Rope (1948)

Goede film, maar het deed me minder dan andere Hitchcock films. Inderdaad, wat neo al zegt: minder spannend dan de gemiddelde Hitchcock. En daarbij kon ik me niet echt met de karakters identificeren, behalve met James Stewart.

De film is op een locatie opgenomen en dat maakt 't ook iets saaier. Desalniettemin 3,5*

Weetje 1:

Rope werd opgenomen in takes van 10 minuten (de lengte van een 35 mm-filmrol uit die tijd) en zo listig gemonteerd dat het lijkt alsof de film bestaat uit één continue shot. Hitchcock vond z’n werkwijze achteraf 'quite nonsensical’.

Weetje 2:

De film speelt zich geheel af in een kamer, waarbij de achtergrond bestond uit een reusachtig 'cyclorama' met wolken van gesponnen glas en miniaturen van de skyline van New York verlicht door 2000 gloeilampen en 200 neonbuizen. Naarmate de voortgang van het verhaal veranderen de wolken, de zon gaat onder en langzaam gaan de lichtjes in de stad aan.

Nét gezien. Interessant camerawerk en behoorlijk spannend en zeer serieus in zijn moraal. De hoofdpersonages zijn inderdaad moeilijk om je mee te identificeren maar ik had daar geen probleem mee. Hun strijd - daarmee bedoel ik dat ze vanuit zo'n andere inzet die moord hadden gepleegd - was zeer pijnlijk. James Stewart is heel goed.

De dialogen vond ik over het algemeen wat houterig.

Na de grote drie, rear window, vertigo en psycho (moet north by northwest en stangers on a train nog wel) voor mij de beste hitchcock. Geweldig kat en muis spelletje, de gegevens zijn geweldig eten op de grafkist van de vermoorde vriend , onderhoudende dialogen, goede acteerprestaties en de veranderende achtergrond.
Duurde alleen wat te kort...

Een script dat uitblinkt in fantastische (morbide) dialogen en one-liners (oh, he can't get his hands of anyone).

Het theater-achtige Rope is gelukkig ook zo gefilmd door Hitchcock, zoals door anderen al genoemd is, d.m.v. lange takes. Waardoor de camera alles vloeiend kan registreren alsof je als kijker een soort van onzichtbare gast bent. Iemand sprak al van de scene dat mevrouw Wilson de kist afruimt. Geweldige scene, want als onzichtbare gast wil je maar al te graag het gejengel en gemauw van de aanwezigen dat zich op dat moment afspeelt maar al te graag ontvluchten.

Stevende af naar een monster-waardering, maar het einde verliep gevoelsmatig zeer stroefjes. 4 sterren voor opnieuw een geweldige Hitchcock-film.

Uitstekende Hitchcock weer, maar dan op een kleiner niveau. Het hele een-shot idee was niet zo creatief uitgewerkt als ik had gehoopt. Het is eigenlijk jammer dat Hitchcock tweemaal duidelijk monteerd en zijn eigen illusie verstoort. En ja, dat naar de rug van de mensen inzoomen komt ook niet echt over. Een leuk experiment, maar inderdaad overbodig, zoals Hitchcock al aangaf.

Gelukkig is het verhaal wel echt boeiend. Niet de beste ooit uit een Hitchcockfilm, maar wel interessant. En John Dall en Stewart spelen erg sterk. Granger is wederom een miscast. Ik kan niet kiezen tussen 3,5* of 4*. Het voordeel van de twijfel: 4* voor het vermaak.

Hitchcock nummer vijftien voor mij. Een van de bekendste die ik nog niet had gezien.

Een van de beste films van Hitch ook. Het decor klopt. Het Leopold-Loeb-uitgangspunt
blijft zeer fascinerend. De combinatie van een klein filmisch experiment en een toegankelijke film met een intelligent script klopt ook. Hitchcock is goed in in films in kleine ruimtes, zo laat hij ook zien in Rear Window, zo eng goed is Rope niet, maar ik heb zeer geboeid gekeken. Mooi cameragebruik ook.

De scene waarin de huishoudster langzaam aan de gang gaat om het eten van de kist te halen en de boeken erin te leggen, terwijl de overige gasten rustig doorpraten is niet alleen de beste uit deze film, maar behoort wat mij betreft tot de beste scenes uit het oeuvre van Hitchcock.

4.0*

Mooi staaltje cinema waarin Hitchcock z'n kunnen weer mooi etaleert.

Vooral de eerder geprezen scène waarbij de camera de huishoudster viseert die de geheimzinnige kist opruimt, terwijl de klankman zich focust op de boeiende conversaties van de gasten, is gewoonweg geniaal. In dit enkele shot weet Hitchcock zoveel suspens en inhoud te verwerken, dat de hele essentie achter deze film subtiel wordt blootgelegd.

En dat Hitchcock geen dommerik is bewijst de beperkte speelduur van deze film die, omdat hij zich op slechts één enkele locatie afspeelt, snel zou gaan vervelen met een vervagende impact als gevolg.

Verder goed acteerwerk en mooie cameravoering.

Vergeleken met ander werk van Hitchcock vond ik deze tegenvallen. Slechts één moment was de suspence te voelen, maar verder was dat het geheel vrijwel weg. Neemt niet weg dat de film zeker niet slecht is. Camerawerk is eigenlijk briljant, door dit een geheel eigen leven te laten leiden. Stewart was goed, de rest vond ik tegenvallen en vooral die Kenneth liep er een beetje verloren bij. Ook vond ik niet elke montage goed, soms was het te gemaakt. De eerste twee lagen er goed in, de rest was te overduidelijk dat er een nieuw shot moest komen. Slechts éénmaal heb ik een echte shotwisseling gezien toen werd overgeschakeld naar Stewart, ergens halverwege.
De achtergond kon ik wel waarderen, overduidelijk in een studio, maar het heeft zijn charme hier. Zeker omdat het donker worden redelijk goed overkomt. Mooiste moment was wel de opening, het enige wat je van buiten ziet, die draai naar de ramen met gordijnen ervoor en dan die gil, subliem begin.
3*

Originele en spannende Hitchcock die de suspense meesterlijk opdrijft. Hitchcock verlegt de sympathie voor goed en slecht. Stewart is geweldig.

Leuke film van Hitchcock, met een experiment dat natuurlijk te gek voor woorden is om het uit te voeren, maar mede daardoor weet de film te boeien. De film is enorm sfeervol, mede ook doordat het verhaal zich in een kamer afspeelt. Ik vond vooral Stewart erg sterk spelen. Hoe hij de vrienden op een gegeven moment tot wanhoop drijft is geniaal gedaan. Ook de spanning is prima verzorgd. Vooral de momenten waarop de kist dreigt open te gaan zorgen voor een goede spanningsboog. Zeker niet de beste film van Hitchcock, maar wel erg vermakelijk en onderhoudend.

3,5*

Een verrukkelijk eerste uur, afgesloten met een finale waar niet alles uit gehaald wordt. De lange shots, perfecte dialogen en een paar bijzonder spannende scenes (vooral het moment als de huishoudster gaat opruimen) leveren een hoop chills op. Helaas is het eind dan niet krachtig genoeg, te uitgesproken rol van Stewart die tot dan een mysterieus personage is. Wel een prachtig laatste shot.

John Dall steelt als de duivelse Brandon verder de show in deze amusante, amorele Hitch die zeker gezien mag worden. 3,5*.

Had hier wat meer van verwacht, helemaal voor een Hitch.

Niet echt spannend en alleen Dall speelt echt geweldig. Stewart zit wat op de automatische piloot en Granger bakt er weinig van. Het kijkt aardig weg, maar is te voorspelbaar en uiteindelijk moralistisch.

Dan toch liever Compulsion.

Leuk filmpje. Plot is een beetje vergezocht en het waarom is niet al te sterk uitgewerkt. Acteerwerk kon me wisselend bekoren. Op sommige momenten werkt de theatralere aanpak wat beter dan op andere momenten. Toch een vermakelijk filmpje met een bijzonder leuke rol van Stewart en goed geschreven dialogen. Nergens echt speciaal maar wel een dikke voldoende.

Fantastische film van Hitchcock. Twee vrienden die het op één of andere manier gewoon leuk vinden om iemand te vermoorden, vervolgens in dezelfde ruimte een feestje houden en al het eten op de kist serveren waar de vermoorde persoon in ligt, geweldig. Natuurlijk is dit plot gewoon stupide eigenlijk, maar dat geeft niet wat mij betreft. Hitchock weet wederom op een meesterlijke manier alles tot op de puntjes uit te werken en het was weer genieten geblazen...

Het sterkste punt van de film is de setting. Net als in Rear Window heeft Hitch één of andere gave hiervoor, want ik was weer helemaal verkocht door de locatie waar alles is gefilmd. Eén huiskamer is genoeg om een geweldige film te maken, prachtig. De sfeer in de kamer is net als in Rear Window meesterlijk. De twee vrienden John Dall en Farley Granger zijn twee geweldige personages. Vooral Dall vond ik erg goed, terwijl Granger zo nu en dan een beetje de mist in gaat, maar dat geeft niet. James Stewart is een geweldenaar en ook in deze film was ie' weer geweldig. Het geweldige script zorgt er ook voor dat de acteurs bij mij goed in de smaak vielen.

Dat Hitchock altijd de ''magic touch'' heeft voor alles wat met spanning te maken heeft is ook in deze film weer te voelen. Het eerste uur is lekker luchtig, bevalt de één na de andere komische scéne en hier heb ik me dan ook geweldig mee vermaakt. Vervolgens is hierna de spanning om te snijden in sommige momenten. Wat het is, weet ik niet, maar de warme, vertrouwde uitsraling van het appartement maakte plaats voor een beklemmend gevoel, waarin de twee vrienden steeds dieper in een diep dal werden gegooid. De manier waarop Steward met de twee omgaat en vervolgens alles weet te ontrafelen is erg goed gedaan. Het camerawerk vond ik geweldig, terwijl ik hier ook andere dingen heb gelezen. Oké, dat gedoe met de camera die zo nu en dan achter een jas verschuilt gaat is misschien wat onnodig, maar stoorde me echt niet. Sterker nog; ik vond het wel leuk werken. Voor de rest vind ik dat hele één shot gebeuren gewoon erg goed gedaan.

Ik heb me meer dan vermaakt met deze film. Gelukkig heb ik nog een stapel liggen met andere film van Hitch, die ik nog moet zien, want ze blijven me maar verassen. Het eindshot in deze film is trouwens een erg mooie afsluiter van deze geweldige film. Wederom petje af.

Ik vond deze absoluut tegenvallen, misschien wat te hoge verwachtingen. Kon me niet aan het idee onttrekken dat ik naar een veredeld toneelstuk aan het kijken was, het medium cinema had hier op enkele momenten na erg weinig toe te voegen. Leuk experiment, maar wat mij betreft dus niet echt geslaagd. Hiernaast ontbrak het wat mij betreft in grote mate aan sfeer en spanning. Wat betreft het acteerwerk was enkel John Dall (Brandon) goed, de rest vond ik toch wat vlakjes. Van de zogenaamde boeiende dialogen heb ik ook niet gewerkt.

Ik kon me ook gewoon totaal niet vinden in het verhaal, meteen van het begin: de zogenaamde zelfverklaarde perfect murder. Hoe kan je in godsnaam van een perfect murder spreken als je nog met een lijk zit opgezadeld? En bovendien blijkt meteen dat Phillip de zaak totaal niet aankan, en op instorten staat. Hoe Brandon ooit op het idee zou zijn gekomen dat Philllip een geschikte partner zou zijn geweest, is me volledig duister. Natuurlijk blijkt na verloop dat Brandon eigenlijk gewoon een domme, arrogante kloot is, maar ik vond dit alles toch in hoge mate afdoen aan de beleving van de film.

Mijn 800e stem op Moviemeter, en dan ook nog eens op deze briljante film. Het verbaasd me dat hij niet in de top 250 staat. Want het is echt een geweldige film. Het verhaal is echt geweldig. Gebaseerd op een zeer interessante 'zaak'. En ook de sfeer erom heen. Dan om te de bedenken dat één van de 'echte' moordenaars een IQ van 210 had. En eigenlijk het idee hetzelfde is als die van Adolf Hitler, wat in de film ook goed vergeleken wordt.

Qua locatie denk ik meteen aan een andere geweldige Hitchcock film, Rear Window. Ook op één plaats opgenomen. En dan toch zo boeiend blijven, al heeft deze film wel als minpunt dat hij neit zo lang duurt. Hij had best zo'n 30 minuten langer mogen duren.

De cast heeft het erg goed gedaan, maar dat heeft natuurlijk ook te maken met de boeiende figuren die ze spelen, maar ik vond met name John Dall (Die Brandon speelde) erg creepy over komen, ervan overtuigt dat hij boven zoveel andere stond door zijn intelligentie. Het is natuurlijk verder een belachelijke theorie maar hij laat erg realistisch overkomen. En ook zijn maatje Farley Granger zette een goede rol neer en het verbaasd me dat ik ze verder helemaal niet ken van andere rollen kende ze niet eens van naam. In tegenstelling tot de grote naam in de film James Stewart. Prachtige man om te zien en zet een geweldig overtuigende rol neer.

Leuk camera werk ook, goed bedacht dat de camera steeds van andere punten uit de kamer kwamen zodat het een ruimere blik gaf. En dat is toch wel belangrijk vind ik als een film afspeelt op enkel één locatie. Ook het eindshot is erg goed.

4.5*

Helaas vond ik het verhaal (zeker in vergelijking met andere Hitchcocks) te simpel. Het is van begin af aan vrij duidelijk hoe het (ongeveer) gaat lopen.

Maar door de briljante stijl van filmen zorgt dat Rope toch een ruime voldoende wordt. Het werkt als een soort roes die je meesleept in het simpele verhaal. Door het gebruik van '1 shot, 1 plek', en door het goede acteerwerk, was dit toch weer een erg vermakelijke thriller van de Master of Suspense.

3.5*

Weer zo'n knappe film van Hitchcock, waarbij het lijkt alsof alles in één shot is opgenomen. Naast dit knap staaltje filmwerk is er gelukkig ook nog een behoorlijk en gek genoeg spannend verhaal, alhoewel het nergens helaas weet uit te blinken.

1e ziening van Rope.

Wat een treurige film. Werkelijk op alle punten slecht. Belachelijke stelling waar het script op drijft, twee krankzinnige moordenaars, een mentor die zich laat voorstaan op interessantdoenerij en mesjokke denkbeelden, The Perfect Murder die zo verre van vlekkeloos is dat je er simpel van wordt en een afwikkeling die pijn doet aan de ogen. Laatste shot: Brandon nipt van zijn drankje. Terwijl de politie op het punt staat hem (en zijn huisgenoot? vriend? lover?) te arresteren. Hij is net van zijn geloof gevallen wat betreft zijn ex-mentor die hij voordien op een voetstuk had geplaatst zo groot als de Mount Everest. Wat doe je dan? Ben je wanhopig, verward? Nee, je drinkt een slokje.

En zo langdradig!

Het enige waar de film op kan bogen zijn de getoonde omgangsvormen die 60 jaar later zeer exotisch aandoen. Interessant.

Een Hitchcock zonder Hitchcock!

Meestal zie je hem nog wel eventjes door z'n filmpjes waggelen maar hier laat ie het afweten. Maar enfin, briljante film met een simpel maar sterk uitgewerkt uitgangspunt. De film zit namelijk vol met memorabele one-liners en dialogen die het thema beetje bij beetje blootleggen en behandelen. De spanning wordt hier erg goed opgebouwd en de korte speelduur werkt hier zeker aan mee.

Net als Rear Window speelt deze film zich voornamelijk op een locatie af en hier draagt het ook weer veel bij aan sfeer. Ook de goed getimede-close ups helpen hierbij. Acteerwerk was over het algemeen aardig waarbij vooral John Dall er bovenuit springt.

Zeker een Hitchcock die ik nog wel eens wil zien, 4.5*

Als ik heb goed heb geteld is dit mijn zevende film van Alfred Hitchcock. En nu ik de Hitchcock boxen heb, zal daar binnenkort nog wat bijkomen. Met deze film maakt Hitchcock inderdaad een gefilmd toneelstuk. Rope speelt zich bijna volledig in een kamer af. Simpel verhaal, maar prima uitgewerkt. Redelijk spannend af en toe, maar over het algemeen alleen maar dialogen, niet dat dialogen erg zijn, maar ik vond ze niet allemaal even boeiend.

James Stewart laat toch weer zien dat het een uitstekende acteur is. Samen met John Dall en Farley Granger zetten de mannen hier erg goeie rollen neer. Rope is best een aardige film van The Master of Suspense, maar ik zie het eigenlijk niet anders dan een leuk tussendoortje.

3,0*

Goede film weer van Hitchcock. Een verhaal zoals je die alleen in een Hitchcockfilm tegenkomt. Onvervalst spannend en door de speelduur nergens sloom of saai. Misschien had hij er nog wat momentjes in kunnen gooien waarbij men probeert de kist te openen. Dan was het pas echt spannend geweest! Toch nog steeds een goede film en zeker een aanrader.

Een beetje vergezocht af en toe. Hij komt er wel redelijk makkelijk achter. Aan de andere kant was dat wel de charme van dit verhaal. Je weet van tevoren al dat Rupert zo achterdochtig is. Het maakte het toch net even wat spannender.

4,0*

vind dit helaas een minder werk van Hitchcock. Ondanks het feit dat hij slechts gebruikmaakt van 1 locatie, kan de film me niet helemaal overtuigen. Let op: geen slecht woord over het acteren van de hoofdpersonages, maar ik vind deze niet zo meeslepend als een North by Northwest, Psycho laat staan Rear Window of Psycho.

Desalniettemin kijkt de film wel lekker weg en geef ik dus wel nog een verdiende 3*

Prima film van Hitchcock, maar verder ook weinig noemenswaardig. daarvoor is de speelduur tekort en gebeurt er op een aantal zeer leuke dialogen gewoon te weinig.

Het uitgangspunt is behoorlijk geniaal, alleen het kat en muis spelletje tussen Stewart en de 2 jongens komt niet altijd even goed uit de verf, al wordt dat gaandeweg wel veel beter.

Het viel mij ook op dat het de hele tijd leek alsof de film eigenlijk uit een lange shot bestaat, al zijn de trucjes die Hitchcock hiervoor gebruikt wel erg overduidelijk(inzoomen op de donkere jasjes of op de "doodskist".).

Toch wel redelijk jammer dat het een beetje simpel eindigt, ik krijg uiteindelijk vooral het gevoel dat ik naar een hap, slik, weg filmpje aan het kijken was.

3*

Alweer een puike Hitchcock.

Een film die het vooral van het idee en van de sterke dialogen moet hebben. Vooral die dialogen zijn met vlagen briljant.

De acteurs valt ook weinig op op te merken, die spelen bijna allemaal hun rol perfect.

Ik heb gisteren al gezegd bij Vertigo dat hij echt een aangename stem heeft en zeer zacht en overtuigend overkomt. (Raar is dat ie in Rope er ouder uit ziet dan in Vertigo )

Ook John Dall (me tot heden onbekend) is verbluffend.

Enige minpuntje vind ik Farley Granger. Die vind ik enkel goed spelen vanaf het midden van de film; waar hij dus een half-dronken moet spelen.

De andere acteurs brachten eigenlijk niet veel bij aan het verhaal. Men kon ze eigenlijk gewoon achterwege laten en enkel de 3 hoofdpersonages behouden. Maar dat zou dan ook weer geen zicht zijn, niet? We zijn in ieder geval net na het midden van de film verlost van de nevenpersonages, en echt spijtig is dat niet. Al had ik wel verwacht dat de zaak opgehelderd ging worden wanneer iedereen nog aanwezig was.

Ik las ook dat het de bedoeling was dat Philip en Brandon homo zouden zijn in de film, maar er wordt alleszins niet uitdrukkelijk naar verwezen. De 2 personen op wie de film gebasseerd is waren alleszins homo.

Toeval wil dat zowel Dall als Granger (die dus die personages spelen) ook homo zijn En in eerste instantie wou men Cary Grant (biseksueel) nemen in plaats van James Stewart.

Een ander pluspunt is het vernieuwende idee om en hele film in 1 shot te filmen. Mede doordat de film in 1 kamer gefilmd is krijg je het idee dat je naar een toneelstuk zit te kijken.

Verder nog mijn complimenten naar het decor op de achtergrond en de manier waarop bepaalde handelingen of details benadrukt worden door met de camera er op te wijzen. Alsof de camera los van het verhaal gaat filmen. Vooral die scene waarbij Rupert bijschrijft hoe hij de perfecte moord zou gepleegd hebben geeft goed weer wat ik bedoel.

Alles bij elkaar een zeer aangename film.

4,0*

Blijft toch merkwaardig, een promotie van een toneelstuk tot film om er vervolgens weer van alles aan te doen om het als het bronmateriaal over te laten komen. Je kan je afvragen of er veel intensiteit wordt gewonnen met de ellenlange shots. Toch trekt Hitchcock je een keer naar binnen; als hij de camera bij de kist laat pauzeren, daarmee de werkster volgt, terwijl ondertussen de aanwezigheden op de achtergrond over het slachtoffer praten. Maakt 't ineens best benauwd.

Dat geldt wat minder voor de plot, dat verder weinig verrassing kent. Het teert dan ook vooral op de twee daders, hun relatie en het spanningsveld die de aanwezigheid van Rupert Cadell oproept. Granger wil nog wel eens over het randje gaan, Dall (de vleesgeworden arrogantie) en Stewart (gevat en sluw) zijn daarentegen superieur. Levert een tintelend duel op met een effectieve afronding. Niet al te swingend, maar wel een compact en boeiend schouwspel.

Zeer sterke film en een verhaal dat waargebeurd is, kan je niet voorstellen dat het werkelijk kan.

Acteerwerk is prima en de spanning voelbaar tot een goed einde.

4 sterren

Matige Hitchcock. Verhaal was al snel duidelijk, dat ze uiteindelijk betrapt zouden worden ook. Geen spanning of verrassende elementen dus. Acteerwerk was ook niet geweldig, een van de mindere Hitchcock's die ik tot nu toe heb gezien.

The guest who's dead on time

De laatste tijd ben ik bezig met wat Hitchcock films aan te schaffen en mijn collectie begint zo stilletjes aan vorm te krijgen. Na een mindere Marnie had ik wel een goed gevoel bij deze Rope. Het plot zag er erg veelbelovend uit en met iemand als James Stewart kan het moeilijk misgaan.

Rope begon eigenlijk al met een valse noot, want de moord op David zag er verschrikkelijk slecht uit. De manier waarop David zijn hoofd naar beneden boog zag er enorm ongeloofwaardig uit en bovendien bood hij niets van weerstand. Toch wel jammer, maar gelukkig is het qua sfeer wel erg genietbaar. Het appartementje ziet er erg gezellig en warm uit en in combinatie met het uitzicht op New York heeft Rope in zekere zin toch iets gezelligs. De setting doet natuurlijk veel denken aan Rear Window, waar het hele verhaal zich ook afspeelt in één en dezelfde ruimte, maar net zoals bij Rear Window zit ik met hetzelfde probleem op gebied van spanning. Voor een film van een kleine 80 minuten vond ik het toch vrij lang duren vooraleer er echt spanning gecreëerd wordt. Veel daarvan valt te wijten aan de vrij saaie dialogen die door de gasten worden opgevoerd, zoals die tussen het ex-koppel en de oude dametjes. Maar Hitchcock weet zich wel serieus te herpakken vanaf het moment dat Rupert iets begint te vermoeden, waardoor de spanningsboog serieus wordt verhoogd. Verder vond ik het camerawerk erg opvallend. Het leek precies alsof de film uit één lange shot bestond, waarbij de camera heel de tijd in het appartement rondzweeft. Het einde is toch wel te voorspelbaar. Dat Rupert terug ging komen om het geheim te ontrafelen en de kist te openen, kon je al van vrij ver zien aankomen. Gelukkig dat de twee vrienden dan niet proberen te vluchten, want dat zou een anticlimax geweest zijn.

James Stewart begint zich voor mij toch wel meer en meer als een geweldige acteur te profileren. In Rear Window vond ik hem gewoon goed, maar in Vertigo vond ik hem erg sterk spelen. Niet dat deze prestatie kan tippen aan die in Vertigo, maar de manier waarop hij de twee vrienden en vooral Phillip in het nauw drijft is erg knap gedaan. De twee vrienden zijn overigens erg interessante personages om te volgen, omwille van hun tegenstrijdige opvattingen rond de moord en dat levert enkele sterke dialogen op. Brandon heeft een nogal erg zieke geest en vindt dat de moord niet meer dan terecht is, terwijl Phillip meer en meer begint te beseffen dat ze een afschuwelijke en onaanvaardbare misdaad hebben begaan. Vooral Brandon is een geweldig personage door zijn extreem morbide humor, maar hij wordt dan ook erg sterk neergezet door John Dall. Zijn tegenhanger Farley Granger bracht het er ook zeker niet slecht vanaf, maar het was toch duidelijk Dall die de betere van de twee was. Normaal gezien zijn de cameo’s van Hitchcock zeer duidelijk te zien, maar ik geloof niet dat hij in deze film een cameo had, of het moet in het begin van de film geweest zijn dat hij over het straat liep.

Zeker en vast geen slechte film van Hitchcock, maar ik krijg wel de indruk dat ik het beste van hem al gezien heb. Al staan er nog films zoals Dial M for Murder en The Man who Knew too Much nog op mijn verlanglijstje. Rope heeft op zich een geweldig uitgangspunt, maar het duurt toch wel vrij lang vooraleer er echt spanning is. Gelukkig maken het camerawerk, de sfeer en het acteerwerk veel goed.

3.5*