kijker weet dat het lijk van David in de kist ligt. Daar had Hitchcock de kijker nog mee kunnen verassen. James Stewart...tsja...zoals altijd: sterk. 4 sterren.

Ik ben het niet helemaal met je eens. Voor een regisseur als Hitchcock is het altijd een enorme uitdaging geweest om een film in één ruimte te laten afspelen en vanuit die ruimte spanning te creëren. Denk aan bijvoorbeeld Rear window. De film speelt zich in zijn geheel af op één locatie. Er is hier weliswaar een verschil met Rope omdat de kijker, door middel van de verrekijker van Stewart, ook te zien krijgt wat zich buiten het appartement afspeelt, maar het is wel een voorbeeld dat blijk geeft van de creativiteit van Hitchcock. Mijn punt is dat een film niet per definitie saai is omdat het op één locatie is opgenomen. Persoonlijk ben ik erg onder de indruk van films die met weinig middelen om handen, in dit geval door op één locatie te filmen, spanning weten te crëeren. Sleuth is hier een schoolvoorbeeld van.

Ik snap ook niet waarom ik dat zei. Ik heb Rear Window nota bene op 5 sterren staan en vind films als Sleuth en Death and the Maiden erg goed. Dial M for Murder speelt ook voornamelijk op een locatie he.

Ik vind dit een van de beste Hitchcock films. 4,5*

Ik ook. Een erg sterke film, alleen iets te kort. 4.5/5

Goeie film nog wel. Een interesant verhaal, goede dialogen, weer erg sterk geacteerd, alleen was het camera werk niet echt creatief. Geen close ups ofzo maar ik vond het nog wel mooi zo '1 lang shot' . Echt spannend was de film ook niet maar het verhaal zat goed in elkaar.

3.5 sterren

Net als Hitchcock vond ik dat 'de hele film in 1 take' gebeuren nogal onbenullig. Het is zo duidelijk te zien als de camera inzoomt op de rug van een persoon waardoor het beeld zwart wordt. Voor de rest vond ik het erg jammer dat de moordscene in de film is opgenomen. Ik heb ook de making of bekeken en daar zei de scenarioschrijver dat hij liever had gezien dat de kijker er helemaal niet zeker van was geweest dat er een lijk in kist lag.

Voor de rest waren de acteerprestaties erg goed en waren de dialogen soms erg vermakelijk. Al met al een kleine 3,5*

De cameravoering en het daarbij behorende experiment (Het idee dat de hele film bestaat uit een take, terwijl de filmcamera maar 10 minuten per keer kon filmen) is zeer interessant. Ook leuk met betrekking tot de verhouding van de story/plot tot de montage. Over het verhaal gesproken, dat staat dan wel een beetje haaks tegenover het mooie technische aspect. Zoals ook op de extra's wordt aangegeven is het hele uitgangspunt van de film al veel minder op het moment dat 'we' de kamer binnenkomen (en de moord zien). De poster hierboven geeft dat al aan.

Van enige identificatie met de karakters was ook al niet echt sprake, omdat het echt van die toneeltypes waren. Wellicht niet bij James Stewart, maar die vond ik weer iets te jong (terwijl hij toch leraar is in die film). Toch vind ik deze film als experiment zeer geslaagd en filmmakers die iets doen met de traditionele filmtaal moeten alleen maar toegejuicht worden.

4*

Hier het verhaal waar deze film op gebaseerd is.

Inderdaad een heel leuk experiment.

Steward vond ik fantastisch in deze rol, hij denkt verstandig te zijn maar uiteindelijk blijkt dat zijn filosofie bullshit is. Die looka-like van Smith uit de matrix speelde heel sterk. 3.5* (vanwege het lage suspense-gehalte van deze hitchcock)

Het feit dat het lichaam in de kist ligt en wij dat weten en de bezoekers van het feestje niet, is toch juist suspense? Let op de prachtige scene waarin mevr. Wilson langzaam de kist afruimt.

Goede dialogen ook! Alle vrouwen zijn trouwens buitengewoon irritant in deze film.

Prachtige film! Altijd een beetje de vreemde eend in de bijt van het Hitchcock oeuvre geweest, waarom weet ik eigenlijk ook niet. Waarschijnlijk omdat het de meest psychologische en filosofische is, maar hij bevat alle elementen van de meester in overvloed. Stewart is prachtig in deze rol!

4*

Briljante rol van James Stewart.

Het is allemaal zo prachtig gechoreografeerd in deze film. De montage wordt eigenlijk gedaan m.b.v. de camerabewegingen.

In de herinnering had de film Rope wel een stevige plek veroverd door het aardig technisch experiment om een film te draaien met shots die de maximale lengte van een filmrol in 1948 hadden. Een minimum aan montagelassen dus.

Het verhaal op zich was ook wel blijven hangen, maar toch minder indruk achterlatend. Qua plot een eenvoudig te onthouden rechtlijnige simpelheid ondanks allerlei spelletjes met wat terloopse dubbelzinnigheden waaruit maar geen echt goede humor wilde opbloeien.

Bij het terugzien na zoveel jaren bleef die mening. Wel leuk als extra om op de DVD in The Making Of ... te horen wat de mogelijk zwakke plekken zijn in deze film ondanks het zeer vakkundig handwerk van de meester.

Ook de twee cameo’s in deze film worden genoemd. De contouren van Hitchcock zijn in de rol van een klein passerend of oplichtend figurantje niet echt heel opvallend aanwezig, maar toch ...

Een script dat uitblinkt in fantastische (morbide) dialogen en one-liners (oh, he can't get his hands of anyone).

Het theater-achtige Rope is gelukkig ook zo gefilmd door Hitchcock, zoals door anderen al genoemd is, d.m.v. lange takes. Waardoor de camera alles vloeiend kan registreren alsof je als kijker een soort van onzichtbare gast bent. Iemand sprak al van de scene dat mevrouw Wilson de kist afruimt. Geweldige scene, want als onzichtbare gast wil je maar al te graag het gejengel en gemauw van de aanwezigen dat zich op dat moment afspeelt maar al te graag ontvluchten.

Stevende af naar een monster-waardering, maar het einde verliep gevoelsmatig zeer stroefjes. 4 sterren voor opnieuw een geweldige Hitchcock-film.

Opnieuw een topfilm van de meester! Juist doordat er maar een locatie wordt gebruikt, stijgt de suspense. Je voelt je als kijker een beetje opgesloten in de kamer, in het verhaal. Dat zorgt voor een beklemmende sfeer. De dialogen zijn erg sterk en het camerawerk is weer lekker experimenteel (eerder genoemde shot van Mrs Wilson die de kist afruimt is werkelijk fantastisch).

Acteerwerk van James Stewart is als vanouds sterk, maar ook de mij onbekende John Dall als Brandon is geweldig! Ik irriteerde me - net als in Strangers on a Train - opnieuw aan Farley Granger, die met zijn houterige acteren regelmatig werd wéggespeeld door Dall en Stewart. Wat zag Hitch toch in hem?

Jammer van de zeer opvallende 'goof', waarbij de bebloede hand van Phillip even later alweer genezen was. Maar dat mocht de pret niet drukken. Ik geef 4*

Wat betreft die bloedende hand, ik interpreteer het dan maar zo dat het bloeden inmiddels is opgehouden en dat de wond niet meer opvalt.

Ik erger me niet aan Farley Granger, hij speelt wel mooi een beetje een onzeker type, een niet erg sterke persoonlijkheid, die door Brandon gemakkelijk te verleiden is tot deze daad.

Ook mooi vind ik dat er precies 2 kogels overblijven in het pistool!

Dat was mij inderdaad ook al opgevallen. Subtiel gedaan inderdaad!

Grappig, ik vond Granger juist de allersterkste prestatie neerzetten en Stewart de slapste. Zijn rol was meer weggelegd voor een excentriekeling ipv 'the all American man next door'. Stewarts eindspeech vond ik dus ook zeer teleurstellend, het kwam op mij niet over.

Rope zit barstensvol kleine details waar je zenuwachtig van wordt. Ik werd bloednerveus van de scene met de metronoom en het versnelde pianospel van Granger.

Ben het met Del Toro eens. Granger was een matig en, inderdaad, vooral houterig acteur. Snap niet wat Hitchcock in hem zag.

Het "allermooiste" vind ik de symboolwerking van de boekenkist (als een luguber altaar): het zijn immers de intellectuele belezen redeneringen die snoerend kunnen werken,.......cynisch onverantwoordelijk tot leven gemaakte dode letters leiden in de hoofden van anderen tot......... een "gedenkwaardig" etentje! Menselijk drama in een notendop! Food for thought......gelukkig als Hitchcock-film bewaard gebleven!