Rope (1948)

Niet echt spannend, maar hij blijft wel boeien. Het hele one shot experiment vind ik erg leuk en ook goed benut. De acteerprestaties en dialogen waren oke en het verhaal was interessant.

3.5*

Lang leve het experimenteren! (ook al pakt het soms wat lomp uit )

3.0*

Uitstekende Hitchcock weer, maar dan op een kleiner niveau. Het hele een-shot idee was niet zo creatief uitgewerkt als ik had gehoopt. Het is eigenlijk jammer dat Hitchcock tweemaal duidelijk monteerd en zijn eigen illusie verstoort. En ja, dat naar de rug van de mensen inzoomen komt ook niet echt over. Een leuk experiment, maar inderdaad overbodig, zoals Hitchcock al aangaf.

Gelukkig is het verhaal wel echt boeiend. Niet de beste ooit uit een Hitchcockfilm, maar wel interessant. En John Dall en Stewart spelen erg sterk. Granger is wederom een miscast. Ik kan niet kiezen tussen 3,5* of 4*. Het voordeel van de twijfel: 4* voor het vermaak.

In 1948 was de lengte van filmrollen die in een camera konden nog niet voldoende om een film met deze tijdsduur op één rol op te nemen. Hitchcock was dus door de technische (on)mogelijkheden wel gedwongen om twee keer een montage-las maken.

Die paar "echte" cuts hebben er mee te maken dat het voor Hitchcock best mogelijk was om alle overgangen tussen filmrollen te verbergen, maar in de bioscopen van toen was het noodzakelijk om van rol te wisselen. De spoelen op de projectoren waren nl. niet groot genoeg en daarmee zou dee illusie tenietgedaan zijn. Hitch heeft bijv. gekozen voor een snelle shotwisseling op het moment dat iemand binnenkomt. Dit heeft hetzelfde effect als ineens je hoofd draaien naar iemand die je aan hoort komen en daardoor valt het minder op. Leuk gevonden, vind ik!

Dat wist ik al, maar had het niet beter gewerkt om toch op zo'n moment weer achter een jas te duiken of zo? Nu viel het mij op dat er twee keer normaal gecut werd, gewoon naar een heel ander standpunt.

Ik heb hierboven toch uitgelegd waarom hij wel moest kiezen voor cuts, i.v.m. de filmprojectoren in bioscopen van 1948.

Hitchcock kreeg het idee om het toneelstuk Rope met zo min mogelijk camerastops op te nemen door een televisie-opname van het stuk door de BBC in 1939. De producer van deze uitzending wilde als spanning verhogend element de boekenkist met lijk onafgebroken op het beeldscherm laten zien.

Bij de trivia op IMDb over de Rope staat dat er in het spannende gedeelte - met mogelijke ontdekking - van Hitchcock’s film twee duidelijk niet weggemoffelde montagelassen zitten: Als de huishoudster komt melden dat er telefoon is, en een tweede nadat James Stewart zijn theorie over het plegen van de moord uit de doeken heeft gedaan.
Naast deze twee lassen zit er in het begin van de film een niet gecamoufleerde shotwissel bij het met de camera van buiten naar binnen gaan, een tweede als Janet het appartement binnenkomt en een derde als de Atwells aantreden.

Eigenlijk zou ik de film nog eens terug moeten bekijken om misschien een idee te krijgen waarom hij op deze plaatsen in de film niet weer inrijdt of inzoomt op een donker wordend object zoals bij de andere wel weggemoffelde overgangen.
Anderzijds heb ik ook iets dat je theoretisch nooit strenger moet gaan worden dan een meester over zijn praktisch meesterlijke werkwijze.

Het zijn juist de andere overgangen die de illusie verstoren...

Het probleem waren de rollen in de camera.

Hoezo, die rollen waren het probleem niet, dan kon hij toch gewoon nog een keer op iemands rug inzoomen, hij heeft toch bewust die 2 cuts erin gedaan, vanwege het door mij genoemde probleem.

Dat mag je me wat beter uitleggen.

Op die momenten had hij ook gewoon achter een jas kunnen duiken. Ik zie het probleem niet. De momenten in de films waarop de camera wel echte cuts maakte waren niet bijzonder zover ik me herrinner. Al heeft Wouter wel gelijk dat het achter een jas duiken van de camera wel afleid, maar dat verklaars niet waarom Hitchcock niet consequent geweest is en gewoon de hele film het illusie van een shot wilde behouden.

Beide, lijkt me. Zowel de lengte van een camerarol, als van een akte.

Hitchcock bekritiseerde met Rope nog maar eens, enige jaren na WOII, de ideeen over Ubermensch en het inferieure ras in een toch zeer vermakelijke thriller. Het maximale wordt gehaald uit een minimaal gegeven, waarbij optimaal gebruik wordt gemaakt van camera standpunten. De camera zwerft door de gehele kamer en neemt vaak ongebruikelijke posities in, waarbij vaak ook de acteurs buiten de lens staan. Daarmee laat Hitchcock zien dat hij ook ongelooflijk goed een verhaal kan vertellen met alleen beeld, zoals bijv ook in Rear Window.

De dialoog tussen Philip en Rupert bij de piano met het getik van de metronoom en het pianospel erdoorheen is prachtig gedaan en spannend.

De muziek van Poulenc is goed uitgekozen vind ik.

Bizarre 'homo'-film,, aldus de schrijver,, met daarin een raar verhaal over een lijk. De schrijver maakte in de docu een terechte statement dat het eerste shot van de moord totaal overbodig was.. Maar ach .. Wat resteert is een freaky dialogenfilm met een goed gevoel voor foute humor. 4.5. camerawerk wederom ge-ni-aaaal.

Bijster goede Hitchcock.

In een schitterende setting in een appartement met uitzicht op Manhattan wurgen twee vrienden een bekende. Voor de kick en vanuit een bepaalde filosofie. Om het nog spannender te maken geven ze een feestje en serveren ze het eten op de doodskist van hun zojuist vermoorde vriend. één van de uitgenodigde gasten is hun oud-leraar, die dezelfde filosofie met hen deelt maar die tevens achterdochtig is. Op dit vreemde feest, zal één van de genodige gasten niet binnen komen, wat uiteraard voor de nodige gespreksstof zorgt.

Dit is een erg interresant en macaber verhaal met een zo nog interresanter perspectief. Een van de twee vrienden probeert continu tot het randje te gaan met de gesprekken, puur voor de kick i.v.m. wat hij daarvoor heeft gedaan. Dit plus de dialogen over hun filosofie over "ubermenschen" maakt de film tot een spannend psychologisch schaakspel, waarbij het uitstekende acteerwerk een grote rol speelt. Wat de film nog interresanter maakt is het feit dat het totaal chronologisch verloopt zonder dat er stukken worden weg gehaalt. Je maakt het totaale feest mee, en je weet precies wat er gebeurt.

Los van dat dit verhaal en het perspectief op zich al zeer geslaagt zijn heeft de film nog meer, hij is erg experimenteel. Qua camerawerk is dit de meest interresante film die ik ooit heb gezien. De indruk word gewekt dat alles aan één stuk door is gefilmd, met maar 2 keer dat de camera word afgesneden en naar een ander shot gaat (de camera kon niet langer dan 10 minuten filmen, dus hebben ze enkele slimme sets bedacht waarbij je (haast) niet ziet dat hij even uit staat). Los van dat het heerlijk is om de camera door het appartement te zien glijden neemt hij ook enkele interresante punten in. Punten waarbij je de mensen wel hoort praten maar niet ziet en sowieso vreemde plekken om de camera's neer te zetten. Close-up's komen onverwachts of puur omdat een acteur opeens het beeld in loopt. Je glijd als kijker tussen alles door terwijl de andere gasten nog gewoon door gaan, dit is echt heel erg leuk. Sowieso is het heel interresant dat de hele film zich in één appartement; afspeelt, een kamer, een hal en een keuken.

één groot genot waarin Hitchcock alles uit de kast haalt, kritiek, suspense, esperimenten en geniaale dialogen.

4,5*

Maar als je het eerste shot weghaalt dan haal je in prncipe de hele film weg

Ik ben het ook niet eens met dit statement, het is nou júist suspense dat wij weten wat die mensen op het feestje niet weten .

Dat weet de kijker zowieso; het hele verhaal draait immers om dit besef bij de kijker. Het gaat er dan ook om dat het shot, juist door dit besef, overbodig is geworden; de dialogen maken het al duidelijk.

Maar de kijker moet wel zeker weten dát er een moord heeft plaatsgevonden en dan moet je het toch laten zien. En zonder voorkennis weet je dat echt niet hoor.

Hitchcock nummer vijftien voor mij. Een van de bekendste die ik nog niet had gezien.

Een van de beste films van Hitch ook. Het decor klopt. Het Leopold-Loeb-uitgangspunt
blijft zeer fascinerend. De combinatie van een klein filmisch experiment en een toegankelijke film met een intelligent script klopt ook. Hitchcock is goed in in films in kleine ruimtes, zo laat hij ook zien in Rear Window, zo eng goed is Rope niet, maar ik heb zeer geboeid gekeken. Mooi cameragebruik ook.

De scene waarin de huishoudster langzaam aan de gang gaat om het eten van de kist te halen en de boeken erin te leggen, terwijl de overige gasten rustig doorpraten is niet alleen de beste uit deze film, maar behoort wat mij betreft tot de beste scenes uit het oeuvre van Hitchcock.

4.0*

Ik moet hem ook nog zien, ben toch benieuwd hoe hij zich verhoudt tegenover Compulsion.

Ik ook, al moet ik dan juist Compulsion nog zien. Verder heb je ook nog het matige Murder By Numbers (gezien) en Swoon, dat meer de nadruk schijnt te leggen op de homo-erotische kant van de verhouding tussen Leopold en Loeb.

De films die ik heb gezien zijn volgens mij de vrijere interpretaties. Ik denk dat Swoon en Compulsion veel dichter bij de echte gebeurtenissen staan.

Dan raad ik het je aan om eens Tape te kijken.

prachtige film. Jammer dat hedendaagse suspense een beetje tegenvalt tegenover het genie dat Hitchcock was.

Heel aardig gevonden en een leuk experiment. Film blijft boeien, terwijl alles praktisch op dezelfde locatie plaats vindt. Leuk. 3,5 ster.

Vond ik ook met stip de beste scène uit de film. Heb hem gisteren gezien op groot scherm; een van de dagen volgt nog een review...

Mooi staaltje cinema waarin Hitchcock z'n kunnen weer mooi etaleert.

Vooral de eerder geprezen scène waarbij de camera de huishoudster viseert die de geheimzinnige kist opruimt, terwijl de klankman zich focust op de boeiende conversaties van de gasten, is gewoonweg geniaal. In dit enkele shot weet Hitchcock zoveel suspens en inhoud te verwerken, dat de hele essentie achter deze film subtiel wordt blootgelegd.

En dat Hitchcock geen dommerik is bewijst de beperkte speelduur van deze film die, omdat hij zich op slechts één enkele locatie afspeelt, snel zou gaan vervelen met een vervagende impact als gevolg.

Verder goed acteerwerk en mooie cameravoering.