Rope (1948)

Ook mijn stem met een halfje verhoogt, één van de weinige volstrekt onorthodoxe en immorele films in die tijd die tegerlijkertijd ook nog van a tot z spannend is en blijft boeien. Meesterwerkje!

Dit jaar wordt deze film 60 jaar oud!

In 1948 was dit ongetwijfeld een zeer vernieuwende film.

5 sterren: * Hitchcocks stijl / * de bijzondere sfeer / * de intelligente dialogen / * het originele camerawerk (zeker voor die tijd) / * de hoofdrolspelers zijn gay-mannen (zonder dat dit in de film expliciet vermeld wordt)

Vergeleken met ander werk van Hitchcock vond ik deze tegenvallen. Slechts één moment was de suspence te voelen, maar verder was dat het geheel vrijwel weg. Neemt niet weg dat de film zeker niet slecht is. Camerawerk is eigenlijk briljant, door dit een geheel eigen leven te laten leiden. Stewart was goed, de rest vond ik tegenvallen en vooral die Kenneth liep er een beetje verloren bij. Ook vond ik niet elke montage goed, soms was het te gemaakt. De eerste twee lagen er goed in, de rest was te overduidelijk dat er een nieuw shot moest komen. Slechts éénmaal heb ik een echte shotwisseling gezien toen werd overgeschakeld naar Stewart, ergens halverwege.
De achtergond kon ik wel waarderen, overduidelijk in een studio, maar het heeft zijn charme hier. Zeker omdat het donker worden redelijk goed overkomt. Mooiste moment was wel de opening, het enige wat je van buiten ziet, die draai naar de ramen met gordijnen ervoor en dan die gil, subliem begin.
3*

Een film die voor mij echt op gang moet komen, maar uitstekend is als je er eenmaal inzit. Top camerawerk en uiterst sfeervol. Het acteren was redelijk goed met Stewart als uitschieter, maar ik had wel meer subtiliteit, suspense en kat-en muis spel verwacht in de dialogen.

Het is al eerder gezegd, maar de scène de huishoudster de kist afruimt, terwijl de het geluid zich focust op de conversaties is inderdaad geniaal. Alleen vond ik het einde ervan minder en afgeraffeld.

Een dikke 3,5* of een magere 4,0*...

3,5*

Een erg goede en onderhoudende Hitchcockfilm, dankzij het sterke filmische uitgangspunt (de theateraanpak), de goede acteerprestaties, de 'quirky' humor en enkele leuke visuele vondsten de klapdeur, met Brandon die het stuk touw in de keukenlade opbergt ; of zoals hier al enkele keren is aangehaald de scène waarin de huishoudster de kist vrijmaakt.

Zoals mjk87 aanhaalt, vond ook ik de montage - hoe goed het ook bedoeld mocht zijn - vaak nogal 'knullig' overkomen...Ze probeerden het zo goed mogelijk op te lossen, maar telkens dat inzoomen op iemands jas begon te vervelen nadat je het de eerste twee keer gezien had. Nu goed, uiteindelijk is dit niet meer dan een kleine randopmerking.
Tweede opmerking die ik wil maken, is dat ik het jammer vind dat Hitchcock niet het originele idee van de scenarist gevolgd heeft deze zou immers de moord aan het begin niét getoond hebben, om zo de kijker in continue spanning te laten of er al dan niet een lijk in de koffer zou zitten; een beetje het blufpoker-principe. Volgens mij had de originele aanpak nóg beter geweest.

Ik ben er nog niet helemaal aan uit of ik compleet tevreden ben met het einde (Stewart's acteerprestatie was niet zo scherp vond ik eerlijk gezegd, haalde de kracht van het einde naar mijn gevoel wat onderuit), maar voor de rest heb ik niets slechts te melden over deze sterke film.

4*

Ik ben nog niet op de helft van heel hitchcock's oeuvre, maar deze vond ik persoonlijk nog de meest spannende tot nu toe. Vreemd eigenlijk: je zou logischerwijs geen partij willen kiezen voor de twee daders, maar toch denk je elke keer: oh nee! ze willen de kist open doen!

meesterlijk!

Originele en spannende Hitchcock die de suspense meesterlijk opdrijft. Hitchcock verlegt de sympathie voor goed en slecht. Stewart is geweldig.

De discussie bij deze film gaat vaak over de vraag of het nou verstandig was van Hitch om de moord te tonen in het begin. Had hij niet meer spanning aangebracht als het onduidelijk was of er wel of niet een lijk in de kist lag? Mijn antwoord: nee. Hitchcock bouwt de spanning op vanuit de reacties van Brandon en Philip op hun misdaad. Ik wil niet moeilijk doen, maar hij doet wat Dostojewski doet in zijn roman 'Schuld en boete' (waar Philip in zijn discussie met Rupert bij de piano aan refereert: 'Stop with your crime and punishment'). Je denkt de mensheid een dienst te bewijzen door een 'nutteloos mens' uit de weg te ruimen, maar, o wee..: je geweten! Bij Dostojewski speelt het drama zich af in de geest van Rodion Raskolnikov alleen, in deze film speelt Philip het geweten van Brandon. En, o, wat mooi, zoals de magistrale James Stewart met een ontspannen armgebaar de beide jongens tenslotte op hun nummer zet. De Hitch in vorm, en het experimentele filmen met one-shot rolletjes van een paar minuten maakt het alleen maar interessanter.

Leuke film van Hitchcock, met een experiment dat natuurlijk te gek voor woorden is om het uit te voeren, maar mede daardoor weet de film te boeien. De film is enorm sfeervol, mede ook doordat het verhaal zich in een kamer afspeelt. Ik vond vooral Stewart erg sterk spelen. Hoe hij de vrienden op een gegeven moment tot wanhoop drijft is geniaal gedaan. Ook de spanning is prima verzorgd. Vooral de momenten waarop de kist dreigt open te gaan zorgen voor een goede spanningsboog. Zeker niet de beste film van Hitchcock, maar wel erg vermakelijk en onderhoudend.

3,5*

Vind het experiment juist een van de minder gelukte zaken van de film.

Mee eens, het lijdt alleen maar af als de camera ineens geforceerd achter een jas duikt.

Eigenlijk 3 *, maar de inventieviteit van Hitchkock maakt dat het een halfje meer mag zijn.

leidt

Hitchcock

Ik weet niet precies wat je daar mee bedoelt, maar het lijkt mij zelfs dat je zonder experiment deze film niet hebt. Wat vond je dan precies zwak of minder aan het experiment?

Waarom niet? Het verhaal verandert er toch niet door?

Dat geef ik toch al aan? Het is gewoon vreemd om te zien hoe een camera een hele tijd normaal de boel observeert, maar dan ineens besluit om zonder duidelijke aanleiding achter een jas van een persoon te duiken zodat het beeld ineens zwart wordt en we de overgang naar een volgend shot niet zouden moeten merken. De tijd was nog niet echt daar voor dit experiment, omdat er nog geen filmrollen bestonden die in één keer een zo'n lange film op konden nemen. Rope scoort echter wel door het sterke verhaal, de acteerprestaties en de suspense, maar het experiment is niet meer dan 'leuk geprobeert'.

En zo krijgt men een misverstand. Ik bedoelde met experiment iets anders dan het camerawerk. Ik drukte mij misschien ook wel een beetje ongelukkig uit, maar ik bedoelde met het experiment gewoon de moord van de twee studenten, wat in feite toch ook een soort van experiment is, vandaar dat ik jullie in eerste instantie niet begreep, maar na deze uitleg is het mij volkomen duidelijk .

Over het camera experiment ben ik het daarentegen wel eens met je. Het ziet er af en toe vreemd uit en laat de film soms een beetje uit de toon vallen hierdoor. Het voegt in elk geval niets toe en is eerder afleidend, zoals je zelf ook al aangeeft.

Mijn excuses voor deze onnodige discussie. Ik zal de volgende keer nog duidelijker proberen aan te geven wat ik bedoel, om dit te voorkomen.

al met al een experimentele film dus

Een erg spannende en sfeervolle Hitchcock, met een macaber verhaal gesitueerd in een mooie setting.

De camerstanpunten zijn erg goed gedaan, en leveren keer op keer prachtige beelden/scene's op: bijv. de scene dat de huishoudster de boekenkist afruimt, en je haar op en neer naar achter ziet lopen.

De sterke rollen van (uiteraard) James Stewart, maar ook de andere acteurs maken dit tot een sublieme Hitchcock.

Ik twijfel tussen 4,5* en 5*. Het wordt (voorlopig) 4,5* en misschien een plekje in m'n top10.

Een verrukkelijk eerste uur, afgesloten met een finale waar niet alles uit gehaald wordt. De lange shots, perfecte dialogen en een paar bijzonder spannende scenes (vooral het moment als de huishoudster gaat opruimen) leveren een hoop chills op. Helaas is het eind dan niet krachtig genoeg, te uitgesproken rol van Stewart die tot dan een mysterieus personage is. Wel een prachtig laatste shot.

John Dall steelt als de duivelse Brandon verder de show in deze amusante, amorele Hitch die zeker gezien mag worden. 3,5*.

Had hier wat meer van verwacht, helemaal voor een Hitch.

Niet echt spannend en alleen Dall speelt echt geweldig. Stewart zit wat op de automatische piloot en Granger bakt er weinig van. Het kijkt aardig weg, maar is te voorspelbaar en uiteindelijk moralistisch.

Dan toch liever Compulsion.

Mooie film. Acteerprestaties zijn nooit briljant, maar kunnen er zeker mee door. Vermoedelijk een offer gebracht om de long takes erin te houden. Dat werkt overigens uitstekend met als hoogtepunt de huishoudster die de kist afruimt, een heerlijke scène die op een heel simpele wijze toch zo gruwelijk spannend weet te zijn.

goeie film, zeker voor zen tijd heb er alvast van genoten maar ik denk toch ook wel dat het nog beter had geweest om de moord niet in het begin te tonen

Leuk filmpje. Plot is een beetje vergezocht en het waarom is niet al te sterk uitgewerkt. Acteerwerk kon me wisselend bekoren. Op sommige momenten werkt de theatralere aanpak wat beter dan op andere momenten. Toch een vermakelijk filmpje met een bijzonder leuke rol van Stewart en goed geschreven dialogen. Nergens echt speciaal maar wel een dikke voldoende.

Fantastische film van Hitchcock. Twee vrienden die het op één of andere manier gewoon leuk vinden om iemand te vermoorden, vervolgens in dezelfde ruimte een feestje houden en al het eten op de kist serveren waar de vermoorde persoon in ligt, geweldig. Natuurlijk is dit plot gewoon stupide eigenlijk, maar dat geeft niet wat mij betreft. Hitchock weet wederom op een meesterlijke manier alles tot op de puntjes uit te werken en het was weer genieten geblazen...

Het sterkste punt van de film is de setting. Net als in Rear Window heeft Hitch één of andere gave hiervoor, want ik was weer helemaal verkocht door de locatie waar alles is gefilmd. Eén huiskamer is genoeg om een geweldige film te maken, prachtig. De sfeer in de kamer is net als in Rear Window meesterlijk. De twee vrienden John Dall en Farley Granger zijn twee geweldige personages. Vooral Dall vond ik erg goed, terwijl Granger zo nu en dan een beetje de mist in gaat, maar dat geeft niet. James Stewart is een geweldenaar en ook in deze film was ie' weer geweldig. Het geweldige script zorgt er ook voor dat de acteurs bij mij goed in de smaak vielen.

Dat Hitchock altijd de ''magic touch'' heeft voor alles wat met spanning te maken heeft is ook in deze film weer te voelen. Het eerste uur is lekker luchtig, bevalt de één na de andere komische scéne en hier heb ik me dan ook geweldig mee vermaakt. Vervolgens is hierna de spanning om te snijden in sommige momenten. Wat het is, weet ik niet, maar de warme, vertrouwde uitsraling van het appartement maakte plaats voor een beklemmend gevoel, waarin de twee vrienden steeds dieper in een diep dal werden gegooid. De manier waarop Steward met de twee omgaat en vervolgens alles weet te ontrafelen is erg goed gedaan. Het camerawerk vond ik geweldig, terwijl ik hier ook andere dingen heb gelezen. Oké, dat gedoe met de camera die zo nu en dan achter een jas verschuilt gaat is misschien wat onnodig, maar stoorde me echt niet. Sterker nog; ik vond het wel leuk werken. Voor de rest vind ik dat hele één shot gebeuren gewoon erg goed gedaan.

Ik heb me meer dan vermaakt met deze film. Gelukkig heb ik nog een stapel liggen met andere film van Hitch, die ik nog moet zien, want ze blijven me maar verassen. Het eindshot in deze film is trouwens een erg mooie afsluiter van deze geweldige film. Wederom petje af.

Ik vond deze absoluut tegenvallen, misschien wat te hoge verwachtingen. Kon me niet aan het idee onttrekken dat ik naar een veredeld toneelstuk aan het kijken was, het medium cinema had hier op enkele momenten na erg weinig toe te voegen. Leuk experiment, maar wat mij betreft dus niet echt geslaagd. Hiernaast ontbrak het wat mij betreft in grote mate aan sfeer en spanning. Wat betreft het acteerwerk was enkel John Dall (Brandon) goed, de rest vond ik toch wat vlakjes. Van de zogenaamde boeiende dialogen heb ik ook niet gewerkt.

Ik kon me ook gewoon totaal niet vinden in het verhaal, meteen van het begin: de zogenaamde zelfverklaarde perfect murder. Hoe kan je in godsnaam van een perfect murder spreken als je nog met een lijk zit opgezadeld? En bovendien blijkt meteen dat Phillip de zaak totaal niet aankan, en op instorten staat. Hoe Brandon ooit op het idee zou zijn gekomen dat Philllip een geschikte partner zou zijn geweest, is me volledig duister. Natuurlijk blijkt na verloop dat Brandon eigenlijk gewoon een domme, arrogante kloot is, maar ik vond dit alles toch in hoge mate afdoen aan de beleving van de film.

Mijn 800e stem op Moviemeter, en dan ook nog eens op deze briljante film. Het verbaasd me dat hij niet in de top 250 staat. Want het is echt een geweldige film. Het verhaal is echt geweldig. Gebaseerd op een zeer interessante 'zaak'. En ook de sfeer erom heen. Dan om te de bedenken dat één van de 'echte' moordenaars een IQ van 210 had. En eigenlijk het idee hetzelfde is als die van Adolf Hitler, wat in de film ook goed vergeleken wordt.

Qua locatie denk ik meteen aan een andere geweldige Hitchcock film, Rear Window. Ook op één plaats opgenomen. En dan toch zo boeiend blijven, al heeft deze film wel als minpunt dat hij neit zo lang duurt. Hij had best zo'n 30 minuten langer mogen duren.

De cast heeft het erg goed gedaan, maar dat heeft natuurlijk ook te maken met de boeiende figuren die ze spelen, maar ik vond met name John Dall (Die Brandon speelde) erg creepy over komen, ervan overtuigt dat hij boven zoveel andere stond door zijn intelligentie. Het is natuurlijk verder een belachelijke theorie maar hij laat erg realistisch overkomen. En ook zijn maatje Farley Granger zette een goede rol neer en het verbaasd me dat ik ze verder helemaal niet ken van andere rollen kende ze niet eens van naam. In tegenstelling tot de grote naam in de film James Stewart. Prachtige man om te zien en zet een geweldig overtuigende rol neer.

Leuk camera werk ook, goed bedacht dat de camera steeds van andere punten uit de kamer kwamen zodat het een ruimere blik gaf. En dat is toch wel belangrijk vind ik als een film afspeelt op enkel één locatie. Ook het eindshot is erg goed.

4.5*

Helaas vond ik het verhaal (zeker in vergelijking met andere Hitchcocks) te simpel. Het is van begin af aan vrij duidelijk hoe het (ongeveer) gaat lopen.

Maar door de briljante stijl van filmen zorgt dat Rope toch een ruime voldoende wordt. Het werkt als een soort roes die je meesleept in het simpele verhaal. Door het gebruik van '1 shot, 1 plek', en door het goede acteerwerk, was dit toch weer een erg vermakelijke thriller van de Master of Suspense.

3.5*

Weer zo'n knappe film van Hitchcock, waarbij het lijkt alsof alles in één shot is opgenomen. Naast dit knap staaltje filmwerk is er gelukkig ook nog een behoorlijk en gek genoeg spannend verhaal, alhoewel het nergens helaas weet uit te blinken.