Rope (1948)

Yep,helemaal

Na een hele tijd in de kast gestaan te hebben, eindelijk weer eens een Hitchcock voor mij. De man kan toch echt wel films maken hoor. Hij kan zoveel vertellen met alleen de camera, zoals de scene met de werkster die gevolgd wordt als ze de kist af gaat ruimen, geweldig gedaan! Stewart is gewoon altijd goed, en de twee jongens deden het wat mij betreft prima.

Wel een hele korte film, maar het was genoeg om alles te vertellen. Ook interessant was het feit dat alles als het ware een grote scene was. De film is dan ook gebaseerd op een toneelstuk. Knap hoe dit hier toch wel werkt.

Toch miste ik wel een beetje meer spanning. Het was allemaal wel een beetje voorspelbaar. Maar de film laat me toch met een goed gevoel achter.

4*

Hitchcock beschouwde Rope niet als een goeie film, maar als een boeiend experiment. En dat is het ook wel. Als film wil het niet altijd even vlot verlopen. Stewart heeft al beter gedaan, al is hij ook weer verre van slecht in deze film. En de rest van de cast mist wat de ervaring denk ik om het zo lang uit te houden in de lange shots. Die lange shots zijn dan weer knap om zien. De hele film was gemaakt in 10 lange takes. Dit moet volgens mij ook leuk zijn als toneelstuk. In deze film is die lijn tussen theater en film al iets dunner. Ook de eerste keer dat Hitchcock werkt met Technicolor.

De film is meer dan het experiment natuurlijk. Er speelt een psychologisch spelletje als 2 vrienden denken de perfecte moord te hebben gepleegd, om dan te zien waar ze ergens door de mand zullen vallen. Hitchcock maakt enkele mooie scènes, waaronder de meid die de kist afruimt of het touw dat in zicht is als het volk binnen komt. We zijn meer spanning van de regisseur gewoon, maar je kan de film best interessant noemen.

Beste Hitchcock die ik gezien heb.

Vooral als visueel "experiment" geslaagd te noemen. De overgangen zijn inderdaad af en toe een beetje knullig (genoeg decor om veel makkelijker op te kunnen knippen), maar die paar schoonheidsfoutjes wegen amper op tegen de takes van 10 minuten die zorgen voor een realistisch tijdsverloop én een beleving die je middenin het wat lugubere feestje plaatst. Begrijp dan ook absoluut niet hoe het door sommigen "overbodig" genoemd kan worden, het is net hetgene wat de film nog wat flair geeft.

Opzet is ook nog wel leuk, maar het gaat snel bergaf wanneer Stewart ten tonele verschijnt. Kan die vent niet uitstaan, maar in zijn verdediging moet ik ook toegeven dat het plot het hem nogal moeilijk maakt te overtuigen. Zijn achterdocht is geforceerd en komt vooral met horten en stoten aangewaaid, Stewart zelf is verder weer z'n plankerige zelf, waardoor hij dit gebrek alleen maar accentueert. Jammer want was zijn personage beter uitgewerkt dan had de film een stuk beter kunnen zijn.

Gelukkig duurt het niet te lang en weet te film verder wel te boeien. Redelijk vlotjes met Dall in een aardige hoodrol. Laatste akte is jammer genoeg teleurstellend, komt ook nog eens bij dat daar me voor het eerst een echte cut opviel (erg jammer - uitleg ten spijt).

In ieder geval de vlotste Hitchcock die ik al gezien heb. De suspense waar hij om bekend staat werkt toch nooit bij mij, dan vind ik het leuk dat hij eens wat filmischer uitpakt. Jammer alleen dat hij z'n filmpje achteraf zelf niet de credit gaf die het wel verdiende.

1.5*

Op 9 films ... ben niet zo'n geweldige match met Hitchcock vrees ik

Probeer The Birds eens. Ergens heb ik het idee dat je die wel kan waarderen. Naja, met 2, misschien 2,5 sterren.

Geloof het of niet maar The Birds is de eerste Hitchcock die ik ooit gepoogd heb te kijken. Ook meteen één van de weinige films die ik halverwege heb afgezet

Briljant in zijn eenvoud en uiterst genietbaar door de continue heersende spanning

Rope

Hoewel Alfred Hitchcock spannende films regisseerde voor het grote publiek, valt het me op dat zijn films nooit worden gemaakt vanuit een commercieel oog. Altijd hebben ze wel iets filmisch interessants of zijn ze inhoudelijk behoorlijk gedurfd. Zo nu ook weer Rope van Alfred Hitchcock...

Ik vond de opening geweldig. We horen een rustig muziekje terwijl de opening credits op het scherm worden getoverd. Tevens zien we een normale buurt met wat mensen enz. Plotseling slaat de film om en zien we hoe twee jongemannen een andere man dood wurgen in hun appartement. Het zet meteen de juiste toon van de film. Met montage gaat Alfred Hitchcock hier briljant om. Rope is zekers niet in 1 take opgenomen maar dat zal ik bijna durven te beweren. Er is nauwelijks sprake van decoupage en alles lijkt achter elkaar te zijn geschoten. Echt briljant, want we zien constant vanuit het appartement (waar een feestje wordt gehouden) een uitzicht naar buiten. Langzaam zien we de buitensfeer veranderen in middag en uiteindelijk in avond zonder dat je het echt in de gaten hebt.

Maar de film wordt ook echt gedragen door de twee briljante acteurs John Dall en Farley Granger die de twee rollen als moordenaars fantastisch spelen. Ze besluiten hun vriend David te vermoorden voor de kick maar ook uit een bepaalde filosofie die later meerdere malen in de film terugkomt. De imposante bijrol van James Stewart als de wijze Rupert Cadell mag zeker ook niet ongenoemd blijven. Hij is tenslotte degene die het complexe plan van Brandon en Philip weet uit te puzzelen op het eind. By the way: ik had pas denk ik de laatste paar minuten in de gaten dat Brandon en Philip homoseksueel waren.

Rope is een bijzonder geslaagd experiment in beeld en 'real-time'-camerawerk en een klein meesterwerkje van Hitchcock wat zeker niet over het hoofd mag worden gezien.

Meester Hitchcock, met nog minder ruimte dan in "Rear Window", op zijn allerbest.

Schitterende dialogen, spanning en het typisch Hitchcock-sfeertje en met uitmuntende acteurs.

Alfred Hitchcock bewees met dit criminele drama opnieuw een meester te zijn op het gebied van het creëren van spanning. Hij bracht het verhaal als een theaterstuk en door het interessante en vernieuwende cameragebruik leek de film te bestaan uit één enkel shot. We schrijven 1948, zodat ´Rope´ geen openlijke gayfilm kon zijn. Maar het feit dat de twee intellectuele mannelijke studenten (afkomstig uit de upperclass) samenwoonden en elkaar, op het oog, vrij intiem benaderden, elkaars gedachten konden lezen en zinnen afmaakten, sprak boekdelen. De acteurs leverden bijzonder goed werk af.

Frenzy en Psycho, dat zijn mijn favorite Hitchcock films. Rope vind ik persoonlijk een slechte film.

Ik ben wel benieuwd waarom Tiany.

Frenzy en psycho zijn ook mijn lievelings hitch films!

Rope vind ik na herziening nog steeds een geweldige film, maar ik kan een bepaald plotelement maar niet bevatten. Ik kan er niet bij dat het geen moment in de daders opkomt om het lijk te verplaatsen nadat James Stewart aanbelt om zijn 'vergeten' sigarendoos op te halen. Het is duidelijk dat hij vermoedt dat het lijk in de kist ligt. Desalniettemin blijft dit een van Hitchcocks meest vermakelijke en vlotte films. De 'one-take' techniek komt op momenten wat knullig over, maar dit is snel te vergeven.
4*

matige film. De gimmick om "niet te knippen" in de film is wel leuk, hoewel het meteen duidelijk wordt waarom dit zo weinig gedaan wordt. Het is wel een erg gehaast feestje. Waarom de moord in eerste instantie gepleegd werd is mij ook niet duidelijk, ik lees hier dat ze het doen uit nieuwsgierigheid en op zoek naar een kick. De keuze wie ze vermoorden is daarom des te vreemder, net als James Steward's achterdocht. Als er geen zinnige reden was om de beste man te vermoorden, waarom zou iemand dan uberhaubt hier achterdochtig op zijn? Erg vreemd allemaal. Het acteerwerk is matig, vooral de angstige van de twee moordenaars valt ernstig door de mand, de rest weet zich nog enigszins te redden met dit vreemde motivatieloze verhaal. Zoals mijn eerdere ervaringen met de master of suspence is de spanning ook hier ver te zoeken.

Leuk experiment van the Master of Suspense.

De "gimmick" van de film in één take werkt hier goed, hoewel men duidelijk kan zien wanneer er geknipt wordt. Er worden succesvolle en minder succesvolle trucs uit de kast getrokken om het allemaal real time te laten lijken: de skyline van New York waar langzaam de zon ondergaat en de lichten aan gaan is mooi en subtiel, maar na één real eindigen achter iemand's rug, dat viel wel op. Het schijnt tijdens nog best lastig te zijn geweest voor de acteurs om over alle kabels heen te stappen, want er kon natuurlijk niet geknipt worden tijdens het filmen.

Er zitten zeker een paar intense momenten in Rope, en alle onderlinge verhoudingen tussen de personages hebben ook echt effect op de uitkomst van het verhaal. Het zo perfect geachte plan gaat steeds meer barsten vertonen, en je voelt de spanning ook echt stijgen. De mindgames tussen Stewart en Dall zijn het hoogtepunt van de film. Prachtig om te zien hoe Stewart's personage Dall's personage steeds verder onder druk zet en zijn eigen arrogantie gebruikt om hem te breken. Farley Granger was ook sterk als Dall's steeds nerveuzer wordende partner in crime, en samen waren ze een fascinerend stel om naar te kijken, zeker met de homoseksuele ondertoon die subtiel maar toch zeker aanwezig was.

Ja, ik vond dit wel een aardige film. De spanning was goed aanwezig en er kon gelukkig ook nog wat gelachen worden met de "something something"-dialogen tussen Stewart en Constance Collier. Het mag dan allemaal niet echt verrassend zijn, maar het verhaal boeide me tijdens de gehele speelduur en alles werkt langzaam toe naar een aardige conclusie. Voor iemand als ik, die ook erg visueel ingesteld is, was deze film geschoten op slechts één set en met weinig franje een aangename verrassing...

Fraai filmpje, maar wat ik een beetje jammer vond is dat het iets te opzichtig 'in één take' gemaakt is. En dat is het dan vrij duidelijk niet. Niet dat ik het nou echt erg vindt, maar dan heeft het ook niet zo heel veel meerwaarde. Wel goed werken de dialogen en het samenspel van de acteurs, maar echt heel intens wil de film helaas niet worden. 3*

Ik kan niet meegaan met de lovende commentaren. Aan alles is te zien dat we hier te maken hebben met verfilmd toneel. Zelfs het werk van de acteurs lijkt meer op declameren dan op acteren. Bovendien doet de “Master of Suspense” het deze keer zonder elke vorm van spanning, omdat vanaf het moment dat Rupert zijn intrede doet al wel duidelijk wordt hoe e.e.a. gaat aflopen. Enkel de scène waarin de huishoudster de sarcofaag begint op te ruimen is de moeite waard. De long shots maken het allemaal wel bijzonder, maar daarmee heb je nog geen goede film. Naar verluidt was Hitchcock zelf ook niet tevreden over het eindresultaat. Terecht.

Sorry, ik lees nu pas je bericht Chiel, ik vind Rope gewoon een saaie film, ik hou meer van het duistere, spannende op een andere manier...maar dat is mijn persoolijke mening natuurijk. Rope zit wel goed in elkaar zoals de meeste Hitchcock films, maar deze ligt mij niet, net zoals meerdere van zijn films, want ik ben niet zo'n grote Hitchcock fan, behalve Frenzy en Psycho, die films wordt ik nooit beu.

Hitch heeft zoveel goede films gemaakt en Rope is daar zeker eentje van.

Het verhaal is gewoon heel erg leuk en Hitchcock kon hier veel van zijn erg morbide humor in kwijt. Mooi voorbeeld is door mensen te laten eten van borden die op de kist staan waar de dode persoon in zit. Acteerwerk is zeer fijn om naar te kijken en ook technisch is het om van te smullen. Geweldig werk met de backings. Ook de illusie dat alles in 1 shot gefilmd is komt erg goed over. Erg veel plezier met deze film gehad, maar het kan al bijna niet misgaan met Hitch. Al zullen daar de meningen over verdeeld zijn natuurlijk.

Ook na een derde kijkbeurt blijft Rope overeind! James Stewart in 1 van zijn betere rollen en het opbouwende sfeertje in dat appartement is prachtig.

Misschien is 5 sterren toch wel iets te veel van het goede, ik zet mijn stem voorlopig even terug op een 4,5.

Ubersaaie film.

Aardige Hitchcock met innovatief camerawerk en leuke dialogen. Maar wat de twee jongens beweegt om te denken dat ze de perfecte moord hebben gepleegd is me een raadsel. Er hoeft niet eens politie aan te pas te komen en ze vallen al door de mand, een dik uur na de moord. Het lijk moet nog kwijtgeraakt zien te worden, een detail dat ze nogal lichtvaardig opnemen. Ze hebben geen alibi, zijn zelfs de laatsten die het slachtoffer gesproken hebben, wat de vader zich nog herinnert, ze gedragen zich zo vreemd dat het zelfs de loyale huishoudster opvalt. En de hoed van het slachtoffer lag nog in hun kast.

Tel daarbij ook nog alle verwijzingen naar de moord, dat ging bijna als volgt (iets gechargeerd):

"Waar is David, ik maak me zorgen?"
"Ach, die komt wel terecht, die laat zich niet zo snel kisten mehehehe"
"Al kreeg hij wel laatst het deksel op de neus hahaha"
James Stewart: "jongens, hij ligt toch niet dood in die kist is het wel?"
"..."

Ze zouden onmiddellijk tot het rijtje verdachten behoren.

Kortom waren ze niet nu door de mand gevallen, dan had de politie het wel binnen een uur opgelost. De perfecte moord was het dus alleszins niet.

"I've always wished for more artistic talent. Well, murder can be an art, too. The power to kill can be just as satisfying as the power to create."

Rope, de Hitchcock die uit één enkel shot bestaat. Ook is het de eerste Hitchcock in kleur, ik wist niet eens dat eind jaren '40 al in kleur werd geschoten. Nu ik inmiddels aardig verslaafd ben geraakt aan de films van The Master of Suspense kon deze natuurlijk niet uitblijven.

Twee samenwonende mannen vermoorden een oude studie-vriend en nodigen zijn kennissen uit voor een diner. Een van hen geniet van de spanning om ontdekt te worden, de ander is er als de dood voor. Was het wel zo slim om ook hun oude schoolmeester uit te nodigen?

Het acteerwerk in Rope is uitstekend, ook tijdens de erg lange shots doet iedereen het nog steeds top. Het is geen film voor mensen met een korte aandachtspannen. De hele film bestaat in principe uit dialoog en de spanning zit hem volledig in de suspense dat iemand de kist zou kunnen openen en het lijk vinden.

De film bestaat niet echt uit één enkel shot, er word in de film 10 keer overgegaan naar een ander shot. Vaak is dat gedaan als een acteur met zijn rug naar de camera staat zodat het nauwelijks opvalt. Dat moest ook wel, want toendertijd kon je niet langer dan 10 minuten achter elkaar filmen. De acteurs konden het uiteraard wel, dat doen ze bij theater immers ook, maar voor de camera is het erg moeilijk. Zo zijn ze met de camera over iemands voet heengereden en viel een glas stuk dat snel buitenbeeld opgeruimd moest worden.

Ik vind het ongelovelijk knap dat Hitchcock zelfs met deze onconventionele manier van filmen ook nog goede cinematografie wist te behouden. De film heeft een aantal van de beste long-takes die ik ooit heb gezien. Hoewel de film in principe real time is, gaat de tijd in de film toch sneller als in het echt. Op een slimme manier wordt de lucht steeds donkerder gemaakt en hebben de gasten steeds minder eten op hun bord (terwijl ze nauwelijks eten).

Hitchcock's meest controversiële film. Destijds werd de film door Amerikaanse bioscopen geweerd omdat er in de film wordt gesuggereerd dat de twee hoofdpersonen homoseksueel zijn.

Hitchcock's cameo is wederom moeilijk te spotten, tijdens de opening titels loopt hij voorbij en later kan de schaduw van zijn silhouet worden gezien. Het onderwerp: Angst on ontdekt te worden, is ook weer helemaal typisch Hitchcock.

Hoewel Hitchcock de film later afdeed als een experiment of stunt en James Stewart Rope de enige slechte film van Hitchcock vind, vond ik het toch een erg sterke film. Vele male beter dan bijvoorbeeld Birdman die hetzelfde heeft geprobeerd. Hitchcock weet de aandacht van de kijker goed vast te houden en door zijn suspense is het ook nog eens erg vermakelijk.

Dit pakt me dan weer beduidend minder. Was er eigenlijk zelfs wat verbaasd over, omdat ik de naoorlogse Hitchcocks eigenlijk altijd wel goed vind. Hier wordt duidelijk voor iets nieuws en origineels gekozen. Nu ben alleen geen fan van saaie moordenaars en dat is toch echt wat je hier krijgt. De spanning is dan ook niet de moord, maar hoe de moordenaars ontmaskerd gaan worden en wat voor gruwelijke dingen er gedaan worden. Op dat vlak is er in zeventig jaar tijd heel veel veranderd. Tegenwoordig zou je denken aan verminkingen en dergelijke, maar zou niemand er echt wakker van liggen als de doodskist als buffettafel wordt gebruikt.

Rope verliest zich in ellenlange dialogen die op den duur echt beginnen te vervelen en verder vind ik dat de tijd vooral hard is geweest voor deze prent. Het enige wat ik wel echt geweldig vond, was het uitzicht.

vind net the birds overschat

dial m for murder, rope ,psycho , north by northwest, rear window... zijn de beste imo

“Nobody commits a murder just for the experiment of committing it. Nobody except us.”

Spannende en op één locatie geschoten film van Hitchcock. Dit zorgt voor genoeg suspense, en Hitchcock weet met een ingenieuze opbouw en spannende conclusie de kijker constant in zijn greep te houden. Rope laat zien dat je niet veel middelen nodig hebt om een ijzingwekkende film af te leveren.

Een inventief verhaal (het lijk dat gewoon de hele tijd in de woonkamer ligt opgebaard terwijl er een feestje aan de gang is, is geniaal) en sterke acteurs die het materiaal naar een hoger niveau tillen. Dall, Stewart en Granger zijn geweldig op dreef. Let ook op sommige schitterende camerastandpunten die Hitch inneemt. Erg origineel gedaan en Hitchcock laat zien zijn tijd ver vooruit te zijn geweest. Weer een pareltje van de Master of Suspense.

Inmiddels heb ik deze film vaak genoeg gezien om niet meer te letten op de "gimmick" (die me sowieso nooit aangetrokken of aangestoten heeft), en dan valt het me op hoe moeiteloos Rope ook qua plot, camerawerk, sfeer en vertolkingen overeind blijft. Zoals gebruikelijk een superbe vertolking van James Stewart (eerst pesterig en sardonisch, later oprecht en betrokken) bij wie je bijna ín de hersenpan kunt kijken bij zijn pogingen om de verschillende puzzelstukjes aan elkaar te passen, maar ook alle bijrolspelers geven warme en levendige vertolkingen (hoewel één rol nèt wat minder levendig is, maar dat zullen we de acteur in kwestie maar niet kwalijk nemen). Een perfecte cast, ook voor de kleinere rollen (inclusief de gepikeerde huishoudster, de rechtschapen vader en de babbelzieke tante), maar John Dall als de koele – wat zeg ik? íjskoude kikker Brandon springt eruit. Prachtige pakken, met Stewart in het grijs, Phillip in het bruin en Brandon in gloeiend blauw.

        Gezien op de fraaie Blu-ray met een 32 minuten lange documentaire uit 2000 met scriptschrijvers Hume Cronyn en Arthur Laurents, acteur Farley Granger (Phillip) en Hitchcocks dochter Pat, waarbij uiteraard de "ondergeschoven" homoseksualiteit en de extreem lange takes met alle bijbehorende problemen aan bod komen. Tevens veel behind-the-scenes-foto's (o.a. van bezoekers Joseph Cotten en Ingrid Bergman) en een zéér aparte trailer. En wat een fantastische titel had deze film in Frankrijk : Cocktail pour un cadavre !